A ilusión do desgaste e a asimetría profunda
Ante a incapacidade de quebrar as liñas defensivas ucraínas mediante manobras convencionais, o presidente ruso, Vladímir Putin, viuse abocado á única opción que a súa doutrina militar parece contemplar: a escalada masiva dunha guerra de esgotamento. Esta estratexia traduciuse nunha intensificación sistemática dos ataques indiscriminados contra áreas residenciais e infraestruturas civís con ameazas de destruír os centros de toma de decisións en Kíiv. Porén, este despregamento de forza aérea e mísiles pode proxectar tanto un poderío interminable como unha próxima vulnerabilidade por esgotamento.
Os esforzos do Kremlin por convencer a comunidade internacional de que posúe recursos militares, económicos e demográficos infinitos para soster esta campaña de desgaste carecen de solvencia real. Como ben concluíu o canceleiro alemán Friedrich Merz, Rusia carece de calquera posibilidade de lograr unha vitoria militar sostible. Esta asimetría faise máis evidente a medida que Ucraína, lonxe de limitarse a unha postura meramente reactiva, executa golpes cirúrxicos e devastadores contra obxectivos loxísticos e industriais de alta importancia estratéxica na profundidade do territorio ruso, erosionando a base material e moral do esforzo bélico de Moscova.
A rectificación de Washington en Évian
O escenario diplomático do Cume do G7, celebrado na localidade francesa de Évian-les-Bains, escenificou un cambio de paradigma político radical, cuxo protagonista indiscutible foi o presidente estadounidense Donald Trump.
Tras máis de un ano de manter un respaldo apenas visible cara a Kíiv, caracterizado por un distanciamento explícito do que a súa administración catalogaba como “asuntos de seguridade puramente europeos”, Trump intentou redirixir o foco da súa política exterior cara a escenarios de rápido beneficio político, como o Oriente Medio. Non obstante, a ausencia de resultados gloriosos nesa rexión forzou un fito pragmático.
A sinatura da declaración conxunta de Évian por parte dos Estados Unidos non representa un mero trámite diplomático, senón a asunción dun compromiso de apoio total a longo prazo que desactiva as expectativas rusas dun abandono occidental. O anfitrión da cita, o presidente francés Emmanuel Macron, no dubidou en cualificar o desenlace do cume como un verdadeiro xiro no enfoque do mandatario norteamericano. Ao rubricar un documento que sela a asistencia incondicional e global a Ucraína, la administración estadounidense realíñase co eixe transatlántico, desbaratando a hipótese de traballo central da estratexia rusa: a fractura da vontade política de Occidente.
Maior illamento de Moscova ante un consenso transversal
Un dos logros máis significativos do cume foi a consolidación do rexeitamento diplomático ampliado aos aliados que sosteren a maquinaria de guerra do Kremlin. As declaracións dos 7 tomáronse en presenza de mandatarios de peso dentro do denominado Sur Global, como a India e o Brasil, o que debilita a manipulación por parte de Rusia da súa pretendida narrativa de confrontación exclusiva entre o “Occidente colectivo” e o resto do mundo.
O cume serviu para denunciar de xeito unánime e explícito a cooperación militar entre Rusia e Corea do Norte, así como o papel facilitador da República Popular China. Este consenso non só illa politicamente a Moscova, senón que articula un bloque de rexeitamento sumamente sólido e coordinado con potencias asiáticas como o Xapón, establecendo un cordón sanitario diplomático que encarece exponencialmente os custos para os provedores de tecnoloxía e armamento do réxime ruso.
Compromisos de peso con Ucraína
A presenza do presidente ucraíno, Zelenskyi, e a sesión “Construír a paz e a seguridade para Ucraína e Europa” deron como resultado compromisos estratéxicos cruciais.
Acordouse acelerar o envío de sistemas de defensa e interceptores para protexer as cidades e infraestruturas civís. Ademais, aprobouse oficialmente a subministración de capacidades militares de longo alcance.
Como novidade da declaración conxunta, os países do G7 amosáronse dispostos a ampliar as licenzas tecnolóxicas para que a propia Ucraína poida aumentar e impulsar a produción da súa industria de defensa.
Ante os ataques rusos, a Unión Europea comprometeuse a mobilizar fondos de emerxencia e apoio loxístico para reforzar e garantir a resiliencia do sistema enerxético de Ucraína de cara ao vindeiro inverno.
Acordouse unha nova rolda de sancións para aumentar a presión sobre a economía de guerra do Kremlin, centrada en colmar as lagoas legais que Rusia aproveita para seguir comercializando o seu petróleo e o seu gas.
A natureza existencial do conflito
A pesar da solidez dos acordos alcanzados en Évian, é imperativo asumir que as medidas de incremento do apoio militar, tecnolóxico e financeiro a Ucraína están deseñadas cunha perspectiva de longo prazo. No intervalo, a poboación e o territorio ucraínos continuarán padecendo bombardeos desapiadados e presións militares asimétricas cada vez máis acentuadas. Esta brutalidade non é circunstancial, senón consustancial á natureza mesma do Estado ruso.
Rusia, cuxa xenealoxía histórica se configurou mediante a conquista continua, a submisión e a asimilación forzosa dos pobos periféricos, encóntrase incapacitada ideoloxicamente para renunciar á recuperación do que o Kremlin percibe como “partes amputadas” do seu imperio, sen importar o custo humano ou económico. Para o réxime autócrata, esta é unha loita pola súa propia existencia histórica e ideolóxica. Fronte a esta inercia imperialista levántanse nacións soberanas que, como Ucraína, non representan meros “territorios” en disputa, senón sociedades que recobraron plenamente a súa identidade e cuxa soberanía non admite capitulación.
