Aproveitando precisamente esa afluencia de visitantes, ao redor das 18:52 hora local (13:52 GMT) do 10 de novembro de 2025, segundo informou o comisario de policía de Delhi, Satish Golcha, un Hyundai i20 detívose nun semáforo vermello preto da estación de metro e fixo explosión. As forzas de seguridade locais decretaron a alerta máxima, facendo outro tanto os seus homólogos dos estados veciños, incluíndo o estado norteño de Uttar Pradesh, rexión densamente poboada que alberga lugares famosos como o Taj Mahal. Tras coñecerse o balance de catorce persoas asasinadas e otras vinte con feridas de diversa consideración, o gabinete do primeiro ministro Narendra Modi condenou o atentado nos seguintes termos: «O país foi testemuña dun atroz incidente terrorista, perpetrado por forzas antinacionales, mediante a
explosión dun automóbil».
O responsable do atentado suicida foi un médico: o doutor O Umar Mohammad que empregaba a kunya (alias) de Umar-un-Nabi. A Policía recuperou do seu teléfono móbil ata unha ducia de vídeos destinados á captación e radicalización de militantes. Algunhas das gravacións recollían aseveracións como: «Se un puñado de muxahidíns e talibáns afgáns poden derrotar e derrocar a superpotencias mundiais como Rusia e Estados Unidos, tí tamén podes» ou « Agora mesmo poida que manteñas un perfil baixo, pero se tes fe en Alá e en ti mesmo, podes derrotar á India».
O doutor Umar Nabi, nacido en 1993, era orixinario da aldea de Koil, no distrito de Pulwama, ao sur de Caxemira, a uns 35 quilómetros de Srinagar. Segundo un familiar, tras desenvolver o seu pai unha enfermidade mental, sen ningunha preparación, no 2010, aprobou o exame de ingreso á carreira de medicina, conseguindo un posto entre os dez mellores de Jammu e Caxemira, graduándose a Facultade de Medicina de Srinagar en 2017. Con posterioridade, converteuse en residente en Anantnag e, aproximadamente a mediados do 2023, mudouse a Faridabad incorporándose á Facultade de Ciencias Médicas e Investigación da Universidade Ao-Falah como profesor asistente.
Sería precisamente neste centro universitario situado de Faridabad onde se incorporou a un grupo creado en 2021 por un clérigo chamado Moulvi Irfan o cal sería o responsable da radicalización do doutor Umar Nabi, do doutor o Dr. Muzammil Shakil Ganaie e da noiva de leste, a tamén doutora Shaheen Sahid.
O relixioso, detido posteriormente, empregaba tres estratexias de captación:
A través de conversacións con potenciais militantes (este foi o caso de Muzamil Shakeel, médico ao que coñeceu nun hospital e ao que recrutou).
Seguimento das publicacións en redes sociais virtuais (utilizou este método con Adeel Ahmad Rather).
Controlando aos asistentes á mesquita para posteriormente interacturar con eles (así levou a cabo a captación de Jasir Bilal Wani).
Os tres galenos puxeron en marcha un grupo de entre 10-12 integrantes, incluídos 5-6 médicos, que se activou no transcurso dunha voda celebrada o 04 de outubro. O seu obxectivo consistía na elaboración de artefactos explosivos improvisados e na posterior execución de atentados en chan indio.
O doutor Umar apagara o seu teléfono o 30 de outubro e deixara de asistir á universidade. Cando o 8 de novembro as forzas de seguridade incautáronse 2900 kg de nitrato de amonio en Faridabad, ocultouse na aldea de Dhauj ata a comisión do atentado o 10 de novembro.
As forzas de seguridade detiveron aos médicos Muzammil Shakeel, o Adeel Ahmad Rather, Ahmed Mohiyuddin Saiyed e á doutora Shaheen Shahid. O caso desta última parece especialmente significativo xa que sería a primeira detención dunha profesional da medicina de relixión musulmá polos seus vínculos con grupos xihadistas do sureste asiático. Informacións apuntan a posibilidade de que o seu recrutamento entrase dentro dunha campaña de Jaish-e-Mohammed (JeM), organización na que o grupo estaba encadrado, para crear unha rama feminina denominada Jamaat ul Mominaat, supostamente dirixida por Sadiya Azhar, irmá do xefe de JeM, o paquistaní Mohammed Masood Azhar Alvi . Esta facción tiña coma finalidade a de adestrar a mulleres para a comisión de atentados suicidas.
Todo iso, encaixa dentro da que veu en denominarse «terrorismo de colo branco», o cal, en palabras de Shreya Nautiyal da Universidade Jawaharlal Nehru: «involucra a actores cun alto nivel educativo e prestixio social que facilitan, sosteñen e expanden as operacións das redes extremistas. A súa contribución pode abarcar desde coñecementos loxísticos ou técnicos ata apoio financeiro, lexitimación ideolóxica ou simplemente protección institucional para os actores extremistas. A miúdo actúan como facilitadores —médicos, enxeñeiros, farmacéuticos ou académicos—, aproveitando a súa posición social para recrutar e preparar a mozos vulnerables. A súa dobre condición de cidadáns traballadores de clase media e facilitadores encubertos da violencia dificulta a súa detección».
É por iso que este episodio volve poñer de manifesto, pola máis expeditiva e letal vía dos feitos, que, en determinadas circunstancias non hai elementos, estudos, posición económica etc, que impermeabilicen respecto da teoría -e praxe- terrorista. En calquera das súas vertentes.
Aínda que se refería ao ámbito da economía, o autor indio Raghuram Rajan advertía das «Gretas do sistema». Se as organizacións terroristas son capaces de logra de maneira efectiva unha perversión doctrinal levada ao momento de conseguir de maneira efectiva parasitar «corazóns e mentes», non o son en menor medida capaces de buscar esas fallas, esas gretas, ondequera que se achen, en prol de lograr os seus obxectivos.
Así, nese perverso afán, poden aplicar no seu propio beneficio aquela máxima de Zygmunt Bauman: «os sólidos conservan a súa forma e persisten no tempo: duran, mentres que os líquidos son informes e transfórmanse constantemente: flúen».
Todo iso co plus engadido de que, as forzas de seguridade necesitan «ter sorte» todo o tempo, mentres que aos terroristas bástalles con tela unha soa vez.
