Despois de meses no cargo insistindo en que Ucraína non tiña posibilidades de éxito e non podía evitar facer considerables concesións territoriais a Rusia, que, na súa opinión, ía gañar a guerra, agora declarou que Ucraína «está en condicións de loitar e GAÑAR, recuperando toda Ucraína na súa forma orixinal».
Engadiu logo unha frase non de todo clara, pero que non deixa lugar a dúbidas sobre a posibilidade dunha vitoria de Ucraína, xa que non só poderá «recuperar o seu país no seu estado orixinal e, quen sabe, quizais mesmo ir máis alá!».
Trump non adoita redactar nin revisa minuciosamente as mensaxes que publica, e o uso impreciso das súas palabras dá lugar a moitas dúbidas e interpretacións ambiguas, pero esta vez pronunciouse por primeira vez claramente sobre a posibilidade de que Ucraína saia vitoriosa e recupere a súa soberanía.
Porén, a nova retórica de Trump non significa que pase a apoiar Ucraína, como o facía o seu predecesor, Biden. Ao darse conta de que non poderá cumprir a súa promesa de «pór fin á guerra» en Ucraína, o que fai é eximirse de responsabilidade e culpar literalmente a todo o mundo, incluída Rusia cos seus socios, a China e a India, ademais de aos seus propios socios occidentais que mercan petróleo e gas rusos. Entre os principais responsables do colapso da paz mundial, Trump mencionou a ONU, a cal, segundo el, malia dispor de enormes recursos, non axudou en absoluto aos Estados Unidos a resolver as «guerras interminables», mentres que el, en sete meses, puxo fin a sete delas.
Sen dúbida, a participación de Trump na resolución dalgúns conflitos armados influíu decisivamente para que estes se detivesen ou suspendesen (aínda que non hai certeza de que se resolvesen as contradicións subxacentes). Pero nun conflito armado tan potente como a guerra entre Rusia e Ucraína, os esforzos pacificadores do presidente estadounidense nin sequera lograron reducir a intensidade das accións criminais do agresor.
Anteriormente, Trump insistía en que había que negociar con Putin, porque el é a parte forte no conflito (desde a tribuna da Asemblea Xeral non deixou de lembrar á comunidade internacional que mantén boas relacións co presidente ruso), pero agora deuse conta de que «Rusia está a pasar por grandes problemas económicos e é o momento perfecto para que Ucraína actúe».
É dicir, Ucraína, xunto cos seus aliados occidentais, pode reunir a forza necesaria e gañar sen a participación dos Estados Unidos. Todo isto xa se sabía, pero Trump díxoo agora para «xustificar» a súa evasión de responsabilidade, porque non se ve a necesidade da súa participación. Para deixar claro que el se mantería á marxe, engadiu a frase: «En calquera caso, desexo o mellor para ambos os dous países». Segue sen ver quen é o agresor e quen é a vítima, pero xa non di que Zelenskyi e Biden son os culpables da guerra.
Por suposto, este cambio na retórica de Trump semella un xiro de 180 graos na súa postura, e Zelenskyi pode contalo como o seu éxito na política internacional. Mais isto aínda non tivo efecto ningún na situación real, nin na fronte nin na area internacional, onde, coa excepción dos militares ucraínos, que están a loitar con determinación, as accións de todos eles non son máis ca unha reacción, máis ou menos insegura, ás ameazas e accións de Putin.
As recentes incursións con drons e avións rusos no espazo aéreo dos países europeos da OTAN, que se fixeron máis frecuentes, son unha advertencia bastante clara do Kremlin de que a Europa non lle convén interferir nas operacións de Putin para axustizar Ucraína, e de que el non se deterá alí, senón que continuará a operación se a OTAN non abandona a zona que o Kremlin considera súa. Con isto, non parece incomodalo o feito de que, nos moitos anos de enfrontamento entre a OTAN e Moscova con ameazas recíprocas, só o Kremlin fose quen levou a cabo intervencións armadas. Aínda que os aliados da OTAN engalaron os seus avións para interceptar os avións rusos invasores e destruír os drons, quedou de manifesto que non se dispuña dunha defensa antiaérea eficaz no flanco oriental. Os plans para a súa creación requirirán moito tempo, que xa non queda, ademais, e polo momento non hai perspectivas de pechar a grave fenda creada por Hungría e Eslovaquia.
Chama a atención o feito de que as provocacións rusas en Europa non supoñen ningunha ameaza directa para as forzas estadounidenses, E cando se lle preguntou ao presidente Trump sobre se os países europeos da OTAN poden derrubar avións rusos invasores, respondeu con rotundidade: «Si, poden», o que, porén, non incluía a EE.UU. Isto concorda plenamente coas súas repetidas declaracións no sentido de que os Estados Unidos non asumen a responsabilidade da seguridade europea, que debe ser asunto dos propios europeos, os cales non financian a OTAN na medida necesaria. Sen os Estados Unidos, as estruturas da OTAN non poden operar efectivamente en Europa, mentres que Europa non posúe estruturas de defensa propias. Neste contexto, a mensaxe que se lle envía a Putin leríase así: «Os Estados Unidos non intervirán de maneira efectiva nin en Ucraína nin en Europa, pero se non tes forzas suficientes, Vladimir, convénche deterte agora».
O secretario de Estado Rubio expresou o «fin do derramamento de sangue na guerra de Ucraína» como unha exixencia de Trump na súa reunión co ministro ruso Lavrov á marxe da Asemblea Xeral. O xefe da diplomacia norteamericana subliñou que Moscova debe tomar «medidas concretas para alcanzar unha solución duradeira» na guerra, ao que o ruso replicou que, en Alasca, Putin e Trump acordaron que primeiro se deben eliminar as causas fundamentais do conflito, e aproveitou a ocasión para volver a acusar a Ucraína e á UE de prolongar a guerra.
Trump escribiu na rede social Truth Social: «Rusia leva tres anos e medio librando unha guerra sen sentido que, co seu verdadeiro poderío militar, remataría nunha semana. Isto deixa a Rusia nunha luz pouco decorosa. De feito, faino parecer un «tigre de papel»». É difícil evitar a impresión de que o estadounidense quere avergoñar a Putin por danar a imaxe de Rusia, o que soa como un desafío a aplicar «a verdadeira forza militar» para rematar a «contenda» nunha semana. A que, por certo, non é unha guerra, segundo el.
Quizais sen ter esa intención, o voceiro do presidente da Federación Rusa aclarou a cuestión da guerra cando desmentiu a tese de Trump sobre a suposta «contenda sen sentido» de Rusia. «Hai unha guerra. Si, a operación militar especial [denominación oficial rusa para a invasión en Ucraína] é unha cousa, pero o que está a acontecer ao noso redor é unha guerra. Agora mesmo estamos na fase máis aguda da guerra, que é bastante decisiva. Temos que gañala polo ben dos nosos fillos, os nosos netos e o noso futuro», concluíu Dmitri Peskov con grandilocuencia.
Non andou con rodeos ao expresar o que é obvio para calquera que non queira enganarse a si mesmo: co pretexto dunha operación contra os imaxinarios nazis en Kíiv, o réxime de Putin iniciou a fase máis aguda da loita por ampliar o seu espazo no mundo. Hoxe, as lapas do lume implacable xa rozan Europa do Leste. Trump prefire manter a distancia, asegurando a cada unha das partes en conflito que teñen forzas dabondo para resolver o conflito por si mesmas, e que non ten ningunha intención de axudar nin de intervir.
