Europa : Apartado xeográfico

O mundo asiste hoxe a unha das disonancias cognitivas máis perigosas desde o comezo do século. Neste febreiro de 2026, a fenda entre a narrativa diplomática de «paz inminente» e a realidade militar de «exterminio sistemático» é, posiblemente, a máis profunda desde o inicio da invasión a grande escala. Mentres nos salóns climatizados de Abu Dabi se producen reunións tripartitas con representación incongruente que exsudan un optimismo coreografiado, as cidades e poboacións de Ucraína, privadas de enerxía eléctrica debido aos ataques rusos, conxélanse baixo o peso dunha ofensiva rusa que busca, máis alá dunha vitoria territorial, a anulación existencial dun Estado soberano.

Un ano despois da súa arrogante declaración de rematar a guerra en Ucraína nun prazo de 24 horas, o presidente dos Estados Unidos pasa a falar da súa intención cautelosa de explorar a posibilidade de resolver a situación. Fixo esta declaración en relación coa visita a Moscova da «nosa xente», é dicir, do seu amigo íntimo Steve Witkoff, que ostentaba o rango de enviado especial do Presidente dos Estados Unidos, e do seu xenro Jared Kushner, que non tiña ningún status oficial. Ambos, procedentes do sector inmobiliario de Nova York, traballaron activamente na creación do «plan de paz Trump» para a Franxa de Gaza, empregando o seu enfoque de «negociadores». Semellaba que, no asunto da guerra de Rusia contra Ucraína, terían a capacidade de chegar a un acordo co presidente ruso Putin, quen aceptou recibir persoalmente a estes líderes no Kremlin.

Durante a presidencia de Zelenskyi, a expresión «non é o momento» converteuse nun tópico político moi espallado e utilizado por diversos representantes do poder e persoas próximas para indicar que non conviña debater ou investigar casos de corrupción, especialmente desde o inicio da invasión a grande escala de Rusia en 2022. Poderíase darlles bastante a razón, tendo en conta a necesidade de preservar a unidade da nación e centrar a atención e os esforzos de toda a sociedade en repeler a agresión militar, sempre que o Goberno realmente subordinase todas as súas actividades ao logro da vitoria máis rápida posible sobre o inimigo.