É investigadora asociada do IGADI, profesora da Universidade de Deusto e investigadora do Instituto de Dereitos Humanos “Pedro Arrupe” da mesma universidade. Especialista en Oriente Medio e no mundo árabe-musulmán, ten unha ampla traxectoria académica e investigadora, integrando redes internacionais sobre xeopolítica, migracións, conflitos e diversidade relixiosa. Entre 2006 e 2023 dirixiu a Cátedra Permanente de Islam e Mundo Árabe da Universidade Católica do Uruguai, onde tamén foi directora do Departamento de Negocios Internacionais e Integración.
Foi profesora convidada en universidades de Arxentina, Brasil, Uruguai e México, así como na Universidade de Saint Louis (Missouri) no seu campus de Madrid. A súa experiencia profesional abrangue diplomacia e organizacións internacionais, tendo participado en misións oficiais do Goberno uruguaio e na misión de paz das Nacións Unidas na República Democrática do Congo (2014). En 2016 foi seleccionado polo Departamento de Estado dos Estados Unidos para o seu Programa de Visitantes Internacionais (IVLP). Relatora internacional, foi convidada a conferencias e simposios en países como Azerbaiyán, Turquia, Marrocos e Qatar. É asesora do Consello Uruguaio de Relacións Internacionais.
A prevista sinatura en Suíza dun memorando de entendemento entre Estados Unidos e Irán abre a posibilidade de pechar unha das crises máis perigosas que viviu Oriente Medio nos últimos anos. Porén, o anuncio suscita unha pregunta inevitable. Que mudou para que Washington e Teherán estean dispostos a asinar un acordo despois de 109 días de guerra, cando ningún dos obxectivos declarados ao inicio da ofensiva parece terse acadado plenamente?
La firma prevista en Suiza de un memorando de entendimiento entre Estados Unidos e Irán abre la posibilidad de cerrar una de las crisis más peligrosas que ha vivido Oriente Medio en los últimos años. Sin embargo, el anuncio plantea una pregunta inevitable. ¿Qué ha cambiado para que Washington y Teherán estén dispuestos a firmar un acuerdo después de 109 días de guerra, cuando ninguno de los objetivos declarados al inicio de la ofensiva parece haberse alcanzado plenamente?
A guerra entre Irán, Israel e Estados Unidos concentrou a atención internacional na cuestión nuclear iraniana e nos riscos dunha escalada rexional. Porén, os cambios máis significativos poden estar a producirse nun plano menos visible. O conflito parece estar acelerando unha profunda reconfiguración do equilibrio de poder en Oriente Medio, marcada por unha crecente autonomía estratéxica das monarquías do Golfo, a diversificación das súas alianzas internacionais e unha progresiva orientación cara a Asia. Arabia Saudita emerxe como actor central desta transformación, mentres a India incrementa a súa relevancia económica e xeopolítica, os Emiratos Árabes Unidos exploran novas formas de influencia baseadas na interdependencia económica e Iraq consolídase como un dos principais prexudicados invisibles da crise. Máis alá da evolución inmediata da guerra, as dinámicas actuais suxiren a emerxencia dunha orde rexional máis multipolar, máis complexa e menos dependente dunha única potencia externa.
La guerra entre Irán, Israel y Estados Unidos ha concentrado la atención internacional en la cuestión nuclear iraní y en los riesgos de una escalada regional. Sin embargo, los cambios más significativos pueden estar produciéndose en un plano menos visible. El conflicto parece estar acelerando una profunda reconfiguración del equilibrio de poder en Oriente Medio, marcada por una creciente autonomía estratégica de las monarquías del Golfo, la diversificación de sus alianzas internacionales y una progresiva orientación hacia Asia. Arabia Saudí emerge como actor central de esta transformación, mientras India incrementa su relevancia económica y geopolítica, Emiratos Árabes Unidos explora nuevas formas de influencia basadas en la interdependencia económica e Irak se consolida como uno de los principales damnificados invisibles de la crisis. Más allá de la evolución inmediata de la guerra, las dinámicas actuales sugieren la emergencia de un orden regional más multipolar, más complejo y menos dependiente de una única potencia externa.
Mentres Washington oscila entre ameazas maximalistas, pausas tácticas e anuncios contraditorios sobre o fin da guerra, Irán conseguiu transformar unha posición de aparente debilidade nunha estratexia de resistencia prolongada. Lonxe de producir o colapso esperado, o conflito revelou tanto a capacidade de adaptación iraniana como os límites dunha política estadounidense cada vez máis errática e subordinada a cálculos internos. Neste escenario, o estreito de Ormuz xa non representa unicamente unha vía enerxética estratéxica, senón unha ferramenta de presión política e simbólica nunha guerra onde non só se disputan territorios ou capacidades militares, senón tamén o control do relato, a percepción global do conflito e a redefinición da orde rexional.
Mientras Washington oscila entre amenazas maximalistas, pausas tácticas y anuncios contradictorios sobre el fin de la guerra, Irán ha logrado transformar una posición de aparente debilidad en una estrategia de resistencia prolongada. Lejos de producir el colapso esperado, el conflicto ha revelado tanto la capacidad de adaptación iraní como los límites de una política estadounidense cada vez más errática y subordinada a cálculos internos. En este escenario, el estrecho de Ormuz ya no representa únicamente una vía energética estratégica, sino una herramienta de presión política y simbólica en una guerra donde no solo se disputan territorios o capacidades militares, sino también el control del relato, la percepción global del conflicto y la redefinición del orden regional.
Mentres continúan as operacións militares e se intensifica a confrontación entre Irán, Estados Unidos e Israel, a guerra non se libra unicamente no plano estratéxico ou territorial. En paralelo, despregase unha batalla menos visible pero igualmente decisiva: a disputa polo control do relato no entorno dixital. A través de formatos aparentemente triviais —como vídeos animados de estética simple e alto potencial viral—, os actores implicados procuran non só influír na percepción internacional do conflito, senón tamén redefinir o seu significado, os seus protagonistas e as condicións baixo as que poderá interpretarse o seu desenlace.
Mientras continúan las operaciones militares y se intensifica la confrontación entre Irán, Estados Unidos e Israel, la guerra no se está librando únicamente en el plano estratégico o territorial. En paralelo, se despliega una batalla menos visible pero igualmente decisiva: la disputa por el control del relato en el entorno digital. A través de formatos aparentemente triviales —como vídeos animados de estética simple y alto potencial viral—, los actores implicados buscan no solo influir en la percepción internacional del conflicto, sino también redefinir su significado, sus protagonistas y las condiciones bajo las cuales podrá interpretarse su desenlace.
Mentres continúan os ataques e se abren —cando menos en aparencia— canles de mediación, a guerra entre Irán, Estados Unidos e Israel non se está a librar unicamente no plano militar. Cada actor tenta impor a súa propia interpretación do conflito, non só para consolidar posicións internas, senón para condicionar o resultado político de calquera eventual negociación. Máis ca unha guerra cun desenvolvemento lineal, estamos ante unha confrontación na que coexisten relatos diverxentes sobre que está a acontecer, quen está a gañar e que significaría realmente o final do conflito.
Mientras continúan los ataques y se abren —al menos en apariencia— canales de mediación, la guerra entre Irán, Estados Unidos e Israel no se está librando únicamente en el plano militar. Cada actor intenta imponer su propia interpretación del conflicto, no solo para consolidar posiciones internas, sino para condicionar el resultado político de cualquier eventual negociación. Más que una guerra con un desarrollo lineal, estamos ante una confrontación en la que coexisten relatos divergentes sobre qué está ocurriendo, quién está ganando y qué significaría realmente el final del conflicto.
Xestionar o consentimento das cookies
Para ofrecer as mellores experiencias, utilizamos tecnoloxías como cookies para almacenar e/ou acceder á información do dispositivo. O consentimento destas tecnoloxías permitiranos procesar datos como o comportamento de navegación ou os identificadores únicos neste sitio. A falta de consentimento ou a retirada do consentimento pode afectar negativamente a determinadas características e funcións.
Funcional
Sempre ativo
O almacenamento técnico ou o acceso é estritamente necesario coa finalidade lexítima de posibilitar a utilización dun determinado servizo expresamente solicitado polo abonado ou usuario, ou coa única finalidade de realizar a transmisión dunha comunicación a través dunha rede de comunicacións electrónicas.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Estatísticas
O almacenamento técnico ou o acceso que se utiliza exclusivamente para fins estatísticos.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Márketing
O almacenamento técnico ou o acceso é necesario para crear perfís de usuario para enviar publicidade ou para rastrexar o usuario nun sitio web ou en varios sitios web con fins de mercadotecnia similares.