Distribuir contido

Oriente Medio

Distribuir

Distribuir contido

Boa parte do traballo do IGADI plásmase en numerosos artigos e colaboracións en prensa e revistas especializadas.

Para unha mellor clasificación e localización dos actuais 2209 artigos que integran a sección de Análise e Opinión, temos dividido estes nos seguintes apartados temático/xeográficos:

07/08/2013
07/08/2013

Trala súa asunción presidencial o pasado 3 de agosto, o novo mandatario iraniano, o aiatolá Hasan Rohani, enviou unha sutil mensaxe a Washington considerando a necesidade de propiciar unha apertura de relacións a través dun diálogo baseado no respecto mutuo, en relación ao programa nuclear iraniano. Pero a proposta de Rohani, se ben foi inmediatamente percibida en Washington como un xesto orientado a propiciar un diálogo bilateral con Teherán, achégase nunha conxuntura imprevista para Irán e a rexión.

01/08/2013
01/08/2013
Mundiario (España)

Tras tres anos de ruptura, o recomezo en Washington das negociacións de paz entre Israel e a Autoridade Nacional Palestina (ANP), determina un contexto tecnicamente inviable á hora de garantir un proceso de paz continuo e consolidado, especialmente tomando en conta as conxunturas políticas e sociais en Israel e Palestina e, principalmente, das convulsións que vive Oriente Próximo desde a aparición da Primavera árabe a partir de 2011, escenario que obriga a modificar determinadas perspectivas de carácter xeopolítico, especialmente para EUA.

24/07/2013
24/07/2013

Recentemente Aviv Kochavi, xefe dos servizos de intelixencia israelís, advertiu de cómo Siria está converténdose nun epicentro da “yihad internacional” para grupos e movementos islamitas radicais con pretensión de crear un Estado islámico en pleno corazón de Oriente Próximo. Kochavi advertía que esta Yihad islamita en Siria non só afectaría a este país “senón ao Estado de Israel, Líbano, Xordania e a península de Sinaí”, en clara referencia aos puntos neurálxicos da seguridade israelí.

16/07/2013
13/07/2013
El Correo Gallego

Moito se ten dito xa sobre a (im)pertinencia do concepto "golpe de Estado democrático" en alusión ó derrocamento de Mohamed Morsi en Exipto. Para uns a sustracción manu militari da vontade do pobo expresada nas furnas. Para outros un mal necesario para a reconducción dunhas "primaveras árabes" deturpadas polo islamismo. Máis aló do debate, Morsi amousouse coma un político populista, sectario e inhabil para afrontar os desafíos ós que se enfronta o país. É certo que as dificultades eran grandes. A situación de partida nada envexable. E o tempo botouselle enriba. Pero nada impedía a Morsi intentalo. Alomenos iso. Quizáis se os exipcios albiscaran algún xesto, algunha iniciativa para a mellora do seu cotiá, teríanse amosado máis pacientes co barbudo presidente.

12/07/2013
11/07/2013
Viento Sur (España)

El ilegítimo presidente interino egipcio Adli Mansur, nombrado por el golpista Consejo Supremo de las Fuerzas Armadas (CSFA), terminó de anunciar el nombramiento de un gobierno provisional encabezado por el tecnócrata liberal Hazem al-Beblawi y el liberal Mohamed el Baradei y ya en el Congreso de EEUU se desbloqueaba un paquete de ayuda a Egipto de 450 millones de dólares, mientras Arabia Saudí y Emiratos Árabes Unidos concedían préstamos sin interés por valor de 5.000 millones y tres mil millones de dólares respectivamente.

11/07/2013
09/07/2013
Revista Sàpiens (Catalunya)

Amb l'enderrocament del rei Faruk I l'any 1952, la institució castrense es va convertir en un actor central de la política del país àrab. D’aleshores ençà el destí dels egipcis sempre ha estat en mans dels generals. En un context de mobilitzacions, assemblea constituent i eleccions presidencials, amb una situació econòmica i social que no para de degradar-se, en vista de la deriva del govern dels Germans Musulmans i de l’augment de la inseguretat, l’exèrcit, dirigit per Abdel Fatah al-Sissi, enderroca Mohamed Mursi i torna a agafar el comandament.

10/07/2013
10/07/2013

O golpe militar que derrubou a breve experiencia gobernamental do islamismo político en Exipto, coa deposición presidencial de Mohammed Morsi e da Irmandade Musulmá, traduce un novo contexto sumamente crítico para o islamismo político no Magreb e Oriente Próximo. Considerado  o principal actor político beneficiado da dinámica da Primavera árabe, o islamismo político no mundo árabe afronta agora unha etapa de prolongadas tensións, manifestada pola reacción das elites e as contradicións de intereses por parte dos diversos partidos e movementos, laicos e relixiosos, involucrados nesta dinámica de cambios.

10/07/2013
09/07/2013
El Faro de Ceuta (España)

Mohamed Morsi se ha mostrado como un político populista, sectario e ineficaz, incapaz de afrontar los retos que enfrenta su país. Se abre ahora un periodo de incertidumbre e inestabilidad, de grandes riegos. En el mejor de los casos se formará un gobierno de unidad nacional que se encargará de poner en marcha un comité para la redacción de una nueva carta magna y convocar elecciones. Los más agoreros evocan un escenario a la argelina, con una escalada violenta que podría degenerar en guerra civil, en un nuevo campo de batalla de la yihad global.

03/07/2013
03/07/2013
Praza Pública (Galicia)

A crise política en Exipto, ilustrada no remate de feito da presidencia do islamita Mohammed Morsi exactamente un ano despois da súa vitoria electoral, certifica en que medida o estamento militar concentrado do Consello Supremo das Forzas Armadas (CSFA) impón a constitución dun réxime pretoriano post-Mubarak claramente avaliado polos seus dous principais aliados exteriores, EUA e Israel, nun xiro persuadido a “domesticar” os cambios emanados da Primavera árabe nun país xeopoliticamente tan estratéxico como Exipto.

02/07/2013
30/06/2013
Faro de Ceuta

Siria libre” o “Bachar fuera” son algunos de los motivos que varios jóvenes de Deraa escribieron en los muros de su escuela, allá por marzo de 2011. Tal osadía fue merecedora de una pronta y enérgica respuesta policial bajo forma de arrestos y torturas. A modo ejemplificador dos de entre ellos, Omar y Hamza, incluso fueron ejecutados. La puerta de la rebelión estaba abierta. La inhumanidad de las autoridades desató la ira de miles de sirios que desafiaron a la brutal represión del régimen. La pérdida del miedo y la determinación mostrada en la defensa del ideal democrático suscitó la admiración de medio mundo. Unos meses después, en agosto, la contestación tomó las armas. Ya no hay marcha atrás. La escalada violenta es imparable. Las animosidades a flor de piel alcanzan un punto de no retorno. A la barbarie del régimen responde la crueldad ciega de los guerreros de Alá. Las aberraciones están en el orden del día. "El fin de toda humanidad", sentencio el hombre político libanés Walid Joumblat.

23/06/2013
22/06/2013
Praza Pública

As imaxes de xúbilo nas rúas de Teherán e outras capitais do país trala vitoria de Hassan Rohani chaman ó engano. A promesa de cambio, a esperanza que moitos iranianos teñen postas en quen vai suceder na presidencia ó ultraconservador Mahmoud Ahmadinejad é limitada. Aínda terán que esperar tempos mellores xoves e mulleres, quizais os dous colectivos que máis teñen sufrido durante o aciago mandato do presidente saínte, que presenta un balance ben pobre tanto no económico como no eido das liberdades e dereitos humanos. Sen un auténtico candidato reformador en liza, é certo que a elección de Rohani podería traducirse nun menor dogmatismo. Nunha comedida tolerancia susceptible de derivar nunha máis acusada sensación de liberdade, de soltura. Pero sen máis. O cambio será unicamente de grao, sen unha incidencia profunda sobre a propia natureza do réxime.

22/06/2013
21/06/2013
El Correo Gallego

“Siria libre” ou “Bachar marcha” son algúns dos motivos que varios xoves de Deraa escribiron nos muros da súa escola aló por marzo de 2011. Tal ousadía foi merecedora dunha pronta e enérxica resposta policial. Arrestos. Torturas. Dous de entre eles, Omar e Hamza, mesmo foron executados. A porta da rebelión estaba aberta. A inhumanidade das autoridades desatou a ira de milleiros de sirios que desafiaron a brutal represión do réxime. A perda de todo medo, a determinación amosada e a defensa do ideal democrático suscitou a admiración de medio mundo. Uns meses despois, en agosto, a contestación toma as armas. Non hai marcha atrás. A escalada violenta é imparable. As animosidades a flor de pel acadan un punto de non retorno.

21/06/2013
21/06/2013
Revista ZETA (Venezuela)

A certificación do fracaso político e militar de Washington en Afganistán confírmase ante a perspectiva de iniciar negociacións e contactos directos co seu tradicional inimigo Talibán, eventualmente a celebrarse en Doha (Qatar), como tentativa inevitable orientada a garantir un marco de estabilización e pacificación no caótico Afganistán gobernado desde finais de 2001 por Hamid Karzai. Estas negociacións constituirían unha especie de “acto final” da guerra de Afganistán iniciada a finais de 2001, focalizando a súa atención en dous escenarios imprescindibles que definirán o futuro de Afganistán: o retiro da misión militar da OTAN e da ONU a realizarse durante o primeiro semestre de 2014; e, principalmente, o marco político previo ás eleccións presidenciais afgáns a celebrarse na segunda metade do próximo ano. 

13/06/2013
13/06/2013
Praza Pública

Todas as esperanzas da comunidade internacional para atopar unha solución pacífica ao conflito sirio pasan pola conferencia internacional Xenebra II, que xa é cualificada como a "reunión da derradeira oportunidade". Estados Unidos e a Unión Europea, con Francia á súa fronte, actívanse para que o cónclave abra a porta a unha solución pacífica a un conflico que ten deixado xa máis de 94.000 mortos, segundo Nacións Unidas. Inicialmente prevista para xuño, Xenebra II celebrarase ao longo do mes de xullo, claro está, se todo vai segundo o previsto. Numerosos interrogantes planean arredor da conferencia. Elementos que introducen non poucas incertezas e que, a priori, abocan ao fracaso anticipado dista nova iniciativa de amaño negociado e pacífico dunha situación extrema e dramática.

12/06/2013
12/06/2013

A pesar do baixo perfil das candidaturas aprobadas polo Consello dos Gardiáns, os comicios presidenciais a celebrarse o próximo 14 de xuño en Irán dirimen o final dun prolongado ciclo político “post-revolucionario” iniciado a partir de 1989 no país persa, trala morte do seu Guía Supremo o aiatolá Ruhollah Jomeini. Este ciclo estivo visiblemente determinado pola conxunción e confrontación por parte de sectores de corte pragmático, reformista e incluso populista que, inevitablemente, definiron a paisaxe política do Irán post-Jomeini.

Tempo exterior: Revista de análise e estudos internacionais