Documentación

Buscadores de documentos

Juris Internacional (Instrumentos jurídicos internacionales)
Buscador en español, inglés e francés de textos, tratados e outros instrumentos internacionais

 

Boletín de Sumarios

Boletín de Sumarios 2012 - Nº2

Índice

 

Publicación Páxina

Anuario CEIPAZ 2012-2013:”Cambio de ciclo: crisis, resistencias y respuestas globales”

1

http://www.ceipaz.org/

 

Afkar Ideas, N1 33, Primavera de 2012

2

ARI Real Instituto Elcano, Nº 96-97, abril-maio 2012

3

http://www.realinstitutoelcano.org

 

Brecha. Ano 27, do 1.375-1.387, do 30 de marzo ao 22 de xuño de 2012

5

Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 178-179, febreiro e xuño de 2012

18

http://www.fespinal.com/

 

Current History, Vol. 111, Nº 743-745, marzo-maio 2012

20

http://www.currenthistory.com

 

ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 251-253, abril-xuño 2012

23

http://www.ecodixital.com/

 

Economía Exterior, Nº 60, Primavera 2012

26

El Viejo Topo. Nº 291-293, abril-xuño 2012

27

http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

 

España Exterior, Ano XVI, Nº 771-777, do 10 de abril ao 26 de xuño de 2012.

30

http://www.espanaexterior.com/

 

Foreign Affairs, Vol. 91, Nº 7, maio-xuño 2012

39

http://www.foreignaffairs.com/

 

Géopolitique, (La Nouvelle Revue) Nº 4 (115), abril-xuño 2012

40

http://lanouvellerevuegeopolitique.wordpress.com/author/lanouvellerevuegeopolitique/

 

Grial, Nº 193, xaneiro-marzo 2012

41

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Hika, Nº 227, marzo de 2012

42

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 788-799,  

 

do 2 de abril ao 25 de xuño de 2012

43             

http://www.politicaexterior.com/

 

La Vanguardia Dossier, abril-xuño 2012

55

http://www.vanguardiadossier.org

 

Le Monde Diplomatique, abril-xuño 2012

56

http://www.monde-diplomatique.fr/

 

Les Nouvelles du Grip, Nº 63, 1º trimestre de 2012

59

http://www.grip.org

 

L´Intelligent. Nº 2.674 ao 2.686, do 8 de abril ao 7 de xullo de 2012

60

http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?pageid=1

 

Atlas de l´Afrique 2012, L´Intelligent-Jeune Afrique

74

http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?pageid=1

 

Noticias Obreras. Nº 1.534-1.536, abril-xuño 2012

75

http://www.hoac.es

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 117, Primavera 2012

78

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

Política Exterior. Vol. XXVI, Nº 147, maio-xuño 2012  

79

http://www.politicaexterior.com/

 

Questions Internationales. Nº 55, maio-xuño 2012

80

http://www.ladocumentacionfrancaise.fr

 

Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 97-98, abril 2012

81

http://www.cidob.org

 

Revista Brasileira de Ciência Política, Nº 7, xaneiro-abril 2012

82

http://rbcp.unb.br/

 

Revista Crítica de Ciências Sociais, xuño 2012

83

http://www.ces.uc.pt/rccs/

 

Revista de Economía Mundial, Nº 30, 2012

84

http://www.sem-wes.org/seccion.php?menu=15&idsec=15

 

Tempos Novos. Nº 179-181, abril-xuño 2012

85

The Economist. Do 31 de marzo ao 16 de xuño de 2012

88

http://www.economist.com/

 

 


Observacións

1. Nas fotocopias que se adxuntan reseñase o índice de temas que inclúe cada publicación.

2. Os socios-colaboradores ou entidades/institucións acollidas á fórmula de convenio poden solicitar información complementaria dos artigos incluídos, reseña dos mesmos ou datos sobre as respectivas publicacións.

3. Para maior información ou aclaracións, consultar ó IGADI.

 

Boletín de Sumarios 2012 - Nº3

Índice

 
Publicación Páxina

Afkar Ideas, N1 34, Verán de 2012

1

http://www.afkar-ideas.com/

 

ARI Real Instituto Elcano, Nº 98-99, xuño-agosto 2012

2

http://www.realinstitutoelcano.org

 

Brecha. Ano 27, do 1.388 ao 1.399, do 29 de xuño ao 14 de setembro de 2012

4

Connections, The Quaterly Journal. Vol. XI, Nº1, Inverno 2011

16

https://pfpconsortium.org/journal-issue/connections-quarterly-journal-

 

Cooperación Galega. Informe da Cooperación Galega 2011. Xunta de Galicia

17

Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 180, setembro de 2012

18

http://www.fespinal.com/

 

Chine Plus Nº22, marzo-maio 2012

19

http://www.chine-plus.com/

 

ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 254-256, xullo-setembro 2012

20

http://www.ecodixital.com/

 

Economía Exterior, Nº 61, Verán 2012

23

http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

 

El Viejo Topo. Nº 294-296, xullo-setembro 2012

24

http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

 

España Exterior, Ano XVI, Nº 779-784,

 

do 10 de xullo ao 18 de setembro de 2012.

26

http://www.espanaexterior.com/

 

Foreign Affairs, Vol. 91, Nº 8-9, xullo-outubro 2012

32

http://www.foreignaffairs.com/

 

Grial, Nº 194, abril-xuño 2012

34

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 800-810,  

 

do 2 de xullo ao 24 de setembro de 2012

35                

http://www.politicaexterior.com/

 

Instituto Complutense de Estudios Internacionales (ICEI)

 

Working Papers Nº 8,9,10 82011) e 3-4 (2012)

46

http://www.ucm.es/

 

La Vanguardia Dossier, Nº 44, xullo-setembro 2012

51

http://www.vanguardiadossier.org

 

Le Monde Diplomatique, xullo-setembro 2012

52

http://www.monde-diplomatique.fr/

 

L´Intelligent. Nº 2.687-2.699, do 8 de xullo ao 6 de outubro de 2012

55

http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?pageid=1

 

Manos Unidas, Nº 188, xullo-setembro 2012

67

http://www.manosunidas.org/

 

Médicos sin Fronteras. Memoria 2011

68

http://www.msf.es/

 

Noticias Obreras. Nº 1.537-1.539, xullo-setembro 2012

69

http://www.hoac.es

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 118, Verán 2012

72

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

Política Exterior. Vol. XXVI, Nº 148-149, xullo-agosto 2012  

73

http://www.politicaexterior.com/

 

Questions Internationales. Nº 56-57, xullo-outubro 2012

75

http://www.ladocumentacionfrancaise.fr

 

Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 30, Primaveira-Verán 2012

77

http://www.ucm.es/

 

Revista de Economía Mundial, Nº 31, 2012

78

http://www.sem-wes.org/seccion.php?menu=15&idsec=15

 

Tempos Novos. Nº 182-183, xullo-agosto 2012

79

Terra e Tempo, Nº 159-162, xullo 2011-xullo 2012

81

http://www.terraetempo.com/

 

The Economist. Do 23 de xuño ao 15 de setembro de 2012

82

http://www.economist.com/

 

 


Observacións

1. Nas fotocopias que se adxuntan reseñase o índice de temas que inclúe cada publicación.

2. Os socios-colaboradores ou entidades/institucións acollidas á fórmula de convenio poden solicitar información complementaria dos artigos incluídos, reseña dos mesmos ou datos sobre as respectivas publicacións.

3. Para maior información ou aclaracións, consultar ó IGADI.

 

Boletín de Sumarios Nº 1 de 2013

Afkar Ideas, Nº 36, Inverno 2012-2013
http://www.afkar-ideas.com/

ARI Real Instituto Elcano, Nº 103-104-105, decembro 2012-febreiro 2013 
http://www.realinstitutoelcano.org

ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 3, Nº 4. Cuarto trimestre 2012
http://www.af.mil/subscribe

Brecha. Ano 28, do 1.416 ao 1.425, do 4 de xaneiro ao 15 de marzo de 2013.
http://www.brecha.com.uy
 
Carta de Taiwán, Nº 22, Xaneiro de 2013.
Oficina Económica y Cultural de Taipei
http://www.taiwanembassy.org/es

Carto. Le Monde en Cartes, Nº 14, novembro-decembro de 2012
http://www.carto-press.com

Connections, The Quaterly Journal. Vol. XII, Nº2, Primaveira 2012
https://pfpconsortium.org/journal-issue/connections-quarterl...

Cuadernos Bakeaz, Nº 105, Movimientos Sociales: “Las asociaciones de migrantes de origen extranjero en el País Vasco”
http://www.bakeaz.org

Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 182-183,
decembro de 2012-marzo 2013
http://www.fespinal.com/
http://www.cristianismeijusticia.net

Current History, Vol. 112, Nº 750-752, Xaneiro-Marzo 2013.
http://www.currenthistory.com/

ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 260-261, xaneiro-febreiro 2013
http://www.ecodixital.com/

Economía Exterior, Nº 63, Inverno 2012-2013
http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

El Viejo Topo. Nº 300-302, xaneiro e marzo 2013
http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

España Exterior, Ano XVII, Nº 793 ao 798, do 8 de xaneiro ao 18 de marzo de 2013
http://www.espanaexterior.com/

Estudios Migratorios, Revista Galega de Análise das Migracións, Vol. III, Nº 2 (2010) Consello da Cultura Galega, USC

Global Asia, Nº 30, marzo-abril de 2013
http://www.globalasiamagazine.com

Grial, Nº 196, Tomo L, outubro-novembro-decembro 2012 
http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0...

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 824 ao 835, 
do 7 de xaneiro ao 25 de marzo de 2013                      
http://www.politicaexterior.com/

Journal of East Asian Studies, Vol. 13, Nº 1, xaneiro-abril 2013
http://www.rienner.com/JEAS

La Vanguardia Dossier, Nº 46, xaneiro-marzo 2013
http://www.vanguardiadossier.org

La Nouvelle Revue Gèopolitique, Nº 8, xaneiro 2013

Le Monde Diplomatique, Nº 706, Xaneiro 2013
http://www.monde-diplomatique.fr/

Les Nouvelles du GRIP, Nº 66, carto trimestre 2012
http://www.grip.org

L´Intelligent/Jeune Afrique, Nº 2.713 ao 2.723, do 6 de xaneiro ao 23 de marzo de 2013.
http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?page...

Jeune Afrique, Hórs Série Nº 32. “Les 500 premières entreprises africaines”
http://www.jeuneafrique.com

Línea Sur, Nº 2-3, Maio-Agosto e Setembro-Decembro de 2012
http://www.mmrree.gob.ec/linea_sur/indice.asp

Noticias Obreras. Nº 1.543-1.545, xaneiro-marzo de 2013
http://www.hoac.es

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 119-120, Outono 2012-Inverno 2012-2013
http://www.revistapapeles.fuhem.es

Política Exterior. Vol. XXVII, Nº 151-152, xaneiro-abril de 2013
http://www.politicaexterior.com/

Política Exterior, Monográfico “En defensa del Euro. Europa ante su futuro”. Decembro 2012
http://www.politicaexterior.com/

Relaçoes Internacionais, Nº 36, Decembro 2012.
http://www,ipri.pt

RMF Lista 41. Listaxe ampliada de todos os artigos da revista “Migracións Forzadas” Nº 41. Decembro de 2012.
http://www.fmreview.org/es/prevencion/editores

Revista Brasileira de Ciência Política, Nº 10, xaneiro-abril de 2013
http://seer.bce.unb.br/index.php/rbcp

Revista CIDOB d´Afers Internacionals, N º100, Decembro 2012
http://www.cidob.org/en/publicacions/revistes/revista_cidob_...

Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 96, Marzo de 2012.
http://rccs.revues.org

Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 31, Inverno 2013.
http://www.ucm.es/info/IUDC

Revista de Investigaciones Políticas y Sociológicas (RIPS)
Universidade de Santiago de Compostela (USC)
Volume 1, Nº 11, 2012
http://www.usc.es/gl/departamentos/politicg/RIPS.html

Tempos Novos. Nº 188-189, xaneiro-febreiro 2013

  

 

 

 

 

 

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2013

Afkar Ideas, Nº 37, Primavera de 2013                                                                

http://www.afkar-ideas.com/

 

Amnistía Internacional, Nº 118, Maio 2013

http://www.es.amnesty.org

 

ARI Real Instituto Elcano, Nº 106-107-108, marzo-abril-maio de 2013                             

http://www.realinstitutoelcano.org

 

Asian Survey, Vol. 53. Nº 1, xaneiro-febreiro 2013

http://ucpressjournals.com/journal.php?j=as

 

ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 4, Nº 1. Primeiro trimestre 2013

http://www.af.mil/subscribe

 

Brecha. Ano 28, do 1.428-1.439, do 5 de abril ao 21 de xuño de 2013.

http://www.brecha.com.uy

                                                                                                                         

Carta de España, Nº 692-693-694, Abril-Maio-Xuño de 2013

http://www.cartadeespaña.es

 

Carta de Taiwán, Nº 23, abril de 2013.

Oficina Económica y Cultural de Taipei

http://www.taiwanembassy.org/es

 

CEIPAZ: Anuario 2013-2014: “El reto de la democracia en un mundo en cambio: respuestas políticas y sociales

http://www.ceipaz.org/

 

Connections, The Quaterly Journal. Vol. XI, Nº3-4, Verán-Outono 2012                       

https://pfpconsortium.org/journal-issue/connections-quarterly-journal-                            

 

Current History, Vol. 112, Nº 753-754, abril-maio de 2013.

http://www.currenthistory.com/

 

ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 263-264-265, abril-maio-xuño 2013                       

http://www.ecodixital.com/

 

Economía Exterior, Nº 64, Primavera de 2013                                                        

http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

 

El Viejo Topo. Nº 303, abril. maio.... 2013                                                             

http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

 

España Exterior, Ano XVII, Nº 801-805, do 3º de abril ao 25 de xuño de 2013             

http://www.espanaexterior.com/

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 836-847, do 8 de abril ao 24 de xuño

de 2013                                                                                                                                    

http://www.politicaexterior.com/

 

La Vanguardia Dossier, Nº 47-48, abril-xuño e xullo-setembro 2013                           

http://www.vanguardiadossier.org

 

La Nouvelle Revue Gèopolitique, Nº 121, abril-maio-xuño 2013

 

Le Monde Diplomatique, Nº 7008-709, Marzo-Abril de 2013                                      

http://www.monde-diplomatique.fr/

 

Les Nouvelles du GRIP, Nº 67, primeiro trimestre 2013

http://www.grip.org

 

L´Intelligent/Jeune Afrique, Nº 2.724 ao 2.737, do 24 de marzo ao 29 de xuño de 2013.

http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?pageid=1

 

Jeune Afrique, Série “Doing Business in Africa”: “Investir Bénin 2013”.

http://www.jeuneafrique.com

 

Línea Sur, Nº 4, xaneiro-abril de 2013

http://www.mmrree.gob.ec/linea_sur/indice.asp

 

Noticias Obreras. Nº 1.546-1.547, abril-maio de 2013                                             

http://www.hoac.es

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 121, Primavera 2013               

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

Relaçoes Internacionais, Nº 37, Marzo 2013.

http://www,ipri.pt

 

Revista CIDOB d´Afers Internacionals, N º101, abril de 2013

http://www.cidob.org/en/publicacions/revistes/revista_cidob_d_afers_internacionals

 

Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 97, Xuño de 2012.

http://rccs.revues.org

 

Revista de Economía Mundial, Nº 32, 3º cuatrimestre de 2012

http://www.sem-wes.org/revista

 

Taiwán Hoy, Vol. XXXII Nº 2, marzo-abril de 2013

http://taiwanhoy.nat.gov.tw

 

Tempos Novos. Nº 190-191-192, marzo-abril-maio de 2013

 

The MOFA Quaterly, Vol. 31, Nº 3

http://www.mofa.gov.tw

 

The Taipei Chinese Pen, Nº 163, Primavera 2013

http://www.taipen.org

                                                                                                                                                   

Boletín de Sumarios Nº 1 de 2014

ARI Real Instituto Elcano, Nº 114-115, decembro 2013-xaneiro 2014                                        

http://www.realinstitutoelcano.org

 

Asian Survey, Vol. 53, Nº 6, Novembro-Decembro de 2013.

http://ucpressjournals.com/journal.php?j=as

 

ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 4, Nº 4. 4º trimestre de 2013

http://www.af.mil/subscribe

                                                                                                                                                        

Carta de España, Nº 700-701. Xaneiro-Febreiro de 2014.

http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Carta de Taiwán, Nº 26, Xaneiro de 2014.

Oficina Económica y Cultural de Taipei

http://www.taiwanembassy.org/es

 

Centre Maurits Coppieters, CMC Papers, 1/2013, “Law and Legitimacy: the Denial of Catalan Voice”.

http://www.cmc-foundation.eu/

 

Centre Maurits Coppieters, CMC Papers, 2/2013, “Globalism versus Internationalism”.

http://www.cmc-foundation.eu/

 

Connections, The Quaterly Journal. Vol. XII, Nº 2-3-4, Primavera-Verán-Outono 2013 e Vol. XIII, Nº1, Inverno 2013.                                                                                                                                         

https://pfpconsortium.org/journal-issue/connections-quarterly-journal-                                   

 

Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 187, Decembro de 2013                                               

http://www.fespinal.com/

http://www.cristianismeijusticia.net

 

ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 272-273-274, xaneiro-febreiro-marzo de 2014              

http://www.ecodixital.com/

 

España Exterior, Ano XVIII, Nº 818-824, 7 de xaneiro ao 29 de marzo de 2014

http://www.españaexterior.com

 

Fundación CIDEAL de Cooperación e Investigación: “El enfoque basado en derechos humanos en los programas y proyectos de desarrollo”. 2013.

http://www.cideal.org

 

Global Asia, Nº 35, Xaneiro-Febreiro de 2014

http://www.globalasiamagazine.com

 

Grial, Nº 200, Tomo LI, Nº 200, outubro-novembro-decembro de 2013                                

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 873..., do 13 de xaneiro ao... de 2014.                                              

http://www.politicaexterior.com/

 

La Vanguardia Dossier, Nº 50-51, Xaneiro-Xuño 2013                                                          

http://www.vanguardiadossier.org

 

Le Monde Diplomatique, Nº 718, Xaneiro de 2014                                                                

http://www.monde-diplomatique.fr/

 

Manos Unidas, Boletín Nº 193, Xaneiro-Abril de 2014

http://www.manosunidas.org

 

Municipalistas por la Solidaridad y el Fortalecimiento Institucional, MUSOL

Memoria 2012

http://www.musol.org

 

Noticias Obreras. Nº 1.555-1.556-1.557, Xaneiro-Febreiro-Marzo de 2014                            

http://www.hoac.es

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 124, Inverno 2013-2014                  

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

Plataforma 2015 y Más. “Coherencia de Políticas de Género. Un análisis feminista de la promoción del Desarrollo Internacional”

 

Política Exterior, Vol. XXVIII, Nº 157-158. Xaneiro-Abril de 2014

http://www.politicaexterior.com/

 

Real Instituto Elcano. Documento de Trabajo/Working Paper 02/2013, Decembro de 2013. “La geopolítica del pensamiento. Think tanks y política exterior”.

http://www.realinstitutoelcano.org

 

Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 104, Nova Época, Decembro de 2013.

http://www.cidob.org

 

Relaçoes Internacionais, Nº 40, Decembro de 2013.

http://www,ipri.pt

 

Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 101, Setembro de 2013.

http://rccs.revues.org

 

Taiwán Hoy, Vol. XXXIII, nº 1, Xaneiro-Febreiro de 2014.

http://taiwanhoy.nat.gov.tw

 

Tempos Novos. Nº 200-201-202, Xaneiro-Febreiro-Marzo de 2014

 

Terra e Tempo, Revista Galega de Pensamento nacionalista

Nº 163-170, Xullo 2012-Xuño 2014

http://www.bautistaalvarez.org

 

The MOFA Quaterly, Vol. 31, Nº 12, 2014

http://www.mofa.gov.tw                                                                                                          

 

The Taipei Chinese Pen, Nº 166, Inverno de 2013.

http://www.taipen.org

Boletín de Sumarios Nº 1 de 2016

 

- ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 5, Nº 4, 4º trimestre de 2014

http://www.af.mil/subscribe

                                                                                                                                                        

- Carta de España, Nº 710-711-712. Decembro de 2014-Xaneiro-Febreiro de 2015                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             http://www.cartaespsus@meyss.es

 

- CARTO. Le Monde en Cartes. Nº 27, Xaneiro-Febreiro 2015.

http://www.carto-presse.com

 

- Conflits. Histoire, Géopolitique, Relations Internationales. Hors séries Nº 1H, Inverno 2014.

http://www.revueconflits.com

 

- Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 193, Marzo de 2015.                                                    

http://www.fespinal.com/

http://www.cristianismeijusticia.net

 

- Dùshū (China), Nº 3, Marzo de 2015.

 

- España Exterior, Ano XIX, Nº 843-849, do 6 de xaneiro ao 27 de marzo de 2015

http://www.españaexterior.com

 

- Global Asia, Nº 41, Xaneiro-Febreiro de 2015

http://www.globalasiamagazine.com

 

- Grial, Nº 204, Tomo LII, outubro-novembro-decembro de 2014                                            

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

- Informe Semanal de Política Exterior, Nº 921-932, do 12 de xaneiro ao 30 de marzo de 2015.                                    

http://www.politicaexterior.com/

 

- La Vanguardia Dossier, Nº 55, abril-xuño 2015                                                                      

http://www.vanguardiadossier.org

 

- Médicos sin Fronteras, Nº 102, Febreiro de 2015.

http://www.msf.es

 

- Noticias Obreras. Nº 1.567-1.568-, Xaneiro-Febreiro… de 2015                                            

http://www.hoac.es

 

- Política Exterior, Vol. XXIX, Nº 163-164, Xaneiro-Febreiro-Marzo-Abril 2015

http://www.politicaexterior.com/

 

- Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 108, Decembro 2014.

http://www.cidob.org

 

- Taiwán Hoy, Vol. XXXIV, nº 1, Xaneiro-Febreiro de 2015.

http://taiwanhoy.nat.gov.tw

 

- Tempos Novos. Nº 212, Xaneiro de 2015.

 

- The Taipei Chinese Pen, Nº 170-171, Outono-Inverno de 2014.

http://www.taipen.org

 

Boletín de Sumarios Nº 1 de 2017

Amycos. Colección de Fichas Informativas Nº 22, 2015. “Me pregunto, ¿Qué son los conflictos armados?”

http://amycos.org/

 

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 7, Nº4, 4trimestre 2016.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 732-734, Decembro de 2016-Xaneiro de 2017 e Febreiro de 2017.        

http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Connections. The Quaterly Journal. Vol. 15. Nº 3-4, Verán e Outono de 2016.

http://connections-qj.org/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 308-309-310, Xaneiro-Febreiro, Marzo de 2017.

 

Economía Exterior, Nº 79, Inverno 2016-2017.

http://www.politicaexterior.com/

 

España Exterior, Ano XXI, Nº 893-, do 10 de xaneiro ao ....de 2017.

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 212, Tomo LIV, outubro-novembro-decembro de 2016                                           

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Global Humanitaria, Nº 42, Decembro de 2016.

https://www.globalhumanitaria.org/

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 1.017..., do 9 de xaneiro ao....de 2017.                                             

http://www.politicaexterior.com/

 

Manos Unidas, Nº 202, Febreiro-Maio de 2017.

http://www.manosunidas.org

 

Migraciones Forzadas, Nº 54, Febreiro 2017.

http://www.fmreview.org

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 136, Inverno 2016/2017.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXI, Nº 175-176, Xaneiro-Febreiro e Marzo-Abril de 2017

http://www.politicaexterior.com/

 

Qiushi, Vol. 8. Nº 4. Issue Nº 29. Outubro-Decembro de 2016.

http://english.qstheory.cn/

 

Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 39, Inverno de 2017

https://www.ucm.es/iudesarrolloycooperacion/revista-espanola-de-desarrollo-y-cooperacion-1

 

Relações Internacionais, Nº 52, Decembro de 2016.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 114, Decembro 2016.

http://www.cidob.org/publicaciones

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 111, Decembro 2016

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 236-237-238-239, Xaneiro-Febreiro-Marzo de 2017.

 

 

Boletín de Sumarios Nº 1 de 2018

Amycos. Nº 24, 2015.

http://amycos.org/

 

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 8, Nº4, 4º trimestre 2017.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 742-743, Novembro-Decembro de 2017.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Concellos Galegos, Nº 29. Inverno 2017. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

Connections. The Quaterly Journal. Vol. 16, Nº 2, Primavera 2017.

http://connections-qj.org/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 320-321-322, xaneiro-febreiro-marzo de 2018.

http://www.ecodixital.com/

 

España Exterior, Ano XXI, Nº 916-, do 2 de xaneiro ao 27 de marzo de 2018.

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 216, Tomo LV, outubro, novembro e decembro de 2017                                         

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Manos Unidas, Nº 205, Febreiro-Maio de 2018.

http://www.manosunidas.org/

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 140, inverno 2017-2018.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXII, Nº 181-182, xaneiro-febreiro, marzo-abril de 2018

http://www.politicaexterior.com/

 

Refugiados, Nº 1. 2018.

http://www.acnur.es/

 

Relações Internacionais, Nº 55, Setembro de 2017.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 117, decembro de 2017.

https://www.cidob.org/

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 114, Decembro 2017

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 248-249-250, xaneiro-febreiro-marzo de 2018.

 

Vanguardia Dossier, Nº 67, Xaneiro-Marzo de 2018.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

 

 

 

Boletín de Sumarios Nº 1 de 2019

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 9, Nº4, 4º trimestre 2018.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 753, decembro de 2018.                                                                                                                                        http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Carta de Taiwán, Nº 46, xaneiro de 2019

https://www.roc-taiwan.org/es_es/cat/18.html

 

Concellos Galegos, Nº 33. Inverno 2019. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 332, 333, 334, xaneiro,  febreiro e marzo  de 2019.

http://www.ecodixital.com/

 

España Exterior, Ano XXII, Nº 941, do 15 de xaneiro ao 26 de marzo de 2019.

http://www.españaexterior.com

 

Gaceta Sindical. Reflexión e Debate. Nova Etapa, Nº 31, Decembro 2018

http://www.ccoo.es/cms.php?cd_cms_pag=12855&cd_cms_elcon_from=&cd_cms_elconmaster_to=37&cd_cms_conte=28731&opc_id=2899eca63cd415182a14b0ea26cd5d2t&opc_id_prin=2f6265f7450466813ea62da04a9e99d8

 

Grial, Nº 220 Tomo LVI, outubro, novembro e decembro de 2018                                    

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Iberoamérica. Revista trimestral desde Moscú. Nº 4, outubro-decembro de 2017 e Nº 1, xaneiro-marzo de 2018.

http://iberoamericajournal.ru/

 

Manos Unidas. Nº 208, Febreiro-Maio de 2019

http://www.manosunidas.org/

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 144, Inverno 2018.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXII, Nº 187-188, xaneiro-febreiro e marzo-abril de 2019.

http://www.politicaexterior.com/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 120, decembro de 2018

https://www.cidob.org/publicaciones/(filter)/53216

 

Tempos Novos. Nº 260-261-262, xaneiro-febreiro-marzo de 2019.

 

Vanguardia Dossier, Nº 71-72, xaneiro-marzo e abril-xuño de 2019.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

           

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2014

- Asian Survey, Vol. 54, Nº 1-2, Xaneiro, Febreiro, Marzo, Abril de 2014.

http://ucpressjournals.com/journal.php?j=as

- ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 5, Nº 1-2. 2º trimestre de 2014

http://www.af.mil/subscribe

- Carta de España, Nº 702-703-704-705. Marzo-Abril-Maio-Xuño de 2014.

http://www.cartaespsus@meyss.es

- Catálogo Nº 7 del Departamento Anticuario de Hiperión. Librería Hiperión

- Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 188, Marzo de 2014.                                                    

http://www.fespinal.com/

http://www.cristianismeijusticia.net

- China Hoy, Vol. LV, Nº 4-5, Abril-Maio de 2014.

http://www.chinatoday.mx

- Dùshū (China), Nº 10-11-12, Outubro-Decembro de 2013. Nº 5, Maio 2014.

- ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 275-276-277, abril-maio-xuño de 2014                         

http://www.ecodixital.com/

- Economía Exterior, Nº 68, Primavera 2014.                                                                             

http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

- España Exterior, Ano XVIII, Nº 825-..., do 15 de abril ao....de 2014

http://www.españaexterior.com

- Fanzine, Departamento de Portugués de Radio Internacional de China,

Edición 46, Nº 2. 2014.

http://portuguese.cri.cn

- Global Asia, Nº 36-37, Marzo-Abril-Maio-Xuño de 2014

http://www.globalasiamagazine.com

- Grial, Nº 201, Tomo LII, xaneiro-febreiro-marzo de 2014                                                      

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

- Informe Semanal de Política Exterior, Nº 885-886, do 7 de abril ao 30 de xuño de 2014.                                 

http://www.politicaexterior.com/

- La Vanguardia Dossier, Nº 52, Xullo-Setembro 2014                                                             

http://www.vanguardiadossier.org

- Les Nouvelles du GRIP, Nº 71, Xaneiro-Marzo 2014.

http://www.grip.org

- Migraciones Forzadas, Nº 45, Listado de Artigos. Marzo 2014

http://www.fmreview.org/es/detencion/editores

- Murguía, Revista Galega de Historia. Nº 27-28, Xaneiro-Decembro de 2013

http://www.revistamurguia.com

- Noticias Obreras. Nº 1.559-1.560, Mayo-Xuño de 2014                                                         

http://www.hoac.es

- Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 125, Primavera 2014                        

http://www.revistapapeles.fuhem.es

- Política Exterior, Vol. XXVIII, Nº 159, Maio-Xuño de 2014

http://www.politicaexterior.com/

- Punto.CN, Tu conexión con China (Latinchino y Radio Internacional de China)

Nº 3, 5, 6, 7

http://www.argentinacn.com

- Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 102-103, Decembro de 2013 e Maio de 2014.

http://rccs.revues.org

- Taiwán Hoy, Vol. XXXIII, nº 2, Marzo-Abril de 2014.

http://taiwanhoy.nat.gov.tw

- Tempos Novos. Nº 203-204-205, Abril-Maio-Xuño de 2014

- Tinta China. Revista de la Consejería de Educación en China, Nº 8/2013

Ministerio de Educación, Cultura y Deporte (España)

http://www.mecd.gob.es/china                                                                                                 

           

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2015

- ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 6, Nº 1, 1º trimestre de 2015

http://www.af.mil/subscribe

- Carta de España, Nº 714. Abril de 2015                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                http://www.cartaespsus@meyss.es

 

- Cadernos de Estudos Latino-Americanos. Edições Universidade Fernando Pessoa. Centro de Estudos Latino-Americanos. Nº 1. Abril-Xuño de 2006 ao Nº 10. Setembro-Decembro de 2010.

http://www.ufp.pt

 

- Centre Maurits Coppieters, CMC Papers, Nº 1, 2015

http://www.ideasforeurope.eu/

 

- Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 194, Xuño de 2015.                                                      

http://www.fespinal.com/

http://www.cristianismeijusticia.net

 

- ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 286-287-288-289. Marzo-Abril-Maio-Xuño de 2015

 

- Economía Exterior, Nº 73, Verán 2015

http://www.politicaexterior.com/

 

- España Exterior, Ano XIX, Nº 852-855-, do 12 de maio ao 23 de xuño de 2015

http://www.españaexterior.com

 

- Grial, Nº 204, Tomo LIII, xaneiro-febreiro-marzo de 2015                                                     

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

- Informe Semanal de Política Exterior, Nº 933-944, do 13 de abril ao 29 de xuño de 2015.                               

http://www.politicaexterior.com/

 

- La Vanguardia Dossier, Nº 56, xullo-setembro de 2015                                                          

http://www.vanguardiadossier.org

 

- Manos Unidas. Boletín Nº 197. Maio-Xuño-Xullo-Agosto de 2015

http://www.manosunidas.org

 

- Noticias Obreras. Nº 1.570-1.572 Abril-Maio-Xuño de 2015                                                  

http://www.hoac.es

 

- Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 129. Primavera 2015

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

- Política Exterior, Vol. XXIX, Nº 165, Maio-Xuño de 2015

http://www.politicaexterior.com/

 

- Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 109, Abril de 2015.

http://www.cidob.org

 

- Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 106, Maio de 2015.

http://rccs.revues.org

 

- Revista. Intermón Oxfam. Nº 33, Maio de 2015.

http://Oxfamintermon.org/revista

 

- Tempos Novos. Nº 215-216-2017, Abril-Maio-Xuño de 2015.

 

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2016

 

 

Alternativas Económicas. Nº 35-36-37, Abril-Maio-Xuño 2016.

http://www.alternativaseconomicas.coop

 

Anuario CEIPAZ, 2015-2016. « Retos inaplazables en el sistema internacional »

http://ceipaz.blogspot.com/

 

ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 7, Nº 1, 1º trimestre de 2016

http://www.af.mil/subscribe

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 722, 723, 724, 725. Xaneiro-Febreiro-Marzo-Abril de 2016                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Centre Maurits Coppieters, CMC Papers, Nº 1, 2016

http://www.ideasforeurope.eu/

 

Connections. The Quaterly Journal. Outono 2015, Inverno e Primavera 2016.

http://www.connections-qj.org

 

Cuadernos Cristianisme i Justícia, Nº 199, Xuño 2016.

http://www.cristianismeijusticia.net

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 299-300-301, Abril-Maio-Xuño de 2016

 

Economía Exterior, Nº 77, Verán 2016

http://www.politicaexterior.com/

 

España Exterior, Ano XX, Nº 875-881, do 12 de abril ao 5 de xullo de 2016

http://www.españaexterior.com

 

Global Humanitaria, Nº 41, Maio 2016.

https://www.globalhumanitaria.org/

 

Grial, Nº 209, Tomo LIV, xaneiro, febreiro, marzo de 2016                                              

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 981-992, do 11 de abril ao 27 de xuño de 2016.                                     

http://www.politicaexterior.com/

 

ÍCONOS. Revista de Ciencias Sociales de la FLACSO. Nº 53, setembro 2015

http://www.revistaiconos.ec

 

Manos Unidas. Boletín Nº 200. Xuño-Setembro de 2016

http://www.manosunidas.org

 

Médicos Sin Fronteras, MSF, Nº 106, Maio 2016

http://www.msf.es

 

Migraciones Forzadas, Nº 52, Maio de 2016.

http://www.fmreview.org/es

 

Noticias Obreras. Nº 1.582… Abril… de 2016                                                                     

http://www.hoac.es

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 133-134, Primavera-Verán 2016

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

Política Exterior, Vol. XXX, Nº 171, Maio-Xuño de 2016

http://www.politicaexterior.com/

 

Relações Internacionais, Nº 49, Marzo 2016.

http://www.ipri.pt

 

Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 112, Abril de 2016.

http://www.cidob.org

 

Tempos Novos. Nº 227, 228..., Abril-Maio... de 2016.

 

Vanguardia Dossier, Nº 60, Abril-Xuño de 2016.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

 

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2017

Amycos. Colección de Fichas Informativas Nº 22, 2015. “Me pregunto, ¿Qué son los conflictos armados?”

http://amycos.org/

 

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 8, Nº1, 1º trimestre 2017.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

 

Alternativas Económicas. Nº 40-41, Outubro, Novembro 2016.

http://www.alternativaseconomicas.coop

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 735-736-737, Marzo-Abril-Maio de 2017.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Centre Maurits Coppieters. “The Emergence of a Democratic Right to Self-Determination in Europe”, 2016.

http://www.ideasforeurope.eu/

 

Connections. The Quaterly Journal. Vol. 16. Nº 1, Inverno de 2017.

http://connections-qj.org/

 

Cuadernos Cristianisme i Justícia, Nº 201, Novembro 2016.

http://www.cristianismeijusticia.net

 

China Hoy. Vol. LVIII, Nº 4. Abril de 2017.

http://www.chinatoday.mx/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 311-312-313, Abril-Maio-Xuño de 2017.

 

Economía Exterior, Nº 80, Primavera 2017.

http://www.politicaexterior.com/

 

España Exterior, Ano XXI, Nº 899-905, do 11 de abril ao 4 de xullo de 2017.

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 213, Tomo LV, xaneiro-febreiro-marzo de 2017                                                      

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Global Humanitaria, Nº 43, Xaneiro de 2017

https://www.globalhumanitaria.org/

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 1.030 ao 1.036, do 10 de abril ao 29 de maio de 2017.                                            

http://www.politicaexterior.com/

 

La Vanguardia Dossier, Nº 65, Xullo-Setembro de 2017.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

Manos Unidas, Nº 203, Xuño-Setembro de 2017.

http://www.manosunidas.org

 

Migraciones Forzadas, Nº 54, Febreiro 2017.

http://www.fmreview.org

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 137, Primavera 2017.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXI, Nº 177, Maio-Xuño de 2017

http://www.politicaexterior.com/

 

Qiushi, Vol. 8. Nº 4. Issue Nº 29. Outubro-Decembro de 2016.

http://english.qstheory.cn/

 

Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 39, Inverno de 2017

https://www.ucm.es/iudesarrolloycooperacion/revista-espanola-de-desarrollo-y-cooperacion-1

 

Relações Internacionais, Nº 53, Marzo de 2017.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 115, Abril de 2017.

http://www.cidob.org/publicaciones

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 112, Maio 2017

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 240-241-242, Maio-Xuño-Xullo de 2017.

 

The Taipei Chinese Pen, Primavera-Verán 2016, Nº 176-177.

http://www.taipen.org

 

 

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2018

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 9, Nº1, 1º trimestre 2017.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 744-746, Xaneiro e Marzo de 2018.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Carta de Taiwán, Nº 43, abril de 2018.

http://www.roc-taiwan.org/es_es/cat/18.html

 

Concellos Galegos, Nº 30. Primavera 2018. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 323-324-325, abril, maio, xuño de 2018.

http://www.ecodixital.com/

 

España Exterior, Ano XXII, Nº 923-, do 10 de abril ao...de 2018.

http://www.españaexterior.com

 

Gaceta Sindical. Reflexión y Debate. Nueva Etapa, Nº 30, xuño de 2018

http://www.ccoo.es/Publicaciones%C2%B7y_documentos/Confederacion/Gaceta_Sindical._Reflexion_y_Debate

 

Grial, Nº 216, Tomo LVI, xaneiro, febreiro e marzo de 2018                                            

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Migraciones Forzadas, Nº 57, febreiro 2018.

http://www.fmreview.org

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 141, Primavera 2018.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXII, Nº 183, maio-xuño de 2018

http://www.politicaexterior.com/

 

Relações Internacionais, Nº 56, Decembro de 2017.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 118, abril de 2018.

https://www.cidob.org/

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 115, Maio de 2018

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 251-252-253, abril-maio-xuño de 2018.

 

Vanguardia Dossier, Nº 68-69, abril-xuño e xullo-setembro de 2018.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

           

 

Boletín de Sumarios Nº 2 de 2019

Anuario CEIPAZ 2018-2019.

http://www.ceipaz.org/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 756, febreiro-Marzo de 2019.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Carta de Taiwán, Nº 46-47, xaneiro e abril de 2019

https://www.roc-taiwan.org/es_es/cat/18.html

 

Concellos Galegos, Nº 34. Primavera 2019. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 335-336, abril e maio de 2019.

http://www.ecodixital.com/

 

España Exterior, Ano XXII, Nº 947, do 9 de abril ao 18 de xuño de 2019.

http://www.españaexterior.com

 

Gaceta Sindical. Reflexión e Debate. Nova Etapa, Nº 33, Xuño de 2019

http://www.ccoo.es/cms.php?cd_cms_pag=12855&cd_cms_elcon_from=&cd_cms_elconmaster_to=37&cd_cms_conte=28731&opc_id=2899eca63cd415182a14b0ea26cd5d2t&opc_id_prin=2f6265f7450466813ea62da04a9e99d8

 

Grial, Nº 221, Tomo LVII, xaneiro, febreiro, marzo de 2019                                                

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

JEMEAA. The Air Force Journal of European, Middle Eastern and African Affairs, Vol. 1, Nº 1, Primavera 2019.

https://www.airuniversity.af.edu/AUPress

 

Manos Unidas. Nº 209, Xullo-Setembro de 2019

http://www.manosunidas.org/

 

Médicos sin Fronteras, MSF, Nº 115, Maio de 2019.

https://www.msf.es/

 

Migraciones Forzadas, Nº 60, marzo de 2019

https://www.fmreview.org/

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 145, Primavera 2019.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXIII, Nº 189, maio-xuño de 2019.

http://www.politicaexterior.com/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 121, abril de 2019

https://www.cidob.org/publicaciones/(filter)/53216

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Número Especial, Novembro de 2018. Nº 118, Maio de 2019

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 263-264-265, abril-maio-xuño de 2019.

 


 

Boletín de Sumarios Nº 3 de 2013

 

- Afkar Ideas, Nº 38, Verán de 2013                                                                                          

http://www.afkar-ideas.com/

- ARCE, Asociación de Revistas Culturales de España 2012-2013

http://www.arce.es

- ARI Real Instituto Elcano, Nº 109-110, xuño-xullo-agosto de 2013                                            

http://www.realinstitutoelcano.org

- Asian Survey, Vol. 53, Nº 3, Maio-Xuño de 2013.

http://ucpressjournals.com/journal.php?j=as

- ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 4, Nº 3. 2º-3º trimestre de 2013

http://www.af.mil/subscribe

- Brecha. Ano 28, do 1.439-1.452, do 28 de xuño ao 20 de setembro de 2013.

http://www.brecha.com.uy                                                                                                                                                      

- Carta de España, Nº 695-696. Xullo-Agosto-Setembro de 2013.

http://www.cartaespsus@meyss.es

- Carta de Taiwán, Nº 24, Xullo de 2013.

Oficina Económica y Cultural de Taipei

http://www.taiwanembassy.org/es

- Colección “Cuadernos 2015 y Más”: “Marca España: ¿qué implicaciones tiene para el desarrollo humano?”, Cuadernos Nº 1, xuño 2013.

- Connections, The Quaterly Journal. Vol. XII, Nº2, Inverno 2012                                           

https://pfpconsortium.org/journal-issue/connections-quarterly-journal-                                   

- Cooperación Galega: Informe 2012 de Cooperación Galega. Xunta de Galicia

http://www.cooperaciongalega.org/

- Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 184-185, Xuño-Setembro de 2013                               

http://www.fespinal.com/

http://www.cristianismeijusticia.net

- Current History, Vol. 112, Nº 755, Setembro 2013.

http://www.currenthistory.com/

- ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 266-268, xullo-agosto-setembro de 2013                      

http://www.ecodixital.com/

- Economía Exterior, Nº 65, Verán 2013                                                                                    

http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

- El Viejo Topo. Nº 306-307-308, xullo-agosto-setembro de 2013                                            

http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

- España Exterior, Ano XVII, Nº 806-811, do 9 de xullo ao 1º de outubro de 2013.               

http://www.espanaexterior.com/

- Global Asia, Nº 32-33, xullo-agosto-setembro-outubro de 2013

http://www.globalasiamagazine.com

- Grial, Nº 198, Tomo LI, abril, maio, xuño de 2013                                                                  

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

- Informe Semanal de Política Exterior, Nº 848-859, do 1º de xullo ao 30 de setembro de 2013.  

do 7 de xaneiro ao 25 de marzo de 2013                                                                                                            

http://www.politicaexterior.com/

- Jeune Afrique, Doing Bussiness in Africa, “Investir en Côte d´Ivoire 2014”

http://www.jeuneafrique.com

- La Vanguardia Dossier, Nº 49, outubro-decembro 2013                                                         

http://www.vanguardiadossier.org

- Le Monde Diplomatique, Nº 713-714, Agosto-Setembro-Outubro de 2013                           

http://www.monde-diplomatique.fr/

- Les Nouvelles du GRIP, Nº 68, 2º trimestre 2013

http://www.grip.org

- Libre Pensamiento, Nº 75, Verán 2013.

http://www.librepensamiento.org

- L´Intelligent/Jeune Afrique, Nº 2.741 ao…, do 21 de xullo ao… 2013.

http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?pageid=1

- Manière de Voir, Nº 129-131. Xuño-Novembro de 2013

http://www.monde-diplomatique.fr/mv/129

- Manière de Voir, Nº 130. Agosto-Setembro de 2013

http://www.monde-diplomatique.fr/mv/130

- Médicos sin Fronteras, Memoria 2012, Nº 96, Xullo de 2013.

http://www.msf.es/memoria/2012

- Murguía, Revista Galega de Historia. Nº 26, Xullo-Decembro de 2012

http://www.revistamurguia.com

- Noticias Obreras. Nº 1.550-1.552, Agosto-Outubro de 2013                                                  

http://www.hoac.es

- Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 122, Verán 2013                              

http://www.revistapapeles.fuhem.es

- Plataforma 2015 y Más-Federación de ONG de Desarrollo de la Comunidad de Madrid, “La Cooperación Madrileña. Crisis de una política necesaria”. Nº 5.

- Plataforma 2015 y Más. X Informe Anual de la Plataforma 2015 y Más. Edición española del Informa Social Watch 2012.

- Política Exterior. Vol. XXVII, Nº 154, xullo-agosto... de 2013

http://www.politicaexterior.com/

- Relaçoes Internacionais, Nº 38, Xuño de 2013.

http://www,ipri.pt

- Revista Brasileira de Ciência Política, Nº 11, maio-agosto de 2013

http://seer.bce.unb.br/index.php/rbcp

- Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 98-99, Setembro e Decembro 2012.

http://rccs.revues.org

- Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 32, Verán de 2013.

http://www.ucm.es/info/IUDC

- Revista de Estudos Miñoranos, Nº 10-11, 2013.

http://www.minhor.org

- Taiwán Hoy, Vol. XXXII, nº 4, Xullo-Agosto de 2013.

http://taiwanhoy.nat.gov.tw

- Tempos Novos. Nº 193-194-195, xuño-xullo-agosto 2013

- The MOFA Quaterly, Vol. 31, Nº 6, 2013

http://www.mofa.gov.tw

- The Partnership for Peace Consortium´s Combating Terrorism Working Group (CTWG), “The Dangerous Landscape: International Perspectives on Twenty-First Century Terrorism; Transnational Challenge, International Responses”. 2013.

http://www.procon.bg                                                                                                              

- The Taipei Chinese Pen, Nº 164, Verán de 2013.

http://www.taipen.org

Boletín de Sumarios Nº 3 de 2015

- ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 6, Nº 2, 2º trimestre de 2015

http://www.af.mil/subscribe

                                                                                                                                                        

- Carta de España, Nº 715-716. Maio-Xuño de 2015                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       http://www.cartaespsus@meyss.es

 

- Centre Maurits Coppieters, « Cross-Border Cooperation and Cultural Minorities in Europe » CMC Papers, Nº 2, 2015

http://www.ideasforeurope.eu/

 

- Connections. The Quaterly Journal. Inverno 2014 – Primavera 2015.

http://www.connections-qj.org

 

- ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 290-291-292. Xullo, Agosto, Setembro de 2015

 

- España Exterior, Ano XIX, Nº 856-861, do 7 de xullo ao 29 de setembro de 2015

http://www.españaexterior.com

 

- Grial, Nº 206, Tomo LIII, abril, maio e xuño de 2015                                                         

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

- Íconos. Revista de Ciencias Sociales. Nº 52, Maio de 2015

http://www.revistaiconos.ec

 

- Informe Semanal de Política Exterior, Nº 945-955, do 6 de xullo ao 28 de setembro de 2015.                                            

http://www.politicaexterior.com/

 

- Migraciones Forzadas, Nº 49, Xuño de 2015

http://www.fmreview.org/es

 

- Mundos Plurales. Revista Latinoamericana de Políticas y Acción Pública

Vol. 2, Nº 1, Maio de 2015

http://www.flacso.edu.ec

 

- Murguía. Revista Galega de Historia. Nº 31, Xaneiro-Xuño de 2015.

http://www.revistamurguia.com

 

- Noticias Obreras. Nº 1.573-1.575, Xullo-Agosto- Setembro de 2015                                  

http://www.hoac.es

 

- Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 130. Verán 2015

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

- Política Exterior, Vol. XXIX, Nº 166-167, Xullo-Agosto, Setembro-Outubro de 2015

http://www.politicaexterior.com/

 

- Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 36, Primavera-Verán de 2015

http://www.iudc.es

 

- Tempos Novos. Nº 219-, Agosto de 2015.

 

 

Boletín de Sumarios Nº 3 de 2016

Alternativas Económicas. Nº 39, Setembro 2016.

http://www.alternativaseconomicas.coop

 

ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 7, Nº 3, 3º trimestre de 2016

http://www.af.mil/subscribe

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 726-727 e 729 Maio-Xuño e Setembro de 2016                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Cuadernos Cristianisme i Justícia, Nº 200, Setembro 2016.

http://www.cristianismeijusticia.net

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 303-304, Agosto-Setembro... de 2016

 

España Exterior, Ano XX, Nº 882-886, do 19 de xullo ao 27 de setembro de 2016

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 210, Tomo LIV, abril, maio, xuño de 2016                                                               

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 994..., do 11 de xullo ao.... de 2016.                                                 

http://www.politicaexterior.com/

 

Médicos Sin Fronteras, MSF, Nº 107, Xullo 2016

http://www.msf.es

 

Política Exterior, Vol. XXX, Nº 172-173, Xullo-Agosto, Setembro-Outubro de 2016

http://www.politicaexterior.com/

 

Revista Española de Cooperación y Desarrollo. Nº 38, Primavera-Verán 2016

http://rccs.revues.org

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 109, Maio 2016

http://www.ucm.es

 

Revista do Comité Español de UNICEF. Nº 223, Xullo 2016.

HTTP://www.unicef.es

 

Pueblos. Revista de Información y Debate, Nº 65, segundo trimestre 2015 e Nº 70, terceiro trimestre 2016.

www.revistapueblos.org

 

Tempos Novos. Nº 230-231..., Xullo-Agosto... de 2016.

Boletín de Sumarios Nº 3 de 2017

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 8, Nº2, 2º trimestre 2017.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 738-739, Xuño-Xullo…. de 2017.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Concellos Galegos, Nº 27. Verán 2017. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 314, 315, 316, Xullo-Agosto-Setembro de 2017.

 

Economía Exterior, Nº 81, Verán 2017.

http://www.politicaexterior.com/

 

España Exterior, Ano XXI, Nº 906-909, do 18 de xullo ao 26 de setembro de 2017.

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 214, Tomo LV, abril-maio-xuño de 2017                                                              

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Migraciones Forzadas, Nº 55, Xuño 2017.

http://www.fmreview.org

 

Murguía. Revista Galega de Historia. Nº 34, xullo-decembro de 2016.

http://www.revistamurguia.com/

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 138, Verán 2017.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXI, Nº 178-179, Xullo-Agosto e Setembro-Outubro  de 2017

http://www.politicaexterior.com/

 

Pueblos. Segundo e Terceiro trimestre de 2017. Nº 73-74.

http://www.revistapueblos.org/

 

Relações Internacionais, Nº 54, Xuño de 2017.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 113, Setembro 2017

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 243-244, agosto-setembro de 2017.

 

 

Boletín de Sumarios Nº 3 de 2018

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 9, Nº2, 2º trimestre 2017.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 747-748, Abril-Maio-Xuño de 2018.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Carta de Taiwán, Nº 44, xullo de 2018.

http://www.roc-taiwan.org/es_es/cat/18.html

 

CEIPAZ. Anuario 2017-2018: “Derechos humanos y seguridad internacional: amenazas e involución”

http://www.ceipaz.org/

 

Concellos Galegos, Nº 31. Verán 2018. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

Connections. The Quaterly Journal. Vol. 16, Nº 3, Verán de 2017.

http://connections-qj.org/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 326-327-328, xullo-agosto-setembro de 2018.

http://www.ecodixital.com/

 

España Exterior, Ano XXII, Nº 929-934, do 3 de xullo ao 25 de setembro de 2018.

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 218 Tomo LVI, abril, maio e xuño de 2018                                                          

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Iberoamérica. Revista trimestral desde Moscú. Nº 2, abril-xuño de 2017

http://iberoamericajournal.ru/

 

Médicos sin Fronteras, MSF, Nº 113, Memoria 2017. Xullo de 2018.

https://www.msf.es/

 

Murguía. Revista Galega de Historia. Vol. 37, Xaneiro-Xuño 2018

http://www.revistamurguia.com/

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 142, Verán 2018.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXII, Nº 184-185, xullo-agosto, setembro-outubro de 2018

http://www.politicaexterior.com/

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 116, Setembro de 2018

http://www.ucm.es

 

Revista Española de Cooperación y Desarrollo, Nº 42, xaneiro-xuño de 2018

https://www.ucm.es/iudesarrolloycooperacion/revista-espanola-de-desarrollo-y-cooperacion-1

 

Tempos Novos. Nº 254, 255, 256, xullo, agosto e setembro de 2018.

 

Vanguardia Dossier, Nº 70, outubro-decembro de 2018.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

 

Boletín de Sumarios Nº 3 de 2019

Connections. The Quaterly Journal. Volume 16, Nº 4, Outono 2017; Volume 17, Nº 2, Primavera de 2018 e Volume 17, Nº 1, Inverno 2018.

http://connections-qj.org/

Coppieters Foundation. Paper 1 e 2 de 2019

https://ideasforeurope.eu/

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 337-338-339-340, xuño, xullo, agosto e setembro de 2019.

http://www.ecodixital.com/

España Exterior, Ano XXIII, Nº 953, do 2 de xullo ao Nº 958 do 23 de setembro de 2019.

http://www.españaexterior.com

Grial, Nº 222, Tomo LVII, abril, maio e xuño de 2019

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

Iberoamérica. Revista trimestral desde Moscú. Nº 2 e 3 abril-xuño e xullo-setembro de 2018.

http://iberoamericajournal.ru/

Murguía, Revista Galega de Historia. Vol. 38. Xullo-Decembro de 2018

http://www.revistamurguia.com/index.htm

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 146, Verán 2019.

http://www.revistapapeles.es

Política Exterior, Vol. XXXIII, Nº 190-191, xullo-agosto e setembro-outubro de 2019.

http://www.politicaexterior.com/

Relações Internacionais, Nº 60, decembro de 2018.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/publicacoes/revista-r-i

Revista Crítica de Ciências Sociais. Número Especial, Setembro de 2019. Nº 119, Maio de 2019

http://www.ucm.es

Tempos Novos. Nº 267-268, agosto-setembro de 2019.

Vanguardia Dossier, Nº 73-74, xullo-setembro e outubro-decembro de 2019.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

 

Boletín de Sumarios Nº 4 de 2012

 

INDICE

Publicación                                                                                            Páxina

Afkar Ideas, Nº 35, Outono de 2012                                                               1
http://www.afkar-ideas.com/

ARI Real Instituto Elcano, Nº 100-102, setembro-decembro 2012                         2
http://www.realinstitutoelcano.org

Brecha. Ano 27, do 1.400 ao 1.414, 21 de setembro ao 28 de decembro 2012        5

Current History, Vol. 111, Nº 746-749, setembro-decembro 2012                         20

http://www.currenthistory.com/

ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 257-259, outubro-decembro 2012                    24
http://www.ecodixital.com/

Economía Exterior, Nº 62, Outono 2012                                                            27
http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

Educación Sin Fronteras, ESF, Nº 32, 2º semestre 2012                                      28
http://www.educacionsinfronteras.org/es/

El Viejo Topo. Nº 297-299, outubro-decembro 2012                                            29
http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

España Exterior, Ano XVI, Nº 785-792, do 5 de outubro ao 18 decembro 2012         32
do 10 de xullo ao 18 de setembro de 2012. 
http://www.espanaexterior.com/

Foreign Affairs, Vol. 91, Nº 10, novembro-decembro 2012                                    40
http://www.foreignaffairs.com/

Grial, Nº 195, xullo-agosto-setembro 2012                                                        41
http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0...

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 811-822,

1º outubro-17 decembro 2012 do 2 de xullo ao 24 de setembro de 2012                 42                     
http://www.politicaexterior.com/

La Nouvelle Revue Gèopolitique, Nº 5-7, xullo-decembro 2012                               55

La Vanguardia Dossier, Nº 45, outubro-decembro 2012                                        57
http://www.vanguardiadossier.org

Le Monde Diplomatique, outubro-decembro 2012                                                 58
http://www.monde-diplomatique.fr/

Les Nouvelles du Grip,Nº 65, 3º trimestre de 2012                                               61
http://www.grip.org/fr/

L´Intelligent-Jeune Afrique. Nº 2.700-2.710,

do 7 de outubro ao 22 de decembro de 2012                                                      62
http://www.lintelligent.com/gabarits/accueil_online.asp?page...

L´Intelligent-Jeune Afrique “Spécial Finance”, 2012                                             73
http://www.lintelligent.com/

Migraciones Forzadas, setembro 2012                                                               74
http://www.fmreview.org/es/

Noticias Obreras. Nº 1.540-1.542, outubro-decembro 2012                                   75
http://www.hoac.es

Política Exterior. Vol. XXVI, Nº 150-151, outubro-decembro 2012                           78
http://www.politicaexterior.com/

Questions Internationales. Nº 58, novembro-decembro 2012                                 80
http://www.ladocumentacionfrancaise.fr

Revista Brasileira de Ciência Política, Nº8-9, xuño-decembro 2012                          81
http://seer.bce.unb.br/index.php/rbcp

Revista Cidob d´Afers Internacionals, Nº 99, setembro 2012                                  83
http://www.cidob.org/es/publicacions/revistes/revista_cidob_...
 
Tempos Novos. Nº 184-187, setembro-decembro 2012                                         84

Boletín de Sumarios Nº 4 de 2013

                                                                                                                                                   

- Afkar Ideas, Nº 39-40, Outono-Inverno 2013-2014                                                                

http://www.afkar-ideas.com/

- ARI Real Instituto Elcano, Nº 111-112-113, setembro-outubro-novembro de 2013                    

http://www.realinstitutoelcano.org

- Asian Survey, Vol. 53, Nº 4-5, Xullo-Agosto e Setembro-Outubro de 2013.

http://ucpressjournals.com/journal.php?j=as

- Brecha. Ano 28, do 1.453-1.465, do do 27 de setembro ao 20 de decembro de 2013.

http://www.brecha.com.uy

- Carta de España, Nº 697-699. Outubro-Decembro de 2013.

http://www.cartaespsus@meyss.es

- Carta de Taiwán, Nº 25, Outubro de 2013.

- Oficina Económica y Cultural de Taipei

http://www.taiwanembassy.org/es

- Catálogo Nº 6 del Departamento Anticuario de Hiperión. Librería Hiperión

- Cuadernos Cristianismo i Justícia, Nº 186, Novembro de 2013                                               

http://www.fespinal.com/

http://www.cristianismeijusticia.net

- Current History, Vol. 112, Nº 756-757, Outubro e Novembro de 2013.

http://www.currenthistory.com/

- ECO, Revista do Eixo Atlántico, Nº 269-271, outubro-decembro de 2013                            

http://www.ecodixital.com/

- Economía Exterior, Nº 66-67, Outono-Inverno 2013-2014                                                     

http://www.politicaexterior.com/economia-exterior

- El Viejo Topo. Nº 309-310-311, outubro-novembro-decembro de 2013                                 

http://www.arce.es/catalog/revista_detal.jsp?idRevista=441

- Escrita Contemporánea. Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.

Actas da VI Xornada de Literatura de Tradición Oral. Decembro de 2013.

http://www.aelg.org/Polafias/MainPage.do

- España Exterior, Ano XVII, Nº 182, 15 de outubro ao....de 2013

http://www.españaexterior.com

- Global Asia, Nº 34, novembro-decembro de 2013

http://www.globalasiamagazine.co

- Grial, Nº 199, Tomo LI, xullo-agosto-setembro de 2013                                                         

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

- Informe Semanal de Política Exterior, Nº 860-872, do 7 de outubro ao 30 de decembro de 2013.                                           

http://www.politicaexterior.com/

- Le Monde Diplomatique, Nº 716-717, Novembro-Decembro de 2013                                   

http://www.monde-diplomatique.fr/

- Les Nouvelles du GRIP, Nº 69-70, 3º-4º trimestre 2013

http://www.grip.org

- Manos Unidas, Boletín Nº 192, Setembro-Decembro de 2013

http://www.manosunidas.org

- Manos Unidas, Memoria 2012, “Campaña contra el Hambre”

http://www.manosunidas.org

- Migraciones Forzadas, Nº 44, Listado de Artigos. Outubro 2013

http://www.fmreview.org/es/detencion/editores

- Noticias Obreras. Nº 1.553-1.554, Novembro-Decembro de 2013                                          

http://www.hoac.es

- Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, nº 123, Outono 2013                           

http://www.revistapapeles.fuhem.es

- Política Exterior. Monográfico “Panorama da Defensa 2014-2020”, setembro de 2013

http://www.politicaexterior.com/

- Política Exterior, Vol. XXVII, Nº 156. Novembro-Decembro de 2013

http://www.politicaexterior.com/

- Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 102-103, Nova Época, Setembro de 2013.

http://www.cidob.org

- Relaçoes Internacionais, Nº 39, Setembro de 2013.

http://www,ipri.pt

- Revista Brasileira de Ciência Política, Nº 12, setembro-decembro de 2013

http://seer.bce.unb.br/index.php/rbcp

- Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 100, Maio de 2013.

- Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 33, Inverno de 2013.

http://www.ucm.es/info/IUDC

- Spanish Institute of Strategic Studies e Ministerio de la Defensa, “Strategic Panorama 2013”, Agosto 2013.

http://www.iees.es,

- Taiwán Hoy, Vol. XXXII, nº 5-6, Setembro-Outubro e Novembro-Decembro de 2013.

http://taiwanhoy.nat.gov.tw

- Tempos Novos. Nº 195-199, setembro-decembro de 2013

- The MOFA Quarterly, Vol. 31, Nº 9, 2013

http://www.mofa.gov.tw

- The Taipei Chinese Pen, Nº 165, Outono de 2013.

http://www.taipen.org

                                                                                                                                                  

                                               

Boletín de Sumarios Nº 4 de 2015

ASPJ, Afrique et Francophonie, Vol. 6, Nº 3, 3º trimestre de 2015

http://www.af.mil/subscribe

                                                                                                                                                        

Carta de España, Nº 717 e 718. Xullo-Agosto-Setembro de 2015                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Cuadernos Cristianisme i Justícia, Nº 196, Novembro 2015.

http://www.cristianismeijusticia.net

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 293-294-295 Outubro, Novembro, Decembro  de 2015

 

Economía Exterior, Nº 74, Outono 2015

http://www.politicaexterior.com/

 

España Exterior, Ano XIX, Nº 863-864-865-866-867, do 27 de outubro ao 22 de Decembro de 2015

http://www.españaexterior.com

 

Global Humanitaria, Nº 40.

http://www.globalhumanitaria.org

 

Grial, Nº 207, Tomo LIII, xullo, agosto e setembro de 2015                                                   

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 958-968, 19 de outubro ao 28 de decembro de 2015.                                   

http://www.politicaexterior.com/

 

La Vanguardia Dossier, Nº 57 e 59, Outubro-Decembro de 2015 e Xaneiro-Marzo de 2016 

http://www.vanguardiadossier.org

 

Migraciones Forzadas, Nº 50, Setembro de 2015

http://www.fmreview.org/es

 

Noticias Obreras. Nº 1.576-1.577-1.578, Outubro, Novembro e Decembro de 2015              

http://www.hoac.es

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 131. Outono-Inverno 2015

http://www.revistapapeles.fuhem.es

 

Política Exterior, Vol. XXIX, Nº 168, Novembro-Decembro de 2015

http://www.politicaexterior.com/

 

Relações Internacionais, Nº 47, Setembro 2015.

http://www.ipri.pt

 

Revista CIDOB d´Afers Internacionals, Nº 110, Setembro de 2015.

http://www.cidob.org

 

Revista Crítica de Ciências Sociais, Nº 107, Setembro de 2015.

http://rccs.revues.org

 

Tempos Novos. Nº 220-221-222-223, Setembro-Outubro-Novembro-Decembro de 2015.

 

Boletín de Sumarios Nº 4 de 2016

Alternativas Económicas. Nº 40-41, Outubro, Novembro 2016.

http://www.alternativaseconomicas.coop

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 730-731, Outubro-Novembro de 2016                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Cuadernos Cristianisme i Justícia, Nº 201, Novembro 2016.

http://www.cristianismeijusticia.net

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 305-306-307, Outubro-Novembro-Decembro de 2016

 

Economía Exterior, Nº 78, Outono 2016.

http://www.politicaexterior.com/

 

España Exterior, Ano XX, Nº 887-892, do 11 de outubro ao 20 de decembro de 2016

http://www.españaexterior.com

 

Grial, Nº 210, Tomo LIV, xullo, agosto, setembro de 2016                                                 

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Informe Semanal de Política Exterior, Nº 1.005-1.016, do 10 de outubro ao 20 de decembro de 2016.                                                                                                                                                                                

http://www.politicaexterior.com/

 

Manos Unidas, Nº 203, Outubro 2016-Xaneiro 2017.

http://www.manosunidas.org

 

Migraciones Forzadas, Nº 53, Outubro 2016.

http://www.fmreview.org

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 135, Outono 2016.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXX, Nº 174, Novembro-Decembro de 2016

http://www.politicaexterior.com/

 

Relações Internacionais, Nº 50 e 51, Xuño e Setembro de 2016.

http://www.ipri.pt/index.php/pt/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 113, Setembro 2016.

http://www.cidob.org/publicaciones

 

Revista Crítica de Ciências Sociais. Nº 110, Setembro 2016

http://www.ucm.es

 

Tempos Novos. Nº 233-234-235, Outubro-Novembro-Decembro de 2016.

 

The Taipei Chinese Pen, Primavera-Verán 2016, Nº 176-177.

http://www.taipen.org

 

Boletín de Sumarios Nº 4 de 2017

ASPJ. Africa and Francophonie/Afrique et Francophonie. Vol. 8, Nº3, 3º trimestre 2017.

http://www.au.af.mil/au/afri/aspj/apjinternational/aspj_f/

                                                                                                                                                    

Carta de España, Nº 740-741, Setembro-outubro de 2017.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        http://www.cartaespsus@meyss.es

 

Carta de Taiwán, Nº 41, outubro de 2017.

http://www.roc-taiwan.org/es_es/cat/18.html

 

Centre Maurits Coppieters, “Size, Efficiency and Equality. Successfull Cases in the Global Economy”. Bruxelas, outubro de 2017.

http://www.ideasforeurope.eu/

 

Concellos Galegos, Nº 28. Outono 2017. Segunda Época

http://www.fegamp.gal/

 

ECO. Revista do Eixo Atlántico. Nº 317-318-319, outubro-novembro-decembro de 2017.

 

España Exterior, Ano XXI, Nº 909-910-, do 26 de setembro ao...de 2017.

http://www.españaexterior.com

 

Gaceta Sindical. Reflexión y Debate. Nueva Etapa, Nº 29, decembro de 2017

http://www.ccoo.es/Publicaciones%C2%B7y_documentos/Confederacion/Gaceta_Sindical._Reflexion_y_Debate

 

Global Humanitaria, Nº 44,

https://www.globalhumanitaria.org/

 

Grial, Nº 215, Tomo LV, xullo, agosto, setembro de 2017                                                      

http://www.editorialgalaxia.es/catalogo/libro.php?id_libro=0010350192

 

Manos Unidas, Nº 204, Outubro 2017-Xaneiro 2018.

http://www.manosunidas.org/

 

Migraciones Forzadas, Nº 56, outubro 2017.

http://www.fmreview.org

 

Murguía. Revista Galega de Historia. Nº 35-36, xaneiro-decembro de 2017.

http://www.revistamurguia.com/

 

Papeles de Relaciones Ecosociales y Cambio Global, Nº 139, Outono 2017.

http://www.revistapapeles.es

 

Política Exterior, Vol. XXXI, Nº 180, novembro-decembro de 2017

http://www.politicaexterior.com/

 

Revista CIDOB d’Afers Internacionals, Nº 116, setembro de 2017.

https://www.cidob.org/

 

Revista Española de Desarrollo y Cooperación, Nº 41. Segundo Semestre de 2017.

https://www.ucm.es/iudesarrolloycooperacion/revista-espanola-de-desarrollo-y-cooperacion-1

 

Tempos Novos. Nº 245-246-247, outubro-novembro-decembro de 2017.

 

Vanguardia Dossier, Nº 66, Outobro-Decembro de 2017.

http://www.lavanguardia.com/vanguardia-dossier

 

 

Ligazóns

Todos os enlaces desta páxina son comprobados periodicamente mais, como a Internet é un mundo cambiante, de detectar a inoperatividade dalgún destes enderezos darlle conta ao info@igadi.org para que o revise.

Organizacións

 

AELG Asociación de Escritores en Lingua Galega
Altermundo.org Espazo para achegar ese outro mundo posíbel á comunidade galegofalante da Rede
Amnistía Internacional 
AGAL Associaçom Galega da Língua
AGARESO Reporteiros galegos solidarios
AGN Axencia Galega de Noticias
Análisis Estratégico Internacional (AEI - Análisis Político de Inversiones en América Latina, Magreb, España e Portugal)
Asociación de Naciones Unidas en España
Asociación Española de Investigación para la Paz
Attac Action pour une Taxe Tobin d'Aide aux Citoyens
Base de datos de ONG y grupos alternativos del Estado Español
Brigadas Internacionales de Paz (PBI - Peace Brigades International)
CEIPAZ: Centro de Educación e Investigación para la Paz
Centre d'Estudis per la Pau J.M.Delàs
Centro de Información de Naciones Unidas
Centro de Investigación para la Paz
CIARI (Centro de Investigação e Análise em Relações Internacionais)
CIDOB - Fundación CIDOB (Centre d'Informació i Documentació Internacionals a Barcelona)
ciemen (centre internacional escarré per a les minories ètniques i les nacions)
Eixo Atlántico 
Escola de Cultura de Pau
España con ACNUR (UNHCR)
Fundación Galiza Sempre
Fundación Gorbachov (NUPI - Centre for Russian Studies)
Galicia encantada Enciclopedia da fantasía popular de Galicia
Galicia espallada
GRIP Groupe de Recherche et d'Information sur la Paix et la Sécurité
iecah Instituto de Estudios sobre Conflictos y Acción Humanitaria
IEPALA Instituto de Estudios Políticos para América Latina y África
IGESIP Instituto Galego de Estudos de Segurança Internacional e da Paz
IISS Instituto Internacional de Estudios Estratégicos
INCIPE Instituto de Cuestiones Internacionales y Política Exterior
INEPAC Instituto Nacional de Estudios Políticos A.C.
Intermón
IPRI (Instituto Português de Relações Internacionais)
Médicos sen Fronteiras
Naciones Unidas
NEG Nova escola galega-educadores pola paz
NEP Núcleo de Estudos para a Paz
Proliferacion de Armas
Real Instituto Elcano de Estudios Internacionales y Estratégicos
Seminario Galego de Educación para a Paz
Socialia, o portal das ONGs
Solidarízate, a web do voluntariado e a solidaridade
The WWW Virtual Library: International Affairs Resources(Biblioteca Virtual sobre los Asuntos Internacionales)
Vigo metropolitano Publicación dixital de Vigo e dos concellos da súa área de influencia
Xanela da Cultura Axenda de contidos culturais da euro-rexión

 

China, mundo chinés e entorno asiático

ANU, Research School of Pacific and Asian Studies
APEC-China
APEC EdNet
APEC HURDIT (Human Resource in Industrial Technology Network)
APEC, Secretariado
APEC Virtual Center for Environmental Technology Exchange
Asia Pacific Foundation of Canada
Asian Web (ASEAN)
Asiared (Revista Electrónica de Actualidad de Asia)
Australia, Centro de Estudios APEC
Australian Committee of the Pacific Economic Cooperation Council (AUSPECC)
Australian National University
Banco Interamericano de Desenvolvemento
Banco Mundial
Berkeley Apec Study Center
Business World Online
Carleton University
Canadá. APEC 1997
Centro de Economía Internacional
Centro Nipón para as Comunicacións Interculturais
China Labour Bulletin (CLB)
Chinese Military Power
Chinese Taipei APEC Study Center
Columbia University, APEC Study Center
Comisión Económica para América Latina (CEPAL)
Comité Nacional para Asia y el Pacífico (Argentina)
Consello de Desenvolvemento Comercial de Hong Kong
Council of East Asian Libraries
East ASEAN Business Council
El Colegio de México (Centro de Estudios de Asia y Africa)
Filipinas, Banco Asiático de Desenvolvemento
Fondo Monetario Internacional
Fundación Chilena del Pacífico
Fundación Educativa da APEC
GIO Noticias (Government Information Office, Republic of China) (Spanish)
GIO Press Releases (Government Information Office, Republic of China) (English)
Grigffith University, Centre for The Study of Australia-Asia Relations (CSAAR)               
Hiroshima University, APEC Study Centre
Hitotsubashi University, APEC Study Centre
Institute for Internationals Economics
Institute of Developing Economies, APEC Study Centre
Institute of Southeast Studies
Japan Economic Foundation (JEF)
Japan External Trade Organization
Kobe University, APEC Study Centre
Korea Institute for International Economic Policy
Kyoto University
Macquaire University, Asia Pacific Research Institute
Made in China
Ministerio de Relacións Económicas de Taiwán
Ministerio de Relacións Exteriores de Xapón
Nagoya University, APEC Study Centre
Nankai University
New Zealand. APEC Study Centre
North - South Institute
Observatorio de la Economía y la Sociedad China
Pacific Forum, Centre for Strategic and International Studies
PBEC (Pacific Basin Economic Council)
PECC
Philippine APEC Study Center Network
Saitama University, APEC Study Centre
Taipei Hoy (Spanish)
Taipei Journal (English)
Taipei Review (English)
Taiwan Headlines (English)
Taiwan Info (French)
Taiwan Institute for Economic Research
The APEC Research Information Network
The Asian Foundation
The Chinese University of Hong Kong
Universidade de Brasilia
Universidade de California, Berkeley
Universidade de Hawaii en Manoa
Universidade de Los Andes
Universidade de Beijing
Universidade de Stanford
Universidade de Washington - APEC EduNet
Universidade Nacional de Australia
Universidade Nacional de Taiwán
University of Adelaide
University of California, San Diego
International relations and Pacific Studies Library
University of California, San Diego
School of International Relations
University of Hawaii, APEC Study Centre
University of Toronto
US and APEC
Victoria University
Centre for Asia Pacific Initiatives
Victoria University
The Pacific and Asian Studies
Waseda University
Washington University
Yokohama National University, APEC Study Centre

 

Documentos e Informes

 

Discurso de Chen Shui-bian, presidente de Taiwán, na súa toma de posesión o 20 de maio de 2000

http://www.gio.gov.tw/taiwan-website/abroad/sp/speech.htm

 

Discurso do rei Mohamed VI de Marrocos con motivo do primeiro aniversario da súa entronización

http://www.mincom.gov.ma/french/generalites/samajeste/mohammedVI/discours/2000/disc_trone2000.htm

Informe sobre Desenvolvemento Humano 2000

http://attac.org/fra/orga/doc/pnud02es.htm
PNUD-United Nations Development Programme (http://www.undp.org)

Galicia, unha autonomía no mundo

Declaración emitida polo Igadi con vistas ás próximas eleccións autonómicas e dirixida a todos os partidos políticos con representación parlamentaria

Pode afirmarse, en termos xerais, que boa parte da nosa sociedade comprende a importancia de abordar a cuestión da presencia exterior de Galicia como unha necesidade inevitable dos tempos que vivimos. Consciente da urxencia de situarse no novo contexto, de impulsar a superación dalgunhas das súas feblezas estructurais, Galicia afronta esta nova situación multiplicando os seus esforzos en numerosos dominios, con boas intencións, pero aínda con planificación escasa e medios insuficientes.

Pese a asumir o carácter cada vez máis global e interdependente da sociedade do noso tempo, do auxe da participación política das entidades subestatais nas relacións internacionais, e mesmo, a pesar de que, por exemplo, no ámbito comunitario, moitas das materias que hoxe son competencia autonómica, exércense nese contexto supranacional, a acción exterior segue a contemplarse como un simple factor condicionante dos distintos campos ou sectores de actividade (turismo, comercio, transportes, medio ambiente, etc), pero non como un área susceptible de diagnóstico con identidade propia.

Cómpre unha maior sensibilidade. Nin en todas as Administracións, nin nos medios de comunicación, nin no conxunto dos partidos políticos ou das organizacións sociais, somos quen de engarzar aínda un mínimo de proxección e de acordo para configurar o exterior como un ámbito de interese estratéxico, como un instrumento fundamental para a modernización da nosa sociedade.

Por iso, o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, dirixese ás formacións políticas que concorrerán aos próximos comicios autonómicos, para alentar unha reflexión nos seguintes aspectos:

a) A conveniencia de incluir no seu programa electoral un apartado específico relativo á acción exterior de Galicia no que se concreten as medidas e propostas de actuación que propugnan neste campo.

b) A necesidade de dar novos pasos que contemplen a reivindicación da persoalidade internacional de Galicia, a partir do pleno desenvolvemento das potencialidades que recolle o propio Estatuto de Autonomía, nomeadamente o artigo 35.3.

c) O interese de abordar a cooperación internacional como un eixe fundamental da acción pública para vertebrar a solidariedade cos pobos e sociedades máis desfavorecidas.

d) A importancia de implicar a nosa emigración nas estratexias de acción exterior.

e) A conveniencia de impulsar a creación de infraestructuras de carácter permanente que pensen desde aquí as nosas estratexias de acción exterior.

O futuro de Galicia vai depender en boa medida da súa capacidade para dotarse dun marco de operacións que a sitúe no complexo mundo actual a partir das súas propias potencialidades económicas e sociais. Internacionalización e universalismo son as dúas claves xerais que deben impregnar e vertebrar as actuacións concretas a desenvolver en todos os eixes.

Se somos capaces de abordar simultáneamente actuacións no ámbito político, económico, cultural ou social, co respaldo pleno das diferentes forzas políticas (unha Alianza por Galicia no eido exterior), estaremos en condicións de dar o salto cualitativo que Galicia e os galegos precisamos neste atribulado limiar dun novo século.

L'avenir de l'Europe

Discurso de Lionel Jospin (París, 28 de maio de 2001)

http://www.lemonde.fr/article/0,5987,3214--189921-,00.html

Intergrupo de Nacións sen Estado no Parlamento Europeu: Teses constitucionais

Posicións políticas

O Intergrupo de Nacións sen Estado do Parlamento Europeu está composto por membros do Parlamento que representan a partidos nacionáis de Escocia, Gales, Flandes, o Val de Aosta, Cataluña, Euskadi, Galiza, Andalucía, as Illas Canarias, as Illas Baleares e Valencia. O Intergrupo congratúlase da evolución histórica da Unión Europea cara a maiores níveis de integración através dunha soberanía compartida. A paulatina atribución de elementos de soberanía a autoridades supraestatáis foi acompañada por outro proceso paralelo de descentralización nas entidades políticas subestatáis, o que abriu novas posibilidades ás nacións dentro dos Estados plurinacionais, que pretenden desenvolver as súas competencias políticas e lexislativas e atinxir un autogoverno adecuado no marco da Unión Europea.

Os membros do Intergrupo pertencen a organizacións políticas que abogan por un nacionalismo democrático, cívico e universalista que fomente a defensa dos dereitos humanos. Respeitan as distintas formas e obxectivos institucionáis perseguidos en cada un dos seus países cara a consecución da soberanía e o autogoverno da nación. O Intergrupo defende o principio de soberanía compartida na construción dunha Europa política, e pide aos Estados membros que recoñezan tamén este principio. Os Estados membros deberían ter en conta este principio e garantir que os poderes transferidos á Unión Europea non recorten o grao de autogoverno nen minen as competencias lexislativas de ditas nacións, seja cal for o nível de autogoverno que xa teñan logrado.

A Unión Europea atópase nunha nova encrucillada e enfréntase a un duplo reto. Debe recoñecer o carácter das súas propias institucións, especialmen te a Comisión e o Parlamento Europeu, co fin de acadar un equilibrio democrático entre elas e o Consello, que representa aos Estados. As institucións de representación directa non deben estar apartadas da toma de decisións en temas económicos e monetarios, de seguridade ou xudiciais. O alargamento mediante a integración dos Estados da Europa Central e Oriental e do Mediterráneo non debe levar ao abandono dos obxectivos políticos de coesión social e territorial da UE. Estase producindo unha especie de loita entre, por unha parte, os partidos que se inclinan por manter a actual Unión Europea interguvernamental, na que os governos dos Estados membros adoptan decisións de forma non democrática e secreta e, por outra parte, os que estamos convencidos da necesidade dunha Unión Europea política, na que as institucións emanen direitamente da vontade democrática dos povos e dos cidadáns. Até agora, o Parlamento, direitamente eleito polos seus cidadáns, e a Comisión, como institucións característicamente europeas, estiveron subordinadas aos governos dos Estados membros, que detentan o poder executivo e o esencial do poder lexislativo da Comunidade a través do Consello. Desta forma, a consecución dunha Unión económica e democrática enfréntase a retrasos no que respeita ao control democrático e a garantía da obtención dos direitos políticos, económicos e sociáis que teñen existido históricamente a escala estatal ou nacional. A extensión do procedimento de codecisión a tódo os sectores baixo competencia da UE, e especialmente nos ámbitos das políticas comúns, reducirá no futuro o déficit democrático.

Frente a esta situación, faise imperiosa a necesidade dun acordo constitucional que garanta o carácter político e democrático da Unión Europea. Unha Constitución Europea debería definir tanto as competencias das institucións europeas como as dos Estados e nacións, garantindo o pleno recoñecemento do principio de subsidiariedade na vida da Unión.

Debate constitucional

Como consecuencia das reformas que terán lugar de conformidade co disposto no Tratado de Niza (reformas futuras que deberían entrar en vigor no ano 2004), o Intergrupo de Nacións sen Estado defenderá estas posicións e principios políticos. Elaborará propostas e apresentará ao Parlamento Europeu, e á sociedade europea no seu conxunto, unha alternativa representativa dun movimento democrático que ten por obxectivo atinxir unha Unión Europea política e social, unha Europa diversa cultural e nacionalmente.

A este fin, as organizacións políticas e os deputados europeus membros do Intergrupo exixen as faculdades políticas necesarias para representar os seus intereses dentro da Unión Europea. Hai que tomar medidas que garantan a presencia directa destas nacións nas institucións da Unión Europea. As nacións deben asistir ás reunións do Consello, así como ás reunións que celebra o Comité de Representantes Permanentes dos Estados membros (COREPER) antes das reunións do Consello. Debe concederse ás entidades constitucionáis o dereito a recurrir ante o Tribunal de Xustiza Europeu. Deberían obter un estatus privilexiado, con arregro ao Tratado, para ter aceso directo ao Tribunal nos asuntos ultra vires e para protexer as suas prerrogativas constitucionais na medida en que esto implique á UE. A presenza activa das nacións resultaría útil para coordinar e adaptar a construción da Unión Europea ás novas realidades nacionais, moi diferentes actualmente das que existían cando se estableceu a estructura institucional da Comunidade Europea.

O Intergrupo considera que algúns aspectos do discurso constitucional actual en Europa son inadecuados, na medida en que prestan unha unha atención desmedida ás relacións entre a Unión e os Estados membros, en detrimento de aquelas partes da Unión que son nacións dentro dos Estados da Unión, é decir, de Estados constituidos por unións históricas de partes anteriormente independentes e autogovernadas. A maioría destas nacións dentro dos Estados, ou 'nacións sen Estado', aspiran (moitas xa o atinxiron) o estatus de países constitucionalmente autónomos dentro dos seus respeitivos Estados membros. Como tais, gozan de faculdades constitucionais de governo que incluen tanto o executivo como o lexislativo, e as veces o xudicial, aínda que, dende o ponto de vista da Constitución do Estado, as competencias destas nacións ainda están xurídicamente subordinadas. Políticamente, están normalmente enraizadas na vontade popular dos cidadáns de cada nación, polo que as competencias conferidas só se poden revocar, na práctica, en circunstancias moi excepcionais.

No contexto do debate constitucional europeu, as nacións autónomas dentro dos Estados, amais das suas aspiracións políticas e culturais específicas, teñen nalgúns aspectos reivindicacións similares ás dos Länder dunha federación como Alemaña ou Austria, ou as denominadas 'rexións constitucionáis ou entidades territoriais constitucionais'. (O término 'rexión' non é acaido para denominar ás nacións sen Estado, tendo por outra parte, unha carga ideolóxica, precisamente porque se utiliza partindo do suposto de que só os Estados que existen actualmente ('Estados nación') son auténticas nacións. Uitilizamos, en consecuencia, o término máis comprensivo de 'entidades constitucionáis dentro dos Estados', ou 'entidades constitucionais, ao apresentar os nosos argumentos. As 'entidades constitucionais', a este fin, poderían incluir tanto as nacións dentro dos Estados como as rexións constitucionais.

Sete teses constitucionáis

Por todo isto, o Intergrupo apresenta sete tesis específicas referentes ao debate sobre unha Constitución europea:

1. Existe a necesidade dunha representación parlamentaria máis xusta. Actualmente o Consello é a institución que representa aos Estados como tais. Se ben nos textos comunitarios se afirma que o Parlamento representa ás persoas e aos povos de Europa, o Parlamento déscrebese nos Tratados como unha Institución composta por delegacións nacionais, máis ou menos numerosas en función da povoación e influencia dos Estados, gozando os Estados de maior povoación dunha representación por habitante maior que a correspondente aos mais povoados, con arregro ao principio de proporcionalidade degresiva. Nalgúns Estados o conxunto do seu territorio constitue unha circunscripción electoral única, aplicándose a proporcionalidade na atribución de escanos á listas que se apresentan ás eleicións para o Parlamento Europeu.

As entidades constitucionáis, xa sexan nacións ou rexións, mais tamén as rexións administrativas ou xeográficas dos Estados, deberían constituir unidades a efeitos das eleicións ao Parlamento. A longo prazo, debería aplicarse mais que na actualidade o principio democrático que confire o mesmo valor ao voto de cada cidadán (por exemplo, Luxemburgo dispón dunha representación moito maior que a de Euskadi e Dinamarca ten o dobre de representantes que Escocia). Se se mantén o principio da proporcionalidade degresiva, este debería aplicarse rexión por rexión e non Estado por Estado.

2. Debería existir unha conceición máis ampla da subsidiariedade. É necesario afianzar as competencias exercidas polos poderes lexislativo e executivo das entidades constitucionáis dentro dos Estados membros frente á erosión pola parte das institucións da Unión, da mesma maneira que se procura cos poderes dos Estados. A sua vez, a definición das competencias respeitivas entre os Estados e as entidades constitucionais debe reflectirse no deseño constitucional da Unión Europea. A este respeito, as nacións internas e as rexións constitucionáis difiren, de feito e de direito, das rexións xeográficas ou administrativas. Para poder dirixir os asuntos públicos axeitada e eficazmente, a autoridade administrativa correspondente debe estar próxima aos povos e cidadáns. En calquer caso, os parlamentarios membros do Intergrupo opóñense a unha interpretación do principio de subsidiariedade que se aplique só ás relacións entre os Estados membros e as institucións da Unión. A subsidiariedade debería significar transferencia de asuntos executivos importantes e decisivos ao nível máis próximo aos cidadáns, para chegar a unha participación efeitiva de todos os países e nacións da Unión Europea nas institucións comunitarias.

3. A Unión debe recoñecer a idea de pluralismo constitucional. É dicir, debe recoñecerse claramente que as constitucións dos Estados, así como dentro deles as das entidades constitucionais, existen independentemente da Constitución da Unión. A sua validez non depende da Constitución da UE, e aquelas non pode verse suprimidas pola ación lexislativa no ámbito da Unión. Este é o corolario lóxico da subsidiariedade no seu máis amplo senso, no que insistimos. As actuais competencias xudiciais da Unión non son plenamente adecuadas para tratar este asunto, a pesar da notábel actuación, durante moitos anos, do Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas. É necesaria algunha forma de Tribunal ou órgao constitucional especial, que conte con maxistrados especializados en Direito constitucional dos Estados membros, coas entidades e rexións constitucionáis e o co Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas, para tratar os asuntos que coloquen conflitos constitucionáis.

4. A idea de pluralismo constitucional implica unha conceición moi descentralizada da Unión. É dicir, a Unión ainda non é, e non ten por qué chegar a ser nunca, o lugar dunha soberanía absoluta única exercida en nome de todo o corpus de cidadáns da Unión como un todo único. Existe unha soberanía dividida e e equilibrada de forma que os povos de cada Estado siguen sendo os donos da Constitución do seu Estado, á vez que colaboran cos demáis baixo unha cidadanía común da Unión para establecer unha soberanía limitada no ámbito da UE. As entidades constitucionais deberían ter un direito similar ao dos Estados membros. O debate sobre o 'federalismo' debería ter plenamente en conta este carácter fortemente descentralizado que lle debe corresponder á Unión. De feito, éste é o carácter desexábel para a esperada Constitución da Unión de maneira que o termo 'confederación' sexa polo menos tan apropiado como o de 'federación'.

5. Habería que recoñecer a posibilidade dun "alargamento" interior da Unión . Cabe debatir se as nacións que na actualidade son entidades constitucionais nos Estados da Unión obteñen, na súa situación actual, avantaxes dentro da Unión Europea que compensen as suas desigualdades comparativas coas nacións de tamaño similar que constituen Estados membros da Unión. Algúns partidos nacionalistas nalgunhas entidades constitucionais teñen como obxectivo político explícito acadar a independencia nacional dentro da UE. No caso que nos ocupa, trátase de entidades que cumpren os 'criterios de Copenhague' de maneira que, se foran Estados externos que solicitasen a sua adesión como países candidatos, terían vía aberta para integrarse na Unión. É importante introducir unha doctrina sobre as condicións e a posibilidade da 'alargamento interior da UE'.

6. O Comité das Rexiòns reproduce o problema do desequilibrio numérico existente no Parlamento, polo que non pode respostar adecuadamente ás necesidades das entidades constitucionais dentro dos Estados membros. Unha institución que, se supón, permete ás 'rexións' ter voz nos procesos da Unión debería reflectir, en certo grao, a povoación relativa das suas circunscripcións. En vez disto, o Comité das Rexións, tal como está concebido na actualidade, limítase a reproducir con números proporcionalmente menores a distribución dos escanos entre Estados que se da no Parlamento Europeu. Esta situación da lugar a situacións absurdas, tais como a de que Luxemburgo teña máis membros que Galiza, Gales ou Flandes, ou que as rexións de Dinamarca teñan unha representación maior que Cataluña, Andalucía ou as Illas Canarias. Lonxe de ofrecerlles ás entidades constitucionais un foro que lles permita compensar as suas diferencias proporcionais noutras institucións, o Comité das Rexións intensifica esas desigualdades.

7. As consideracións culturais e sociais revisten gran importancia na construción de Europa. O recoñocemento das entidades constitucionais dentro dos Estados membros non é só un fin en sí mesmo. Europa é esencialmente unha familia de culturas e tanto a solidaridade como a diversidade cultural, incluida a lingüística, teñen un valor fundamental para a construción da Unión. Por esta razón, segue sendo importante procurar uns níveis comúns e elevados de benestar en toda a Unión. E particularmente necesario protexer a diversidade lingüística da Unión Europea.

As línguas oficiais das nacións sen Estado deben ser recoñecidas como elementos esenciais da rica herencia cultural da UE. Hai que conceder ás línguas oficiais das nacións sen Estado os mesmos direitos lexislativos que á língua oficial do Estado membro.

No que atinxe aos Fundos Estruturais, deberá aplicarse o equilibrio territorial e a coesión social. Habería que establecer unha política de emprego a escala da UE e reforzar e desenrolar sectores produtivos como a agricultura, a pesca e as industrias tradicionáis e innovadoras das nacións e rexións. O recoñocimento do estatus das entidades constitucionais é parte deste proceso.

 

O programa de dereitos humanos na Unión Europea no 2002

Memorando de Amnistía Internacional para a Presidencia española
1. A Unión Europea e os dereitos humanos no 2002

Cada seis meses, Amnistía Internacional fai un balance da evolución e das perspectivas da política de dereitos humanos da Unión Europea, plasmándoo nun Memorando que formula recomendacións á nova Presidencia. A finais do ano 2001, a nosa valoración cambiou de xeito drástico. Tralos feitos do 11 de setembro, a seguridade converteuse na preocupación número un, o que conleva unhas consecuencias graves para os dereitos humanos.

O firme propósito da seguridade entraña o risco de rebaixa-los principios básicos dos dereitos humanos e as consecuencias poderían ser particularmente graves de cara á protección dos refuxiados. Semella claro que os dereitos humanos corren un risco. E queda aínda máis patente ó considera-la situación de xeito máis amplo. Existen tendencias claras de restarlle importancia ós dereitos humanos para construír e mante-la “coalición global contra o terrorismo”. En varios paises coñecidos polos seus abusos sistemáticos contra os dereitos humanos, a loita contra o terrorismo estase convertendo nun novo pretexto para xustifica-la represión de sempre. Ademais estendéronse con grande celeridade as manifestacións de discriminación e racismo nos paises membros da Unión Europea. O insuficiente cumprimento do dereito humanitario nas accións militares no Afganistán provocou moitas baixas civís. A crise dos refuxiados afgáns cobrou proporcións catastróficas. E unha vez máis semella estar esquecida Africa.

A Unión Europea está nunha encrucillada no seu desenvolvemento como potencia económica e política. Como tal, ten un papel crítico que xogar ante a actual crise mundial dende a perspectiva clara dos principios e valores sobre os que está fundada a Unión. Mentres anima á Unión Europea nesta aspiración, Amnistía Internacional pide que ante a presión de ofrecer seguridade, a UE aplique estes principios internamente cun enfoque autocrítico. Se non se fai así coloca-los dereitos humanos no centro de tódalas poíticas seguiría sendo un xesto baleiro.

Amnistía Internacional recoñece o dereito lexítimo da UE e dos seus Estados membros de garanti-la seguridade dos seus cidadáns e de tódalas demais persoas que se encontran no seu territorio. Nembargantes, o respecto dos dereitos humanos debe rexer sempre o trato dos Estados ás persoas baixo a súa xurisdicción, xa se trate de protexelos de acto criminais ou de determina-la responsabilidade dunha persoa nun feito delictivo. Polo tanto, más ca nunca, a UE debe asegurar que o propósito de consegui-la seguridade non socave os mesmos dereitos que pretende protexer. Hai seis meses, no seu Memorando á Presidencia belga, AI rendeulle homenaxe á UE pola súa declarada ambición de protexer e promove-los dereitos humanos de xeito eficaz. En resposta á aspiración da UE de marcar unha diferencia neste sentido, AI sinalou como puntos febles a superar o desequilibrio entre cooperación por unha banda e a presión exercida por outra, a falta de coñecementos na materia, o non ter abordado os problemas de dereitos humanos dentro das súas fronteiras, e a crise no dereito de asilo. AI expresou a súa esperanza de que España estivera á altura destas ambicións, facendo que por vez primeira os dereitos humanos ocupen o seu merecido lugar como prioridade explícita baixo a Presidencia española.

Agora, en vésperas da Presidencia española, os dereitos humanos semellan terse retirado ata un segundo plano ante o predominio da seguridade. Isto queda reflectido na primeira presentación por parte do goberno español do seu programa. Lonxe de considera-los dereitos humanos unha prioridade da Presidencia, salienta a necesidade de seguir adiante cun amplo temario interno en materia de seguridade e coloca o rápido desenvolvementodo papel militar de Europa á cabeza do temario da PESC.

Nun momento no que se está facendo cada vez máis patente que existen tódalas razóns para adoptar un enfoque baseado en dereitos humanos para facer fronte a algúns dos problemas máis teimudos de desigualdade e inxustiza, a ausencia dunha perspectiva deste tipo do temario da Presidencia da UE é máis cunha oportunidade perdida. Constitúe un grave erro. Fai falla unha visión global verbo do xeito en que os valores fundamentais da UE deben guiar a súa política interior, así como o papel que desempeña a UE como protagonista no mundo.

Amnistía Internacional pídelle á Presidencia española que infunda o seu programa dunha perspectiva clara de dereitos humanos sen ambaxes.

2. O recentemente xurdido afán pola seguridade

O debate sobre a seguridade vai vento en popa. Non só conleva serios riscos de seguir minando o sistema de asilo como mecanismo esencial de protección, senón que supón aademais o risco de criminalizar, por asociación, ós refuxiados e a outras persoas que pertencen a outros grupos, contribuíndose así a un clima de xenofobia, discriminación e agresións racistas. Ata o momento o coidado por redobra-la seguridade non semella ir á par do coidado por actuar contra tales manifestacións.

É moi preocupante comprobar que o debate sobre seguridade dá sinais de ampliarse ata poñer en dúbida a validez e a aplicación do dereito internacional sobre dereitos humanos. Isto suscita preguntas fundamentais. Despois da Segunda Guerra Mundial, a decisión dos gobernos occidentais de crear un sistema de protección dos dereitos humanos baseouse na idea de que non só eran necesarios mecanismos fortes para protexe-las persoas, senón que tamén sería o modo axeitado de protexe-la integridade e responsabilidade do estado. A Historia demostrou o seu acerto cando examinamos en particular o sistema europeo de protección dos dereitos humanos.

Non fai falla sacrifica-los dereitos para mante-la seguridade. De feito, as normas como a Carta Europea dos Dereitos Fundamentais e a Convención Internacional de Dereitos Civís e Políticos poñen os alicerces que fan posible a protección, mentres que aseguran que os estados poden toma-las medidas correctas a favor da seguridade. Non se deben sacrificar estas salvagardas recoñecidas internacionalmente á hora de encontra-lo equilibrio entre seguridade e as liberdades individuais. Mesmo nas crises máis extremas os gobernos non teñen as mans libres.

Amnistía Internacional pidelle á Presidencia española que vixíe que a UE e os seus estados membros se aseguran de que calquera medida que se adopte para garanti-la seguridade respecte debidamente os principios e a lexislación internacional sobre dereitos humanos, entre eles os que recolle a Carta de Dereitos Fundamentais da Unión Europea.

3. A necesidade dun enfoque global

As dimensións internas e externas

Unha estratexia global da UE sobre dereitos humanos require congruencia entre os enfoques internos e externos. A dimensión interna faise aínda máis importante para unha UE que aspira a ampliarse.

A recentemente adoptada Carta Europea de Dereitos Fundamentais subliña a necesidade de que teñen tanto a Unión como os seus estados membros a título individual de aborda-los problemas de dereitos humanos de xeito máis sistemático e de proporcionar medios axeitados de rendición de contas. Na actualidade estes mecanismos non existen. O desenvolvemento dunha política global de dereitos humanos que integra as dimensións interna e externa, así como os mecanismos para un axeitado seguimento e evaluación, serán vitais para axudar a resolver este dilema e fortalece-la credibilidade da UE.

Esta preocupación non é sinxelamente teórica. A situación dos inmigrantes e solicitantes de asilo en Europa é aínda máis preocupante porque non se trata só dunha cuestión de marxinación e discriminación: durante o primeiro semestre do 2001, Amnistía Internacional informou sobre presuntas violacións de dereitos humanos a mans das forzas de seguridade contra tales persoas en España, Suecia e Grecia entre outros países. Dende o 11 de setembro hai aínda máis motivo de preocupación sobre o racismo e a xenofobia non só por parte do público en xeral, senón por parte das forzas de seguridade e outros cargos públicos.

Particularmente preocupante resulta o trato dispensado a aquelas persoas que solicitaron asilo e foron rexeitadas. No primeiro semestre do ano 2001, AI informou de casos de malos tratos baixo custodia e durante a expulsión de solicitantes de asilo en Bélxica, Austria, España, Francia e Alemaña. O Comité contra a Tortura da ONU expresou a súa preocupación pola inadecuada protección das persoas na devandita situación e pediu a total aplicación dos principios internacionais de protección de solicitantes de asilo.

A Presidencia española debe presionar para lograr medidas efectivas que aseguren o respecto absoluto dos criterios internacionais de protección de toda persoa en calquera tipo de detención ou reclusión, incluíndo mecanismos específicos para controla-lo trato por parte das forzas de seguridade a persoas privadas de liberdade ou que se encontren en proceso de expulsión. Ten que facerse un esforzo decidido e sostido para facer fronte de xeito eficaz a calquera tipo de violencia racista deixando claro que a Unión Europea e os seus estados membros non tolerarán delictos de xenreira nin de discriminación.

Os deritos humanos nunha Unión ampliada

O proceso de ampliación ofrece un contexto moi específico para consegui-los obxectivos en dereitos humanos e traslada-los da esfera das relacións exteriores á esfera interna. Hai doce paises que son candidatos para comeza-las negociacións de adhesión. Nembargantes, séguese considerando que a maioría deles aínda necesita de melloras sustantivas na protección dos dereito humanos.

As cuestións claves tanto para estes paises como para a UE serán, por unha banda, afrontar mellor os problemas pendentes de malos tratos e discriminación por parte das forzas de seguridade e,por outra banda, asegura-las axeitadas reformas administrativas e xudiciais. Tendo en conta as deficiencias anteriormente sinaladas, sublíñase a necesidade de poñer en práctica o tipo de seguimento e avaliación que se practica na actualidade no caso dos paises candidatos a través de infomes periódicos á Comisión.

A Presidencia Española debe tomar medidas para conseguir establecer un sistema de seguimento e avaliación para tódolos estados membros tanto os actuais como os futuros.

A cooperación e a presión nas relacións externas

Cada vez máis a noción de dereitos humanos amplíase e vencéllase a un contexto máis extenso de interdependencia con outras áreas fundamentais da actividade e as ambicións da UE: o desenvolvemento, a prevención de conflictos e a democratización, pero tamén o comercio, o medio ambiente e o desenvolvemento social. O maior alcance do empeño en dereitos humanos da UE, algo positivo en si mesmo, non debe nembargantes facer perder de vista a necesidade de abordar con decisión as graves violacións dos dereitos humanos. Trátase de incorpora-los temas centrais de dereitos humanos a outras areas de actividade sen perder contido.

Con moita probabilidade, a conxuntura actual vai reforza—la tendencia a poñe-lo acento no diálogo e a cooperación e servirá de pretexto para mante-lo silencio sobre as violacións dos dereitos humanos. Se hai un instrumento político que simboliza a incapacidade da UE de cumprir co seu compromiso en materia de dereitos humanos, ese instrumento é a cláusula de dereitos humanos. É un elemento formal e esencial en tódolos acordos con terceiros paises pero nunca chegou a converterse nun vehículo eficaz para fortalece-lo respecto dos dereitos humanos, o que de feito empeza a mina-la credibilidade da política europea nesta materia. Mentres que as Directrices sobre a Pena de Morte serviron para fortalece-lo programa da UE contra a pena de morte no mundo, as Directrices sobre a Tortura están aínda por desenvolverse para chegar a ser unha ferramenta práctica que aporte algo de contido á cláusula de dereitos humanos.

Hai cada vez maior iniciativa para aplica-los criterios e mecanismos sobre dereitos humanos da ONU nas relacións exteriores. No terreo concreto da Comisión de Dereitos Humanos da ONU, a UE é un actor importantes, pero ó longo do ano debe integrar aínda máis nas súas iniciativas de Política Exterior e Seguridade Común tanto os seus obxectivos na Comisión e a Asemblea Xeral como as decisións destes organismos.

A inclusión dos dereitos humanos nos programas de axuda exterior debe equilibrarse abordándose con decisión as violacións de dereitos humanos no contexto da Política Exterior e de Seguridade Común, no diálogo político no eido dos acordos con terceiros países e na aplicación de instrumentos específicos tales como as directrices sobre pena de morte e tortura. Ó facelo, a UE debe tentar darlle á cláusula de dereitos humanos un contido significativo, ademáis de desenvolver un sistema para o seu seguimento e avaliación. En tódalas súas relacións exteriores debe insistir no cumprimento dos criterios e mecanismos de dereitos humanos da ONU.

4. A asignatura contínua dos dereitos humanos

A Comisión dos Dereitos Humanos da ONU

A 58ª Sesión da Comisión dos Dereitos Humanos da ONU no ano 2002 vai supoñer un dos principais retos da Presidencia española en materia de dereitos humanos. Canto ás súas prioridades para esta sesión, Amnistía Internacional vai presentar un memorando que profundizará sobor dalgunhas das situacións máis enraizadas de violacións de dereitos humanos. Asi como o papel de vixiancia permanente da UE é de importancia vital, tamén é importante que asegure que as decisións da Comisión da ONU se leven á práctica de xeito máis efectivo, e para isto, deben integrar esas decisións dun modo máis congruente no seu PESC.

Amnistía Internacional pide á Presidencia española que asegure que a UE inicia e apoia unha acción decisiva por parte da Comisión dos Dereitos Humanos da ONU sobre a situación en Colombia, Indonesia, e Timor Oriental, en Israel e os Territorios Ocupados, na Federación Rusa, en Arabia Saudí e en Zimbabwe. Ademais, a UE debe asegurar que China non logre eludir unha vez máis o escrutinio do órgano principal de dereitos humanos da ONU.

Un novo enfoque sobre Iberoamérica

Para moitas persoas no continente americano, as violacións dos dereitos humanos tales como a tortura e os malos tratos, a brutalidade policial e o uso excesivo da forza, os asasinatos políticos, as condicións atroces dos centros de reclusión, as ameazas e a fustrigación segen sendo moeda común. Estas violacións persisten por estar apoiadas nunha cultura de impunidade que está encistada en toda a rexión, aínda que tamén se produciron avances históricos nalgúns casos claves. A miudo, son os grupos máis vulnerables da sociedade. As mulleres, os nenos, os pobos indíxenas e persoas doutras minorías étnicas, os que sofren estas violacións.

Outros grupos marxinados, como os que viven en bolsas de pobreza das áreas urbanas ou en comunidades rurais, sufriron os efectos da imposición de novos modelos económicos e unha crecente desigualdade social e económica. Tamén sufriron os efectos de medidas represivas. Os defensores dos dereitos humanos en varios paises da rexión estan sendo atacados polo seu apoio ás víctimas da violencia e por dar a coñece-los abusos cometidos por axentes estatais. Algúns mesmo chegaron a pagar coas súas vidas.

Racha-lo círculo da impunidade demostrou ser un factor clave para logra-lo que os líderes da UE, Iberoamérica e o Caribe definiron no Cumio de Río como obxectivo principal na súa relación estratéxica renovada: fortalece-lo respecto polos dereitos humanos e o estado de dereito así como as institucións democráticas en ámbalas dúas rexións.

O conflicto armado en Colombia intensificouse, cun aumento importante das violacións de dereitos humanos perpetradas contra a poboación civil acurralada entre as forzas armadas do estado, os seus aliados paramilitares e os grupos armados de oposición. Só no último ano houbo máis de 300 desaparicións, máis de 4000 asasinatos políticos e ademáis produciuse o desprazamento interno dunhas 300.000 persoas. A situación, que se deteriora día a día, é en boa parte o resultado da incapacidade do goberno colombiano na aplicación das recomendacións das Nacións Unidas, reiteradas unha e outra vez, e a negativa da guerrilla a respecta-lo dereito humanitario internacional.

Amnistía Internacional acolle con satisfacción a postura da UE canto ó apoio a un proceso de paz que ten que basearse no respecto do dereito humanitario internacional. Nembargantes, persiste a preocupación por que a axuda da UE sexa utilizada para a execución do Plan Colombia, que a xuízo de AI vai agrava-la crise en Colombia.

A Presidencia espñola debe poñer énfase en desterra-la impunidade en relación ás violacións dos dereitos humanos no Cumio UE-Latinoamérica de Madrid, actuando deste xeito estratéxicamente para protexer ós grupos vulnerables e apoiar ós defensores dos dereitos humanos. No que se refire a Colombia, debe insistirse na aplicación das recomendacións da ONU por parte do goberno dese país e débese integrar unha avaliación dos avances conseguidos semestralmente no proceso de paz, así como debe asegurar que a axuda da UE non se destina a proxectos que forman parte do plan Colombia.

Unha atención sostida a África

A achega da UE á realización dunha “Nova Africa” debe ser un compromiso que perdure ó longo prazo para complementa-la potenciación do respecto dos dereitos fundamentais e a dignidade humana en toda Africa e sobre todo na rexión dos Grandes Lagos. Neste momento tan crítico dos procesos de Lusaka e Arusha, a Presidencia da UE debe asegurar que a Unión sosteña a atención adicada a esta rexión. O compromiso da UE, reiterado en moitas ocasións, de apoiar unha paz duradeira e unha reconciliación nesa zona require unha acción máis intensa e global e un compromiso menos efémero cás prioridades da quenda.

A Presidencia debe asegurar un nivel sostido de atención e apoio á protección dos dereitos humanos en Africa. En particular, débese facer da protección e promoción dos dereitos humanos unha prioridade explícita, tanto no mandato como nas tarefas do Enviado Especial para a rexión dos Grandes Lagos de Africa.

Voltar de novo a vista cara ó Mediterráneo

España viu nace-la asociación Euro-Mediterráneo e ten as responsabilidade especial de resucita-lo espíritu da Declaración de Barcelona. A conferencia Euromed de Valencia debe dá-lo paso longamente agardado de forxar unha asociación tanxible e orientada ós resultados a favor dos dereitos humanos.

A UE e os seus socios do Mediterráneo deberían aprende-la lección do Oriente Próximo. Violacións que persisten dende hai ben tempo gracias a unha consentida impunidade levaron a unha crise dos dereitos humanos e a unha cultura de violencia e vinganza. Calquera posibilidade de poñer fin á violencia e conseguir unha estabilidade duradeira vai depender dunha política eficaz de protección dos dereitos humanos.

Amnistía Internacional acolle con satisfacción o feito de que as relacións bilaterais cun número cada vez máis nutrido de países do Mediterráneo se baseen no compromiso vencellante por parte da UE e os seus socios de Túnez, Israel, a Autoridade Palestina e Marrocos, e dentro de pouco tamén Exipto, Alxer, Líbano e Siria, de respecta-los dereitos humanos. Nembargantes, a organización segue gravemente preocupada porque as cláusulas de dereitos humanos continúan sendo papel mollado máis ca unha ferramenta constructiva para afronta-la situción precaria nesa zona.

A UE debe coloca-la protección dos dereitos humanos no centro de calquera futuro esforzo diplomático para reaviva-lo proceso de paz en Oriente Próximo. Débense transforma-las cláusulas de dereitos humanos dos acordos Euro-Mediterráneos en mecanismos de supervisión permanente da situación dos dereitos humanos nos países socios e nunha intervensión para previ-las violacións.

5. Asilo e Refuxio

Amnistía Internacional está moi preocupada porque o debate sobre o asilo poida chegar a estar aínda máis dominado polo afán imperioso de seguridade e control, e que logre mina-la protección ós refuxiados. O asilo é o punto negro da política da UE en materia de dereitos humanos, xa que se está prestando máis atención a cómo previ-la chegada de persoas que a protexer de xeito efectivo ás persoas que foxen da persecución e o conflicto violento. O solicitante de asilo que busca protección en Europa enfróntase cunha sucesión de obstáculos: te-la oportunidade de acceder ó territorio, conseguir acceso a un procedemento de solicitude xusto e satisfactorio e lograr unha protección efectiva e duradeira.

Isto non só afecta ás persoas que buscan protección en Europa, senón que ademáis socava a integridade do sistema internacional de protección. O goberno español non emitiu ata o momento ningún sinal que induza a pensar que se propón rachar con estas pautas. AI reitera que as propostas dun sistema común de asilo que foron presentadas están lonxe de cumprir co dereito internacional nesta materia. O levantar barreiras cada vez máis complicadas para os que buscan refuxio, a UE está enviando a peor mensaxe posible ó resto do mundo.

Mentres se complica a fuxida de persoas que buscan protección, o fluxo de armas dende Europa para alimentar conflictos violentos non cesa. Isto proba que Europa non está traducindo as súas intencións en materia de dereitos humanos nunhas políticas e nunha acción en consonancia. Unha e outra vez, e especialmente dende que se estableceu en 1998 o Grupo de Traballo de Alto Nivel sobre Asilo e Migración, AI fixo chamamentos para que se instaure un sistema que controle as transferencias militares e de seguridade dos estados membros da Unión a terceiros países cando poidan ser utilizadas para cometer violacións de dereitos humanos.

Amnistía Internacinal pide á Presidencia española que desenvolva un enfoque global a respecto dos dereitos humanos no tema do asilo. No desenvolvemento dun sistema europeo común de asilo, débese garanti-lo pleno cumprimento da lexislación internacional sobre dereitos humanos no dereito de asilo.

6. O Comercio ¿máis do mesmo?

Transferencias militares, de seguridade e policiais

Existe unha clara necesidade de regulamentar máis estrictamente as transferencias militares, de seguridade e policiais, pois este é o xeito máis directo de previ-los graves abusos dos dereitos humanos. O Código de Conducta sobre Transferencia de Armas é o instrumento rexional máis avanzado de regulamentación do comercio de armas, aínda que non chega establecer tódolos controis necesarios. Polo tanto o Código debería fortalecerse. E a UE tería que fomenta-la adopción dun Convenio Marco sobre as Transferencias Internacionais de Armas e debe procura-la posta en marcha e o desenvolvemento do Programa de Acción adoptado pola Conferencia da ONU sobre o tráfico ilícito de armas en tódolos seus aspectos que tivo lugar en xullo do 2001 en Nova York.

Como obxectivo concreto a longo prazo, AI considera esencial que a UE procure a pronta adopción dunha prohibición en toda a UE da fabricación, promoción e comercio de calquera tipo de material destinado a un uso cruel ou degradante, e suspende-las transferencias de material que poida ter efectos que non se coñezan de todo, como por exemplo as armas de aplicación de descargas eléctricas de alta voltaxe.

A adopción de lexislación tanto no ámbito nacional coma no da UE para controla-las actividades de intermediarios e transportistas é crítica. A revisión do Código debe ademáis centrarse no control da fabricación no estranxeiro e o establecemento de mecanismos de control do uso final, e en garantir que a definición de “represión interna” no Código faga unha clara mención ó dereito internacional humanitario. Un código reforzado ten que ser vencellante e a súa aplicación ten que estar suxeita á responsabilidade de render contas perante os parlamentos nacionais e perante o Parlamento Europeo.

A Presidencia española debe tomar medidas para reforza- lo Código de Conducta da UE sobre Transferencias de armas e debe busca-la pronta adopción dunha prohibición en toda a UE da fabricación, promoción e comercio de material de tortura, e terá tamén que consegui-lo compromiso activo da UE para mellora-lo regulamento internacional do comercio de armas coa adopción dun Convenio Marco sobre as Transferencias Internacionais de Armas.

A responsabilidade social das empresas

Co recoñecemento cada vez maior de que os axentes non estatais teñen unha achega fundamental que facer á protección e a promoción dos dereitos humanos, o asunto da responsabilidade social das empresas está cobrando un crecente protagonismo. As empresas multinacionais están sendo sometidas cada vez máis a unha presión para que recoñezan que a súa responsabilidade vai máis aló de conseguir beneficios, e que abrangue tamén a protección da saúde, a seguridade e o desenvolvemento dos seus traballadores, ademáis do coidado do medio social e físico no que operan. Ambalas duas dimensión, interna e externa, desta responsabilidade son indispensables e cobren áreas vitais do desenvolvemento sostible e dos dereitos humanos.

Coa publicación do seu Libro Verde, a UE deu un paso importante cara ó desenvolvemento da responsabilidade social das empresas ó impulsa-la participación de tódolos sectores relevantes da sociedade nun debate estructurado. Amnistía Internacional acolle con satisfacción este proceso e reitera que esta responsabilidade non debe considerarse como un engadido ás actividades da empresa, e como tal non pode depender do seu cumprimento voluntario. Os gobernos terían que utiliza-lo seu poder para fomenta-la responsabilidade social das empresas.

A Presidencia española debería asegurar que o debate que vén madurecendo sobre a responsabilidade social das empresas inclúa a dimensión do impacto sobre os dereitos humanos e que, no desenvolvemento do marco europeo, o compromiso das empresas de cumprir coa súa responsabilidade non sexa exclusivamente facultativo.

7. Os dereitos humanos e o futuro de Europa

Os feitos do 11 de setembro proporcionaron ó debate sobre o futuro de Europa un punto focal: os valores de dereitos humanos e democracia sobre os que foi fundada a Unión. A protección de ditos valores e a súa promoción adquiriron un novo significado. A próxima ampliación da UE vese máis que nunca baixo a óptica do fortalecemento da estabilidade. A Carta Europea de Dereitos Fundamentais vai estar no centro do debate sobre a súa natureza xurídica.

Para que este debate poida resultar vencellante nunha Carta Europea, esa Carta debería garanti-los dereitos fundamentais de tódalas persoas sen discriminación e debería ter un carácter plenamente xusticiable perante o Tribunal Europeo e os tribunais nacionais. Para asegura-la axeitada responsabilidade internacional, a UE terá que adherirse ó Convenio Europeo de Dereitos Humanos.

Ó mesmo tempo que se realiza o traballo necesario de lembrar ós gobernos que o seu compromiso co dereito internacional é inalterable, por riba de calquera conveniencia política, tamén é importante traslada-la defensa dos dereitos humanos a unha óptica máis positiva. A noción dun enfoque baseado nos dereitos humanos non é nova, pero sí se fai patente que na actual coxuntura mundial existen tódalas razóns para insistir nun programa global de dereitos humanos de cara á igualdade, á xustiza e á paz. Este programa, baseado na Declaración Universal dos Dereitos Humanos, proporciona un marco que engloba tódolos elementos esenciais:

  • valores universais,
  • normas e principios mínimos a acadar,
  • dereitos de aplicacións cada vez máis posible,
  • estado de dereito e acceso á xustiza,
  • bo goberno con rendición de contas.

No seu papel destacado como actor mundial, a UE ten unha oportunidade clave de desenvolver este tipo de enfoque. O seu propio debate sobre o futuro de Europa recibiu un impulso inconfundible dos últimos acontementos mundiais. Se a UE se mantén fiel ó seu propio mandato marcado polos dereitos humanos, pode facer unha achega decisiva. Non se trata, nembargantes, de gran deseño e retórica. Para ser crible, ten que se basear na práctica e o cumprimento rigoroso das normas e principios de dereitos humanos que deben facerse realidade primeiro e ante todo na casa. E isto significa que a UE non pode faltar no seu compromiso á hora de cumprir con mecanismos clave de protección de dereitos humanos como o asilo. Tamén supón adquirir unha perspectiva inequívoca e explícita en tódolos empeños, dende as medidas de seguridade ata a acción militar.

Hai dous anos, en Tampere, a UE fixouse o obxectivo de establecer un “espacio de liberdade, seguridade e xustiza”. Débese facer xustamente iso. A consecución de dito espacio constituiría un programa de dereitos humanos que podería inspirar ó resto do mundo.

Resumo das recomendacións

Amnistía Internacional pídelle á Presidencia españoa que infunda o seu programa dunha perspectiva clara de promoción dos dereitos humanos sen ambigüidades.

Amnistía Internacional pídelle á Presidencia española que vixíe que a Unión e os Estados membros se aseguren de que calquera medida que se adote para garanti-la seguridade respecte debidamente a lexislación internacional sobre dereitos humanos, entre eles os que recolle a Carta de Dereitos Fundamentais da Unión Europea.

A Presidencia española debe presionar para lograr medidas efectivas que aseguren o respecto absoluto dos criterios internacionais de protección de toda persoa en calquera tipo de detención ou reclusión, incluíndo mecanismos espacíficos para controla-lo trato por parte das forzas de seguridade a persoas privadas de liberdade ou que se encontren en proceso de expulsión. Sería necesario facer un esforzo decidido para facer fronte de xeito eficaz a toda clase de violencia racista evidenciando que a UE e os seus estados membros non van tolerar delictos de odio nin de discriminación.

A Presidencia española ten que tomar medidas para crear un sistema de seguimento e avaliación para tódolos estados membros, tanto os actuais como os futuros.

A inclusión dos dereitos humanos nos programas de axuda exterior debe enmarcarse no contexto da Política Exterior e de Seguridade Común, no diálogo político dentro dos acordos con terceiros países e na aplicación de instrumentos específicos tales como as directrices sobre pena de morte e tortura. Ó facelo, a UE debe tentar conferir á cláusula de dereitos humanos un contido significativo e engadirlle un sistema para a súa avaliación. En tódalas súas relacións exteriores, debe insistir no cumprimento dos criterios e mecanismos de dereitos humanos da ONU.

Amnistía Internacional pídelle á Presidencia española que promova o apoio da UE a unha acción decisiva por parte da Comisión dos Dereitos Humanos da ONU sobre a situación en Colombia, Indonesia e Timor Oriental, en Israel e os Territorios Ocupados, na Federación Rusa, en Arabia Saudí e en Zimbabwe. A UE ademais debería presionar para que China non logre elidir unha vez máis o escrutinio do órgano principal de dereitos humanos da ONU.

A Presidencia española debería poñer especial énfase en desterra-la impunidade con relación ás violacións dos dereitos humanos no Cumio UE-Latinoamérica de Madrid. No que respecta a Colombia, hai que insistir na plena aplicación das recomendacións da ONU por parte do goberno dese país e débese promover unha avaliación semestral do proceso de paz. Así mesmo é necesario asegurarse de que a axuda da UE non se destina a proxectos que forman parte do Plan Colombia.

A Presidencia ten que prestar tamén atención e apoio á protección dos dereitos humanos en Africa, en particular na rexión dos Grandes Lagos.

A UE debe coloca-la protección dos dereitos humanos no centro de calquera futuro esforzo diplomático para reaviva-lo proceso de paz en Oriente Próximo. E as clásusula sobor dos dereitos humanos dos acordos Euro-Mediterráneos, na actualidade unha simple fórmula sobre o papel, deberían converterse en mecanismos de supervisión permanente.

Amnistía Internacional pídelle á Presidencia española que desenvolva un enfoque global para a defensa e promoción dos dereitos humanos con respecto ó asilo. Na creación dun sistema europeo común de asilo, teríase que garanti-lo pleno cumprimento da lexislación internacional nesta materia.

A Presidencia española debe tomar medidas para reforza-lo Código de Conducta da UE sobre Transferencias de Armas, buscándose a adopción da pronta prohibición en toda Europa da fabricación, promoción e comercio da material de tortura. Sería ademais necesaria a promoción dun Convenio Marco sobre as Transferencias Internacionais de Armas.

Habería que fomenta-lo debate que ven madurecendo sobre a responsabilidade social das empresas no ámbito dos dereitos humanos. O compromiso das empresas de cumprir coa súa responsabilidade, ademáis, non debería ser exclusivamente facultativo.

 

Declaración do Cumio Mundial sobre a Alimentación: cinco anos despois Alianza internacional contra a fame

Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO). Italia, 10-13 de xuño de 2002.

http://www.revistainterforum.com/espanol/articulos/061702artpol.html

 

Informe de Jiang Zemin en el XVI Congreso del PCCh

BEIJING (Xinhua). El siguiente es el texto íntegro del informe titulado "Construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada y abrir nuevas perspectivas para la causa del socialismo con peculiaridades chinas", presentado por Jiang Zemin ante el XVI Congreso Nacional del Partido Comunista de China (PCCh), el 8 de noviembre de 2002 en Beijing.

Camaradas:

Ahora voy a presentar ante el Congreso un informe en nombre del XV Comité Central.

El XVI Congreso Nacional del Partido Comunista de China es el primer congreso nacional que celebra nuestro Partido en el nuevo siglo, y es también un congreso de gran importancia convocado en una nueva situación en que nuestro Partido ha empezado a ejecutar la disposición estratégica del tercer paso de la modernización socialista.

El tema del Congreso es: Mantener en alto la gran bandera de la teoría de Deng Xiaoping, implementar en todos los aspectos el importante pensamiento de la "triple representatividad"(1), continuar la obra de los predecesores y desbrozar nuevas rutas para el futuro, avanzar a paso del tiempo, construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada, promover aceleradamente la modernización socialista y bregar por abrir nuevas perspectivas para la causa del socialismo con peculiaridades chinas.

Al franquear la humanidad el umbral del siglo XXI, nuestro país ha hecho entrada en una nueva etapa de desarrollo: construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada e impulsar de modo acelerado la modernización socialista. La situación internacional está experimentando profundos cambios. La tendencia de multipolarización mundial y de globalización económica evoluciona en medio de zigzags, la ciencia y la tecnología progresan de día en día y la competencia en relación a la fuerza nacional integral va agudizándose. La situación es apremiante, y uno se quedará atrás si no adelanta. Nuestro Partido debe mantenerse con firmeza al frente de la corriente de la época, unir y conducir al pueblo de todas las etnias del país a cumplir las tres importantes tareas históricas siguientes: impulsar la modernización, completar la reunificación de la patria y salvaguardar la paz mundial y promover el desarrollo en común, con el fin de consumar la gran revitalización de la nación china en el camino del socialismo con peculiaridades chinas. Ésta es una imponente misión que la historia y la época confían a nuestro Partido.

I. EL TRABAJO EN LOS ÚLTIMOS CINCO AÑOS Y LAS EXPERIENCIAS BÁSICAS ADQUIRIDAS EN LOS TRECE AÑOS TRANSCURRIDOS

Los cinco años pasados desde el XV Congreso Nacional del Partido han sido un lustro en que, manteniendo en alto la gran bandera de la teoría de Deng Xiaoping, hemos emprendido de continuo nuevos caminos e innovaciones, y un lustro en que hemos salido airosos de las pruebas de las diversas dificultades y riesgos y seguido marchando triunfalmente por el camino del socialismo con peculiaridades chinas.

El XV Congreso adoptó la teoría de Deng Xiaoping como pensamiento guía del Partido, formuló el programa básico del Partido para la etapa primaria del socialismo y dejó en claro los objetivos de lucha y las tareas que tenía que cumplir nuestro país en su desarrollo a caballo de dos siglos. Con miras a llevar a efecto el espíritu del XV Congreso, el Comité Central ha convocado en total siete sesiones plenarias, en las cuales ha tomado decisiones y disposiciones acerca de la agricultura y el trabajo rural, la reforma y el desarrollo de las empresas de propiedad estatal, la elaboración del X Plan Quinquenal, el fortalecimiento y la mejora de la construcción del estilo del Partido y otros problemas importantes. En esos cincos años hemos recorrido una trayectoria nada ordinaria y hemos conseguido enormes é xitos en la reforma, el desarrollo y la estabilidad, en los asuntos internos, la diplomacia y la defensa nacional, así como en la administración del Partido, del país y del ejército.

Desarrollo continuo, acelerado y sano de la economía nacional. Con la implementación de la orientación de ampliar la demanda interna y la adopción oportuna de la política fiscal activa y la política monetaria prudente, se ha superado el impacto negativo sobre nuestro país de la crisis financiera de Asia y de las fluctuaciones económicas mundiales, por lo que se ha mantenido un crecimiento económico relativamente rápido. Se han obtenido buenos efectos en la reestructuración económica estratégica y se han logrado el fortalecimiento continuo de la posición de la agricultura como rama básica, la elevación del nivel de las industrias tradicionales así como el desarrollo acelerado de las industrias de alta y nueva tecnología y el sector de servicios modernos. Se ha terminado, entre otras instalaciones infraestructurales, un gran número de proyectos hidráulicos, de transporte, telecomunicación, energía y protección medioambiental. Se han hecho importantes progresos en la explotación a gran escala de las regiones occidentales del país. Se ha elevado aún más la rentabilidad económica y han aumentado incesantemente los ingresos fiscales. Ha sido coronado con é xito el IX Plan Quinquenal y se ha dado buen inicio al X Plan Quinquenal.

Frutos exuberantes en la reforma y la apertura.

Se ha establecido de manera preliminar el sistema de economía de mercado socialista. Se ha robustecido todavía más la economía de propiedad pública y se ha impulsado a pasos sólidos la reforma de las empresas de propiedad estatal. La economía individual, la privada y otras de propiedad no pública han registrado un desarrollo relativamente veloz. Se ha desenvuelto en todos los terrenos la construcción del sistema de mercado, se ha perfeccionado ininterrumpidamente el sistema de regulación y control macroeconómicos y se han agilizado los pasos en la transformación de las funciones gubernamentales. Se han profundizado de continuo las reformas en lo referente a las finanzas, los impuestos, la banca, la circulación mercantil, las viviendas, las instituciones gubernamentales, etc. Se han observado un rápido desarrollo de la economía abierta y una notable expansión de la magnitud del comercio de mercancías y servicios y del flujo de capitales. Se han incrementado en gran margen las reservas de divisas del Estado. Con la incorporación de nuestro país a la Organización Mundial del Comercio, la apertura al exterior ha entrado en una nueva etapa.

Éxitos notables en el fomento de la política democrática socialista y de la civilización en lo espiritual.

Ha seguido adelante la construcción de la democracia y del sistema legal y se han dado nuevos pasos en la reforma de la estructura política. Se ha desarrollado y robustecido el frente único patriótico y se han hecho nuevos avances en los trabajos relativos a las minor ías étnicas, la religión y los asuntos de chinos de ultramar. Se han logrado nuevos éxitos en la rectificación coordinada del orden público. Han progresado en todos los sentidos la ciencia, la tecnología, la educación, la cultura, la salud pública, los deportes, la planificació n familiar y otras actividades sociales. Se han potenciado sin cesar el trabajo relativo a la información y la opinión pública y la formación ideológica y moral, y se ha enriquecido día a día la vida espiritual y cultural de las masas.

Nuevos pasos en la edificación de la defensa nacional y del ejército. Se han reforzado de manera continua la revolucionarización, la modernización y la regularización del Ejército Popular de Liberación, y se han acrecentado aún más la fuerza real de la defensa nacional y la capacidad de operación defensiva de las fuerzas armadas. El ejército, la policía armada y la milicia popular han desempeñado un papel importante en la defensa y la construcción de la patria.

Nivel de vida modestamente acomodada alcanzado por el pueblo en su conjunto. Han crecido a pasos sólidos los ingresos de los habitantes de las ciudades y las zonas rurales. Se respira prosperidad en los mercados urbanos y rurales, se nota un abundante surtido de mercancías, y se ha elevado la calidad de la vida de la población, con un mejoramiento considerable en lo tocante a la ropa, alimentación, alojamiento, artículos de uso diario y desplazamiento. Se han conseguido obvios éxitos en el fomento del sistema de seguridad social. Se ha cumplido en lo fundamental el plan septenal de ayuda a los 80 millones de habitantes pobres.

Nuevos progresos en la gran causa de la reunificación de la patria. Nuestro Gobierno ha reanudado el ejercicio de su soberanía sobre Macao. Ha seguido con firmeza el principio de "un país, dos sistemas" y ha aplicado estrictamente la Ley Fundamental de la Región Administrativa Especial de Hong Kong y la de la Región Administrativa Especial de Macao, de modo que en estas regiones se presenta la estabilidad social y económica. Se han intensificado continuamente los contactos del personal y los intercambios económicos y culturales entre los dos lados del estrecho de Taiwan. Se ha profundizado en la lucha contra la maquinación de la " independencia de Taiwan" y las otras intenciones escisionistas.

Nuevas perspectivas abiertas en el trabajo con el exterior. Conforme a la evolución y cambio de la situación internacional, nos hemos atenido firmemente a los correctos principios y políticas exteriores, hemos desplegado amplias actividades diplomáticas bilaterales y multilaterales y hemos participado con dinamismo en el intercambio y la cooperación internacionales, de modo que se ha logrado un mayor ascenso del status de nuestro país en la arena internacional.

Fortalecimiento general de la construcción del Partido. Todo el Partido ha profundizado ininterrumpidamente en el estudio de la teoría de Deng Xiaoping. Hemos formulado y expuesto a fondo el importante pensamiento de la "triple representatividad". Han sido fructíferos la educación concentrada en la necesidad de atribuir importancia al estudio, a la polí tica y a la integridad moral, así como el estudio del pensamiento de la "triple representatividad" y la educación en este sentido. Se ha llevado adelante en todos los terrenos la construcción del Partido en lo ideológico, en lo organizativo y en su estilo, y se ha intensificado el trabajo ideológico-político. Se han dado nuevos pasos en la reforma del sistema de cuadro. Se ha profundizado en la moralización administrativa y en la lucha contra la corrupción, logrando nuevos y visibles resultados.

La práctica ha comprobado que las importantes decisiones tomadas por el XV Congreso y por la dirección central a partir del mismo congreso son acertadas y corresponden a los intereses fundamentales de las más amplias masas populares. Los éxitos que hemos obtenido han sido el resultado de los esfuerzos mancomunados de todo el Partido y del pueblo de todas las etnias del país, y han echado cimientos aún más sólidos para el ulterior desarrollo de la causa del Partido y del país.

Sin embargo, debemos ser conscientes de que en nuestro trabajo aún existen no pocas dificultades y problemas. Ha sido lento el crecimiento de los ingresos de los campesinos y de una parte de la población urbana, va en aumento el número de desempleados y cierta parte de las masas todavía vive con muchas dificultades; aún no se han racionalizado las relaciones de distribución de los ingresos; sigue por rectificarse y reglamentarse en mayor medida el orden de la economía de mercado; no es deseable el orden público en algunas localidades; son bastante graves el formalismo, el estilo de trabajo burocrático, la falsedad y el fraude, así como la ostentación y el derroche que se observan en ciertos cuadros dirigentes militantes del Partido, y siguen siendo relevantes algunas manifestaciones de corrupción; el modo de dirección del Partido y su modo de gobernación del país aún no está n adaptados por completo a lo que exigen la nueva situación y las nuevas tareas, y se observan flaqueza y falta de cohesión en algunas organizaciones del Partido. Debemos prestar suma atención a estos problemas existentes y continuar tomando medidas enérgicas para su solución.

Los éxitos de estos cinco años se han obtenido sobre la base de la reforma y la apertura, particularmente sobre la base de la práctica a contar de la IV Sesión Plenaria del XIII Comité Central celebrada en 1989. En los trece años transcurridos, la situación internacional ha experimentado cambios constantes, mientras que ha sido impetuoso el proceso de la reforma, la apertura y la modernización de nuestro país. Entre finales de los años 80 y comienzos de los 90 del siglo XX ocurrieron graves disturbios políticos en nuestro país, se operaron cambios drásticos en Europa Oriental y se produjo la desintegración de la Unión Soviética, por lo que el socialismo mundial sufrió serios reveses y la causa socialista de nuestro país se enfrentó en su desarrollo con grandes dificultades y presiones sin precedentes. En esos momentos cruciales de importancia histórica que determinarían el futuro y el destino de nuestro Partido y país, el Comité Central, apoyándose estrechamente en los camaradas de todo el Partido y en el pueblo de todas las etnias del país, perseveró sin vacilación en la lí nea trazada desde la III Sesión Plenaria del XI Comité Central, y logró estabilizar con éxito la situación general de la reforma y el desarrollo y salvaguardar la gran causa del socialismo con peculiaridades chinas. Después de que el camarada Deng Xiaoping hiciera sus observaciones durante su inspección por el sur del país, el XIV Congreso Nacional del Partido definió la instauración de un sistema de economía de mercado socialista como objetivo de la reforma, con lo cual la reforma, la apertura y la modernización accedieron a una nueva etapa. El desarrollo de la economía de mercado bajo las condiciones del socialismo ha sido una gran hazaña sin paralelo en la historia, ha sido una contribución histórica que los comunistas chinos han hecho al desarrollo del marxismo, y representa el enorme valor con que nuestro Partido se ha empeñado en la innovación teórica y en la marcha a paso del tiempo. Con el viraje del sistema de economía planificada hacia el de la economía de mercado socialista, hemos hecho nuevos avances históricos en la reforma y la apertura, abriendo así una situación enteramente nueva para el desarrollo de la economía, la política y la cultura de nuestro país. Después del fallecimiento del camarada Deng Xiaoping, hemos mantenido en alto la gran bandera de su teoría y desbrozado nuevas rutas de avance para llevar adelante en todos los terrenos la causa del socialismo con peculiaridades chinas hacia el siglo XXI.

En los últimos trece años, con criterios unificados, metas claras y trabajos sólidos, hemos obtenido importantes éxitos de significado histórico. El año 2001, el producto interno bruto de nuestro país alcanzó a los 9.593.300 millones de yuanes, casi dos veces más que en 1989 y con un aumento anual promedio del 9,3 por ciento, y el volumen global de nuestra economí a llegó a ocupar el sexto puesto en el mundo. En cuanto a la vida del pueblo, se dio en términos generales un salto histórico de la subsistencia elemental a una vida modestamente acomodada. Es reconocido por todos que estos trece años constituyen un período en que la fuerza integral de nuestro país se ha incrementado en gran medida y el pueblo ha disfrutado más beneficios reales que nunca, un período en que hemos mantenido por largo tiempo la estabilidad y la unidad sociales y hemos vivido armonía en las relaciones políticas y humanas, y un período en que se ha ampliado notablemente la influencia de nuestro país en el plano internacional y se ha robustecido inconmensurablemente la fuerza cohesiva de nuestra nación. Los arduos esfuerzos hechos por nuestro Partido y pueblo y los grandes logros conseguidos están a la vista de todo el mundo y quedarán inscritos en la brillante historia de la gran revitalización de la nación china.

Al dar una mirada retrospectiva a estos trece años, vemos que el camino que hemos recorrido no es nada llano y los éxitos no han sido fáciles de alcanzar. Con aplomo hemos hecho frente a una serie de incidentes internacionales repentinos que atañían a la soberanía y seguridad de nuestro país, nos hemos sobrepuesto a las dificultades y riesgos aparecidos en los campos político y económico y en la naturaleza, hemos resistido una y otra prueba y eliminado toda clase de interferencias, asegurando así que la nave de la reforma, la apertura y la modernización de nuestro país siempre haya avanzado por un rumbo acertado surcando las olas. El que hayamos podido lograr una victoria como ésta se debe a la guía certera de la teoría, la línea y el programa fundamentales del Partido, al elevado grado de su cohesión y unidad y a la tenaz lucha de todo el Partido y el pueblo de las diversas etnias de nuestro país.

Aquí quisiera expresar, en nombre del Comité Central del Partido, sinceros agradecimientos al pueblo de las diversas etnias del país, a todos los partidos democráticos, las diversas organizaciones populares y los patriotas de los distintos sectores sociales, a los compatriotas de la Región Administrativa Especial de Hong Kong y la de Macao, los compatriotas de Taiwan y los numerosos compatriotas residentes en el extranjero, así como a todos los amigos de los diversos países que están interesados en la modernización de China y le brindan apoyo.

Las prácticas de estos trece años han profundizado nuestra comprensión de qué es el socialismo, de cómo edificarlo, de qué partido se debe construir y de cómo construirlo, y nos han permitido acumular experiencias muy valiosas.

1. Persistir en tomar la teoría de Deng Xiaoping como guía e impulsar incesantemente la innovación teórica. La teoría de Deng Xiaoping es nuestra bandera, y la línea y el programa fundamentales del Partido constituyen la guía básica para todos nuestros trabajos. Cualesquiera que sean las dificultades y riesgos que encontremos, hemos de adherirnos sin vacilación a la teoría, la línea y el programa fundamentales del Partido. Debemos persistir en armar a todo el Partido y educar a nuestro pueblo con el marxismo-leninismo, el pensamiento de Mao Zedong y la teoría de Deng Xiaoping, procurar constantemente la emancipación mental, buscar la verdad en los hechos, avanzar a paso del tiempo, emprender nuevas rutas e innovaciones, respetar el espíritu de iniciativa de las masas, y verificar y desarrollar la teoría, la línea, los principios y la política del Partido a través de la práctica.

2. Persistir en tomar la construcción económica como tarea central y resolver con el método de desarrollo los problemas surgidos en el curso del avance. El desarrollo es lo que cuenta. Hay que acelerarlo aprovechando todas las oportunidades que se presenten. El desarrollo requiere de nuevos lineamientos. Es necesario adherirse al principio de ampliar la demanda interna, implementar la estrategia de vigorización del país mediante la ciencia y tecnología y de desarrollo sostenible, y realizar la concordancia de la velocidad con la estructura, la calidad y la rentabilidad, así como la coordinación del desarrollo económico con la población, los recursos y el medio ambiente. Sobre la base del desarrollo económico se promoverá el progreso social en todos los sentidos, se elevará sin cesar el nivel de vida del pueblo y se asegurará que éste comparta los frutos del desarrollo.

3. Persistir en la reforma y la apertura y mejorar de continuo el sistema de economía de mercado socialista. La reforma y la apertura constituyen el camino que lleva a hacer del nuestro un país poderoso. Hay que impulsar con firmeza la reforma en todos los terrenos. Al realizarla, se debe partir de la realidad, darle impulso en su conjunto, hacer avances sustanciales en puntos clave, progresar en forma ordenada y gradual y poner el acento en la construcción e innovación institucionales. Es imperativo perseverar en la economía de mercado socialista como rumbo de la reforma, de modo que el mercado desempeñe el papel básico en la asignación de recursos bajo la regulación y el control macroeconómicos del Estado. Es preciso persistir en la combinación de "introducir en el interior" con "salir al exterior", participando activamente en la cooperación y competencia económicas y tecnológicas internacionales y elevando sin interrupción el nivel de apertura al exterior.

4. Persistir en los cuatro principios fundamentales(2) y desarrollar la política democrática socialista. Los cuatro principios fundamentales constituyen la base en que se funda nuestro Estado. Es imperativo persistir en la dirección del Partido Comunista de China, consolidar y perfeccionar la dictadura democrática popular como régimen estatal y el sistema de asamblea popular como régimen político, y mantener con firmeza y mejorar el sistema de cooperación multipartidaria y consulta política bajo la dirección del Partido Comunista y el sistema de autonomía regional de minorías étnicas. Es preciso impulsar la reforma de la estructura política, desarrollar la democracia, perfeccionar el sistema legal, administrar el país de acuerdo con la ley y construir un país socialista regido por la ley, con el fin de asegurar al pueblo el ejercicio de su derecho como dueño del país.

5. Persistir en fomentar la civilización tanto en lo material como en lo espiritual y combinar la administración del país según la ley con la administración del mismo por la moralidad. La civilización socialista en lo espiritual es una importante característica del socialismo con peculiaridades chinas. Se debe poner el pie en la realidad china, continuar la bella tradición de la cultura nacional y absorber los logros provechosos de la cultura extranjera para construir la civilización socialista en lo espiritual, mejorar constantemente tanto la calidad ideológica y moral como la calidad científica y cultural de toda la nación y proporcionar de esta manera una potente fuerza motriz espiritual y apoyo intelectual a la modernización.

6. Persistir en el principio de apreciar la estabilidad por encima de todo y tratar correctamente la relación entre la reforma, el desarrollo y la estabilidad. La estabilidad es un prerrequisito para la reforma y el desarrollo. Es menester conjugar la intensidad de la reforma y la velocidad del desarrollo con el grado de aguante de la sociedad, tomar el continuo mejoramiento de la vida del pueblo como un importante punto de convergencia en el tratamiento de la relación entre la reforma, el desarrollo y la estabilidad, propulsar la reforma y el desarrollo en medio de la estabilidad social y promover ésta a través de los dos primeros.

7. Persistir en la dirección absoluta del Partido sobre el ejército y seguir un camino con peculiaridades chinas para construir una fuerza selecta. El ejército popular es el sólido pilar que sostiene la dictadura democrática popular. A tenor de la exigencia general de buena calificación política, fuerte capacidad militar, excelente estilo de trabajo, rigurosa disciplina y eficaz aseguramiento logístico, con la mira puesta en vencer y nunca degenerar y haciendo hincapié en fortalecer el ejército mediante la ciencia y la tecnología, hay que impulsar de manera integral la revolucionarización, la modernización y la regularización del ejército y asegurar por siempre su lealtad al Partido, al socialismo, a la patria y al pueblo.

8. Persistir en unir a todas las fuerzas susceptibles de ser unidas e incrementar sin cesar la cohesión de la nación china. Debemos enarbolar la bandera del patriotismo y del socialismo para fortalecer la gran unidad del pueblo de las diversas etnias de todo el país y consolidar y desarrollar el frente único patriótico lo más amplio posible. Es necesario fortalecer nuestra unidad con los partidos democráticos y las personalidades sin filiación partidaria, llevar a buen término el trabajo relacionado con las minorías étnicas, con la religión y con los asuntos de chinos de ultramar, persistir en el principio de "un país, dos sistemas" y movilizar todos los factores positivos, con el fin de luchar en común para culminar la gran causa de la reunificación de la patria y la gran revitalización de la nación china.

9. Persistir en la política exterior independiente y de paz, salvaguardar la paz mundial y promover el desarrollo común. Es preciso colocar siempre en primer lugar la soberanía y la seguridad del Estado. Sobre la base de los Cinco Principios de Coexistencia Pacífica desarrollamos las relaciones de amistad y cooperación con los diversos países, nos oponemos al hegemonismo y a la política de fuerza e impulsamos el establecimiento de un nuevo orden político y económico internacional que sea justo y racional. Tratamos los asuntos internacionales de acuerdo con el principio de serenidad en la observación y aplomo en la reacción y según el espíritu de respeto mutuo y de búsqueda de terrenos comunes archivando las diferencias, respetamos la diversidad del mundo, promovemos la democratización de las relaciones internacionales y trabajamos por lograr un ambiente pacífico internacional y un buen entorno en nuestro rededor.

10. Persistir en fortalecer y mejorar la dirección del Partido y llevar adelante la nueva y gran obra de la construcción del Partido en todos los sentidos. Para gobernar bien el país primero hay que administrar bien el Partido, y hacerlo con rigor. Debemos perseverar en la naturaleza y el propósito del Partido, reforzar y mejorar su construcción con el espíritu reformador, elevar sin intervalo su nivel de dirección y nivel de gobernación del país, incrementar la capacidad de resistir a la corrupción, de prevenir la degeneración y de contrarrestar los riesgos, desplegar incansablemente la lucha anticorrupción, mantener los lazos de uña y carne del Partido con las masas populares y conservar el carácter avanzado, la pureza y la unidad y cohesión del Partido.

Los diez puntos susodichos son experiencias básicas en las que el Partido debe persistir al dirigir al pueblo en la construcción de un socialismo con peculiaridades chinas. Estas experiencias, en conexión con las experiencias históricas obtenidas desde la fundación del Partido, pueden resumirse en lo siguiente: nuestro Partido debe representar siempre lo que se exige para el desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas de China, el rumbo por el que ha de marchar su cultura avanzada, así como los intereses fundamentales de sus masas populares más amplias. Se trata de una exigencia inexorable para la adhesión al socialismo y el desarrollo del mismo, y de una conclusión lógica a que nuestro Partido ha llegado a través de su ardua exploración y gran práctica.

II. IMPLEMENTAR INTEGRALMENTE EL IMPORTANTE PENSAMIENTO DE LA "TRIPLE REPRESENTATIVIDAD"

Al abrir nuevas perspectivas para la causa del socialismo con peculiaridades chinas, debemos mantener en alto la gran bandera de la teoría de Deng Xiaoping y persistir en llevar a la práctica el importante pensamiento de la "triple representatividad". Este pensamiento constituye la continuación y desarrollo del marxismo- leninismo, el pensamiento de Mao Zedong y la teoría de Deng Xiaoping, e interpreta la nueva exigencia que la evolución y los cambios del mundo actual y de China en particular plantean al trabajo del Partido y del Estado, por lo que es una poderosa arma teórica para fortalecer y mejorar la construcción del Partido e impulsar el autoperfeccionamiento y desarrollo del socialismo de nuestro país, representa una cristalización de la sabiduría colectiva de todo el Partido, y es un pensamiento guía que el Partido ha de mantener con firmeza durante largo tiempo. Cumplir en todo momento con las exigencias de la "triple representatividad ", he aquí la raíz en que se sustenta nuestro Partido, el cimiento para su gobernación del país y la fuente de su fuerza.

El importante pensamiento de la "triple representatividad" ha sido formulado sobre la base de la deducción científica del rumbo y ubicación históricos del Partido. A través de la revolución, la construcción y la reforma, nuestro Partido se ha convertido de un partido que dirigía al pueblo en la lucha para conquistar el poder político de todo el país en otro que conduce al pueblo a asumir este poder y lleva mucho tiempo en su ejercicio, y se ha convertido de un partido que dirigía la construcción del país bajo las circunstancias del bloqueo exterior y de la aplicación de la economía planificada en otro que dirige la referida construcción en las condiciones de apertura al exterior y desarrollo de la economía de mercado socialista. Debemos tomar en consideración el pasado, el presente y el futuro tanto de China como del mundo para captar con precisión las características de la época y la tarea del Partido, elaborar de manera científica la línea, la orientación y la política del Partido y aplicarlas de forma correcta, estudiar y resolver concienzudamente los problemas relacionados con el fomento del progreso social de China y con el fortalecimiento de la construcción del Partido, y lograr evitar tanto la amputación de la historia como la pérdida del rumbo a seguir, tanto el atraso con respecto a la época como el salto de etapas, de suerte que nuestra causa pueda marchar continuamente de victoria en victoria.

Para implementar el importante pensamiento de la "triple representatividad", la clave consiste en perseverar en avanzar a paso del tiempo, el meollo reside en mantener el carácter avanzado del Partido, y la esencia estriba en persistir en gobernar el país en bien del pueblo. Todos los camaradas del Partido deben tener bien presente esta exigencia fundamental e incrementar sin cesar la conciencia y la firmeza con respecto a la aplicación del referido pensamiento.

1. Para implementar el importante pensamiento de la "triple representatividad", es menester conseguir que todo el Partido siempre se mantenga en un estado de ánimo de avanzar a paso del tiempo y abra de continuo nuevos horizontes para el desarrollo de la teoría marxista. Atenerse a la línea ideológica del Partido, emancipar la mente, buscar la verdad en los hechos y avanzar a paso del tiempo constituye el factor decisivo que permite a nuestro Partido persistir en su carácter avanzado y acrecentar su capacidad creadora. Avanzar a paso del tiempo significa que en toda su teoría y trabajo el Partido debe interpretar las características de la época, aprehender la ley objetiva de las cosas y estar rebosante de creatividad. Del cumplimiento de esto en todo momento dependerán el porvenir y el destino del Partido y el país.

La innovación es el alma del progreso de una nación, es la fuerza motriz inagotable para la prosperidad de un país, y es también la fuente de vitalidad perenne para un partido político. El mundo está cambiando, nuestro país está avanzando en su reforma, apertura y modernización y las masas populares están desarrollando su gran práctica, todo lo cual exige con urgencia que nuestro Partido, con el coraje teórico del marxismo, sintetice las nuevas experiencias adquiridas en la práctica, tome como referencia los logros provechosos de la civilización humana actual, amplíe constantemente su visión teórica y haga un nuevo compendio. Únicamente actuando así, podrá el Partido guiar y estimular con su ideología y teoría a toda su militancia y al pueblo de todo el país a llevar adelante y sin interrupción la causa del socialismo con peculiaridades chinas. La innovación teórica sobre la base de la pr áctica es el precursor del desarrollo y el cambio de la sociedad. A través de la innovación teórica, impulsaremos la innovación que se acomete en materia de sistema, ciencia, tecnología, cultura y en otros campos, exploraremos y avanzaremos sin tregua en la práctica y jamás estaremos autosatisfechos ni relajaremos nuestro empeño. Este es el camino que debemos seguir con firmeza en un largo período para administrar el Partido y gobernar el país.

La innovación supone emancipar la mente de continuo, buscar la verdad en los hechos y avanzar a paso del tiempo. La práctica no tiene fin ni lo tiene tampoco la innovación. Debemos sobrepasar a nuestros antecesores y, por cierto, harán lo mismo las generaciones venideras con respecto a nosotros. Ésta es una ley inexorable que rige el avance de la sociedad. Hemos de adaptarnos al desarrollo de la práctica y comprobar todo con ella, emancipar conscientemente nuestra mente y conocimiento de las trabas de las concepciones, modos de proceder y sistemas anacrónicos, emanciparnos de las comprensiones erróneas y dogmáticas del marxismo y emanciparnos del yugo del subjetivismo y la metafísica. Hay que perseverar en los principios fundamentales del marxismo y también escribir nuevos capítulos de teoría; hay que desplegar la tradición revolucionaria y también crear experiencias frescas. Es preciso ser hábil en unificar los criterios en medio de la emancipación de la mente y emplear el marxismo en desarrollo para orientar la nueva práctica.

2. Para implementar el importante pensamiento de la "triple representatividad", es necesario tomar el desarrollo como un asunto primordial para la gobernación y revitalización del país por parte del Partido, y abrir sin descanso nuevas perspectivas para la modernización. El Partido, como partido marxista en el poder, debe atribuir suma importancia a la emancipación y el desarrollo de las fuerzas productivas. De abandonar el desarrollo, estaría fuera de lugar hablar de la perseverancia en el carácter avanzado del Partido, la puesta en juego de la superioridad del sistema socialista, y la materialización de la prosperidad del pueblo y la fortaleza del país. El carácter avanzado del Partido es concreto e histórico y debe ser examinado en el curso de su impulso del desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas y la cultura avanzada de la China actual y ser examinado en su lucha por salvaguardar y materializar los intereses fundamentales de las más amplias masas populares, ya que, en último análisis, es necesario ver el papel que desempeña el Partido en la promoción del avance de la historia.

Puesto que nuestro Partido está dirigiendo al pueblo en la modernización de un país en vías de desarrollo grande y atrasado en lo económico y cultural como China, su capacidad de dar una solución adecuada al problema de desarrollo atañe directamente a la actitud de simpatía o aversión del pueblo y al destino de florecimiento o declinación de su causa. Para poder asumir la responsabilidad histórica de promover el progreso social de China, el Partido siempre debe ocuparse firmemente del desarrollo como asunto primordial en la gobernación y la vigorización del país, plasmar efectivamente el firme mantenimiento de su carácter avanzado y el despliegue de la superioridad del sistema socialista en el desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas, en el de la cultura avanzada y en la realización de los intereses fundamentales de las más amplias masas populares, impulsar el progreso de la sociedad en todos los sentidos y promover de continuo el desarrollo integral del hombre. Teniendo firmemente presente este punto, estaremos al tanto en lo fundamental de la aspiración del pueblo y de la esencia de la modernización socialista y podremos implementar sin interrupción el importante pensamiento de la "triple representatividad", consolidar constantemente la posición gobernante del Partido y materializar sin intervalo la exigencia de fortalecer el país y hacer prosperar al pueblo.

Para realizar el desarrollo es indispensable persistir en tomar la construcción económica como tarea central, partir de la realidad china, adaptarse a la corriente de la época y no dejar de desbrozar nuevas vías para promover el desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas y la cultura avanzada. Para realizar el desarrollo es imperativo perseverar en la reforma y su profundización. Todas las ideas y conceptos que estorben el desarrollo deben ser superados con resolución, todas las prácticas y estipulaciones que lo sojuzguen han de ser corregidas decididamente, y todas las lacras del sistema que lo afecten tienen que ser eliminadas sin vacilación. Para realizar el desarrollo es imprescindible confiar y apoyarse en el pueblo, quien es la fuerza motriz que promueve el avance de la historia. Hay que concentrar la sabiduría y fuerza de todo el pueblo, para dedicarse por entero a la construcción y entregarse en cuerpo y alma al desarrollo.

3. Al aplicar el importante pensamiento de la "triple representatividad", hay que movilizar de la manera más amplia y plena todos los factores positivos, con el fin de proporcionar constantemente nuevas fuerzas a la empresa de la gran revitalización de la nación china. Los intereses de la inmensa mayoría de la gente y la iniciativa y la creatividad de toda la sociedad y toda la nación constituyen siempre el factor más decisivo para el desarrollo de la causa del Partido y del país. En el proceso de profundos cambios en nuestra sociedad y del rápido desarrollo de la referida causa, reviste vital importancia tratar de manera apropiada las relaciones de interés entre las diversas partes y poner en pleno juego y aglutinar todos los factores positivos.

A medida que se profundizan la reforma y la apertura y se desarrollan la economía y la cultura, se robustecen en forma constante las filas de la clase obrera de nuestro país y se eleva del mismo modo su calidad. La clase obrera, incluida la intelectualidad, y el amplio campesinado constituyen siempre la fuerza esencial que propulsa el desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas de nuestro país y el progreso integral de nuestra sociedad. Los estratos sociales surgidos en medio del cambio social, tales como los fundadores y técnicos de las empresas científico-tecnológicas de propiedad extraoficial, los administrativos y técnicos contratados por las empresas de capital foráneo, los propietarios autónomos, los empresarios privados, las personas empleadas en las organizaciones intermediarias y los profesionales independientes, son todos constructores de la causa del socialismo con peculiaridades chinas. Para con las personas de los diversos estratos sociales que aportan su fuerza a la prosperidad y la fortaleza de la patria, debemos unirnos con ellas, estimular su espíritu emprendedor, proteger sus derechos e intereses legítimos y encomiar a los elementos sobresalientes de entre ellas, procurando así configurar una situación en que todos los integrantes del pueblo puedan hacer aportes según su capacidad, tener cada uno su colocación adecuada y convivir todos en armonía.

Hay que respetar el trabajo, el saber, el personal de valía y la creación, esto es lo que se debe aplicar concienzudamente en toda la sociedad como una importante orientación del Partido y del Estado. Es necesario respetar y proteger todo trabajo que sea beneficioso para el pueblo y la sociedad. Todo trabajo que haga aporte a la modernización socialista de nuestro país, sea manual o intelectual, sea simple o complejo, es glorioso y debe ser reconocido y respetado. Merecen estímulo todas las actividades emprendedoras que despliegan en la construcción de nuestro país los diversos inversionistas, tanto del interior como de ultramar. Deben ser objeto de protección todos los ingresos legítimos, ya procedan del trabajo o no. En vez de tomar con simpleza la tenencia o no de riqueza y su cuantía como criterios para juzgar si uno es avanzado o atrasado en lo político, hay que considerar principalmente su estado ideológico-político y su comportamiento en la práctica, la procedencia de su riqueza y su manera de disponerla y utilizarla, así como la contribución que haya hecho mediante su propio trabajo a la causa del socialismo con peculiaridades chinas. Es necesario formar una concepción y un mecanismo de emprendimiento que se ajusten al sistema económico básico de la etapa primaria del socialismo, crear una atmósfera social que aliente a la gente a acometer empresas y le apoye en su culminación, y dejar, sin reserva alguna, que el trabajo, el saber, la tecnología, la administración y el capital en todas sus formas pugnen por desplegar su vigor y que todas las fuentes de creación de la riqueza social manen a plenitud, todo ello a favor del bienestar del pueblo.

En el curso de la edificación del socialismo con peculiaridades chinas, son idénticos los intereses fundamentales del pueblo de todo el país, y sobre esta base será posible regular las diversas relaciones específicas de interés y contradicciones internas. Al elaborar y aplicar la orientación y la política del Partido, el foco de atención básico debe estar en la representación de los intereses fundamentales de las más amplias masas populares y en la interpretación acertada y la consideración de los intereses de los distintos sectores de las masas, de modo que todo el pueblo marche a pasos seguros hacia la prosperidad común. Debemos proteger el vigor de desarrollo de las zonas desarrolladas, de las industrias ventajosas y de las personas que han prosperado antes que otras gracias a su laboriosidad y gestión legal, estimularles a crear con entusiasmo riquezas sociales, y con mayor razón debemos prestar suma atención y mostrar solicitud por las zonas subdesarrolladas y las ramas laborales y masas que atraviesan una situación relativamente difícil y, en particular, esforzarnos para asegurar a las masas necesitadas su subsistencia básica y ayudarles con entusiasmo a solucionar su colocación y mejorar sus condiciones de vida, de manera que perciban efectivamente el calor de la sociedad socialista.

4. Al poner en práctica el importante pensamiento de la "triple representatividad", es necesario promover la construcción del Partido con el espíritu reformador, inyectando constantemente nuevo vigor al organismo del Partido. Conceder suma importancia a la autoconstrucción y potenciarla constantemente, he aquí un arma mágica que ha permitido a nuestro Partido desarrollarse pasando de pequeño a grande y de débil a poderoso, levantarse de los reveses sufridos y adquirir progresivamente madurez venciendo las dificultades. Del resumen de las experiencias históricas del Partido en los ochenta y tantos años transcurridos, se desprende que la más fundamental consiste en que la construcción del Partido debe realizarse conforme a su línea política, desplegarse en torno a su tarea central y consolidarse apuntando al objetivo general que persigue la construcción misma, para incrementar en forma constante su capacidad creadora y fuerza cohesiva y combativa.

Persistir en examinarse a sí mismo de acuerdo con la exigencia del desarrollo de la época y en fortalecerse y perfeccionarse la luz del espíritu reformador constituye una garantía fundamental para que nuestro Partido conserve todo el tiempo las cualidades propias de un partido marxista, nunca esté divorciado de las masas y siempre se mantenga lleno de vitalidad. Hay que saber tanto resumir las experiencias de éxito como tener bien presentes las lecciones de desacierto; tanto conducir a las masas hacia adelante por medio de la presentación y ejecución de teoría y línea correctas como adquirir fuerza motriz de avance de las prácticas y creaciones de las masas y de las exigencias del desarrollo; tanto conocer y transformar el mundo objetivo como organizar y guiar a los cuadros y los militantes del Partido para que intensifiquen la remodelación de su mundo subjetivo en la práctica. Es imperativo materializar, con arreglo a estos requerimientos, la unidad entre la adhesión a los principios fundamentales del marxismo y el fomento de la innovación teórica, la unidad entre la perseverancia en las bellas tradiciones del Partido y la exaltación del espíritu de la época y la unidad entre la persistencia en el afianzamiento de la base clasista del Partido y la ampliación de su base de masas, para hacer así del Partido un firme núcleo dirigente que se encuentre totalmente consolidado en lo ideológico, lo político y lo organizativo y que se mantenga en todo momento al frente de la época para conducir al pueblo a avanzar en unidad y con coraje.

En fin de cuentas, el importante pensamiento de la "triple representatividad" es algo que va en desarrollo y progreso. Todo el Partido debe hacer incesantes y nuevos progresos en la emancipación mental, el desarrollo teórico y la creación en la práctica, llevar a cabo el referido importante pensamiento en todas las esferas de la modernización socialista y encarnarlo en todos los aspectos de la construcción partidaria, de manera que nuestro Partido se acompase siempre con el desarrollo de la época y comparta el mismo destino con las masas populares.

III. OBJETIVOS DE LUCHA DE LA CONSTRUCCIÓN TOTAL DE UNA SOCIEDAD MODESTAMENTE ACOMODADA

Gracias a los esfuerzos concertados de todo el Partido y el pueblo de las diversas etnias del país, hemos materializado victoriosamente las metas del primero y segundo paso establecidas en la "estrategia de tres pasos" para la modernización, por lo que el pueblo en su conjunto ha alcanzado un nivel de vida modestamente acomodada. Esto representa una gran victoria del sistema socialista y constituye un nuevo jalón en la historia del desarrollo de la nación china.

Es preciso tomar en cuenta, por otra parte, que nuestro país se halla y seguirá hallándose durante largo tiempo en la etapa primaria del socialismo, que las condiciones de vida modestamente acomodada que hemos alcanzado son de nivel bajo, no en todos los sentidos y de desarrollo muy desequilibrado, y que la contradicción existente entre la creciente demanda material y cultural del pueblo y la atrasada producción social sigue siendo la contradicción principal de nuestra sociedad. Nuestro país continúa viviendo un atraso relativo en lo tocante a las fuerzas productivas, la ciencia, la tecnología y la educación, y aún tiene un largo camino que recorrer antes de hacer realidad su industrialización y modernización; la estructura económica dualista existente en las ciudades y las zonas rurales permanece inalterada, la tendencia a la ampliación de la diferencia regional sigue sin cambiar y la población necesitada aún representa un número no desdeñable; la población total continúa en aumento, la proporción de la población de tercera edad viene en ascenso y se incrementa la presión que suponen el empleo y la seguridad social; se torna cada vez más relevante la contradicción entre el ambiente ecológico y los recursos naturales por un lado y el desarrollo socio-económico por el otro; seguimos afrontando la presión que viene de los países desarrollados por su superioridad en lo económico, científico, tecnológico y en otros terrenos; aún quedan por perfeccionarse la estructura económica y la estructura administrativa en otros ámbitos, y subsisten problemas que no deben ser pasados por alto en la construcción de la democracia y de la legalidad, en la formación ideológica y moral y en otros campos. Por lo tanto, para consolidar y elevar el nivel de vida modestamente acomodada que hemos alcanzado en la actualidad, se requiere todavía un largo período de lucha ardua.

Apreciando la situación en su conjunto, vemos que los primeros veinte años del siglo XXI serán para nuestro país un período de importante coyuntura estratégica que debemos tener bien aprovechado y en el que podremos hacer grandes realizaciones. De acuerdo con los objetivos de desarrollo propuestos por el XV Congreso Nacional del Partido para el año 2010, para el centenario de la fundación del Partido y para el centenario de la proclamación de la Nueva China, respectivamente, debemos concentrar nuestra fuerza, durante los primeros veinte años del presente siglo, para construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada de nivel más elevado que beneficie a los más de mil millones de habitantes, con el propósito de que la economía adquiera un mayor desarrollo, la democracia se perfeccione en mayor grado, la ciencia y la educación hagan mayor progreso, la cultura sea más floreciente, la sociedad disfrute de una mayor armonía y el pueblo viva con mayor holgura. Se trata de una etapa de desarrollo de transición necesaria para la culminación de la meta estratégica del tercer paso en la modernización y, a la vez, una etapa crucial para perfeccionar el sistema de economía de mercado socialista y ampliar la apertura al exterior. Con la construcción en esta etapa, más otras décadas de lucha esforzada, al llegar a mediados de este siglo, daremos cima en lo básico a la modernización y haremos del nuestro un país socialista próspero, poderoso, democrático y civilizado.

Los objetivos de la construcción total de una sociedad modestamente acomodada consisten en los siguientes puntos:

- Sobre la base de optimizar la estructura y elevar la rentabilidad, se procurará cuadruplicar en el 2020 el producto interno bruto del 2000, aumentando notablemente la fuerza integral del país y su competitividad en el plano internacional. Se materializará en lo fundamental la industrialización y se establecerán un sistema completo de economía de mercado socialista y un sistema económico más abierto y de mayor vitalidad. Se incrementará considerablemente el porcentaje de la población urbana y se revertirá paso a paso la tendencia a la ampliación de las diferencias entre la industria y la agricultura, entre la ciudad y el campo y entre las distintas regiones. El sistema de seguridad social estará relativamente perfeccionado, la sociedad ofrecerá un empleo comparativamente pleno, los bienes familiares aumentarán de manera general y el pueblo llegará a llevar una vida más holgada.

- La democracia socialista quedará perfeccionada en mayor medida, la legalidad socialista se volverá más completa, el amplio plan básico de administrar el país con arreglo a la ley se ejecutará en todos los terrenos y el pueblo tendrá respetados y garantizados efectivamente sus derechos e intereses políticos, económicos y culturales. La democracia a nivel de base se perfeccionará en mayor grado, se presentará un buen orden público y el pueblo se hallará satisfecho por vivir feliz y trabajar en paz.

- Mejorará obviamente la calidad de toda la nación en lo ideológico, moral, científico, cultural y de salud, y se configurarán unos sistemas relativamente completos de educación nacional moderna, de innovación científica, tecnológica y cultural, así como de fortalecimiento de salud y servicio médico e higiénico de todo el pueblo. El pueblo tendrá oportunidades de recibir buena educación, en tanto que se generalizará en lo fundamental el ciclo superior de la enseñanza secundaria y se eliminará el analfabetismo. De este modo se creará una sociedad de tipo estudio, en la cual todo el pueblo se dedica a estudiar y prospera el estudio vitalicio, fomentándose así el desarrollo integral del hombre.

- Se fortalecerá sin cesar la capacidad de desarrollo sostenible, se mejorará el entorno ecológico, y se elevará notablemente la eficiencia de la utilización de los recursos, lo que promoverá la armonía entre el hombre y la naturaleza e impulsará a toda la sociedad a seguir un camino de desarrollo civilizado que se caracteriza por una producción desarrollada, una vida holgada y un buen ecosistema.

Los objetivos establecidos en el presente Congreso para construir una sociedad modestamente acomodada en todos los aspectos son objetivos que suponen el desarrollo integral del socialismo con peculiaridades chinas en los campos económico, político y cultural, objetivos que concuerdan con la aceleración del proceso de la modernización, y corresponden tanto a las condiciones de nuestro país y a la realidad de su modernización como a los anhelos del pueblo, por lo que revisten un significado de suma importancia. A fin de alcanzar estos objetivos de lucha del Partido en el nuevo siglo y en la nueva etapa, se impone contar con nuevos lineamientos acerca del desarrollo, hacer nuevos avances en la reforma, abrir nuevas perspectivas en la apertura y tomar nuevas medidas en los diversos trabajos. Todas las localidades y departamentos deben esforzarse por cumplir estos objetivos adoptando medidas prácticas y eficaces a partir de la realidad. Aquellas localidades que reúnan las condiciones necesarias podrán desarrollarse con mayor rapidez y llevar la delantera en materializar en lo fundamental la modernización sobre la base de construir una sociedad modestamente acomodada en todos los aspectos. Cabe afirmar que, una vez alcanzados estos objetivos, nuestra patria se hará aún más próspera y poderosa, la vida del pueblo se tornará aún más feliz y hermosa y el socialismo con peculiaridades chinas demostrará en mayor medida su gran superioridad.

IV. CONSTRUCCIÓN ECONÓMICA Y REFORMA DE LA ESTRUCTURA ECONÓMICA

Para construir una sociedad modestamente acomodada en todos los aspectos, lo esencial es persistir en la construcción económica como tarea central y emancipar y desarrollar sin tregua las fuerzas productivas sociales. De acuerdo con las nuevas tendencias en el desenvolvimiento económico, científico y tecnológico del mundo y las exigencias del desarrollo económico de nuestro país en la nueva etapa, las principales tareas de la construcción económica y la reforma para los primeros veinte años del presente siglo son como sigue: perfeccionar el sistema de economía de mercado socialista, impulsar la reestructuración económica estratégica, materializar en lo básico la industrialización, promover enérgicamente la informatización, acelerar la modernización, mantener el desarrollo continuo, acelerado y sano de la economía nacional y elevar sin cesar el nivel de vida del pueblo. En los primeros diez años será necesario cumplir por completo el X Plan Quinquenal y los objetivos de lucha previstos para el año 2010, de modo que el volumen global de la economía, la fuerza integral del país y el nivel de vida del pueblo subirán a otra cota importante, echando así buenos cimientos para un mayor desarrollo en los diez años posteriores.

1. Seguir un camino de industrialización de nuevo tipo y aplicar con empeño tanto la estrategia de vigorizar el país por medio de la ciencia y la educación como la de desarrollo sostenible. Hacer realidad la industrialización sigue siendo una ardua tarea de trascendencia histórica en el curso de la modernización de nuestro país. La informatización es una opción lógica nuestra para consumar con mayor rapidez la industrialización y modernización. Persistiremos en llevar adelante la industrialización valiéndonos de la informatización, y promover ésta a través de aquélla para abrir un camino de industrializació n de nuevo tipo que posibilite alto contenido científico y tecnológico, buena rentabilidad económica, bajo consumo de recursos, poca contaminación ambiental y pleno despliegue de las ventajas en recursos humanos.

Es necesario impulsar la optimización y actualización de la estructura sectorial de la economía para configurar un patrón sectorial que tenga las industrias de alta y nueva tecnología como precursor, las industrias básicas y manufactureras como soporte y el sector de servicios desarrollado en todos los aspectos. Hay que fomentar con prioridad la industria de la información y aplicar ampliamente la tecnología informática en los campos económico y social. Desarrollar de manera dinámica las industrias de alta y nueva tecnología que desempeñan un importante papel desbrozador y propulsor para el crecimiento económico. Transformar las industrias tradicionales mediante alta y nueva tecnología así como técnicas avanzadas y adaptativas, y vigorizar con energía la industria de fabricación de equipos. Es menester continuar fortaleciendo la construcción infraestructural. Acelerar el desarrollo de los servicios modernos y elevar el porcentaje del sector terciario en la economía nacional. Se debe tratar correctamente las relaciones de desarrollo entre las industrias de alta y nueva tecnología y las tradicionales, entre las que precisan de gran cantidad de fondos y técnicas y las que requieren mucha mano de obra, así como entre la economía virtual y la real.

Al seguir un camino de industrialización de nuevo tipo, es imperativo hacer valer el importante papel de la ciencia y tecnología como la primera fuerza productiva y dar importancia al mejoramiento de la calidad y rentabilidad del crecimiento económico a base de los progresos científicos y tecnológicos y de la elevación del nivel de formación de los trabajadores. Es preciso reforzar las investigaciones básicas y las de la alta tecnología y promover la innovación de técnicas clave y la integración en sistemas, a fin de conseguir un desarrollo tecnológico quemando etapas. Estimular las innovaciones científicas y tecnológicas para poseer técnicas medulares y contar con una partida de derechos de propiedad intelectual propios en los terrenos clave y en las primeras líneas de desarrollo de ciertas ciencias y tecnologías. Es necesario profundizar en la reforma estructural tanto del trabajo científico y tecnológico como de la educación, fortalecer la integración de la ciencia, la tecnología y la educación con la economía, completar el sistema de servicios científicos y tecnológicos y acelerar la transformación de los logros científicos y tecnológicos en fuerzas productivas reales. Se debe impulsar el establecimiento de un sistema nacional de innovación. Hacer valer el papel de las inversiones de riesgo y formar mecanismos de operación del capital y de confluencia de profesionales que contribuyan a la innovación científica y tecnológica y a la creación de empresas. Perfeccionar el sistema de protección de la propiedad intelectual. Es preciso poner el desarrollo sostenible en una posición muy destacada y mantener con firmeza la planificación familiar y la protección del medio ambiente y los recursos naturales como políticas estatales básicas. Estabilizar el bajo nivel de natalidad. Explotar racionalmente y utilizar de manera económica los diversos recursos naturales. Intensificar los esfuerzos para superar la escasez de recursos hídricos en algunas regiones e iniciar las obras de transvase de las aguas del sur al norte. Poner en práctica la explotación marítima y llevar a buen término el reordenamiento y uso integral de tierras y recursos. Cultivar en todo el pueblo la conciencia sobre la protección ambiental y trabajar como es debido para proteger el ecosistema y fomentar la construcción de obras para esta finalidad.

2. Hacer prosperar la economía rural en todos sus dominios y acelerar el proceso de la urbanización. Coordinar el desarrollo económico y social entre las ciudades y las zonas rurales, fomentar la agricultura moderna, desarrollar la economía rural y aumentar los ingresos de los campesinos constituye una importante tarea para la edificación total de una sociedad modestamente acomodada. Es necesario fortalecer la posición de la agricultura como rama básica, impulsar la reestructuración agrícola y la de la economía rural, proteger y aumentar la capacidad de producción integral de cereales, perfeccionar el sistema de seguridad en la calidad de los productos agrícolas y acrecentar la competitividad de la agricultura en el mercado. Impulsar con dinamismo la industrialización de las actividades agrícolas y elevar el grado de organización de los campesinos en su acceso al mercado y la rentabilidad integral de la agricultura. Desarrollar la industria procesadora de productos agr ícolas y robustecer la economía distrital. Abrir mercados rurales, agilizar la circulación de los productos agrícolas y perfeccionar el sistema de sus mercados.

El desplazamiento de la mano de obra sobrante en el campo hacia las ramas no agrícolas, las ciudades y los poblados es una tendencia inevitable en la industrialización y la modernización. Hay que elevar gradualmente el nivel de urbanización, persistir en el desarrollo coordinado entre las ciudades grandes, medianas y pequeñas y los poblados, y seguir un camino de urbanización con peculiaridades chinas. El desarrollo de los poblados debe tomar como bases las cabeceras distritales existentes y los poblados instituidos con condiciones requeridas, contar con planificación científica y una distribución racional e ir en combinación con el desenvolvimiento de las empresas de cantón y poblado y los servicios rurales. Eliminar las barreras provenientes de los sistemas y las medidas políticas desfavorables al desarrollo de la urbanización y encauzar la mano de obra rural hacia un desplazamiento racional y ordenado.

Es necesario seguir con firmeza la política básica del Partido respecto a las zonas rurales y estabilizar por largo tiempo y mejorar constantemente el sistema de integración de los niveles colectivo e individual de la gestión con base en la contrata familiar. En aquellos lugares que reúnan las condiciones necesarias se puede llevar a cabo la transferencia del derecho de gestión de la tierra por contrata a la luz del principio de observancia de la ley, voluntariedad y compensación, y desarrollar en forma paulatina la explotación de escala apropiada. Hay que respetar a las familias campesinas en su condición de agente principal del mercado e impulsar la innovación en el sistema de explotación rural. Acrecentar el poderío real de la economía colectiva. Establecer y perfeccionar el sistema de servicio socializado de la agricultura. Aumentar la inversión y el apoyo en favor de la agricultura y acelerar su progreso científico y tecnológico y la construcción infraestructural en las zonas rurales. Mejorar los servicios financieros en las mismas. Continuar llevando adelante la reforma tributaria y tarifaria en el campo, con el fin de aliviar la carga de los campesinos y proteger sus intereses.

3. Impulsar con dinamismo la explotación a gran escala de las regiones occidentales y promover el desarrollo armonioso de la economía regional. La aplicación de la estrategia de explotación a gran escala de las regiones occidentales concierne a los intereses generales del desarrollo de todo el país, así como a la unidad interétnica y a la estabilidad fronteriza. Hay que asentar bien la base, avanzar a pasos firmes, concentrarse en realizar como es debido la construcción de infraestructuras y de obras relativas al ecosistema, y esforzarse por lograr avances substanciales en este sentido dentro de diez años. Fomentar activamente sectores económicos aventajados con peculiaridades propias e impulsar la explotación de las franjas prioritarias. Desarrollar la ciencia, la tecnología y la educación, y preparar y emplear de manera adecuada profesionales de distintas clases en diversos campos. El Estado debe aumentar su apoyo a las regiones occidentales en materia de proyectos de inversión, política tributaria, transferencia fiscal de pagos, etc., abrir gradualmente canales de fondos a largo plazo y estables para la explotación de dichas regiones, mejorar con empeño el ambiente inversor y orientar las inversiones foráneas y el capital nacional para que participen en esta actividad. Las regiones occidentales deben emancipar más su mentalidad, reforzar su capacidad de autodesarrollo y abrir, en medio de la reforma y la apertura, un nuevo camino para acelerar su expansión.

Las regiones centrales deben intensificar la reestructuración, impulsar la industrialización agrícola, transformar las industrias tradicionales, fomentar nuevos focos de crecimiento económico y acelerar el proceso de la industrialización y urbanización. Las regiones orientales, a su vez, tienen que apresurar la actualización de la estructura sectorial, desenvolver la agricultura moderna, las industrias de alta y nueva tecnología, así como las de procesamiento y fabricación de productos con elevado valor agregado, y seguir desarrollando la economía orientada al exterior. Hay que estimular a las zonas económicas especiales y la nueva zona de Pudong, Shanghai, para que lleven la delantera en la innovació n institucional, en la ampliación de la apertura y en otros ámbitos. Apoyar al Nordeste y otras antiguas bases industriales en la aceleración de su reajuste y reconversión, a las ciudades y zonas que tienen la extracción de recursos naturales como actividad principal en la promoción de las industrias sucesoras, así como a las antiguas regiones revolucionarias y a las zonas de minorías étnicas en el apresuramiento de su desarrollo, y el Estado tiene que incrementar su ayuda a las principales zonas cerealícolas. Potenciar el intercambio y la cooperación económicos entre las regiones orientales, centrales y occidentales, hacer realidad la complementación recíproca a base de sus respectivas ventajas y lograr su desarrollo conjunto, a fin de formar algunas zonas y franjas económicas con peculiaridades propias.

4. Mantener y perfeccionar el sistema económico básico y profundizar en la reforma del sistema de administración de los activos estatales. De acuerdo con la exigencia de la emancipación y expansión de las fuerzas productivas, se precisa mantener y perfeccionar el sistema económico básico de desarrollo conjunto de las economías de mú ltiples formas de propiedad con la de propiedad pública como la principal. Primero, es imperativo consolidar y desarrollar sin vacilación alguna la economía de propiedad pública. Se impone expandir y robustecer esta economía, y como ella controla las arterias vitales de la economía nacional, desempeña un papel clave para poner en juego la superioridad del sistema socialista y aumentar el poderío económico del país, la fuerza de defensa nacional y la cohesión de toda la nación. La economía colectiva, que forma una importante parte de la economía de propiedad pública, cumple una función trascendental para alcanzar la prosperidad común. Segundo, es preciso estimular, apoyar y orientar invariablemente el desarrollo de la economía de propiedad no pública. La economía individual, la privada y otras formas de propiedad no pública constituyen una importante parte de la economía de mercado socialista y desempeñan un papel significativo para poner en pleno juego la iniciativa de los diferentes sectores sociales y acelerar la expansión de las fuerzas productivas. Tercero, la persistencia en tomar la economía de propiedad pública como la principal y la promoción del desarrollo de la economía de propiedad no pública deben integrarse en el proceso de la modernización socialista, en vez de contraponerse la una a la otra. Las economías de distintas formas de propiedad tendrán, en medio de la competencia en el mercado, toda posibilidad de desplegar sendas ventajas, estimularse entre sí y desarrollarse conjuntamente.

Seguir reajustando la distribución geográfica y la estructura de la economía de propiedad estatal y reformando la estructura de administración de activos estatales es una importante tarea para profundizar en la reestructuración económica. Se debe poner en pleno juego la iniciativa de las autoridades centrales y de las localidades con sujeción a la premisa de persistir en la propiedad estatal. El Estado tiene que elaborar leyes y reglamentos para establecer una estructura de administración de activos estatales que permita la representación del Estado por parte del Gobierno Central y de los gobiernos locales, respectivamente, en el cumplimiento de las atribuciones y responsabilidades como aportadores de capital y en el disfrute de los derechos e intereses como propietarios, y que favorezca la unidad entre los derechos, los deberes y las responsabilidades y la integración del control de los activos con la administración del personal y el manejo de los asuntos. Para aquellas grandes empresas estatales, instalaciones infraestructurales e importantes recursos naturales que atañen a la arteria vital de la economía nacional y a la seguridad estatal, compete al Gobierno Central cumplir, en representación del Estado, las atribuciones y responsabilidades correspondientes al aportador de capital. En cuanto a los demás activos estatales, serán los gobiernos locales los que van a hacerlo. El Gobierno Central y los gobiernos locales de los niveles provincial y municipal (prefectoral) instituirán órganos de administración de activos estatales. Hay que seguir explorando estructuras y modalidades que sean eficaces para la gestión de dichos activos. Los gobiernos de las diversas instancias deben aplicar estrictamente las leyes y reglamentos respecto a la administración de activos estatales, persistir en separar las funciones gubernamentales de las empresariales y desvincular el derecho de propiedad y el de gestión, de manera que las empresas puedan operar en forma autónoma, responder por sus propias ganancias y pérdidas y hacer realidad el mantenimiento y el aumento del valor de los activos estatales.

Las empresas estatales constituyen el pilar de la economía nacional de nuestro país. Por eso, es imperativo profundizar en su reforma, continuar explorando variadas formas efectivas para la materialización de la propiedad pública, sobre todo de la estatal, e impulsar con energía las innovaciones en materia de estructura, tecnología y administración de las empresas. Excepto en un exiguo número de empresas que tiene que gestionar el Estado con capital exclusivo suyo, en las demás hay que fomentar activamente el sistema accionario y desarrollar la economía de propiedad mixta. Es necesario diversificar las entidades inversoras, mientras que en las empresas importantes el Estado debe contar con una participación mayoritaria. Partiendo de la exigencia del sistema empresarial moderno, las grandes y medianas empresas estatales continuarán llevando a cabo la reforma encaminada a la implantación del sistema de sociedades reglamentado y perfeccionarán el régimen de administración por parte de las personas jurídicas. Se empujará la reforma de los sectores monopolistas y se introducirán de manera activa mecanismos de competencia. A través de la orientación del mercado y las medidas políticas, se desarrollarán grandes compañías y grandes grupos empresariales con competitividad internacional. Se flexibilizarán y agilizarán en mayor medida las empresas medianas y pequeñas de propiedad estatal. Se profundizará en la reforma de las empresas colectivas y se proseguirá dando apoyo y ayuda al desarrollo de la economía colectiva de diversas formas.

Hay que poner en pleno juego el importante papel que desempeñan las economías de propiedad no pública, entre ellas la individual y la privada, en la promoción del incremento económico, en el aumento del empleo, en la activación del mercado, así como en otras áreas. Ampliar los terrenos autorizados al capital extraoficial del país para su acceso al mercado y adoptar medidas en la inversión, la financiación, la tributación, la utilización de tierra, el comercio exterior y otros ámbitos para realizar la competencia leal. Al respecto, es preciso fortalecer, según la ley, la supervisión y la administración, con el propósito de fomentar un sano desarrollo de las economías de propiedad no pública. Se impone perfeccionar el sistema legal de protección de los bienes privados.

5. Completar el sistema de mercado moderno y fortalecer y perfeccionar la regulación y el control macroeconómicos. Es necesario desplegar en mayor medida el papel básico del mercado en la asignación de recursos y completar el sistema de mercado moderno, unificado, abierto, competitivo y ordenado. Impulsar la reforma, apertura, estabilidad y desarrollo del mercado de capital. Desarrollar mercados como los de derechos de propiedad, de tierra, de fuerza laboral y de tecnologías. Crear un ambiente que asegure a los diversos agentes principales del mercado la igualdad en el uso de los elementos de producción. Profundizar en la reforma del sistema de circulación y fomentar formas de circulación modernas. Rectificar y reglamentar el orden de la economía de mercado, perfeccionar el sistema de credibilidad social de la economía de mercado moderna, romper con el monopolio sectorial y el bloqueo regional y promover el libre flujo de las mercancías y de los elementos de producción en el mercado nacional.

Se debe mejorar las funciones del gobierno en lo que respecta a la regulación económica, la supervisión y control del mercado, la administración social y el servicio público, y reducir y reglamentar el proceso de examen y aprobación administrativos. Hay que tomar la promoción del crecimiento económico, el aumento del empleo, la estabilización de los precios y el mantenimiento de una balanza equilibrada de pagos internacionales como objetivos principales de la regulación y el control macroeconómicos. La ampliación de la demanda interna constituye el punto de apoyo básico y a largo plazo para el desarrollo econó mico de nuestro país. Se impone persistir en el principio de ampliación de la demanda interna y aplicar una política macroeconómica que corresponda a las necesidades de la coyuntura. Reajustar la relación entre la inversión y el consumo e ir elevando el peso que representa este último en el producto interno bruto. Es necesario perfeccionar el sistema de regulación y control macroeconómicos que coordina, entre otras cosas, la planificación estatal y las políticas fiscal y monetaria, haciendo valer el papel regulador de estas palancas económicas. Profundizar en la reforma de los sistemas fiscal, tributario, financiero y de inversión y financiación. Perfeccionar el sistema de decisión y administración presupuestarias, fortalecer la supervisión de los ingresos y gastos fiscales e intensificar la recaudación y la administración de los impuestos. Se precisa impulsar a pasos seguros la reforma consistente en la regulación de los tipos de interés en función del mercado, optimizar la asignación de los recursos financieros, reforzar la supervisión y el control sobre las finanzas y prevenir y neutralizar los riesgos financieros, de modo que las finanzas sirvan mejor al desarrollo económico y social.

6. Profundizar en la reforma del sistema de distribución de ingresos y completar el sistema de seguridad social. Racionalizar las relaciones de distribución es algo que concierne a los intereses vitales de las amplias masas populares y al despliegue de su iniciativa. Hay que reajustar y reglamentar las relaciones de distribución entre el Estado, la empresa y el individuo. Dejar establecido el principio de participación del trabajo, el capital, la tecnología, la administración y otros elementos de producción en la distribución de acuerdo con sus respectivos aportes y mejorar el sistema de distribución caracterizado por la coexistencia de múltiples formas de distribución con la de a cada uno según su trabajo como la principal. Es necesario perseverar en priorizar la eficiencia, sin dejar de tomar en consideración la equidad; no sólo fomentar el espíritu de entrega, sino también llevar a efecto la política de distribución, y no sólo oponerse al igualitarismo, sino también prevenir la gran disparidad en los ingresos. En la distribución primaria, es menester velar por la eficiencia, poner en juego el papel del mercado y estimular a una parte de las personas a prosperar antes que otras mediante el trabajo honesto y la gestión legal. En la redistribución se debe prestar atención a la equidad y reforzar la función reguladora del gobierno en cuanto a la distribución de los ingresos para ajustar aquellos ingresos que causen una diferencia demasiado grande. Hay que reglamentar el orden de distribución, regular racionalmente los ingresos excesivamente altos de un reducido número de sectores monopolistas y suprimir los ingresos ilegales. Teniendo como objetivo alcanzar la prosperidad para todos, es necesario ampliar el porcentaje de las personas que perciben ingresos medios y elevar el nivel de ingreso de aquellas que tienen una renta baja.

Implantar y completar un sistema de seguridad social que concuerde con el nivel de desarrollo económico constituye una importante garantía para la estabilidad social y el mantenimiento de un orden y una paz duraderos del país. Se debe persistir en la integración de la coordinación social y la cuenta individual para perfeccionar el sistema de seguro básico de vejez y el de seguro para la asistencia médica básica de los empleados y obreros en las ciudades y poblados. Completar el sistema de seguro de desempleo y el de garantía del nivel mínimo de manutención de los habitantes de las ciudades. Reunir y acumular, mediante múltiples canales, fondos para la seguridad social. Las diversas localidades deben, a la luz de la situación real, establecer de manera racional normas y niveles de seguridad social. Hay que desarrollar el socorro y bienestar sociales en las ciudades y el campo. En aquellas localidades que reúnan las condiciones necesarias se puede explorar y establecer sistemas de seguro de vejez, de seguro de asistencia médica y de garantía del nivel mínimo de manutención en sus zonas rurales.

7. Persistir en combinar la estrategia de "introducir en el interior" y la de "salir al exterior" y elevar en todos los sentidos el nivel de la apertura al exterior. En adaptación a la nueva situación derivada de la globalización económica y del ingreso del país en la Organización Mundial del Comercio, es necesario incorporarse, en un área de mayor alcance, en un campo más amplio y en un nivel más alto, a la cooperación y competencia económicas y tecnológicas en el plano internacional, aprovechar a plenitud los mercados tanto nacional como internacional, optimizar la asignación de recursos, ensanchar el espacio de expansión y promover la reforma y el desarrollo mediante la apertura.

Hay que expandir en mayor medida el comercio de mercancías y de servicios. Llevar a cabo la estrategia de diversificación del mercado, poner en juego las ventajas comparativas de nuestro país, consolidar los mercados tradicionales, abrir nuevos y hacer esfuerzos por aumentar las exportaciones. Persistir en ganar la competencia por la calidad y elevar la competitividad de las mercancías y servicios de exportación. Optimizar la composición de las importaciones y poner énfasis en introducir tecnologías avanzadas y equipos clave. Profundizar en la reforma de la estructura de la cooperación económica y comercio con el exterior, impulsar la diversificación de los sujetos del comercio exterior y perfeccionar el sistema tributario y el mecanismo de financiación comercial pertinentes.

Es necesario continuar atrayendo inversiones directas foráneas y elevar la calidad y el nivel de la utilización de los fondos foráneos. Impulsar, paso a paso, la apertura de las áreas de servicios. Aprovechar de diversos modos las inversiones foráneas a mediano y largo plazo, combinar el uso de las inversiones foráneas con la reestructuración económica y la reorganización y reconversión de las empresas estatales, y estimular a las empresas transnacionales a invertir en la agricultura, la industria manufacturera y las industrias de alta y nueva tecnología. Introducir activamente de ultramar profesionales y recursos intelectuales de diversas especialidades. Mejorar el ambiente de inversión, dar el trato nacional a las inversiones foráneas y aumentar la transparencia de los reglamentos y las políticas. Aplicar la estrategia de "salir al exterior" es una importante medida en la nueva etapa de la apertura al exterior. Es imperativo estimular y apoyar a las empresas de distintas formas de propiedad dotadas de ventajas comparativas para que inviertan en el exterior y promuevan la exportación de mercancías y de servicios laborales, formándose así un determinado número de empresas transnacionales poderosas y marcas prestigiosas. Tomar parte activa en el intercambio y cooperación económicos regionales. En la ampliación de la apertura al exterior, hay que prestar suma atención a la salvaguardia de la seguridad económica del Estado.

8. Aumentar por todos los medios el empleo y mejorar constantemente las condiciones de vida del pueblo. El empleo constituye la base para la subsistencia del pueblo. El aumento del empleo es una tarea importante y ardua que enfrenta nuestro país tanto en la actualidad como en un período largo en el futuro. El Estado implementa una estrategia y política a largo plazo para fomentar el empleo. Los comités del Partido y los gobiernos a las diversas instancias deben tomar el mejoramiento del ambiente para la creaci ón de empresas y el aumento de puestos de trabajo como su importante atribución y responsabilidad. Se debe ampliar las fuentes de empleo y desarrollar de manera dinámica las industrias que precisan de gran cantidad de mano de obra. Apoyar, valiéndose de medidas políticas, a las empresas que puedan proveer con nuevos puestos de trabajo y admitir a los trabajadores desplazados de sus puestos y a los desempleados para su reubicación. Hay que orientar a toda la sociedad para que cambie de concepto sobre el empleo, aplicar flexibles y variadas formas de colocación y estimular la búsqueda de empleo por cuenta propia y la iniciativa de crear empresas de manera autónoma. Perfeccionar la formación ocupacional y el sistema de servicio relacionado al empleo para mejorar la habilidad técnica de los trabajadores. Reforzar según la ley la administración de la utilización de mano de obra en el trabajo para garantizar los derechos e intereses legales de los trabajadores. Atribuir suma importancia a la seguridad en la producción a fin de proteger la seguridad de los bienes del Estado y la vida del pueblo.

El desarrollo económico tiene como objetivo fundamental elevar el nivel y la calidad de vida del pueblo de todo el país. Por lo tanto, hay que aumentar constantemente, a medida del desarrollo económico, los ingresos de los habitantes urbanos y rurales, ensanchar el área del consumo y optimizar su estructura para satisfacer las variadas necesidades materiales y culturales de la gente. Es necesario reforzar la construcción de instalaciones de servicio público, mejorar el ambiente de vivir, desarrollar los servicios comunitarios y dar facilidades a las masas en su vida cotidiana. Establecer un sistema de servicio higiénico y otro de asistencia médica y sanitaria que se adapten a las exigencias de la nueva situación y mejorar con empeño las condiciones médicas e higiénicas en las zonas rurales para elevar el nivel de asistencia médica y sanitaria de los habitantes urbanos y rurales. Desarrollar las actividades relacionadas con los discapacitados. Seguir impulsando con energía la explotación de las zonas pobres a modo de ayuda y consolidar los logros de este trabajo, de manera que los habitantes del campo que todavía no han salido de la pobreza puedan solucionar cuanto antes el problema de subsistencia elemental e ir a disfrutar de una vida modestamente acomodada.

Cumplir con éxito las diversas tareas de construcción económica y de reforma de la estructura económica reviste un significado decisivo para impulsar con mayor celeridad la modernización socialista. Siempre que los miembros de todo el Partido y el pueblo de las diversas etnias del país nos unamos con una sola voluntad y trabajemos arduamente, podremos establecer de seguro un completo sistema de economía de mercado socialista y seguir manteniendo, en el nuevo siglo y en la nueva etapa, un desarrollo continuo, rápido y sano de la economía nacional.

V. CONSTRUCCIÓN POLÍTICA Y REFORMA DE LA ESTRUCTURA POLÍTICA

Desarrollar la política democrática socialista y fomentar la civilización socialista en lo político es un importante objetivo de la construcción de una sociedad modestamente acomodada en todos los aspectos. Se debe, con sujeción a la premisa de persistir en los cuatro principios fundamentales, seguir impulsando con dinamismo y a pasos seguros la reforma de la estructura política, ampliar el alcance de la democracia socialista, perfeccionar el sistema legal socialista, construir un país socialista regido por la ley, y consolidar y desarrollar la situación política caracterizada por la democracia, la unidad, la vivacidad, la estabilidad y la armonía.

Nuestro Partido siempre ha tomado como su misión propia la materialización y el desarrollo de la democracia popular. Desde el inicio de la reforma y la apertura, hemos venido impulsando inflexiblemente la reforma de la estructura política, lo que ha contribuido con eficacia al fomento de la política democrática socialista. Para desarrollar esta última, lo más esencial consiste en una integración orgánica de la perseverancia en la dirección del Partido, la persistencia en la condición del pueblo como dueño del país y la administración del Estado con arreglo a la ley. La dirección del Partido garantiza en lo fundamental la condición del pueblo como dueño del país y la administración del Estado de acuerdo con la ley, la condición del pueblo como dueño del país es una exigencia esencial de la política democrática socialista, y la administración del país en virtud de la ley constituye el amplio plan básico del cual se vale el Partido para conducir al pueblo en la administración del país. El Partido Comunista de China es el núcleo dirigente de la causa socialista con peculiaridades chinas. La gobernación del país por parte del Partido Comunista significa dirigir y apoyar al pueblo en su condición como dueño del país, movilizar y organizar lo más ampliamente posible a las masas populares para que administren, según la ley, los asuntos estatales y sociales y las actividades económicas y culturales, así como salvaguardar y materializar sus intereses fundamentales. La Constitución y las demás leyes son una encarnación de la unidad entre los pronunciamientos del Partido y la voluntad del pueblo. Hay que manejar los asuntos con rigor de la ley, y ninguna organización o individuo está permitido para gozar de privilegios por encima de la Constitución y las demás leyes.

La reforma de la estructura política supone el autoperfeccionamiento y el desarrollo del sistema político socialista. La promoción de esta reforma debe contribuir a reforzar la vitalidad del Partido y el Estado, hacer valer las características y ventajas del sistema socialista, movilizar plenamente el entusiasmo y la creatividad de las masas populares, salvaguardar la unidad del país, la cohesión interétnica y la estabilidad social e impulsar el desarrollo económico y el progreso social en todos los dominios. Hay que persistir en partir de las condiciones propias de nuestro país, sintetizar las experiencias obtenidas en nuestras prácticas y, al mismo tiempo, tomar como referencia los logros provechosos de la civilización humana en lo político y de ninguna manera trasplantar mecánicamente modelos del sistema político de Occidente. Es imperativo poner énfasis en potenciar la construcción institucional y materializar la institucionalización de la política democrática socialista, su reglamentación y su procedimentalización.

1. Mantener y mejorar el sistema de democracia socialista. Hay que completar este sistema, enriquecer las formas de la democracia, ampliar la participación ordenada de los ciudadanos en los asuntos políticos y asegurar que el pueblo practique, según la ley, la elección, la toma de decisiones, la administración y la supervisión democráticas, y disfrute de amplios derechos y libertades, y respetar y garantizar los derechos humanos. Es preciso atenerse con firmeza al sistema de asamblea popular y mejorarlo, garantizando que las asambleas populares y sus comités permanentes cumplan sus funciones en virtud de la ley y que la legislación y la toma de decisiones interpreten mejor la voluntad del pueblo. Es menester optimizar la composición de los integrantes de los comités permanentes de las asambleas populares. Es necesario adherirse al sistema de cooperación multipartidista y consulta política bajo la dirección del Partido Comunista y perfeccionarlo; seguir con decisi ón el principio de "coexistencia duradera, supervisión recíproca, trato mutuo con el corazón en la mano y estrecha compañía tanto en la gloria como en la desgracia"; reforzar la cooperación y el trabajo en común con los partidos democráticos, y poner en mejor juego las características y la superioridad del sistema partidario socialista de nuestro país. Es imperativo asegurar que la Conferencia Consultiva Política del Pueblo desempeñe su papel en materia de consulta política, supervisión democrática y participación y deliberación en los asuntos estatales. Es necesario consolidar y desarrollar el frente único patriótico en lo más amplio posible. Se debe aplicar en todos los aspectos la política del Partido para con las minorías étnicas, mantener y mejorar el sistema relativo a su autonomía regional, consolidar y desarrollar las relaciones interétnicas socialistas basadas en la igualdad, unidad y ayuda mutua y promover la prosperidad y el progreso conjuntos de las diversas etnias del país. Es preciso aplicar por completo la política del Partido relacionada con la libertad de creencia religiosa, manejar los asuntos religiosos conforme a la ley, conducir activamente la religión a adaptarse a la sociedad socialista y atenerse al principio de independencia y autonomía. Se impone ejecutar en forma concienzuda la política del Partido sobre los asuntos de los chinos de ultramar.

Ampliar la democracia a los niveles de base es un trabajo de carácter fundamental para el fomento de la democracia socialista. Es necesario completar las organizaciones de autogobierno a nivel de base y el sistema de administración democrática correspondiente, mejorar el régimen de manejo público de los asuntos, garantizar a las masas populares el ejercicio directo, conforme a la ley, de los derechos democráticos, la administración de los asuntos públicos y obras de beneficio público a nivel de base y la supervisión democrática sobre los cuadros. Se debe mejorar el autogobierno de los aldeanos y completar el mecanismo vigoroso de autogobierno bajo la dirección de las organizaciones del Partido a nivel aldeano. Hay que mejorar el autogobierno de los residentes urbanos y fomentar comunidades de nuevo tipo caracterizadas por la administración ordenada, el civismo y la armonía. Es preciso mantener y perfeccionar el sistema de asamblea de representantes de los trabajadores y demás formas de administración democrática en las empresas e instituciones, garantizando los derechos e intereses legítimos de los trabajadores.

2. Fortalecer la construcción del sistema legal socialista. Es necesario persistir en contar con leyes a que atenerse, obrar conforme a las leyes establecidas, aplicarlas rigurosamente e imponer sanciones en caso de infracción. Acomodándose a la nueva situación resultante del desarrollo de la economía de mercado socialista, del progreso integral de la sociedad y de la incorporación del país a la Organización Mundial del Comercio, hay que intensificar el trabajo legislativo y elevar su calidad, de suerte que se forme para el año 2010 un sistema jurídico socialista con peculiaridades chinas. Se debe persistir en la igualdad de todos ante la ley. Reforzar la supervisión sobre la aplicación de la ley, impulsar el desempeño de las funciones administrativas con arreglo a la ley, salvaguardar la imparcialidad judicial, elevar el nivel de aplicación de la ley y asegurar efectivamente su implementación rigurosa. Es preciso defender la unidad y la dignidad del sistema legal, y prevenir y superar el proteccionismo local y departamental. Ensanchar y reglamentar los servicios jurídicos y desplegar con dinamismo la asistencia jurídica. Reforzar la divulgación sobre el sistema legal y la educación en el mismo, elevar la calidad de todo el pueblo en lo jurídico y, sobre todo, fortalecer la conciencia de los funcionarios públicos respecto a la legalidad y su capacidad de manejar los asuntos conforme a la ley. Los militantes del Partido y los cuadros, en particular los cuadros dirigentes, deben ser modelos en la observancia de la Constitución y las demás leyes.

3. Reformar y perfeccionar el modo de dirección del Partido y su modo de gobernación del país. Esto juega un papel de importancia general para impulsar el fomento de la política democrática socialista. Por la dirección del Partido se entiende principalmente su dirección en lo político, ideológico y organizativo, la que ejerce sobre el Estado y la sociedad mediante la elaboración de políticas y orientaciones de significación trascendental, la formulación de propuestas para la legislación, la recomendación de cuadros para cargos importantes, la divulgación ideológica, la puesta en juego del papel de sus organizaciones y militantes, así como la persistencia en la gobernación del país según la ley. Los comités del Partido desempeñan el papel de núcleo directivo en los diversos organismos de la misma instancia, concentran sus energías para ocuparse de los asuntos más importantes y respaldan a las diversas partes para que asuman la responsabilidad de manera independiente y marchen al mismo paso en su trabajo. Reformar y perfeccionar en mayor medida los organismos y mecanismos de trabajo del Partido. De acuerdo con el principio de que el Partido mantiene una visión de conjunto y coordina las diversas partes, hay que reglamentar las relaciones de los comités del Partido con las asambleas populares, los gobiernos, los comités de la Conferencia Consultiva Política y las organizaciones populares, apoyar a las asambleas populares en el ejercicio según la ley de sus funciones como órganos de poder estatal, seguir los procedimientos legales para convertir los pronunciamientos del Partido en la voluntad del Estado, hacer de los candidatos recomendados por las organizaciones del Partido dirigentes de los órganos de poder estatal y ejercer la supervisión sobre ellos; apoyar al gobierno en el desempeño de sus funciones dispuestas por la ley y en el ejercicio de sus atribuciones administrativas con arreglo a la ley, y apoyar a la Conferencia Consultiva Política en el cumplimiento de sus funciones en torno a los dos grandes temas: la unidad y la democracia. Hay que reforzar la dirección sobre los sindicatos, la Liga de la Juventud Comunista, la Federación de Mujeres y demás organizaciones populares y apoyarlos para que lleven adelante su trabajo conforme a la ley y de acuerdo con sus respectivos estatutos y sirvan aún mejor como puente y lazo que permitan al Partido vincularse con las amplias masas populares.

4. Reformar y mejorar los mecanismos de decisión. La correcta toma de decisiones constituye un importante prerrequisito para el éxito de todos los trabajos. Hay que mejorar los mecanismos de decisión que permiten conocer a fondo la situación del pueblo, reflejar a plenitud su voluntad, reunir ampliamente su sabiduría y apreciar realmente sus recursos, impulsando así el proceso científico y democrático en la toma de decisiones. Los organismos decisorios a los diversos niveles deben mejorar las reglas y procedimientos que rigen la decisión sobre asuntos de gran importancia, instituir mecanismos que permitan reflejar la situación social y la opinión del pueblo, implantar sistemas de comunicado al público y de audiencia pública con respecto a los importantes asuntos que estén estrechamente ligados con los intereses de las masas populares, mejorar el sistema de asesoramiento por parte de expertos y practicar el régimen de fundamentación y el de responsabilidad en la toma de decisiones, para prevenir de este modo el libre arbitrio en este ámbito.

5. Profundizar en la reforma de la estructura administrativa. Es necesario cambiar en mayor medida las funciones del gobierno, mejorar las formas de administración, promover la administración electrónica de los asuntos gubernamentales, elevar la eficiencia de administración, reducir sus costos y formar una estructura de administración caracterizada por la conducta reglamentada, funcionamiento coordinado, equidad y transparencia, honestidad y alta eficiencia. Es preciso reglamentar, en virtud de la ley, las funciones y atribuciones de las autoridades centrales y locales, y tratar de manera correcta las relaciones entre los departamentos sujetos a la administración vertical de las autoridades centrales y los gobiernos locales. De conformidad con el principio de simplificación, unificación y eficacia y con arreglo a la exigencia de coordinación entre la toma de decisiones, la aplicación y la supervisión, se debe impulsar de continuo la reforma de los organismos gubernamentales, reglamentar de manera científica las funciones de los departamentos, instalar racionalmente los organismos, optimizar la composición del personal y llevar a efecto la determinación legal de las instituciones y sus plantillas, con el propósito de resolver efectivamente problemas como el exceso de instancias, la intersección de funciones, la hipertrofia del personal, la dislocación entre las atribuciones y las responsabilidades, y la aplicación de la ley por múltiples niveles y autoridades. Con sujeción al principio de separación entre las funciones administrativas del gobierno y las funciones de las instituciones públicas, es necesario reformar la estructura administrativa de estas últimas.

6. Promover la reforma de la estructura judicial. El sistema judicial socialista debe garantizar la materialización de la equidad y la justicia en toda la sociedad. Al dictado de la exigencia de administrar la justicia con imparcialidad y aplicar la ley con rigor, hay que mejorar la instalación estructural de los órganos judiciales, la delimitación de sus atribuciones y su régimen administrativo, y completar en mayor medida la estructura judicial caracterizada por la definición clara de los poderes y las responsabilidades, coordinación mutua, condicionamiento recíproco y funcionamiento altamente eficiente. Es necesario asegurar en lo institucional que los órganos de juicio y fiscalía ejerzan su poder de juicio y fiscalización conforme a la ley y de manera independiente y justa. Es indispensable mejorar el procedimiento judicial y garantizar los derechos e intereses legítimos de los ciudadanos y de las personas jurídicas. Resolver efectivamente la dificultad en la ejecución de las sentencias. Es imperativo reformar el mecanismo de trabajo y el régimen administrativo de los recursos humanos, financieros y materiales en los órganos judiciales y realizar paso a paso la separación entre su labor de juicio y fiscalización y sus asuntos administrativos. Hay que reforzar la supervisión sobre el trabajo judicial y sancionar la corrupción en este dominio. Es menester formar un contingente de trabajadores judiciales firmes en lo político, versados en lo profesional, excelentes en estilo de trabajo y justos en aplicación de la ley.

7. Profundizar en la reforma del sistema de cuadro. Hay que esforzarse por crear un vigoroso mecanismo de empleo de personal que posibilite la admisión de gran número de hombres de valía, el pleno despliegue de su capacidad y su disposición a ocupar cargos superiores o inferiores, agrupando de este modo a las personas sobresalientes en las diversas actividades del Partido y del Estado. Es necesario priorizar el establecimiento y el perfeccionamiento de los mecanismos de selección, nombramiento, administración y supervisión y tener como meta el funcionamiento científico, democrático y reglamentado para reformar y mejorar el sistema de cuadro y completar el de funcionariado público. Es preciso ampliar los derechos de los militantes y las masas populares al conocimiento, participación, escogimiento y supervisión en lo que respecta a la selección y el nombramiento de los cuadros. Se debe aplicar entre los cuadros dirigentes del Partido y del gobierno el sistema de período de desempeño, el de dimisión y el de exigencia de responsabilidad por la negligencia en la investigación o por desacierto en el empleo de personal. Es necesario perfeccionar el sistema de combinación de los cargos de los cuadros con sus rangos y establecer mecanismos de estímulo y de garantía para ellos. Explorar y mejorar el sistema de administración de los cuadros por clasificación en los órganos del Partido y del gobierno, las instituciones públicas y las empresas. Reformar y perfeccionar la estructura de doble control de los cuadros. Hay que desechar el concepto y la práctica de jerarquización por antigüedad en la selección y el empleo de personal, fomentar la movilidad racional de las personas de valía, y crear activamente un buen ambiente para el surgimiento de profesionales sobresalientes en los diversos campos.

8. Reforzar el condicionamiento y la supervisión sobre los poderes. Se impone establecer un mecanismo de funcionamiento de poderes caracterizado por la estructuración racional, disposición científica, procedimiento riguroso y condicionamiento eficaz, y fortalecer la supervisión sobre los poderes en los eslabones como la toma de decisiones y su aplicación, asegurando que los poderes otorgados por el pueblo sean utilizados realmente en busca de sus intereses. Se debe reforzar prioritariamente la supervisión sobre los cuadros dirigentes, en especial sobre los dirigentes principales, y potenciar la ejercida sobre la administración y el uso de los recursos humanos, financieros y materiales. Es imperativo intensificar la supervisión en el seno de los equipos dirigentes, perfeccionar el procedimiento de decisión sobre los asuntos substanciales y el nombramiento o destitución de los cuadros importantes. Reformar y completar la estructura de control disciplinario del Partido e implantar y mejorar el régimen de visita de inspección. Poner en juego el papel de los departamentos funcionales como los órganos de justicia, control administrativo y auditorí a. Se debe practicar múltiples formas del régimen de información de los cuadros dirigentes sobre su trabajo y su comportamiento en la moralización administrativa y mejorar los regí menes de informe, interpelación y evaluación democrática en materia de asuntos importantes. Hay que aplicar a conciencia el sistema de información pública sobre los asuntos administrativos. Potenciar la supervisión organizativa y la democrática y hacer valer el papel supervisor de la opinión pública.

9. Mantener la estabilidad social. Para cumplir las arduas tareas de la reforma y del desarrollo, precisa mantener por largo tiempo un ambiente social armonioso y estable. Los comités del Partido y los gobiernos a los diversos niveles deben resolver con sumo entusiasmo los problemas prácticos en el trabajo y la vida de las masas populares. Es menester profundizar en la investigación y estudio, discernir las distintas situaciones, fortalecer el trabajo ideológico-político y aplicar correctamente los medios económicos, administrativos, jurídicos y otros para tratar de manera apropiada las contradicciones en el seno del pueblo, en especial las concernientes a los intereses vitales de las masas populares, y mantener así la situación de estabilidad y unidad. Hay que reforzar el trabajo de seguridad pública, fiscalía y justicia para asestar, conforme a la ley, severos golpes a las diversas actividades delictivas, prevenir y castigar las de las sectas diabólicas, erradicar con firmeza los fenómenos repugnantes en la sociedad y garantizar efectivamente la seguridad de la vida y los bienes de las masas populares. Se impone persistir en combinar la lucha con la prevención tomando esta última como lo principal, poner en práctica las diversas medidas de saneamiento coordinado del orden público, mejorar la administración de la sociedad y mantener un buen orden público. Hay que fortalecer el trabajo de seguridad estatal y mantenerse alerta ante las actividades de infiltración, subversión y escisión de las fuerzas hostiles tanto internacionales como nacionales.

La política democrática socialista está imbuida de una poderosa vitalidad y superioridad. El Partido Comunista de China y el pueblo chino tienen plena confianza en el camino de desarrollo político por ellos escogido y se mantendrán firmes en llevar adelante el desarrollo de la política socialista con peculiaridades chinas.

VI. FOMENTO CULTURAL Y REFORMA DE LA ESTRUCTURA CULTURAL

Con miras a construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada, es necesario hacer grandes esfuerzos para desarrollar la cultura socialista y fomentar la civilización socialista en lo espiritual. En el mundo de hoy, la cultura se está confundiendo con la economía y la política, y se pone cada vez más de relieve su posición y papel en la competencia de la fuerza integral nacional. La fuerza de la cultura se encuentra fundida profundamente en la vitalidad, creatividad y fuerza cohesiva de cada nación. Todos los camaradas del Partido debemos conocer a fondo el significado estratégico del fomento cultural e impulsar el desarrollo y el florecimiento de la cultura socialista.

1. Tomar con firmeza el rumbo de desarrollo de la cultura avanzada. En la China actual, desarrollar la cultura avanzada significa fomentar una cultura socialista nacional, científica y popular, de cara a la modernización, al mundo y al futuro, con el fin de enriquecer incesantemente el mundo espiritual de la gente y acrecentar su fuerza espiritual. Hay que persistir en la posición guía del marxismo-leninismo, el pensamiento de Mao Zedong y la teoría de Deng Xiaoping en el terreno ideológico, y comandar el fomento de la cultura socialista con el importante pensamiento de la "triple representatividad". Siguiendo con firmeza la orientación de servir al pueblo y al socialismo y la política de " que se abran cien flores y compitan cien escuelas", debemos exaltar el acento heroico propio de nuestra época y estimular la diversificación en lo cultural. Debemos perseverar en pertrechar a la gente con teorías científicas, orientarla con una opinión pública correcta, formarla con un espíritu elevado y estimularla con obras sobresalientes. Hemos de desarrollar enérgicamente la cultura avanzada, apoyar las actividades culturales sanas y provechosas, hacer esfuerzos por transformar la cultura atrasada y resistir con decisión las manifestaciones culturales putrefactas. Los trabajadores de la literatura y el arte deben compenetrarse con las masas y adentrarse en la vida para ofrecer al pueblo más obras dignas de la época. La prensa, la edición, la radio, el cine y la televisión tienen que persistir en la orientación correcta, mientras que los sitios web de Internet deben servir como importantes posiciones de difusión de la cultura avanzada. Basándonos en la práctica de la reforma y apertura y de la modernización, y con la mirada puesta en la avanzada del desarrollo de la cultura mundial, debemos desplegar las bellas tradiciones de la cultura de nuestra nación, asimilar los puntos fuertes de las demás naciones del mundo y hacer innovaciones activamente tanto en el contenido como en la forma, con el objeto de acrecentar sin cesar la fuerza atractiva e inspiradora de la cultura socialista con peculiaridades chinas.

2. Persistir en desplegar y cultivar el espíritu nacional. El espíritu nacional constituye el soporte espiritual del cual dependen la existencia y el desarrollo de una nación. Sin un espíritu enardecedor y nobles cualidades, ninguna nación podría mantenerse sobre sus propios pies entre las numerosas naciones del mundo. A lo largo de los más de cinco mil años de desarrollo, la nación china ha cultivado un gran espíritu nacional nucleado en el patriotismo y caracterizado por la cohesión, unidad, amor a la paz, laboriosidad, valentía y autosuperaci ón permanente. En las largas prácticas, nuestro Partido ha venido conduciendo al pueblo a enriquecer este espíritu nacional en permanente combinación con las exigencias del desarrollo de la época y de la sociedad. Frente a los embates recíprocos entre las diversas ideologías y culturas a escala mundial, se impone incorporar el desarrollo y cultivo de nuestro espíritu nacional, como una tarea de extrema importancia del fomento cultural, a todo el proceso de la educación nacional y al de la promoción de la civilización en lo espiritual, de suerte que el pueblo entero se mantenga siempre imbuido de un elevado espíritu superador.

3. Potenciar de manera efectiva la formación ideológica y moral. La administración del país según la ley se complementa con la que se hace por la moralidad. Debemos implantar un sistema ideológico y moral socialista que se adapte a la economía de mercado socialista, concuerde con la norma legal socialista y continúe las virtudes tradicionales de la nación china. Hay que profundizar la difusión y la educación en la teoría, la línea y el programa fundamentales del Partido, así como en el importante pensamiento de la "triple representatividad", para conducir al pueblo a implantar en la mente el socialismo con peculiaridades chinas como ideal común y a adquirir una correcta concepción del mundo, de la vida y del valor. Es necesario aplicar a conciencia el Programa para el Fomento de la Ética Cívica, desplegar el espíritu patriótico y tomar el servicio al pueblo como núcleo, el colectivismo como principio y la honradez y credibilidad como punto clave para potenciar la educación en la ética social, la ética profesional y la virtud familiar y, sobre todo, la formación ideológica y moral entre los jóvenes y adolescentes, conduciendo de este modo a la gente a perseguir un objetivo ideológico y moral más elevado sobre la base de la observancia de las normas de conducta básicas. Se debe intensificar y mejorar el trabajo ideológico-político y desplegar ampliamente las actividades de masas encaminadas al fomento de la civilización en lo espiritual.

4. Desarrollar con energía la educación y la ciencia. La educación, como base del desarrollo de la ciencia y tecnología y de la formación de personas de valía, asume un papel precursor y de trascendencia general en la modernización, por lo que debe ser colocada en un lugar estratégico de desarrollo prioritario. Es indispensable aplicar en todos los aspectos la orientación educacional del Partido y persistir en el principio de que la educación debe servir a la modernización socialista y al pueblo y combinarse con la labor productiva y la práctica social, con el fin de preparar constructores y continuadores de la causa del socialismo que sean desarrollados íntegramente en lo moral, intelectual, físico y estético. Hay que fomentar con empeño la innovación en la educación, profundizar en su reforma, optimizar su estructura, distribuir racionalmente sus recursos, elevar la calidad y el nivel administrativo de la educación e impulsar en todos los aspectos la formación cualitativa, preparando así centenares de millones de trabajadores altamente calificados, decenas de millones de personas especializadas y un gran número de innovadores sobresalientes. Es imperativo fortalecer las filas del magisterio y elevar su nivel ético y profesional. Se debe seguir trabajando por generalizar la educación obligatoria de nueve años. Hay que reforzar la formación y capacitación vocacionales, desarrollar la educación continua y estructurar un sistema de educación vitalicia. Se impone incrementar la inversión en la educación, reforzar el apoyo a la educación rural y estimular la creación y manejo de centros docentes por parte de las fuerzas sociales. Hay que perfeccionar la política y el régimen del Estado respecto a la financiación de los estudiantes necesitados. Es preciso elaborar un programa de desarrollo científico y tecnológico a largo plazo. Es imperativo potenciar la construcción de instalaciones infraestructurales para la ciencia. Se debe generalizar los conocimientos cientí ficos y hacer resaltar el espíritu científico. Es menester persistir en atribuir la misma importancia a las ciencias sociales que a las naturales y poner en pleno juego el papel trascendental de la filosofía y las demás ciencias sociales en el desarrollo económico y social. Hay que crear en toda la sociedad una atmósfera favorable a la adoración por la ciencia, el estímulo a la innovación y la oposición a la superstición y la seudociencia.

5. Desarrollar de forma dinámica las actividades y la industria culturales. Tanto en el desarrollo de todo género de actividades culturales como en el de la industria cultural, es necesario cumplir las exigencias del desarrollo de la cultura avanzada y poner siempre en primer lugar los efectos sociales. El Estado apoya y garantiza las actividades culturales de beneficio público y las estimula a cobrar mayor vigor para su propio desarrollo. Hay que proseguir y perfeccionar las políticas y medidas de apoyo al desarrollo de dichas actividades, y dar respaldo y ayuda a los importantes medios de comunicación e instituciones de investigación de ciencias sociales del Partido y del Estado, a los proyectos culturales importantes, entidades teatrales y conjuntos artísticos que interpretan la idiosincrasia nacional y representan el nivel estatal, al trabajo de protección de los patrimonios culturales importantes y de las artes folklóricas excelentes, así como al desarrollo cultural en las antiguas zonas revolucionarias, las de minorías étnicas, las fronterizas, las zonas pobres y las regiones centrales y occidentales del país. Se debe reforzar la construcción de infraestructuras culturales y desarrollar las diversas actividades culturales de masas. Se promoverá con dinamismo la reforma y el desarrollo de la salud pública y los deportes, y se llevará adelante la campaña por el fortalecimiento de la salud de todo el pueblo a fin de elevar su nivel de salud. Se harán esfuerzos por organizar bien los Juegos Olímpicos de 2008. Desarrollar la industria cultural es una vía importante para hacer florecer la cultura socialista y satisfacer las necesidades espirituales y culturales de las masas populares en las condiciones de la economía de mercado. Se debe perfeccionar la pol ítica respecto a nuestra industria cultural, apoyar su desarrollo y aumentar su fuerza integral y competitividad.

6. Seguir profundizando en la reforma de la estructura cultural. Hay que impulsar la reforma de la estructura cultural conforme a las características y la ley objetiva del fomento de la civilización socialista en lo espiritual y en consonancia con las exigencias del desarrollo de la economía de mercado socialista. Se debe intensificar la elaboración de un proyecto general para esta reforma. Es necesario combinar la profundización de la reforma con la reestructuración y la promoción del desarrollo, racionalizar las relaciones entre el gobierno y las empresas e instituciones culturales, potenciar el fomento del sistema legal relativo a la cultura, reforzar la administración macroeconómica y profundizar en la reforma interna de dichas empresas e instituciones, con el objetivo de establecer paso a paso un sistema de administración y unos mecanismos de operación culturales que favorezcan la puesta en juego de la iniciativa de los trabajadores de la cultura, la promoción de la innovación cultural, la producción de un mayor número de obras selectas y la formación de más hombres de valía. De acuerdo con la orientación de prestar atención tanto al florecimiento como a la administración, debemos completar el sistema de los mercados de productos culturales y perfeccionar el mecanismo de su administración con miras a crear un sano ambiente social para el florecimiento de la cultura socialista.

La civilización china, vasta y profunda, de remoto origen y larga historia, ha hecho ingentes contribuciones al progreso de la civilización humana. En medio de la gran lucha librada por el pueblo chino en la actualidad, acogeremos, sin duda alguna, un nuevo auge en el fomento de la cultura socialista y crearemos una cultura avanzada todavía más espléndida.

VII. CONSTRUCCIÓN DE LA DEFENSA NACIONAL Y DEL EJÉRCITO

Edificar una sólida defensa nacional es una tarea estratégica de nuestro país en su modernización y constituye una importante garantía para la salvaguardia de su seguridad y unidad y para la construcción total de una sociedad modestamente acomodada. Hay que persistir en el principio de desarrollo coordinado entre la edificación de la defensa nacional y la construcción económica, e impulsar la modernización de la defensa nacional y del ejé rcito sobre la base del desarrollo económico.

Es necesario persistir en tomar como guía el pensamiento militar de Mao Zedong y el pensamiento de Deng Xiaoping sobre la construcción del ejército en el nuevo período y aplicar en todos los sentidos el importante pensamiento de la "triple representatividad" para seguir sin vacilación el camino de construir una fuerza selecta con peculiaridades chinas e intensificar la revolucionarización, la modernización y la regularización del ejército de acuerdo con el requisito general de buena calificación política, fuerte capacidad militar, excelente estilo de trabajo, rigurosa disciplina y eficaz aseguramiento logístico, y estrechamente en torno a los dos temas de significación histórica: vencer en el combate y nunca degenerar.

Hay que poner siempre la formación ideológico-política en el primer lugar de la construcción del ejército en todos sus aspectos, con el objeto de mantener siempre lozanos la naturaleza, el carácter y el estilo de trabajo propios del ejército popular. La dirección absoluta del Partido sobre el ejército constituye el alma inmutable de este último, por lo que debemos perseverar invariablemente en el principio y el sistema fundamentales de la dirección del Partido sobre el ejército popular.

Se debe aplicar la orientación estratégica militar de defensa activa y elevar la capacidad de operación defensiva en condiciones de alta tecnología. En adaptación a la tendencia de los cambios militares en el mundo, es preciso ejecutar la estrategia de fortalecimiento del ejército mediante la ciencia y tecnología y reforzar su formación cualitativa. Hay que ubicar la educación y el adiestramiento en un lugar estratégico, desplegar en profundidad el adiestramiento militar con adelantos científicos y tecnológicos, e intensificar el desarrollo de los centros docentes del ejército para formar un gran número de militares altamente cualificados de nuevo tipo. Se debe hacer innovaciones en la teoría militar y desarrollarla. Es imperativo esforzarse por cumplir la doble tarea histórica de mecanización e informatización del ejército, para hacer realidad así el desarrollo quemando etapas de su modernización.

Hay que explorar las características y la ley objetiva de la administración del ejército bajo las nuevas circunstancias históricas para promover las diversas reformas en la edificación de la defensa nacional y del ejército. Es indispensable optimizar su estructura orgánica y forma de combinación, y reajustar y perfeccionar las políticas y sistemas pertinentes. Se impone persistir en la administración rigurosa del ejército y mejorar el sistema reglamentario militar para elevar el nivel de su administración basada en la ley. Hay que perseverar en la construcción del ejército con laboriosidad y economía, e implantar y perfeccionar el sistema de aseguramiento logístico conjunto, consistente en la integración de las tres fuerzas del ejército, la compatibilidad de la producción militar con la civil y la combinación de la producción en tiempos de paz con la de momentos de guerra. Se debe profundizar en la reestructuración de la labor científica y tecnológica y de la industria para la defensa nacional, persistir en albergar el desarrollo y la producción de artículos de uso militar en toda la economía nacional, establecer y completar mecanismos de competencia, evaluación, supervisión y estímulo, reforzar la capacidad de innovación independiente y acelerar el desarrollo de la ciencia y tecnología relativas a la defensa nacional y de los armamentos y equipamientos. Se precisa perfeccionar el sistema de movilización para la defensa nacional, potenciar la construcción de la milicia popular y de las unidades de servicio de reserva, y desarrollar las estrategias y tácticas de la guerra popular bajo las condiciones de alta tecnología. Las unidades de la policía armada deben fortalecer su construcción en todos los aspectos para ser siempre fieles guardias del Partido y del pueblo.

Las organizaciones del Partido y los gobiernos a todos los niveles y las amplias masas populares deben preocuparse por la edificación de la defensa nacional y del ejército y respaldarla. El ejército debe apoyar y participar activamente en la construcción del país. Es necesario reforzar la educación en la defensa nacional e incrementar la conciencia de toda la población sobre su importancia. Hay que fomentar entre el pueblo las actividades de apoyo al ejército y de atención a las familias de los militares, y desplegar en el ejército las actividades de apoyo al gobierno y de amor al pueblo, afianzando de esta manera la unidad tanto entre el ejército y el gobierno como entre el ejército y el pueblo.

VIII. EL PRINCIPIO DE "UN PAÍS, DOS SISTEMAS" Y LA MATERIALIZACIÓN DE LA REUNIFICACIÓN COMPLETA DE LA PATRIA

Hacer realidad la reunificación completa de la patria constituye el anhelo común de los chinos tanto de dentro como de fuera del país. Hemos resuelto con éxito los problemas de Hong Kong y Macao, y estamos luchando de continuo por solucionar cuanto antes el problema de Taiwan y consumar la gran empresa de la reunificación de la patria.

El retorno de Hong Kong y Macao a la patria ha enriquecido la teoría y práctica de "un país, dos sistemas". Los hechos han demostrado que este principio es correcto y posee una fuerte vitalidad. No vacilaremos en su aplicación en absoluto, procederemos estrictamente acorde con la Ley Fundamental de Hong Kong y la de Macao, apoyaremos con toda fuerza a los Jefes Ejecutivos y gobiernos de estas dos regiones administrativas especiales en su trabajo, y nos uniremos ampliamente con las personalidades de los diversos sectores sociales que allí residen, con el fin de mantener y promover conjuntamente la prosperidad, estabilidad y desarrollo de ambas regiones.

Persistiendo en el principio fundamental de "reunificación pacífica y un país, dos sistemas" y en la propuesta de ocho puntos sobre el desarrollo de las relaciones entre ambos lados del estrecho de Taiwan y la promoción del proceso de la reunificación pacífica de la patria en la presente etapa, fortaleceremos, junto con los compatriotas de Taiwan, los contactos de personal y los intercambios en lo económico, cultural y otros dominios a través del estrecho, y nos opondremos determinadamente a las fuerzas escisionistas de Taiwan. Permanecen sin cambio la configuración fundamental y la tendencia de desarrollo de las relaciones entre los dos lados. Crece de día en día la aspiración de los compatriotas de Taiwan a la paz, la estabilidad y el desarrollo. Las actividades de las fuerzas escisionistas de Taiwan encaminadas a dividir el país carecen de la simpatía del pueblo.

Perseverar en el principio de una sola China constituye la base para el desarrollo de las relaciones entre ambos lados del estrecho de Taiwan y para la culminación de la reunificación pacífica. En el mundo hay una sola China, a la que pertenecen tanto la parte continental como Taiwan, y es inadmisible la escisión de la soberanía y la integridad territorial de China. Combatiremos decididamente toda declaración o acción encaminada a fraguar la "independencia de Taiwan" y fabricar "dos Chinas" o " una China y un Taiwan". El porvenir de Taiwan depende de la reunificación de la patria. Efectuar el diálogo y llevar a cabo negociaciones sobre la reunificación pacífica es nuestra posición consecuente. Exhortamos una vez más a que, sobre la base del principio de una sola China, se archiven por el momento ciertas controversias políticas y se reanuden lo más pronto posible el diá logo y las negociaciones entre los dos lados del estrecho. Bajo la premisa de una sola China, se puede tratar de cualquier problema que sea, el problema de poner fin oficialmente al estado de hostilidad entre ambos lados del estrecho, el del espacio correspondiente al status de la región de Taiwan para sus actividades económicas, culturales y sociales en el plano internacional, e igualmente el del status político de las autoridades de Taiwan. Estamos dispuestos a intercambiar opiniones con todos los partidos y personalidades de los diversos círculos sociales de Taiwan sobre el desarrollo de las relaciones entre los dos lados del estrecho y el impulso de la reunificación pacífica.

Para solucionar el problema de Taiwan y materializar la reunificación completa de la patria, depositamos nuestra esperanza en la población de Taiwan. Los compatriotas taiwaneses, dotados de una gloriosa tradición patriótica, constituyen una fuerza importante para el desarrollo de las relaciones entre ambas orillas. Respetamos plenamente su modo de vida y su deseo de ser dueños de nuestro país. Los dos lados deben ampliar sus intercambios y contactos y aunar sus esfuerzos para dar mayor esplendor a las bellas tradiciones de la cultura china. En el establecimiento de los lazos directos de comunicación postal, transporte marítimo y aéreo y comercio entre ambos lados del estrecho de Taiwan radica el interés com ún de los compatriotas de ambas partes, por lo que es totalmente necesario tomar medidas efectivas para promoverla con entusiasmo y abrir nuevas perspectivas en favor de la cooperación económica entre las dos márgenes.

La fórmula de "un país, dos sistemas" es la mejor manera para realizar la reunificación entre ambos lados del estrecho de Taiwan. Después de la reunificación, Taiwan podrá mantener intacto su sistema social original y gozar de un alto grado de autonomía. No cambiará el modo de vida de los compatriotas taiwaneses, quienes tendrán plenamente garantizados sus intereses vitales y disfrutarán de una paz duradera. La economía de Taiwan contará verdaderamente con la parte continental de la patria como su tierra interior y conseguirá un vasto espacio de desarrollo. Los compatriotas taiwaneses podrán, junto con los de la parte continental, ejercer el derecho de administrar el país y compartir la dignidad y el honor de la gran patria en el plano internacional.

Los veintitrés millones de compatriotas de Taiwan son nuestros hermanos carnales, y nosotros esperamos más que nadie resolver el problema de Taiwan por vía pací fica. Continuaremos persistiendo en el principio fundamental de "reunificación pacífica y un país, dos sistemas" y, poniendo en práctica la propuesta de ocho puntos, trabajaremos con la mayor sinceridad y máximo esfuerzo por la perspectiva de reunificación pacífica. Al no comprometernos en absoluto a renunciar al uso de la fuerza armada, no lo hacemos en contra de los compatriotas taiwaneses, sino contra las fuerzas extranjeras que tratan de interferir en la reunificación de China y contra las fuerzas escisionistas taiwanesas que traman la " independencia de Taiwan". La defensa de la reunificación de la patria concierne a los intereses fundamentales de la nación china, por lo que el pueblo chino no retrocederá en lo más mínimo en la salvaguardia de la soberanía estatal y la integridad territorial ni permitirá en absoluto que Taiwan sea separado de China por quienquiera que sea y en cualquier forma a que recurra.

El país reclama la reunificación, y la nación la revitalización; por tanto, la solución del problema de Taiwan no debe demorar indefinidamente. Nos asiste la firme convicción de que, con los esfuerzos mancomunados de todos los hijos de la nación china, no tardará en hacerse realidad la completa reunificación de la patria.

IX. SITUACIÓN INTERNACIONAL Y TRABAJO CON EL EXTERIOR

La paz y el desarrollo siguen siendo los temas principales de nuestra época. La salvaguardia de la paz y la promoción del desarrollo, concernientes al bienestar de los pueblos de todos los países, representan su aspiración común y también constituyen una corriente histórica irresistible. El desarrollo de la tendencia de multipolarización mundial y globalización económica ha traído oportunidades y condiciones favorables para la paz y el desarrollo del mundo. No se desatará una nueva guerra mundial dentro de un período previsible. Será realizable conseguir un ambiente internacional pacífico y un buen entorno circundante a un plazo relativamente largo.

Sin embargo, el viejo orden político y económico internacional, injusto e irracional, no ha conocido cambio radical. Vienen en aumento los factores de incertidumbre que afectan a la paz y el desarrollo. Están entretejidos los factores tradicionales de amenaza a la seguridad y los no tradicionales, y se está incrementando el flagelo del terrorismo. El hegemonismo y la política de fuerza toman nuevas expresiones. Los conflictos aislados derivados de las contradicciones étnicas y religiosas y de las disputas fronterizas y territoriales se presentan ora en tensión ora en distensión. La disparidad Sur-Norte se ha agrandado en mayor medida. El mundo todavía está muy intranquilo y la humanidad se enfrenta con muchos retos serios.

No importa cómo cambie la situación internacional, seguiremos invariablemente la política exterior independiente y de paz. Esta política de China tiene como propósito salvaguardar la paz mundial e impulsar el desarrollo conjunto. Estamos dispuestos a llevar adelante, junto con los pueblos de los demás países, la noble causa de la paz y el desarrollo mundiales.

Abogamos por acomodarnos a la corriente histórica y defender los intereses comunes de toda la humanidad. Estamos dispuestos a sumar nuestros esfuerzos a los de la comunidad internacional para promover activamente la multipolarización mundial, propulsar la coexistencia armoniosa de las diversas fuerzas y mantener la estabilidad de la comunidad internacional, así como impulsar con dinamismo la globalización económica a desenvolverse en favor de la materialización de una prosperidad conjunta buscando el bien y conjurando el mal, de modo que todos los países, particularmente los en vías de desarrollo, se beneficien de este empeño.

Nos pronunciamos por la implantación de un nuevo orden político y económico internacional que sea justo y racional. En lo político los países deben respetarse mutuamente y proceder con consultas conjuntas en vez de imponer uno su voluntad al prójimo; en lo econ ómico deben promoverse en forma recíproca y desarrollarse juntos en lugar de crear enorme disparidad entre ricos y pobres; en lo cultural deben tomar entre sí lo ajeno como referencia y procurar un florecimiento común en vez de rechazar culturas de otras naciones; en lo referente a la seguridad, deben confiar unos en otros, defenderla juntos, establecer un nuevo concepto de seguridad basado en la confianza mutua, beneficio recíproco, igualdad y coordinación, y resolver las disputas mediante el diálogo y la colaboración en lugar de recurrir a la fuerza o amenaza con su uso. Hay que combatir el hegemonismo y la política de fuerza en todas sus manifestaciones. China nunca procurará la hegemonía ni jamás la expansión.

Abogamos por mantener la diversidad del mundo y preconizamos la democratización de las relaciones internacionales y la diversificación de las modalidades de desarrollo. El mundo es variopinto. Las distintas civilizaciones, sistemas sociales y caminos de desarrollo existentes en nuestro planeta deben respetarse mutuamente, aprender los puntos fuertes unos de otros para subsanar sus puntos débiles en medio de la competencia y la comparación, y desarrollarse en forma conjunta buscando terrenos comunes y dejando de lado las diferencias. Los asuntos de cada país deben ser determinados por su propio pueblo, y los del mundo deben ser manejados por todos los países mediante consultas en pie de igualdad.

Nos pronunciamos por combatir el terrorismo en todas sus manifestaciones. Es necesario intensificar la cooperación internacional al respecto, resolver ese problema tanto de modo paliativo como de modo radical, prevenir y propinar golpes a las actividades terroristas y hacer esfuerzos por eliminar la raíz del terrorismo.

Seguiremos mejorando y fomentando las relaciones con los países desarrollados y, teniendo en consideración los intereses vitales de los pueblos de los diversos países sin tomar en cuenta las diferencias entre sistemas sociales y entre ideologías y sobre la base de los Cinco Principios de Coexistencia Pacífica, ampliaremos los puntos de convergencia de los intereses comunes y solucionaremos las divergencias de manera apropiada.

Continuaremos reforzando las relaciones de buena vecindad y amistad, persistiremos en tratar de buena fe con los países vecinos y tenerlos como compañeros, y potenciaremos la cooperación regional, con el fin de llevar a una nueva altura el intercambio y la colaboración con los países de nuestro entorno.

Seguiremos fortaleciendo la unión y la cooperación con los demás países del tercer mundo, fomentando la comprensión y la confianza recíprocas, intensificando la ayuda y el apoyo mutuos y ensanchando las áreas de cooperación, con el objeto de mejorar los resultados de la colaboración.

Continuaremos participando con dinamismo en las actividades diplomáticas multilaterales, desempeñaremos nuestro papel en la ONU y demás organizaciones internacionales y regionales, y apoyaremos a otros países en vías de desarrollo en la defensa de sus propios derechos e intereses legítimos.

Seguiremos persistiendo en los principios de independencia, igualdad completa, respeto mutuo y no intervención de uno en los asuntos internos de otro, para promover el intercambio y la cooperación con los partidos y organizaciones políticos de los demás países y regiones.

Continuaremos desarrollando ampliamente la diplomacia popular para aumentar el intercambio cultural con el exterior, estrechar la amistad entre los pueblos e impulsar el desarrollo de las relaciones interestatales.

El mundo está avanzando hacia las metas de luz y progreso. El camino será sinuoso y el porvenir, luminoso. Las fuerzas de la paz, de la justicia y del progreso son, al fin y al cabo, invencibles.

X. FORTALECER Y MEJORAR LA CONSTRUCCIÓN DEL PARTIDO

En un país en vías de desarrollo multiétnico y grande como el nuestro, si se quiere cohesionar la voluntad de todo el pueblo y aglutinar sus fuerzas para construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada y acelerar la modernización socialista, será imprescindible afianzar y mejorar sin desmayo la dirección del Partido e impulsar en forma integral la nueva y gran obra de la construcción del Partido.

Para potenciar y mejorar la construcción del Partido, debemos mantener en alto la gran bandera de la teoría de Deng Xiaoping y llevar a la práctica en todos los sentidos el importante pensamiento de la "triple representatividad" a fin de garantizar que la línea, la orientación y la política del Partido reflejen íntegramente los intereses fundamentales del pueblo y las exigencias del desarrollo de la época; debemos perseverar en el principio de que el Partido tiene que velar por su propia administración y disciplinarse con rigor, y resolver en mayor medida los dos temas de importancia histórica: elevar su nivel de dirección y el de gobernación del país y fortalecer la capacidad de resistir a la corrupción, de prevenirse contra la degeneración y contrarrestar los riesgos; debemos pulsar con precisión el avance de la sociedad china actual y reformar y perfeccionar el modo de dirección del Partido y el de su gobernación, su estructura directiva y su sistema de trabajo, de manera que su labor esté imbuida de vigor; y debemos integrar en forma orgánica la construcción ideológica, la organizativa y la del estilo y plasmar en todo su proceso la construcción institucional, y no sólo basarnos en el feliz cumplimiento del trabajo rutinario, sino también empeñarnos en resolver los problemas relevantes que existan. Con los esfuerzos asiduos, lograremos garantizar que nuestro Partido sea siempre el destacamento de vanguardia de la clase obrera china y, al mismo tiempo, del pueblo chino y de la nación china, que sea en todo momento el núcleo dirigente de la causa del socialismo con peculiaridades chinas y que represente siempre lo que se exige para el desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas de China, el rumbo por el que ha de marchar su cultura avanzada, así como los intereses fundamentales de sus masas populares más amplias.

1. Profundizar en el estudio y la aplicación del importante pensamiento de la "triple representatividad" para elevar el nivel teórico marxista de todo el Partido. La elevación del nivel ideológico y teórico del Partido constituye la garantía ideológica para el constante desarrollo de su causa y la del país. Hay que colocar en un lugar más relevante la construcción ideológica y teórica del Partido. Se impone persistir en pertrechar a todos los militantes con el marxismo-leninismo, el pensamiento de Mao Zedong y la teoría de Deng Xiaoping, y levantar en todo el Partido un nuevo auge de estudio y aplicación del importante pensamiento de la "triple representatividad". Los cuadros militantes, especialmente los de rango alto y medio, deben llevar la delantera en estudiar y aplicar este importante pensamiento, y ser modelos en estudiar con ahínco y ser fuertes en reflexionar, modelos en emancipar la mente y avanzar a paso del tiempo, y modelos en practicar audazmente e innovar con impetuosidad. Hay que desplegar a fondo en todo el Partido la educación en la historia del desarrollo del marxismo, desarrollar con empeño el espíritu realista y pragmático, iniciador y emprendedor, y ahondar sin cesar el conocimiento de las leyes objetivas que rigen el desempeño del Partido Comunista como gobernante, la construcción socialista y la evolución de la sociedad humana, con el propósito de enriquecer y desarrollar constantemente el marxismo.

2. Fortalecer la capacidad del Partido en la gobernación del país y elevar su nivel de dirección y de gobernación. Frente a los profundos cambios operados en las condiciones de gobernación y en las circunstancias sociales, los comités del Partido y los cuadros dirigentes de todos los niveles, para no ser indignos de las misiones asumidas ni defraudar los importantes cometidos, deben adecuarse a las exigencias de la nueva situación y las nuevas tareas, asimilar nuevos conocimientos, acumular nuevas experiencias y adquirir nuevas aptitudes en la práctica. Tienen que observar el mundo con visión amplia, captar con certeza las exigencias del desarrollo de la época, saber pensar desde la altura teórica y estratégica y aumentar sin cesar su capacidad de juzgar la situación de modo científico; persistir en tratar los asuntos de acuerdo con las leyes objetivas y científicas, estudiar y resolver a tiempo los nuevos casos y problemas surgidos en la reforma y la construcción, saber aprovechar coyunturas para acelerar el desarrollo e incrementar de continuo su capacidad de manejar la economía de mercado; conocer y tratar correctamente las diversas contradicciones sociales, saber coordinar las relaciones entre los diferentes intereses y superar todo tipo de dificultades, y acrecentar constantemente su capacidad de enfrentar las situaciones complejas; fortalecer su sentido de la legalidad, saber integrar la persistencia en la dirección del Partido, el despliegue del papel del pueblo como dueño del país y la administración del país conforme a la ley, e incrementar permanentemente su capacidad de gobernación del país según ley y, partiendo de la situación general del trabajo de todo el Partido y de todo el país, aplicar sin vacilación la línea, la orientación y la política del Partido, saber desarrollar su labor con espíritu creador y en combinación con la realidad y acrecentar de continuo su capacidad de dominar la situación con una visión de conjunto.

3. Mantener y perfeccionar el centralismo democrático para incrementar el vigor, la cohesió n y la unidad del Partido. El centralismo democrático es un sistema que integra el centralismo basado en la democracia con la democracia bajo una dirección centralizada. La democracia interna del Partido es la vida del mismo y desempeña un importante papel ejemplar y promotor para la democracia popular. Es menester tomar la garantía de los derechos democráticos de los militantes como base, poner acento en el mejoramiento del sistema de congreso y el de comité del Partido y, empezar por reformar las estructuras y mecanismos para establecer y perfeccionar un sistema de democracia interna del Partido que permita reflejar plenamente la voluntad de sus militantes y organizaciones. Se debe extender los experimentos piloto del sistema de congreso permanente del Partido a un mayor número de municipios y distritos. Hay que explorar de manera activa vías y formas que posibiliten poner en juego el papel de los delegados durante el receso de los congresos. A la luz del principio de dirección colectiva, centralismo democrático, consulta por separado y decisión en reuniones, es necesario mejorar los mecanismos de deliberación y de decisión en el seno de los comités del Partido y desplegar en mayor medida el papel de las sesiones plenarias de estos comités. Se impone reformar y perfeccionar el sistema de elección interna del Partido. Hay que implantar y perfeccionar los sistemas de circular interna del Partido, de rendición de información y de solicitud de opiniones sobre las decisiones importantes a tomar. De la centralización y la unidad del Partido y del país dependen los intereses fundamentales de las diversas etnias de nuestro pueblo. Todo el Partido y todo el país deben mantener un alto grado de identidad en cuanto al pensamiento guía, la línea, la orientación y la política, así como en lo tocante a los importantes problemas de principio. Todos los camaradas del Partido deben persistir conscientemente en acatar el principio de subordinación del militante a la organización, de la minoría a la mayoría, de las organizaciones inferiores a las superiores, y de todo el Partido a su Congreso Nacional y a su Comité Central, defender con firmeza la autoridad de la dirección central y asegurar que sus decisiones sean cumplidas sin impedimento. Las organizaciones del Partido a todas las instancias y los militantes en su totalidad, especialmente los cuadros dirigentes, deben observar con rigor la disciplina partidaria, y no se permite en absoluto el incumplimiento de las órdenes, la desobediencia de las prohibiciones y la actuación antojadiza.

4. Construir un contingente de cuadros dirigentes altamente cualificados para configurar capas directivas emprendedoras y llenas de pujanza. Construir, conforme al principio de revolucionarización, rejuvenecimiento, profesionalización y dotación de amplios conocimientos, un contingente de cuadros dirigentes altamente cualificados y capaces de asumir cargos importantes y pasar las pruebas contra viento y marea, y, sobre todo, preparar y formar un gran número de dirigentes sobresalientes versados en la administración del Partido, del país y del ejército, es una medida de importancia capital del Partido y del país para mantener una paz y estabilidad duraderas. Se debe implementar en forma concienzuda el reglamento de selección y nombramiento de cuadros dirigentes, hacer hincapié en la evaluación y el discernimiento de los cuadros a través de la práctica de la reforma y la construcción, y promover oportunamente para puestos directivos a aquellos que tengan tanto integridad moral como competencia profesional, se destaquen por sus méritos reales y cuenten con el reconocimiento de las masas. Hay que intensificar el trabajo de formación y selección de excelentes cuadros jóvenes, poniendo el acento en ayudarlos a reforzar el cultivo del espíritu de Partido, el estudio teórico y el temple en la práctica, para elevar su calidad en todos los aspectos. Es necesario dar nuevos pasos para llevar a buen término la preparación y la selección de cuadros mujeres, cuadros provenientes de minorías étnicas y cuadros no militantes del Partido. Seguir realizando como es debido el trabajo para con los cuadros retirados y jubilados. Con el énfasis puesto en la elevación de la calidad, la optimización de la estructura, la mejora del estilo de trabajo y el fortalecimiento de la cohesión, se debe hacer de los equipos directivos de todos los niveles colectivos dirigentes que sean firmes y fuertes en la aplicación perseverante del importante pensamiento de la "triple representatividad". Es preciso preparar y forjar de manera continua relevos de la causa del socialismo con peculiaridades chinas, garantizando así que la causa del Partido y del pueblo cuente con continuadores.

5. Realizar efectivamente la construcción de las organizaciones de base del Partido para afianzar la base clasista del Partido y ampliar su base de masas. Las organizaciones del Partido a nivel de base son los cimientos donde se sientan todo su trabajo y fuerza combativa, por lo cual deben desempeñarse como organizadores, promotores y practicantes de la implementación del importante pensamiento de la "triple representatividad". Las organizaciones de base deben persistir en tomar la construcción económica como tarea central, servir a los intereses generales, ensanchar el alcance de su trabajo, reforzar sus funciones, ampliar la cobertura de sus labores y acrecentar sin cesar su fuerza cohesiva y combativa. Es indispensable fortalecer la construcción organizativa complementaria a nivel aldeano tomando como núcleos las organizaciones del Partido en las aldeas, y explorar vías eficaces que permitan a los cuadros recibir constantemente educación y a los campesinos percibir beneficios reales permanentemente. Para lograr un buen funcionamiento de las empresas estatales y colectivas, es preciso apoyarse con perseverancia y de todo corazón en la clase obrera, y las organizaciones del Partido en las mismas empresas deben participar con dinamismo en la decisión sobre los asuntos importantes empresariales y jugar a plenitud su papel de núcleo político. Hay que reforzar el establecimiento de organizaciones del Partido en las empresas de propiedad no pública, donde estas organizaciones deben aplicar la orientación y la política del Partido, conducir y supervisar esas empresas en la observancia de las leyes y reglamentos del Estado, dirigir los sindicatos, la Liga de la Juventud Comunista y demás organizaciones de masas, unir y aglutinar a las masas trabajadoras, y salvaguardar los derechos e intereses legítimos de las diversas partes, con el objeto de promover el sano desarrollo de las referidas empresas. Es preciso atribuir suma importancia a la construcción del Partido en las comunidades urbanas y estructurar, poniendo énfasis en el servicio a las masas, un nuevo sistema de esta construcción. Se debe intensificar el esfuerzo por establecer organizaciones del Partido en las agrupaciones sociales y en las entidades intermediarias de la sociedad. Hay que llevar a buen efecto y en forma total la construcción del Partido en los organismos oficiales y en los centros docentes, centros de investigación científica, grupos culturales y demás instituciones públicas.

Los comunistas deben desempeñar su papel de vanguardia y modelo, tener sólidamente arraigados el gran ideal del comunismo y la fe inquebrantable en el socialismo con peculiaridades chinas y, trabajando con los pies en la tierra, luchar por la materializació n del programa básico del Partido para la etapa actual. Hay que desenvolver en todo el Partido las actividades de educación en el mantenimiento del carácter avanzado de los comunistas tomando como contenido principal la práctica del importante pensamiento de la " triple representatividad". Es preciso poner énfasis en la debida admisión de militantes entre los obreros, campesinos, intelectuales, militares y cuadros, a fin de engrosar las partes componentes más básicas de las filas del Partido y su fuerza vertebral. Es menester prestar atención a la admisión de nuevos militantes en la primera línea de la producción y del trabajo, así como entre los grupos altamente instruidos y los jóvenes. Es imperativo incorporar en el seno del Partido a aquellos elementos avanzados de otros estratos sociales que acepten el Programa y los Estatutos del Partido, luchen conscientemente por la realización de la línea y el Programa del Partido, hayan pasado por un largo tiempo de prueba y reúnan los requisitos de ser militante, con el fin de incrementar la influencia y la fuerza cohesiva del Partido en toda la sociedad. En adaptación a la nueva situación, hay que explorar nuevos mecanismos y nuevos métodos para la administración de la militancia.

6. Potenciar y mejorar la construcción del estilo del Partido y profundizar en la lucha contra la corrupción. El impulso de la construcción del estilo del Partido tiene como núcleo mantener sus vínculos de uña y carne con las masas populares. La mayor ventaja política que posee nuestro Partido reside en su estrecha ligazón con las masas, mientras el mayor peligro que le acecha después de su asunción del poder estriba en su divorcio de las mismas. En cualquier momento y cualquier circunstancia que sea, siempre debemos persistir en la lí nea de masas del Partido y en el propósito de servir de todo corazón al pueblo y considerar la materialización de los intereses de las masas populares como el punto de partida y el resultado final de todo nuestro trabajo. Es necesario tener como objetivo fundamental la creación del Partido por los intereses públicos y la gobernación del país en bien del pueblo y desplegar las bellas tradiciones del Partido y su excelente estilo para solucionar con empeño los relevantes problemas existentes en los estilos ideológico, de estudio, de trabajo y de dirección del Partido y en el comportamiento de los cuadros en su vida privada y, en particular, para prevenir y superar el formalismo y el burocratismo, de acuerdo con la exigencia de "persistencia y oposición en ocho puntos"(3) planteada por la dirección central del Partido, a base tanto de la educación como de la institucionalidad y mediante el ejercicio correcto de la crítica y la autocrítica. Hay que estudiar a conciencia los nuevos cambios operados en la sociedad de nuestro país y las nuevas características del trabajo de masas, y plasmar el reforzamiento y el mejoramiento de dicho trabajo en todas las labores de la construcción del Partido y del poder político. Los comunistas, ante todo los cuadros dirigentes de los diversos niveles, debemos esforzarnos por recurrir a métodos como la educación persuasiva, la orientación con ejemplos y la prestación de servicios para llevar a buen efecto el trabajo de masas bajo la nueva situación y unir y conducir a las masas en el avance continuo.

Combatir y prevenir con decisión la corrupción constituye una importante tarea política de todo el Partido. De no castigar con firmeza la corrupción, el Partido hallaría seriamente perjudicadas sus relaciones entrañables con las masas populares, correría el peligro de perder su posición de partido gobernante y podría marchar hacia su autodestrucción. En las condiciones de gobernación del país durante largo tiempo y en el contexto de la apertura al exterior y del desarrollo de la economía de mercado socialista, nuestro Partido debe atribuir suma importancia a la prevención de la corrosión de las diversas ideologías decadentes, con el objeto de preservar la pureza de sus filas. Los comités del Partido de todas las instancias deben tener plena conciencia tanto de lo apremiante que es la lucha anticorrupción como de su prolongada duración, y por ello, deben afirmarse en la confianza y trabajar a pasos firmes para profundizar en esta lucha con una postura bien definida y sin vacilación alguna. Debemos empeñarnos con mayor énfasis en el recelo por la integridad moral y autodisciplina de los cuadros dirigentes, en la investigación y el tratamiento de los casos de importante cuantía y gravedad y en la rectificación de las prácticas malsanas existentes en los distintos departamentos y ramas de actividad. Es preciso perseverar en la orientación de solución tanto paliativa como radical de los problemas y de rectificación coordinada, e intensificar gradualmente la solución radical. Se debe fortalecer la educación, desarrollar la democracia, perfeccionar el sistema legal, reforzar la supervisión y efectuar innovaciones institucionales para albergar la anticorrupción en las diversas medidas y políticas importantes y prevenir y resolver el problema de corrupción en su mismo origen. Es imperativo mantener y mejorar el sistema de dirección y el mecanismo de trabajo para la lucha anticorrupción y aplicar concienzudamente el sistema de responsabilidad por el fomento de la integridad moral en el estilo del Partido, constituyendo así una fuerza concertada para prevenir y castigar la corrupción. Los cuadros dirigentes, en especial los de alto rango, deben dar ejemplo con su propia conducta, ejercer en forma correcta el poder que tienen en sus manos, actuar siempre con limpieza e integridad moral y luchar consciente y firmemente contra las diversas manifestaciones de la corrupción. Hay que investigar cabalmente a todos los elementos corruptos y castigarlos sin clemencia.

Con tal que todos los camaradas del Partido mantengamos siempre una lozanía juvenil, un ímpetu elevado y un noble espíritu de justicia propios de los comunistas y que nuestro corazón y el de las masas populares palpiten siempre al unísono, la base de la gobernación del país por nuestro Partido será tan sólida como una roca.

Camaradas: Construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada y abrir nuevas perspectivas para la causa del socialismo con peculiaridades chinas supone desarrollar, bajo la firme dirección del Partido Comunista de China, la economía de mercado, la política democrática y la cultura avanzada socialistas y promover sin cesar el fomento coordinado de la civilización socialista en lo material, en lo político y en lo espiritual para impulsar la gran revitalización de la nación china.

El Partido Comunista de China está hondamente arraigado en la nación china. Desde el primer día de su fundación, el Partido ya actúa como el destacamento de vanguardia de la clase obrera de China y, a la vez, del pueblo chino y de la nación china, y lleva sobre sus hombros la solemne misión de dar cima a la gran revitalización de la nación china. En el período de la revolución de nueva democracia, nuestro Partido unió y condujo al pueblo de las diversas etnias del país en el cumplimiento de la tarea histórica de la independencia nacional y la liberación del pueblo, creando de esta manera condiciones previas para materializar la referida revitalización. A raíz de la proclamación de la Nueva China, nuestro Partido consumó en forma creadora la transición de la nueva democracia al socialismo, efectuando el cambio más grandioso y más profundo en la historia de China e iniciando la expedición histórica para hacer realidad la gran revitalización de la nación china por el camino socialista. Luego de la III Sesión Plenaria de su XI Comité Central, nuestro Partido logró encontrar el camino acertado de construir un socialismo con peculiaridades chinas, inyectando nueva y pujante vitalidad a la causa de la revitalización nacional. Esta causa de la nación china contempla ya horizontes resplandecientes.

Construir en todos los sentidos una sociedad modestamente acomodada, acelerar los pasos de la modernización socialista y trabajar por que la China socialista sea desarrollada, próspera y poderosa y haga mayores contribuciones al progreso de la humanidad, constituye una tarea histórica que nuestro Partido debe asumir con valentía. Para cumplir esta tarea, debemos apoyarnos firmemente en la unidad de todo el Partido y del pueblo de todas las etnias del país. La unión hace la fuerza, y la unión asegura la victoria. Nuestro Partido y pueblo, que han vivido dificultades y reveses y han acumulado ricas experiencias, se han hecho cada vez más maduros. De cara a un mundo muy intranquilo y frente a una tarea ardua y pesada, todos los camaradas del Partido debemos fortalecer la conciencia de inquietud y preocupación, pensar en peligros eventuales aun en tiempos de paz, tener claramente en cuenta tanto el severo desafío que nos acarrea la competencia internacional cada día más enconada como las dificultades y riesgos que se nos presentan en el camino de avance, y en consecuencia, debemos tomar en mayor consideración la situación en su conjunto, apreciar más la unidad y redoblar los esfuerzos para salvaguardar la estabilidad.

¡Que todos los camaradas del Partido y el pueblo de las diversas etnias del país nos mantengamos estrechamente unidos en torno al Comité Central del Partido, trabajemos con una sola voluntad y luchemos esforzadamente para llevar adelante en forma continua la causa del socialismo con peculiaridades chinas y crear juntos una vida feliz y un porvenir espléndido para todos!

 


 

Notas:

(1) El pensamiento consiste en que el Partido Comunista de China debe representar siempre lo que se exige para el desarrollo de las fuerzas productivas avanzadas de China, el rumbo por el que ha de marchar su cultura avanzada, así como los intereses fundamentales de sus masas populares más amplias.

(2) Se refieren al camino socialista, la dirección del Partido Comunista, la dictadura democrática popular, y el marxismo- leninismo y el pensamiento de Mao Zedong.

(3) Consiste en: 1) persistencia en emancipar la mente y buscar la verdad en los hechos y oposición al apego a la rutina y al desinterés por progresar; 2) persistencia en combinar la teoría con la realidad y oposición a la copia mecánica y al culto a los libros; 3) persistencia en mantener estrechos vínculos con las masas y oposición al formalismo y al burocratismo; 4) persistencia en el principio de centralismo democrático y oposición al proceder autoritario y a la flaqueza organizativa; 5) persistencia en la disciplina del Partido y oposición al liberalismo; 6) persistencia en la honestidad e integridad moral y oposición al abuso del poder en busca de provechos personales; 7) persistencia en la lucha ardua y oposición al hedonismo, y 8) persistencia en el nombramiento por mérito y oposición a las prácticas malsanas en el empleo de personal.

 

Consenso de Buenos Aires

“Nós, os presidentes da República Argentina, Néstor Kirchner, e da República Federativa do Brasil, Luiz Inácio Lula da Silva, convencidos de que o bem-estar dos povos constitui o objetivo prioritário de ambos os Governos, reafirmamos o nosso desejo de intensificar a cooperação bilateral e regional...”.

http://www.item.org.uy/Documentos/consenso_portugues.htm

Declaración de Nuevo León

Cumbre Extraordinaria de Las Américas

Monterrey, México, 12-13 enero 2004

Preámbulo

Nosotros, los Jefes de Estado y de Gobierno de las Américas elegidos democráticamente, entre quienes se encuentran catorce nuevos mandatarios que han asumido su cargo después de la Tercera Cumbre de las Américas, realizada en la Ciudad de Québec, Canadá, nos hemos reunido en una Cumbre Extraordinaria en la ciudad de Monterrey, Nuevo León, México. Nuestro propósito es avanzar en la instrumentación de medidas para combatir la pobreza, promover el desarrollo social, lograr un crecimiento económico con equidad y reforzar la gobernabilidad de nuestras democracias. Con una visión renovada y fortalecida de la cooperación, la solidaridad y la integración, haremos frente a los continuos y crecientes retos del Hemisferio.

Guiados por la necesidad de trabajar juntos para impulsar la prosperidad, promover la inclusión social y una distribución más equitativa del crecimiento económico, eliminar el hambre, elevar los niveles de vida, generar nuevas oportunidades de empleo y de inversión, promover el trabajo decente, así como enfrentar las nuevas amenazas a la seguridad, entre otras, el terrorismo, la delincuencia organizada y el tráfico ilícito de armas, reafirmamos nuestro compromiso con la Carta Democrática Interamericana y reiteramos nuestra firme intención de continuar instrumentando los mandatos de las Cumbres de las Américas, así como los compromisos asumidos en la Cumbre del Milenio, la Conferencia Internacional sobre la Financiación para el Desarrollo (Consenso de Monterrey) y la Cumbre Mundial sobre el Desarrollo Sostenible celebrada en Johannesburgo.

Afirmamos que el bienestar de nuestros pueblos requiere el logro de tres objetivos estrechamente vinculados e interdependientes: crecimiento económico con equidad para reducir la pobreza, desarrollo social y gobernabilidad democrática.

Por ello, declaramos:

Crecimiento económico con equidad para reducir la pobreza

En la búsqueda de un crecimiento económico sostenido y equitativo que contribuya al desarrollo de largo plazo, reduzca la pobreza, elimine el hambre y eleve los niveles de vida de la población, con especial atención a los sectores y grupos sociales más vulnerables, nos comprometemos a continuar instrumentando políticas macroeconómicas sólidas, políticas monetarias y fiscales prudentes, regímenes de tasas de cambio apropiados, una administración prudente y apropiada de la deuda pública, la diversificación de la economía y el mejoramiento de la competitividad. Nos comprometemos también a la transformación cualitativa de la administración pública a través de su modernización, simplificación, descentralización y transparencia. Asimismo, redoblaremos nuestros esfuerzos para mejorar el clima de inversión en nuestros países y promover la responsabilidad social de las empresas.

Reafirmamos nuestro compromiso con el Consenso de Monterrey, adoptado en la Conferencia Internacional sobre la Financiación para el Desarrollo en 2002, en el sentido de que cada país es el principal responsable de su propio desarrollo social y económico a través de políticas racionales, buen gobierno y el estado de derecho. El cumplimiento de esta responsabilidad permite el uso efectivo de recursos internos e internacionales para el desarrollo, el crecimiento económico y la reducción de la pobreza. En este contexto, reafirmamos el imperativo de la comunidad internacional de apoyar los esfuerzos nacionales de desarrollo. De acuerdo con las recomendaciones del Consenso de Monterrey, buscaremos articular esfuerzos internacionales con miras a la movilización de recursos para el desarrollo económico sostenible y el combate a la pobreza y el hambre en todos los países del Hemisferio. En particular, continuaremos nuestros esfuerzos con miras a la identificación de fuentes de financiamiento seguras que atiendan las necesidades de los países en desarrollo y la apertura de mercados para sus productos.

Continuaremos implementando políticas públicas que estimulen mayor ahorro interno, respondan a la necesidad de crear empleos productivos y contribuyan a una mayor inclusión social.

Destacamos la importancia de la participación del sector privado en el logro de nuestros objetivos. Reconocemos que las micro, pequeñas y medianas empresas constituyen un componente fundamental para el crecimiento económico, la creación de empleos y la reducción de la pobreza en nuestros países. Apoyaremos a las micro, pequeñas y medianas empresas a través de políticas y programas que faciliten su consolidación y formalización, permitan su efectivo acceso a los mercados y a las licitaciones del sector público, y entre otros, promuevan la formación de recursos humanos y faciliten el acceso al crédito, a los servicios de desarrollo empresarial y a nuevas tecnologías, a fin de reducir los costos administrativos. Asimismo, promoveremos la intensificación de la cooperación internacional para fomentar la transferencia de mejores prácticas orientadas al desarrollo de las micro, pequeñas y medianas empresas.

Tomaremos las medidas legales, normativas e institucionales necesarias y posibles, antes de la próxima Cumbre de las Américas a celebrarse en 2005, con el objeto de simplificar los procedimientos y reducir significativamente el tiempo y el costo del establecimiento de las empresas en cada país de la región.

Apoyamos el trabajo del Banco Interamericano de Desarrollo a fin de que, a través de sus mecanismos y programas para el desarrollo del sector privado, triplique para el año 2007 sus préstamos mediante el sistema bancario a las micro, pequeñas y medianas empresas, tratando de beneficiar a todos los países que participan en el proceso de Cumbres de las Américas.

Reconocemos el relevante papel que desempeña el comercio en la promoción del crecimiento y el desarrollo económico sostenidos. Reafirmamos nuestro compromiso de avanzar en la Agenda de Doha para beneficiar a todas nuestras economías, especialmente las economías en desarrollo, promoviendo, entre otras medidas, mejor acceso a los mercados, eliminando los subsidios a la exportación y reduciendo sustancialmente las ayudas internas que distorsionan el comercio.

Reconocemos que la liberalización del comercio de productos agrícolas constituye, entre otros, un elemento esencial para el desarrollo de la agricultura en los países del Hemisferio. Por lo tanto, reafirmamos nuestro compromiso con las negociaciones comerciales para promover un efectivo acceso a los mercados.

Acogemos los avances logrados hasta la fecha para el establecimiento de un Área de Libre Comercio de las Américas (ALCA) y tomamos nota con satisfacción de los resultados equilibrados de la VIII Reunión Ministerial del ALCA realizada en Miami en noviembre de 2003. Apoyamos el acuerdo de los ministros sobre la estructura y el calendario adoptado para la conclusión de las negociaciones para el ALCA en los plazos previstos, que fomentará, con la mayor eficacia, el crecimiento económico, la reducción de la pobreza, el desarrollo y la integración, a través de la liberalización del comercio, contribuyendo al logro de los amplios objetivos de la Cumbre(*).

Continuaremos trabajando en la reforma de la arquitectura financiera internacional con los objetivos de, inter alia, contribuir a la prevención y rápida solución de las crisis financieras, que perjudican particularmente a los países en desarrollo de la región, reforzar el financiamiento para el desarrollo, combatir la pobreza y fortalecer la gobernabilidad democrática. Apoyamos los esfuerzos de los países prestatarios para trabajar con el sector privado con el fin de explorar nuevos enfoques para reducir la carga del servicio de la deuda durante períodos de desaceleración económica. Reconocemos el liderazgo de países de la región al incluir cláusulas de acción colectiva en sus emisiones internacionales de bonos. Hacemos un llamado a las instituciones financieras internacionales y regionales a que fortalezcan la coordinación de sus actividades a fin de que respondan de manera más efectiva a las necesidades de desarrollo de largo plazo de los países de la región para alcanzar resultados medibles en sus esfuerzos de erradicación de la pobreza, a través del uso más efectivo de todas las fuentes de financiamiento disponibles para el desarrollo.

Manifestamos que el crecimiento económico sostenible es el factor más importante para la administración y el pago del servicio de la deuda pública.

Reconocemos que las políticas macroeconómicas racionales y una prudente administración fiscal son también centrales para alcanzar la sustentabilidad fiscal a largo plazo.

Consideramos también pertinente tomar en cuenta, cuando corresponda, las previsiones sobre alivio de la deuda externa señaladas en el párrafo 48 del Consenso de Monterrey.

Asimismo, reconocemos la responsabilidad de cada país respecto de su propio desarrollo económico, pero también que existe un vínculo de interdependencia entre las economías nacionales y el sistema económico mundial.

En el contexto de la Iniciativa Reforzada para la reducción de la deuda de los Países Pobres Muy Endeudados, hacemos un llamado a todos los acreedores a participar en el alivio de la deuda en beneficio de los países elegibles del Hemisferio, en apoyo a las reformas económicas y la reducción de la pobreza.

Reconocemos que la seguridad jurídica sobre los derechos de propiedad es uno de los elementos fundamentales para el crecimiento económico, toda vez que la verificación del título de la propiedad ayuda a las personas a obtener préstamos e iniciar negocios.

Por lo tanto, nos comprometemos, en los casos que sea necesario y apropiado, a fortalecer los derechos de propiedad y ampliar el uso de la misma como garantía, asegurando la aplicación de normas eficaces, transparentes, integrales y equitativas que rijan los contratos de propiedad, así como a mejorar o impulsar las medidas relativas a la transferencia de la propiedad, los registros de propiedad, el establecimiento de la propiedad como forma de garantía y los derechos y obligaciones de deudores y acreedores.

En lo que se refiere a estas medidas, nos comprometemos a emprender acciones concretas antes de la próxima Cumbre de las Américas, a celebrarse en la Argentina en 2005, e informar en esa oportunidad sobre los progresos alcanzados. Nos empeñaremos en asegurar que los derechos de propiedad beneficien a todas las personas sin discriminación.

Reconocemos que el envío de remesas es una fuente importante de capital en muchos países del Hemisferio. Nos comprometemos a tomar acciones concretas para promover el establecimiento, lo antes posible, de las condiciones necesarias con miras a alcanzar la meta de una reducción de por lo menos la mitad del costo promedio regional de estas transferencias, de ser posible a más tardar en el 2008 e informar de los progresos alcanzados a la próxima Cumbre de las Américas en Argentina en 2005. Adoptaremos, según sea necesario y apropiado, medidas tales como la promoción de la competencia entre los prestadores de estos servicios, la eliminación de obstáculos normativos y otras medidas restrictivas que afectan el costo de estas transferencias, así como el uso de nuevas tecnologías, manteniendo normas de supervisión financiera efectivas.

Promoveremos la protección de los consumidores, la competencia leal y el perfeccionamiento del funcionamiento de los mercados, a través de marcos regulatorios claros, efectivos y transparentes.

Desarrollo social

Reconocemos que la superación de la pobreza, el hambre y la desigualdad social son grandes retos que enfrentan muchos países del Hemisferio en el siglo XXI. Estamos convencidos de que las políticas económicas y sociales coordinadas e integradas son un requisito para el éxito en el combate a la desigualdad de oportunidades y la marginación, y que tales políticas son pilares fundamentales para edificar una sociedad más justa. Enfatizamos que el trabajo, el empleo y el ingreso son esenciales para una política social incluyente.

Reiteramos que el empoderamiento de la mujer, su plena e igualitaria participación en el desarrollo de nuestras sociedades y su igualdad de oportunidades para ejercer liderazgo son fundamentales para la reducción de la pobreza, la promoción de la prosperidad económica y social y el desarrollo sostenible centrado en el ser humano. Reafirmamos nuestro compromiso de continuar promoviendo la igualdad y equidad de género y los mandatos de las Cumbres de las Américas en esta materia.

Reconocemos la urgencia de que se fortalezcan en la Organización de los Estados Americanos los mecanismos de lucha contra la pobreza, tales como el Consejo Interamericano para el Desarrollo Integral, la Comisión Interamericana de Desarrollo Social y el Programa Interamericano de Combate a la Pobreza y la Discriminación. Reconocemos, asimismo, la importancia de la promoción y observancia de los derechos económicos, sociales y culturales. Urgimos a la Organización de los Estados Americanos a considerar cuidadosamente las recomendaciones aprobadas durante la Reunión de Alto Nivel sobre Pobreza, Equidad e Inclusión Social, celebrada en Isla de Margarita, Venezuela, para fortalecer la agenda social hemisférica.

Impulsaremos políticas que fortalezcan los sistemas de seguridad social en nuestros países. Asimismo, instrumentaremos, en la medida de nuestras capacidades y posibilidades financieras, redes de protección social u otras modalidades apropiadas para atender a los sectores más vulnerables de nuestras sociedades. Alentamos a los países del Hemisferio que aún no hayan establecido estas redes a explorar la posibilidad de hacerlo en el más corto plazo que les sea posible.

Reconocemos los esfuerzos realizados por países del Hemisferio para atender los problemas sociales suscitados por situaciones de desocupación, tales como la adopción de sistemas de seguro de desempleo o programas de ingreso de subsistencia.

Reafirmamos que la diversidad de culturas que caracteriza a nuestro Hemisferio enriquece enormemente a nuestras sociedades y que el respeto y la valoración de nuestra diversidad cultural propician el desarrollo cultural y la cohesión social en nuestros países.

Con relación a los derechos de los pueblos indígenas, reconocemos el avance sustantivo alcanzado en las negociaciones llevadas a cabo en el marco de la Organización de los Estados Americanos en torno a la Declaración Americana sobre los Derechos de los Pueblos Indígenas, con la participación efectiva de representantes de estos pueblos. Reiteramos nuestra voluntad política y apoyo para la conclusión exitosa de las negociaciones y pronta aprobación de la Declaración, la cual tiene como objetivo promover y proteger sus derechos humanos y libertades fundamentales.

Destacamos la importancia de la cooperación entre países de origen, tránsito y destino para asegurar la plena protección de los derechos humanos de todos los migrantes, incluidos los trabajadores migratorios y sus familias, y la observancia de las leyes laborales aplicables a ellos, de conformidad con los compromisos asumidos en las Cumbres de Santiago y de la Ciudad de Québec. Apoyamos la adopción de programas de migración ordenada como factor de desarrollo económico y social, y cooperaremos en el combate a la trata de personas, que afecta especialmente a mujeres y niños.

Estamos comprometidos con los principios del trabajo decente establecidos por la Organización Internacional del Trabajo y promoveremos la aplicación de la Declaración relativa a los Principios y Derechos Fundamentales en el Trabajo, con el convencimiento de que el respeto de los derechos y la dignidad de los trabajadores es un elemento esencial para alcanzar la reducción de la pobreza y el desarrollo social y económico sostenible de nuestros pueblos. Adicionalmente, acordamos tomar medidas para combatir las peores formas de trabajo infantil. Reconocemos y apoyamos la importante labor de la Conferencia Interamericana de Ministros de Trabajo para alcanzar estos objetivos vitales.

La educación es factor decisivo para el desarrollo humano, al incidir en la vida política, social, cultural, económica y democrática de nuestras sociedades. El incremento de las tasas de analfabetismo en muchos países de nuestro Hemisferio es un asunto que requiere nuestra acción inmediata. Nos comprometemos a continuar promoviendo el acceso a la educación básica de calidad para todos, basada en los principios de participación, equidad, pertinencia y eficacia, que genere las capacidades y habilidades necesarias para impulsar el proceso de desarrollo de nuestros pueblos sin discriminación ni exclusión alguna y así responder a los retos del siglo XXI.

Nos comprometemos a incrementar el acceso y la divulgación de información sobre nuestros sistemas educativos, con el objeto de mejorar su desempeño. En este sentido, reiteramos nuestro compromiso de continuar la implementación del Proyecto Regional de Indicadores Educativos, refrendado en la Tercera Reunión Interamericana de Ministros de Educación, celebrada en la Ciudad de México. En especial, aquellos países que no lo hayan hecho elaborarán y divulgarán públicamente, antes de la próxima Cumbre, un informe con base en las metas de educación establecidas en el Plan de Acción de la Segunda Cumbre de las Américas, a fin de fomentar su uso como una herramienta en la toma de decisiones para evaluar y mejorar los resultados.

Coincidimos en que la investigación y el desarrollo científico y tecnológico juegan un papel importante en la creación y el sostenimiento de economías productivas. Seguiremos formulando políticas y lineamientos que apoyen las asociaciones de investigación públicas y privadas y promuevan su interacción con los sectores productivos, teniendo en cuenta los requerimientos y objetivos de nuestros países. Continuaremos incrementando las inversiones en el área de ciencia y tecnología, con la participación del sector privado y el apoyo de los organismos multilaterales. En este sentido, nos empeñaremos en ampliar el acceso efectivo y equitativo a las tecnologías y su transferencia. Asimismo, intensificaremos nuestros esfuerzos para incentivar a nuestras universidades e instituciones superiores de ciencia y tecnología a multiplicar y potenciar sus vínculos y a profundizar la investigación básica y aplicada. En relación con todas estas iniciativas, nos comprometemos a la protección de la propiedad intelectual, de conformidad tanto con las leyes nacionales como con los convenios internacionales.

Estamos conscientes de que la revolución informática aporta nuevas oportunidades para aumentar el acceso al conocimiento para el desarrollo y para ampliar la participación equitativa en el desarrollo sostenible de nuestras sociedades, particularmente en las áreas rurales, remotas y marginales. En un esfuerzo por reducir la brecha digital, tanto dentro de nuestros países como entre ellos, nos comprometemos con la Declaración de Principios de la Cumbre Mundial sobre la Sociedad de la Información y la instrumentación continuada de la Agenda de Conectividad para las Américas y el Plan de Acción de Quito. Por ello, reafirmamos nuestro compromiso de construir una sociedad de la información enfocada en el ser humano, incluyente y orientada al desarrollo, que esté inspirada en los objetivos de inclusión social, reducción de la pobreza y el progreso en el marco de un desarrollo económico social equilibrado.

Nos abocaremos, en el marco de nuestras legislaciones y competencias nacionales, a incentivar el acceso a precios razonables a las tecnologías de la información y la comunicación para todos, y alentaremos la plena y activa participación de la sociedad civil, incluido el sector privado, para alcanzar esta meta.

Destacamos que uno de los pilares del desarrollo humano y el progreso de las naciones es la protección social en materia de salud, por lo que continuaremos ampliando las estrategias de prevención, atención y promoción, así como la inversión en este ámbito, a efecto de proveer servicios de calidad para todos y mejorar dentro de lo posible la protección social a todas las personas, con particular énfasis en los grupos más vulnerables.

Estamos particularmente preocupados por el impacto del VIH/SIDA en nuestras respectivas sociedades, su proliferación y la amenaza que ésta representa para la seguridad de nuestros pueblos. Reconocemos que para combatir la pandemia del VIH/SIDA es necesario realizar mayores esfuerzos de prevención, atención y tratamiento en el Hemisferio. Nuestro liderazgo político es esencial para hacer frente al estigma, la discriminación y el temor que disuaden a las personas de someterse a la prueba y acceder al tratamiento y atención. Reconocemos que, para hacer frente a los desafíos causados por la pandemia del VIH/SIDA, se requiere continuar aumentando los esfuerzos de cooperación a nivel mundial.

De acuerdo con las resoluciones relevantes de las Naciones Unidas y de sus organismos especializados, las decisiones pertinentes de la Organización Mundial del Comercio y la Iniciativa "tres millones para 2005" de la Organización Mundial de la Salud, nos comprometemos a facilitar tratamiento accesible del VIH/SIDA con el objetivo de proveer tratamiento antirretroviral a todos los que lo necesiten, lo más pronto posible y al menos a 600.000 individuos para el año 2005. Asimismo, solicitamos al Fondo Mundial de Lucha contra el SIDA, la Tuberculosis y el Paludismo identificar criterios que permitan a los países de América Latina y el Caribe tener un mayor acceso a sus recursos.

De la misma forma, estamos preocupados por las enfermedades emergentes y reemergentes, tales como malaria, dengue, fiebre amarilla, tuberculosis, lepra, mal de Chagas y otras, considerando el actual contexto económico, social y de saneamiento ambiental, el impacto de los recurrentes desastres naturales y los problemas de salud asociados con el crecimiento no planificado en áreas densamente pobladas.

Por ello, nos comprometemos a reforzar los programas de promoción, prevención, control y tratamiento, continuar desarrollando y fortaleciendo estrategias de cooperación técnica entre países de la región y profundizar la cooperación técnica con la Organización Panamericana de la Salud, el Banco Interamericano de Desarrollo y otros organismos interamericanos, así como con otros actores clave, con el propósito de implementar acciones integrales de salud pública para el control y la eliminación de estas enfermedades.

Nos comprometemos a mantener un esfuerzo sostenido para mejorar las condiciones de vida de las poblaciones rurales, al promover las inversiones y crear un entorno favorable para el mejoramiento sostenible de la agricultura, a fin de que contribuya al desarrollo social, la prosperidad rural y la seguridad alimentaria. En este contexto, apoyamos la aplicación del Plan de Acción "AGRO 2003-2015" para la Agricultura y la Vida Rural de las Américas, adoptado por la Segunda Reunión Ministerial de Agricultura y Vida Rural, llevada a cabo en la Ciudad de Panamá en noviembre de 2003, y esperamos que el Foro Mundial de Biotecnología, que se llevará a cabo en Chile en marzo de 2004, contribuya a combatir el hambre en la región.

Asumimos el compromiso de incrementar la cooperación y fortalecer las instituciones responsables de coordinar e implementar las acciones orientadas a disminuir el impacto de los desastres naturales en las personas y su efecto en los planes nacionales de desarrollo, con énfasis en las áreas de prevención, mitigación, atención de emergencias y gestión del riesgo en sus diferentes niveles.

Creemos que asegurar la salud ambiental de nuestras poblaciones es una inversión para el bienestar y la prosperidad de largo plazo. Nos sentimos estimulados por la nueva alianza de los Ministros de Salud y Medio Ambiente de las Américas y les encomendamos desarrollar una agenda de cooperación para prevenir y minimizar los impactos negativos al medio ambiente y a la salud humana.

Gobernabilidad democrática

Expresamos nuestro apoyo a la Declaración de Santiago sobre Democracia y Confianza Ciudadana para definir una agenda de gobernabilidad para el Hemisferio que nos permita enfrentar los desafíos políticos, económicos y sociales, para fomentar la credibilidad y la confianza ciudadana en las instituciones democráticas.

Reiteramos nuestro compromiso con la plena aplicación de la Carta Democrática Interamericana, que constituye un elemento de identidad regional cuya proyección internacional es un aporte de nuestro Hemisferio a la comunidad de naciones. Reafirmamos nuestra decisión de coordinar acciones inmediatas cuando la democracia corra peligro en cualquiera de nuestros países. Asimismo, continuaremos nuestros esfuerzos para fortalecer los mecanismos de defensa de la democracia y para desarrollar y promover una cultura y una educación para la democracia.

Reconocemos la participación de muchos países del Hemisferio en la Comunidad de las Democracias y hacemos un llamado para que la Tercera Conferencia Ministerial continúe apoyando el fortalecimiento de las instituciones democráticas, en especial de los partidos políticos.

El fortalecimiento y respeto del estado de derecho, la defensa de los derechos humanos y las libertades fundamentales, el progreso económico, el bienestar y la justicia social, la transparencia y la rendición de cuentas en los asuntos públicos, la promoción de diversas formas de participación ciudadana y la generación de oportunidades para todos son fundamentales para promover y consolidar la democracia representativa.

La gobernabilidad democrática se fortalece a través del diálogo entre todos los sectores de la sociedad. Continuaremos impulsando una cultura democrática y de desarrollo basada en el pluralismo y la aceptación de la diversidad social y cultural.

Reconocemos que la corrupción y la impunidad debilitan las instituciones públicas y privadas, erosionan la moral de los pueblos, atentan contra el estado de derecho y distorsionan las economías y la asignación de recursos para el desarrollo. Por ello, nos comprometemos a intensificar nuestros esfuerzos para combatir la corrupción y otras prácticas no éticas en los sectores público y/o privado, fortaleciendo una cultura de transparencia y una gestión pública más eficiente.

Manifestamos nuestra preocupación por prácticas corruptas, ilegales y fraudulentas en la administración de algunas empresas nacionales y transnacionales, que podrían afectar negativamente las economías, en particular en las de los países en desarrollo, sus productores y consumidores.

La Carta Democrática Interamericana señala que los pueblos de América tienen derecho a la democracia y sus gobiernos la obligación de promoverla y defenderla y establece que son componentes fundamentales del ejercicio de la democracia, la transparencia de las actividades gubernamentales, la probidad y la responsabilidad de los gobiernos en la gestión pública. Por ello, incrementaremos nuestra cooperación en el marco de la Convención Interamericana contra la Corrupción, particularmente a través del fortalecimiento del Mecanismo de Seguimiento de este instrumento. Encomendamos a la próxima reunión de la Conferencia de los Estados Partes del Mecanismo de Seguimiento de la Convención que proponga medidas concretas para fortalecer ese mecanismo. Estas recomendaciones se evaluarán en una reunión de los Estados Partes de la Convención a realizarse en Managua, Nicaragua, a mediados de 2004. Asimismo, en esa reunión se considerarán medidas concretas adicionales para aumentar la transparencia y combatir la corrupción. Instruimos a nuestros Ministros de Relaciones Exteriores que nos informen en la Cuarta Cumbre de las Américas sobre los progresos realizados.

Acordamos hacer consultas en el caso de que la adhesión a nuestros objetivos compartidos de transparencia y anticorrupción, de conformidad con la Convención Interamericana contra la Corrupción, se vea seriamente comprometida en cualquiera de nuestros países.

Nos comprometemos a impulsar la transparencia en los procesos políticos, en la administración de las finanzas públicas, en las transacciones gubernamentales y en los procedimientos de licitaciones y contratos de acuerdo con la legislación interna para, entre otras cosas, prevenir los abusos y mantener la confianza pública.

En el marco de nuestra legislación nacional y normas internacionales aplicables, nos comprometemos a negar acogida a funcionarios corruptos, a quienes los corrompen y a sus bienes, y a cooperar en su extradición, así como en la recuperación y la restitución de los activos producto de la corrupción a sus legítimos propietarios. Asimismo, nos comprometemos a perfeccionar los mecanismos regionales de asistencia jurídica mutua en materia penal y su implementación.

La Convención de las Naciones Unidas contra la Corrupción es un valioso instrumento para enfrentar este flagelo, por lo que nos comprometemos a considerar su firma y promover su ratificación.

También nos comprometemos a incrementar la transparencia de las organizaciones internacionales de las cuales somos miembros a través del fortalecimiento de sus mecanismos de rendición de cuentas.

Reconocemos que el pluralismo político y partidos políticos sólidos son elementos esenciales de la democracia. Destacamos la importancia de normas que aseguren la transparencia de sus finanzas, eviten la corrupción y el riesgo de influencias indebidas y alienten un alto nivel de participación electoral. Por ello, promoveremos las condiciones que permitan a los partidos políticos desarrollarse con autonomía de los gobiernos. Alentaremos la formación política y preparación de líderes, incluyendo mujeres, jóvenes, indígenas, miembros de grupos étnicos y poblaciones marginadas. Destacamos la importante labor del Foro Interamericano sobre Partidos Políticos para facilitar que los partidos compartan mejores prácticas y se fortalezcan, así como para promover reformas de los sistemas de partidos políticos.

Coincidimos en que, a través de la participación ciudadana, la sociedad civil debe contribuir en el diseño, ejecución y evaluación de las políticas públicas impulsadas por los distintos órdenes o niveles de gobierno. Reconocemos el papel de la sociedad civil y su contribución a la buena gestión pública y reafirmamos la importancia de continuar consolidando nuevas asociaciones que permitan la vinculación constructiva entre gobiernos, organizaciones no gubernamentales, organismos internacionales y distintos sectores de la sociedad civil para que trabajen a favor del desarrollo y la democracia.

Alentaremos la participación de la sociedad civil en el proceso de Cumbres de las Américas, para lo cual nos proponemos institucionalizar los encuentros con la sociedad civil, el sector académico y el privado.

Impulsaremos la modernización del Estado como elemento importante para el fortalecimiento de la gobernabilidad democrática y el buen gobierno, conjugando eficacia y eficiencia con mejor acceso a los servicios, transparencia y responsabilidad en la gestión, así como la consolidación y profesionalización de la administración pública. Nos comprometemos a estimular el uso de nuevas tecnologías de información y comunicación en los procesos de gestión pública y adoptar estrategias que permitan el desarrollo del gobierno electrónico.

El acceso a la información en poder del Estado, con el debido respeto a las normas constitucionales y legales, incluidas las de privacidad y confidencialidad, es condición indispensable para la participación ciudadana y promueve el respeto efectivo de los derechos humanos. Nos comprometemos a contar con los marcos jurídicos y normativos, así como con las estructuras y condiciones necesarias para garantizar a nuestros ciudadanos el derecho al acceso a la información.

Tomamos nota con satisfacción de que los gobiernos del Hemisferio están ejecutando el Consenso de Monterrey, al explorar formas innovadoras para movilizar financiamiento para la inversión privada y pública y reforzar el manejo de la deuda, considerando instrumentos financieros como los bonos indexados al crecimiento y otros, para promover la estabilidad macroeconómica y reducir la vulnerabilidad financiera. La aplicación de estas medidas estaría orientada a acelerar el crecimiento económico, reducir la pobreza y fortalecer la gobernabilidad democrática. Tomamos nota, asimismo, de los esfuerzos de los gobiernos de la región para promover la discusión en esta área.

Destacamos el papel de las actuales agencias multilaterales al proveer asistencia humanitaria. Asimismo, tomamos nota de las discusiones e iniciativas encaminadas a mejorar la efectividad en la provisión de asistencia humanitaria y erradicación de la pobreza, tales como la propuesta de crear un Fondo Humanitario Internacional, de carácter voluntario.

La justicia social y la reducción de la pobreza contribuyen a la estabilidad, la democracia y la seguridad de nuestros Estados y de la región. Reiteramos que entre las principales causas de inestabilidad en la región se encuentran la pobreza, la desigualdad y la exclusión social, que debemos enfrentar en forma integral y urgente.

Los avances en el desarrollo económico y social y el logro de mayores niveles de equidad a través del buen gobierno contribuirán a que se avance en la estabilidad en el Hemisferio y se profundice la dimensión humana de la seguridad.

Reiteramos nuestro compromiso con los objetivos y propósitos contenidos en la Declaración sobre Seguridad en las Américas, aprobada en la Conferencia Especial sobre Seguridad realizada en la Ciudad de México en octubre de 2003, que se basa, entre otros, en el concepto multidimensional de la seguridad, así como en el principio de que el fundamento y el propósito de la seguridad es la protección de los seres humanos.

Esta es nuestra primera reunión desde los trágicos eventos del 11 de septiembre de 2001. Reiteramos que el terrorismo, así como la proliferación de armas de destrucción masiva, constituyen graves amenazas a la seguridad internacional, a las instituciones, a los valores democráticos de los Estados y al bienestar de nuestros pueblos. Resolvemos intensificar nuestros esfuerzos y fortalecer nuestra cooperación para enfrentar estas amenazas.

Tomaremos todas las medidas necesarias para prevenir y combatir el terrorismo y su financiación, en cumplimiento pleno de nuestros compromisos en el marco del derecho internacional, incluidos el derecho internacional de los derechos humanos, el derecho internacional de los refugiados y el derecho internacional humanitario. De igual manera, nos comprometemos a luchar contra todas las formas de delincuencia transnacional, incluido el tráfico ilícito de drogas, armas y personas, particularmente cuando generan fondos utilizados en apoyo a las organizaciones terroristas. También nos comprometemos a adherirnos a las normas mundiales contra el lavado de activos y la financiación del terrorismo.

Hacemos un llamado a aquellos países que aún no lo hayan hecho a ratificar la Convención Interamericana contra el Terrorismo, las doce convenciones y protocolos de las Naciones Unidas contra el terrorismo, así como otros instrumentos relacionados. Instamos a todos los países a considerar con urgencia la firma y ratificación de la Convención Interamericana sobre Asistencia Mutua en Materia Penal y a participar activamente en la Red de asistencia jurídica mutua en materia penal.

Encomendamos a la Organización de los Estados Americanos, el Banco Interamericano de Desarrollo, la Organización Panamericana de la Salud, la Comisión Económica de las Naciones Unidas para América Latina y el Caribe, el Banco Mundial, el Instituto Interamericano de Cooperación para la Agricultura, la Corporación Andina de Fomento, el Banco Centroamericano de Integración Económica y el Banco de Desarrollo del Caribe que fortalezcan su coordinación y continúen profundizando su apoyo, a través de sus respectivas actividades y programas, comprometiendo los recursos apropiados para implementar y hacer seguimiento de los Planes de Acción de las Cumbres de las Américas, así como de esta Declaración, y que presten su asistencia en los preparativos de la Cuarta Cumbre de las Américas a celebrarse en 2005.

Agradecemos a la Organización de los Estados Americanos y a su Secretaría General, en particular a la Secretaría del Proceso de Cumbres de las Américas y al Grupo de Trabajo Conjunto de Cumbres, su labor en el seguimiento de las mismas y en los trabajos preparatorios de esta Cumbre Extraordinaria.

Expresamos nuestro agradecimiento al pueblo y al Gobierno de México por haber hospedado esta Cumbre Extraordinaria de las Américas y al Gobierno de la Argentina por refrendar la invitación para celebrar en ese país la Cuarta Cumbre de las Américas en 2005.

Nosotros, los Jefes de Estado y de Gobierno de las Américas, acordamos que el presente documento sea conocido como la "Declaración de Nuevo León" y lo aprobamos a los trece días del mes de enero del año dos mil cuatro.


(*) Venezuela se reserva el párrafo relativo al ALCA, por motivos principistas y diferencias profundas acerca del concepto y la filosofía contenidas en el modelo propuesto, así como por el tratamiento dado a las materias específicas y a los plazos establecidos. Ratificamos nuestro compromiso con la consolidación de un bloque regional y de comercio justo, como base para fortalecer los niveles de integración. Este proceso debe considerar las especificidades culturales, sociales y políticas de cada país; la soberanía y constitucionalidad; el nivel y tamaño de sus economías para garantizar un trato justo.

 

 

Declaración del Milenio

Resolución aprobada por la Asamblea General de la ONU o 13/09/2000

Informe PNUD: “La Democracia en América Latina”

Mirada profunda e integral sobre a Democracia en América Latina.

http://democracia.undp.org

Pavimentando la vía para una Taiwan sostenible

Discurso del presidente Chen Shui-bian en ocasión de la toma de posesión del undécimo mandato presidencial y vicepresidencial de la República de China 26/05/2004

Honorables Jefes de Estado, miembros del Cuerpo Diplomático y dignatarios extranjeros, distinguidos huéspedes, queridos compatriotas:

En primer lugar, deseo agradecer a los honorables huéspedes locales y extranjeros que nos acompañan hoy en la ceremonia de toma de posesión del Undécimo Mandato Presidencial y Vicepresidencial de la República de China. Hemos venido a presenciar juntos los pasos progresivos de la democracia de Taiwan, así como la extraordinaria y realmente singular historia escrita conjuntamente por los 23 millones de ciudadanos de Taiwan.

En esta jubilosa ocasión de celebración nacional, asumiré el solemne deber confiado en mí por el pueblo. En estos momentos, no llenan mi mente las elocuentes palabras de gloria y exaltación, sino los pensamientos profundos de una responsabilidad más grande, una mayor humildad y una más profunda auto-reflexión.

En el último año del siglo XX, Taiwan atravesó un umbral histórico al completar su primera transferencia del poder entre partidos políticos e iniciar una nueva era en el desarrollo democrático de nuestra nación. En esos momentos de cambio entre un viejo siglo y uno nuevo, nuestra naciente democracia se encontró a sí tambaleante en un accidentado sendero de aflicciones. El viaje inaugural de Taiwan hacia el nuevo siglo estuvo lleno de turbulencias a medida que lo viejo y lo nuevo, el débil y el fuerte, la aparición de la crisis y el surgimiento de la oportunidad, chocaron entre sí en la coexistencia.

Ante los ojos de las sociedades de etnia china y otros países de reciente democratización, la democracia de Taiwan no sólo es un experimento de democratización, sino que simboliza un modelo ejemplar. El patrón de la democracia que se ha logrado en las naciones occidentales es el resultado comprobado de la prueba del tiempo. En comparación, la recién instaurada democracia de Taiwan, tras de pasar por tantas dificultades, ha surgido como un logro aún más precioso. Nuestra experiencia también sirve como un testamento de que la democracia no es algo que se encuentra ya hecho, ni un ideal utópico. No es un tren expreso que nos transporta directamente al destino final. El avance de la democracia se logra únicamente a través del esfuerzo constante y gradual, paso a paso.

En la etapa inicial de la democratización de Taiwan --desde el levantamiento de la ley marcial, a la reelección completa de la Legislatura Nacional y la elección directa del Presidente-- investimos la soberanía en el pueblo y comenzamos a promover la identidad nacional de Taiwan. En la segunda etapa, se hizo mayor hincapié en el establecimiento de una sociedad civil y en la reconstrucción de la unidad a través de un sentimiento de destino compartido.

Desde una mayor conciencia comunitaria y cívica a la más amplia participación en los asuntos públicos y en la decisión de la política nacional --incluyendo la celebración de un referéndum--, se han afirmado y posteriormente mejorado los derechos y deberes del ciudadano en una sociedad civil; y por lo tanto, se ha desarrollado una democracia más madura, racional y responsable. Debemos procurar establecer una sociedad civil, y a través de la participación conjunta y los esfuerzos colectivos, hemos de crear una identidad con esta tierra y una memoria común si deseamos trascender las limitaciones de etnicidad, linaje, lenguaje y cultura, para construir un sentimiento nuevo y unificado del destino compartido.

En la sociedad taiwanesa actual, las cuestiones étnicas y de identidad constituyen un asunto serio que no puede ser negado ni pasado por alto deliberadamente. Mis colegas y yo, en el Partido Democrático Progresista, como partido gobernante, dirigiremos el camino para enfocar en tales cuestiones. Tomaremos el primer paso y comenzaremos con una sincera reflexión.

Hace varios siglos, nuestros antepasados atravesaron el "canal de agua negra" (Estrecho de Taiwan) o cruzaron el mar para encontrar un refugio seguro en Taiwan. Indistintamente en qué momento llegaron, ni de cuáles hayan sido sus orígenes ancestrales o del lenguaje que hablan, incluso a pesar de sus diferentes esperanzas y sueños, todos nuestros antepasados se asentaron acá y se enfrentaron juntos a un destino común. Indistintamente sean aborígenes o inmigrantes, compatriotas que viven en el exterior, cónyuges extranjeros o trabajadores foráneos que laboran bajo el sol abrasador de Taiwan, todos han hecho contribuciones únicas a esta tierra y cada uno de ellos se ha convertido en un miembro indispensable para nuestra familia del "Nuevo Taiwan".

Debido a su diferente historia y distintivas subculturas, los diversos grupos étnicos sostienen entendiblemente opiniones y valores divergentes. Reconociendo tales diferencias inherentes, debemos abrazarnos unos con otros con mayor tolerancia y entendimiento. El gobierno autoritario del pasado explotó la desigualdad entre los diferentes grupos étnicos, reprimiendo las lenguas y culturas nativas. Sin embargo, debemos reconocer que a excepción de unas pocas personas en el poder, miembros de todos los grupos étnicos fueron perseguidos. El Incidente del 28 de Febrero y el "Terror Blanco", cuyas víctimas incluyeron ambos, los ben-sheng (taiwaneses) y wai-sheng (continentales), no son representaciones históricas de la subyugación por grupos étnicos, sino más bien, el abuso del poder por un gobierno de turno.

La fibra de la sociedad de Taiwan en el día de hoy está compuesta principalmente de diversos grupos inmigrantes. No es un estado colonial gobernado por una minoría; por ende, ningún grupo étnico en sí puede cargar inmerecidamente con el peso de la historia. Actualmente, no importa cuál sea el sitio de nacimiento de alguien --sea Guangdong o Taitung--, no importa el origen de la madre de uno --sea Vietnam o Tainan--, e indistintamente de si un individuo se identifica con Taiwan o con la República de China, todos compartimos un destino común con la misma paridad e igualdad. Por lo tanto, abandonemos nuestra diferenciación entre nativo y extranjero, y entre minoría y mayoría, ya que la descripción más complementaria y exacta del Taiwan del día de hoy es un pueblo "étnicamente diversificado, pero siendo una sola nación". Un sentimiento compartido de pertenencia se ha convertido en el común denominador entre los 23 millones de personas en Taiwan.

La elección presidencial de este año estuvo marcada por una campaña excesivamente exaltada, nunca antes vista en la historia. Los cercanos resultados han impulsado a los partidos de oposición a cuestionar el proceso y presentar demandas en desafío a los resultados de la votación. Como presidente titular, he expresado con mi mayor sinceridad mi más alto respeto por la independencia e imparcialidad de nuestro sistema judicial. También he jurado aceptar el resultado de su investigación indistintamente de cuál sea el resultado final. Creo firmemente que aceptar y obedecer el mandato de la ley constituye el único canal mediante el cual podemos resolver los conflictos, ya que si revocamos la confianza que el pueblo ha colocado en la democracia y la independencia judicial de Taiwan, entonces el resultado final será que "todos seremos perdedores".

La lluvia de hoy ha caído en buen momento, ya que servirá para enfriar los ánimos y permitir que nos tranquilicemos y despejemos nuestras mentes.

En un sistema democrático, las elecciones programadas están diseñadas para el ejercicio de la soberanía por parte del pueblo. Ellas también ofrecen un canal a través del cual se pueden reevaluar regularmente la voluntad popular y los valores sociales. La fuerte competencia ha hecho que los políticos hayan pasado por la forma más directa de evaluación, que con frecuencia sirve como su mayor fuente de inspiración. De igual manera, mi campaña, así como mi Administración, estuvo sujeta a un escrutinio más bien duro durante la elección, pero hemos aprendido y mejorado como resultado de ésto. En cualquier elección, resulta inevitable que aparezcan agudas diferencias entre las facciones políticas en contienda. Esto podría incluir ideologías en contraste, disparidad en las plataformas políticas, e incluso variación en los métodos utilizados para movilizar a los simpatizantes. Sin embargo, una elección democrática no es equivalente a una apuesta donde "el ganador se lo lleva todo"; ni tampoco debe conducir a un antagonismo azuzado a propósito entre los votantes. El sistema de controles y equilibrios de la política multipartidista constituye un sólido marco para la gestión de gobierno democrática. Un partido gobernante responsable y una oposición leal, representan juntos la voz del pueblo. Ambos son bienes políticos de una nación libre y de un pueblo libre. Sea el partido gobernante o la oposición, sus respectivos papeles han sido investidos por el pueblo como una oportunidad así como una responsabilidad.

En mi opinión, el desafío final de la pasada elección no radica tanto en ganar un mandato como en la valla post-electoral de superar la muralla del antagonismo y encontrar medios para reconciliar la profunda división causada por la desconfianza. No debemos permitir que el estrecho margen de victoria se convierta en una fuente de mayor conflicto en la sociedad. Por lo tanto, deseo prometer aquí que escucharé, entenderé, obedeceré las leyes y razonaré, así como lucharé por unificar el pueblo de Taiwan; de manera que podamos disipar la animosidad generada por la campaña y reconstruir un "puente de confianza" entre los partidos gobernante y de oposición.

Unir a Taiwan, estabilizar las relaciones a través del Estrecho, buscar la armonía social y revigorizar la economía. Esos son los deseos más sinceros del pueblo y constituyen la misión prioritaria de mi nueva Administración. Pero ninguno de esos objetivos pueden ser logrados a través de un esfuerzo individual, ni tampoco lo puede hacer un partido político solo. Debo recurrir al pueblo con una petición de apoyo, tal como lo estoy haciendo hoy, pidiendo a los partidos de oposición y a las voces de la opinión pública que se unan a mí en este esfuerzo histórico.

CREED EN TAIWAN. Debemos continuar impulsando la competitividad nacional y cultivar una atmósfera de humanitarismo, protección medioambiental y desarrollo sostenible. PERSISTID CON LA REFORMA. Debemos seguir adelante en respuesta a la demanda popular por la reforma de nuestros sistemas político y judicial, del sistema educativo, y de nuestras infraestructuras financieras y fiscales; por el mejoramiento de la calidad de nuestros medios de comunicación y por una abarcadora reforma social. Debemos estar fortalecidos con nuestra fe en Taiwan y debemos perseverar en la lucha por alcanzar nuestras metas. Los esfuerzos que hagamos hoy se traducirán en un duradero legado para las futuras generaciones: un nuevo Taiwan justo donde se materialicen la justicia social, la justicia económica, la imparcialidad de nuestro sistema judicial, la justicia entre los sexos y la justicia internacional.

Frente a la competencia cada vez más fuerte y vigorosa en el ámbito internacional, las tareas vitales para el desarrollo sostenible de Taiwan son incorporar el poder del pueblo y trabajar arduamente para mejorar la eficiencia de los mecanismos gubernamentales. Aún así, debemos tener en mente que las circunstancias históricas y políticas nos confinan a un existente marco constitucional que constituye ahora el impedimento más directo a nuestra efectiva gestión de gobierno.

La Constitución es la base legal suprema de una nación, simbolizando un primordial contrato entre el Gobierno y el pueblo. Nuestra actual Constitución fue promulgada bajo circunstancias que eran muy diferentes a la sociedad en que vivimos hoy, y la mayoría de los artículos en la Constitución ya no satisfacen las necesidades actuales --mucho menos las del futuro-- de Taiwan. La promoción de la reestructuración de la Constitución y el reestablecimiento del orden constitucional son tareas que corresponden a las expectativas del pueblo y van acorde con el consenso compartido por todos los partidos políticos.

El proyecto de reestructuración de la Constitución tiene como meta mejorar la gestión de gobierno y aumentar la eficiencia administrativa con el fin de garantizar una sólida base para el mandato democrático de la ley y promover la estabilidad y prosperidad a largo plazo de la nación. Existen muchos problemas en nuestra actual Constitución que requieren ser tratados, entre los cuales los más obvios e inmediatos incluyen: si debe existir una separación del poder en tres o cinco ramos; si adoptar un sistema de gobierno presidencial o parlamentario; si el Presidente debe ser elegido por la mayoría absoluta o una mayoría relativa; la reforma de la Legislatura nacional y los artículos relacionados; el papel de la Asamblea Nacional y su retención versus abolición; si suspender o abolir el gobierno provincial; bajar la edad para el derecho al voto; modificar los requerimientos del servicio militar obligatorio; la protección de los derechos humanos básicos y los derechos de los desventajados; y los principios que rigen sobre la administración de la economía nacional. De hecho, este será un proyecto de gran escala que con certeza tendrá un impacto significativo.

Para evitar que se repitan los mismos errores de las pasadas administraciones --seis rondas de enmiendas constitucionales en un lapso de diez años--, el propuesto proyecto de reestructuración de la Constitución no debe ser monopolizado por una persona o un solo partido político, ni tampoco debe ser tomado meramente como algo a corto plazo. En el futuro, invitaremos a miembros de los partidos gobernante y de oposición, así como expertos legales, académicos y representantes de todos los campos y estratos sociales para colaborar en la formación de un "Comité de Reforma Constitucional". Nuestra meta será generar el más alto nivel de consenso social en el alcance y el procedimiento de la reforma constitucional, los cuales estarán abiertos al escrutinio público.

Para cuando complete mi mandato presidencial en 2008, espero entregarle al pueblo de Taiwan y a nuestro país una nueva versión de nuestra Constitución --una que sea oportuna, pertinente y factible--, esta es mi responsabilidad histórica y mi compromiso con el pueblo. En el mismo contexto, estoy muy al tanto que aún no se ha logrado un consenso en los asuntos relacionados con la soberanía nacional, el territorio y el tema de unificación/independencia; por lo tanto, permítanme proponer explícitamente que esos asuntos particulares sean excluidos del actual proyecto de reestructuración constitucional. En términos de procedimiento, debemos seguir las reglas establecidas en la existente Constitución y sus enmiendas. Por ende, después de la aprobación por la Legislatura nacional, se elegirán a los miembros de la primera, y también la última, Asamblea Nacional ad hoc, quienes serán encargados de la misión de adoptar la propuesta de reforma constitucional tal como ha sido aprobada por la Legislatura, abolir la Asamblea Nacional e incorporar en la Constitución el derecho del pueblo al referéndum sobre la revisión constitucional. Al proceder de esta forma, esperamos echar una base sólida para el desarrollo a largo plazo de nuestra democracia constitucional y el derecho del pueblo al referéndum sobre las propuestas legislativas para la revisión constitucional.

Durante los últimos cuatro años, hemos sido testigos de dramáticos cambios políticos y económicos en el mundo. Frente al nuevo orden internacional, Taiwan debe pararse firmemente y perseverar en nuestro actual esfuerzo para convertirnos en una nación mejor y más fuerte. También debemos esforzarnos para reubicarnos a nosotros mismos en una posición de equilibrio entre la competencia global y la cooperación internacional.

La amistad por tanto tiempo de Taiwan con Estados Unidos, Japón y nuestros aliados en el mundo ha estado fundamentada en la salvaguarda de nuestros intereses comunes. Más importante aún, ésta es una alianza de valores fundamentales que compartimos: libertad, democracia, derechos humanos y paz.

El desarrollo democrático de Taiwan, y la paz y estabilidad en el Estrecho de Taiwan, siguen siendo un punto de enfoque de la atención internacional. En nombre de nuestro gobierno y pueblo, deseo expresar una vez más nuestra sentida gratitud por la amistad que nos han extendido, recordándome del viejo adagio "juntos a pesar de estar lejos". El pueblo de Taiwan ama la paz. Está de más decir que la seguridad nacional de Taiwan nos preocupa más a nosotros que a cualquier otra persona en el mundo. Frente a una creciente amenaza militar a través del Estrecho, resulta imperativo para todo el pueblo, incluyendo los adversarios políticos, forjar una fuerte voluntad para defendernos, reforzando proactivamente nuestros equipos de defensa y mejorando nuestras capacidades de autodefensa. Es nuestro sincero deseo que nuestros amigos en el ámbito internacional continúen poniendo su valiosa atención y asistencia por la causa de la paz en el Estrecho de Taiwan y la estabilidad en la región de Asia y el Pacífico.

Les pido a todos los ciudadanos, indistintamente estén con el Gobierno o la oposición, que aplaudamos fuertemente para agradecer la amistad y el apoyo que nos han dado nuestros amigos y aliados en el ámbito internacional.

Taiwan se encuentra lista para continuar asumiendo su papel como participante y contribuyente activo de la sociedad internacional --éste es el derecho de los 23 millones de ciudadanos de Taiwan; de igual manera, es también nuestro deber como ciudadanos de la comunidad mundial. En la campaña global en contra del terrorismo, Taiwan nunca ha estado ausente. Taiwan ha estado siempre presente en los esfuerzos internacionales de asistencia humanitaria. Otros logros recientes incluyen la fundación de la Alianza Democrática del Pacífico y el establecimiento de la Fundación para la Democracia de Taiwan. Podemos mostrar un vigoroso registro de nuestra participación en las organizaciones no gubernamentales internacionales, además de nuestra colaboración con otros miembros de la aldea global a favor y en defensa de los valores universales de la libertad, la democracia y los derechos humanos.

En la actualidad, Taiwan es la decimoquinta mayor nación comercial del mundo, con altas calificaciones en términos de la competitividad internacional. Aún así, nos tomó veinte años de arduos esfuerzos para que Taiwan se convirtiese en el 144º miembro de la Organización Mundial del Comercio. Seguimos luchando incesantemente para ingresar en la Organización Mundial de la Salud (OMS). El brote epidémico del SARS el año pasado le enseñó al mundo una dura lección, que todos somos iguales frente a la enfermedad y los malestares. Sin embargo, a pesar del credo de la OMS de que el cuidado de salud --que cubre la medicina, la salud pública y el control de enfermedades-- es un derecho básico de todos los seres humanos y no debe tener fronteras, Taiwan permanece injustamente excluido de la organización.

En esta oportunidad, quiero exhortarles a unir nuestra determinación y continuar con nuestros esfuerzos. Espero que dentro de los próximos dos años, podamos materializar nuestro deseo de ingresar a la Organización Mundial de la Salud.

Hace poco, la Unión Europea celebró calurosamente el ingreso de diez nuevos países miembros. Después de varias décadas de esfuerzos, respetando a cada país y bajo la libre voluntad de sus pueblos, la Unión Europea ha conseguido la valiosa experiencia de integrar los intereses comunes de los europeos. Esto ha tenido un gran impacto e influencia sobre la situación global en este nuevo siglo. La integración regional no sólo es una tendencia actual, sino también del futuro. Este tipo de integración regional junto con el desarrollo de la globalización han traído cambios estructurales en los principios de la soberanía nacional y el alcance de las fronteras nacionales que prevalecían originalmente en la sociedad humana. La armonía universal ya no será un ideal intangible.

En la búsqueda del mayor bienestar del pueblo en este nuevo siglo, los líderes en ambos lados del Estrecho deben hacer frente a la nueva tendencia y adoptar un pensamiento y modalidad totalmente nuevos para encarar los futuros asuntos a través del Estrecho.

Los pueblos en ambos lados del Estrecho comparten una común herencia ancestral, cultural e histórica. En los últimos años, ambos han sufrido de la represión de las potencias extranjeras y del dominio de gobiernos autoritarios. Nuestros dos pueblos comparten una inquebrantable determinación por levantarse y ser amos de sus destinos, un sentimiento que merece nuestro pleno entendimiento mutuo.

Podemos comprender por qué el gobierno al otro lado del Estrecho, debido a las complejidades históricas y sentimientos étnicos, no puede abandonar su insistencia en el "principio de una China". De igual manera, las autoridades en Pekín también deben comprender plenamente la firme convicción del pueblo de Taiwan para luchar por la democracia, amar la paz, perseguir sus sueños libres de amenazas, y procurar el progreso. Si el otro lado del Estrecho no logra comprender el honesto y sencillo deseo de los 23 millones de ciudadanos de Taiwan, si sigue amenazando a Taiwan con la fuerza militar, si persiste en aislarla diplomáticamente, si mantiene los esfuerzos irracionales de bloquear la participación por derecho de Taiwan en el ámbito internacional, solamente hará que los sentimientos del pueblo de Taiwan se aparten cada vez más y se ensanche la brecha en el Estrecho.

La existencia de la República de China en Taiwan, Penghu, Quemoy y Matsu es un hecho. La existencia de Taiwan en el ámbito internacional también es un hecho. Estos hechos no pueden ser negados por nadie, bajo ninguna razón. Aquí radica la voluntad colectiva del pueblo de Taiwan. En los últimos cincuenta años, los 23 millones de ciudadanos nuestros han trabajado juntos para forjar la "Experiencia de Taiwan"; cuyos frutos convalidan la existencia de la República de China, y más aún, se han convertido en bienes orgullosos no sólo de los pueblos en ambos lados del Estrecho, sino también de todas las sociedades de etnia china.

Motivos históricos han dado lugar al desarrollo de dos sistemas políticos muy diferentes, así como dos formas de vida disímiles en los dos lados del Estrecho de Taiwan. Sin embargo, si hacemos un esfuerzo concertado para encontrar algún aspecto positivo de nuestras diferencias y similitudes, tal vez descubramos una maravillosa oportunidad, un catalizador para desarrollar una relación de cooperación y mutuamente beneficiosa. Taiwan es una sociedad completamente libre y democrática. Tampoco un solo partido político o persona puede ser la opción final del pueblo. Si ambos lados desean, sobre una base de buena voluntad, crear un entorno de "desarrollo pacífico y libertad de opción", la República de China y la República Popular China --o Taiwan y China-- podrán establecer en el futuro cualquier forma de relaciones. Nosotros no excluiremos ninguna posibilidad, siempre y cuando cuente con el consentimiento de los 23 millones de personas en Taiwan.

Por más de una década, la interacción entre los pueblos en ambos lados del Estrecho ha sido cada vez más cercana e intensa. Este cambio acarrea gran significado y aumenta la importancia de fortalecer las relaciones a través del Estrecho. En el futuro, esperamos continuar impulsando las actuales medidas de liberalización a la vez que expandimos el intercambio a través del Estrecho a lo largo de un amplio espectro --desde el periodismo y la informática a la educación y la cultura, así como la economía y el comercio-- y promovemos el establecimiento de canales para reanudar el diálogo y la comunicación a través del Estrecho. De esta forma, procuramos cerrar las brechas y establecer una base para la confianza mutua.

Las dos primeras décadas del presente siglo serán un tiempo crucial para que Taiwan prosiga un abarcador programa de mejoramiento y transformación; también representa un momento oportuno en la historia para que China continental se mueva hacia la democratización y liberalización. Por lo tanto, los gobiernos en ambos lados deben aprovechar esta magnífica oportunidad para hacer frente a los desafíos de la competencia global, y defender el progreso y desarrollo en vez de insistir en el punto muerto del debate político. Hemos observado que los líderes del Partido Comunista Chino han hecho hincapié recientemente en la importancia del consistente desarrollo del bienestar para los 1.300 millones de ciudadanos de China continental, a la vez que han expuesto el "surgimiento pacífico" como modalidad para desarrollar las relaciones internacionales. No dudamos que las autoridades de Pekín reconocen que mantener el estatus quo pacífico en el Estrecho de Taiwan resulta de vital importancia para el desarrollo sostenible de nuestros respectivos lados y para la estabilidad en la región de Asia y el Pacífico como un todo.

Creo firmemente que ambos lados deben demostrar un dedicado compromiso con el desarrollo nacional, y establecer a través de las consultas un dinámico "marco de paz y estabilidad" para las interacciones; que debemos trabajar juntos para garantizar que no haya un cambio unilateral del estatus quo en el Estrecho de Taiwan; y, adicionalmente, debemos promover los intercambios culturales, económicos y comerciales --incluyendo los tres enlaces--, ya que solamente de esta forma podremos garantizar el bienestar de nuestros pueblos al mismo tiempo que satisfacemos las expectativas de la comunidad internacional.

Como presidente de la República de China, he recibido el mandato del pueblo en Taiwan para proteger la soberanía, seguridad y dignidad de esta nación; procurar el desarrollo sostenible del país; salvaguardar la paz y estabilidad en el Estrecho de Taiwan; procurar el consenso y obtener el apoyo colectivo de todas las personas; y administrar cuidadosamente las futuras relaciones a través del Estrecho. En el día de hoy, deseo reafirmar las promesas y principios que manifesté en mi discurso de toma de posesión el 20 de mayo de 2000. Hemos cumplido con esos compromisos, los mismos no han cambiado en los últimos cuatro años, ni cambiarán en los siguientes cuatro años. Sobre esta base, mi próximo paso será invitar a los partidos gobernante y de oposición, conjuntamente con representantes de todos los sectores de la sociedad para que participen en la creación de un "Comité para la Paz y el Desarrollo a través del Estrecho", combinando la intuición y sabiduría colectivas de todos los partidos y nuestros ciudadanos para redactar las "Directrices para la Paz y el Desarrollo a través del Estrecho". La meta será pavimentar el camino para la formulación de unas nuevas relaciones a través del Estrecho basadas en la paz, la estabilidad y el desarrollo sostenible.

Distinguidos huéspedes, queridos compatriotas: Si miramos el mapamundi, pareciera que Taiwan, Penghu, Quemoy y Matsu son unas pequeñas islas en las márgenes de la Cuenca del Pacífico. Pero, si observamos más detenidamente descubriremos una orquesta de cordilleras montañosas salpicadas con el canto de los ríos, adornando uno de los más ricos paisajes ecológicos del mundo. En medio de los exhuberantes bosques y abundante vida silvestre, encontramos una cadena humana que enlaza 23 millones de cálidas sonrisas que han descendido de un arco iris étnico, con una historia que cubre varios siglos y que refleja una miríada de herencias culturales juxtapuestas con la evolución política y transformación económica, suficiente como para llenar una enciclopedia. Taiwan es un país oceánico tolerante, una pequeña pero orgullosa isla conectada a todos los rincones del mundo. Unir todos esos atributos permitirá expandir nuestras visiones y remontar nuestras mentes mucho más allá del horizonte.

La historia de Taiwan conmueve los corazones de la gente. Pero, lo que inspira más respeto no es su belleza natural, sino el colorido que refleja la triunfante experiencia de superar las dificultades, pruebas y tribulaciones. Este es el "Espíritu de Taiwan", un don que ha sido pasado a través de las generaciones, un brillo que surge de las caras del pueblo en Taiwan.

Ahora, la antorcha de la historia ha sido pasada otra vez a mis manos; y cada uno de ustedes sostiene la antorcha con sus manos. Me he fijado una meta conmigo, siendo la misma que durante los próximos cuatro años, continuaré sosteniendo los principios de la sinceridad y honestidad, la compasión y benevolencia, así como la abnegación e imparcialidad al dirigir nuestro país a través de la "vía media". Le pido a mis compatriotas que me acompañen en este esfuerzo. Espero contar con su apoyo y estímulo.

Soy solamente un hombre común. Siempre he creído que no existe un gran presidente, sino que solamente existe un gran pueblo que ha creado un gran país. Impulsados por el poder del pueblo, trabajemos juntos. Asentemos conjuntamente las bases para nuestro desarrollo nacional a largo plazo, para la democracia sostenible, las reformas sostenibles, el humanismo sostenible y la paz sostenible. Procuremos que Taiwan, la República de China, marche hacia la solidaridad y la armonía, hacia la imparcialidad y la justicia, y hacia la prosperidad y la igualdad. La historia me ha impuesto esta responsabilidad. Es una misión que ha sido confiada en mí por el pueblo.

El 28 de febrero de este año, más de un millón de personas se pararon en la tierra de Formosa, sin distinciones étnicas, de edad o sexo. Mano en mano, ellos formaron una impresionante "muralla de la democracia" con unos 500 kilómetros de longitud a todo lo largo de la isla para conformar un impresionante retrato de Taiwan. Ha llegado el momento para que Taiwan se levante alta, para que se proyecte con valentía y convicción. Marquemos un sitio firme y sostenible en el mundo.

Mis queridos compatriotas, mostremos nuestro agradecimiento a esta tierra y presentemos nuestro tributo a la grandeza de su pueblo. Juntos, defendamos nuestro Taiwan, a medida que avanzamos orgullosamente a través del siglo XXI. De nuevo, vayamos agarrados de las manos para escribir el próximo capítulo de esta sumamente conmovedora historia de Taiwan en el siglo XXI.

Finalmente, hago votos por la prosperidad de la República de China. Y que la salud y la felicidad siempre acompañen a todos mis queridos compatriotas, a mis queridos amigos y distinguidos huéspedes.

¡Muchas gracias!

Declaración Institucional do Parlamento de Galicia a propósito dos Obxectivos do Milenio (01/12/2004)

A Declaración do Milenio, asumida pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, foi aprobada no Cumio do Milenio, reunido en setembro de 2000 en Nova York.

Esta Declaración reafirma o carácter universal e intemporal dos propósitos e principios das Nacións Unidas e considera como valores fundamentais do novo milenio a liberdade, a igualdade, a solidariedade, a tolerancia, a paz, o respecto ao medio ambiente e a responsabilidade común.

Como continuación da Declaración do Milenio, as Nacións Unidas estableceron oito obxectivos, os obxectivos de desenvolvemento do milenio, que se pretenden acadar en 2015 e que comprometen aos países na adopción de medidas e na aplicación de esforzos e recursos para acadalos.

A Campaña dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio se marca como obxectivos concretos para o 2015 erradicar a pobreza extrema e a fame; acadar a educación primaria universal; promover a igualdade entre os xéneros e a autonomía da muller; reducir a mortalidade infantil; mellorar a saúde materna; combater a SIDA e outras enfermidades; garantir a sostenibilidade do medio; fomentar unha asociación mundial para o desenvolvemento.

É fundamental que a sociedade civil coñeza estes obxectivos e que traballe para contribuír a facelos realidade. Pero iso non será posible se os gobernos non se responsabilizan. Tamén é importante que os parlamentos aseguren un compromiso especifico para conseguir estes fins.

É neste sentido que o Parlamento de Galicia se adhire á Declaración dos obxectivos de desenvolvemento do Milenio das Nacións Unidas, coa intención de contribuír, ata onde llo permitan as súas competencias, ao cumprimento destes obxectivos tanto en exercicio do seu propio labor como pola súa capacidade de influencia na sociedade e no goberno.

Aprobada o 1 de decembro de 2004.

 

Ley Antisecesión

(Adoptada durante la III Sesión de la X Asamblea Popular Nacional el 14 de marzo de 2005)

 

Artículo 1

Esta Ley está elaborada, de acuerdo con la Constitución, para contener y luchar contra la secesión de Taiwan de China por parte de los secesionistas en nombre de la " independencia de Taiwan", promover la reunificación pacífica nacional, mantener la paz y la estabilidad en el estrecho de Taiwan, salvaguardar la soberanía nacional y la integridad terrotorial de China, y defender los intereses fundamentales de la nación china.

Artículo 2

Existe una sola China en el mundo. Tanto la parte continental como Taiwan pertenencen a una sola China. La soberanía y la integridad territorial de China no permiten la división. Salvaguardar la soberanía y la integridad territorial de China es la obligación común de todo el pueblo chino, incluidos los compatriotas de Taiwan.

Taiwan es parte de China. El Estado no tolerará en absoluto que las fuerzas secesionistas que persiguen la "independencia de Taiwan" separen a Taiwan de China bajo ningún nombre y en ninguna forma.

Artículo 3

El problema de Taiwan es uno que perdura desde la guerra civil de China a finales de los años 40.

La solución del problema de Taiwan y la materialización de la reunificación nacional completa es un asunto interno de China, que no está sujeto a la interferencia de fuerzas extranjeras.

Artículo 4

El cumplimiento de la gran tarea de reunificar la madre patria es el deber sagrado de todo el pueblo chino, incluidos los compatriotas taiwaneses.

Artículo 5

La adhesión al principio de "una sola China" constituye la base de la reunificación pacífica de China.

La reunificación del país por medios pacíficos corresponde más a los intereses fundamentales de todo el pueblo chino, incluidos los compatriotas taiwaneses. El Estado hará todo lo posible con la mayor sinceridad para materializar la reunificación pacífica de la patria.

Después que se materialice la reunificación pacífica del país, Taiwan podrá aplicar sistemas diferentes a los de la parte continental, y disfrutará de una autonomía de alto grado.

Artículo 6

El Estado tomará las siguientes medidas para mantener la paz y la estabilidad en la región del estrecho de Taiwan y promover las relaciones entre ambos lados de éste:

(1) Estimular y facilitar los intercambios personales entre las dos orillas del estrecho para acrecentar el entendimiento mutuo y reforzar la confianza recíproca;

(2) Estimular y facilitar los intercambios y la cooperación en el terreno económico a través del estrecho, establecer lazos directos en el comercio, el transporte y los servicios postales, y estrechar los vínculos económicos entre los dos lados del estrecho en beneficio mutuo;

(3) Estimular y facilitar los intercambios en los terrenos de educación, ciencia, tecnología, cultura, salud y deportes, y trabajar juntos para llevar adelante las gloriosas tradiciones culturales chinas;

(4) Estimular y facilitar la cooperación en el combate contra los crímenes a través del estrecho; y

(5) Estimular y facilitar otras actividades que sean beneficiosas para la paz y la estabilidad en la región del estrecho de Taiwan y para el fortalecimiento de las relaciones entre ambas orillas del estrecho.

El Estado protege los derechos e intereses de los compatriotas taiwaneses conforme a la ley.

Artículo 7

El Estado aboga por la materialización de la reunificación pacífica mediante consultas y negociaciones en pie de igualdad entre las dos orillas del estrecho de Taiwan. Estas consultas y negocaciones se deben realizar paso a paso y por etapas y a través de medios flexibles y variados.

Las dos partes del estrecho de Taiwan pueden mantener consultas y negocaciones sobre los siguientes asuntos:

(1) Poner fin oficialmente a la hostilidad entre los dos lados del estrecho de Taiwan;

(2) Elaborar un plan de desarrollo de las relaciones a través del estrecho;

(3) Pasos y arreglos para la reunificación pacífica nacional;

(4) El estatus político de las autoridades de Taiwan;

(5) El espacio de las operaciones internacionales de la región de Taiwan que es compatible con su estatus; y

(6) otros asuntos relacionados con la materialización de la reunificación pacífica nacional.

Artículo 8

En el caso de que las fuerzas secesionistas que persiguen la "independencia de Taiwan" actúen bajo cualquier nombre o en cualquiera forma para provocar la secesión de Taiwan de China, o que ocurran importantes incidentes que impliquen la secesión de Taiwan de China, o que las posibilidades para una reunificación pacífica hayan sido completamente agotadas, el Estado empleará medios no pacíficos y otras medidas necesarias para proteger la soberanía y la integridad territorial de China.

El Consejo de Estado y la Comisión Militar Central decidirán y ejecutarán los medios no pacíficos y otras medidas necesarias como lo señala el párrafo anterior e informarán inmediatamente al Comité Permanente de la Asamblea Popular Nacional.

Artículo 9

En caso de que se empleen métodos no pacíficos y otras medidas necesarias según esta Ley, el Estado hará todo lo posible para proteger las vidas, propiedades y otros derechos e intereses legítimos de los civiles taiwaneses y de los extranjeros residentes en Taiwan, así como para minimizar las pérdidas. Al mismo tiempo, el Estado protegerá los derechos e intereses de los compatriotas taiwaneses en otras partes de China conforme a la ley.

Artículo 10

Esta Ley entrará en vigor a partir del día de su promulgación.

 

 

Carta de São Bernardo

São Bernardo do Campo (São Paulo), 30 de novembro de 2005

Convocados pela Cátedra UNESCO/METODISTA de Comunicação e pela World Association for Christian Communication - WAAC-América Latina, pesquisadores e ativistas de Comunicação Social de todo o país, reuniram-se na Universidade Metodista de São Paulo, em São Bernardo do Campo, SP, de 28 a 30 de novembro de 2005, para avaliar o Mapa Brasileiro da Mídia Cidadã.

A discussão estruturou-se a partir do contexto midiático e das políticas públicas de comunicação, além da questão de gênero. Foram examinados quatro segmentos considerados essenciais para a promoção da cidadania: mídia local, mídia comunitária, mídia digital e folkcomunicação.

As reflexões partiram do princípio universal do direito à comunicação, já reconhecido mundialmente; direito ainda não está assegurado devido a fatores políticos, econômicos e sociais. A exclusão social, agravada pela qualidade da Educação, restringe ainda mais esse direito, dificultando o acesso aos meios e, sobretudo, à produção de conteúdo por parte dos diferentes grupos sociais. Na sociedade midiática, a cidadania inclui não só o acesso à informação, mas a sua compreensão, assumindo também o protagonismo como agente nos processos de comunicação.

As recentes discussões realizadas na Cúpula Mundial sobre a Sociedade da Informação, convocada pelas Organizações das Nações Unidas (ONU) em Túnis e acolhidas pela UNESCO na Declaração Universal da Diversidade Cultural, reafirmaram a importância do respeito à pluralidade de vozes, associada à diversidade cultural, face ao crescente poder dos países e grupos que dominam os meios de produção, armazenamento, disseminação e uso da informação.

Após três dias de conferências, debates, análises de dados da realidade e grupos de discussão os participantes do Seminário WACC / UNESCO / METODISTA DE MÍDIA CIDADÃ aprovaram a Carta de São Bernardo com a finalidade de contribuir para ampliar a cidadania na sociedade brasileira.

1. Reafirmamos que o princípio da comunicação como direito humano fundamental pressupõe não somente o acesso, mas a construção de conteúdos, a apropriação da tecnologia e a multiplicação da diversidade cultural e da socialização do conhecimento, contemplando políticas públicas de proteção dos conteúdos locais/regionais/nacionais e das indústrias criativas.

2. Clamamos por uma orientação de todos às ações previstas, de forma alinhada com os movimentos de acesso livre, com relação à propriedade intelectual e com o movimento de padrões tecnológicos abertos para o intercâmbio de informação e utilização integrada de distintas plataformas tecnológicas, com relação ao desenvolvimento do software livre, como forma de proporcionar a construção coletiva e participativa do conhecimento.

3. Entendemos que o conceito de interesse público transcende o de estatal, conforme a Constituição Federal, razão pela qual propomos ampliar os recursos públicos para a sustentabilidade das mídias locais, assim como instituir fundos públicos para a mídia comunitária. O debate sobre políticas públicas de comunicação deve também ser ampliado, buscando seu avanço pela implantação de conselhos municipais de comunicação.

4. Ressaltamos o papel da mídia local/regional no desenvolvimento da cidadania, no contexto da mídia cidadã e do direito à comunicação, lembrando de suas interfaces com as questões sociais, econômicas, políticas e culturais. Lembramos que, apesar do crescimento e diversidade da mídia local, persiste a reprodução dos padrões da grande mídia nacional/global, com pouco espaço para novos formatos, linguagens e mesmo conteúdos na perspectiva local/regional.

5. Conclamamos o Estado a assumir sua responsabilidade no sentido de estabelecer Políticas Públicas e critérios claros na descentralização das verbas publicitárias em âmbito federal, estadual, municipal e distrital, criando políticas de favorecimentos à regionalização da comunicação e fiscalização do cumprimento das finalidades de informação, educação, entretenimento e cultura previstas pela Constituição Federal nas empresas midiáticas. Trata-se de modificar esta realidade e garantir a sustentabilidade da mídia local e comunitária sintonizada com o interesse público.

6. Convidamos as empresas de mídia para ampliar sua participação social, através de ações e conteúdos dentro dos princípios da mídia cidadã; valorizar e qualificar seus profissionais nos princípios de responsabilidade social; inserir conteúdos locais/regionais, respeitando e garantindo a diversidade cultural; estimular a presença de minorias e difundir os direitos humanos nos conteúdos midiáticos, preservando assim as identidades e peculiaridades, locais ou regionais.

7. Instamos a participação de toda a sociedade civil no processo de regulamentação da emergente mídia digital (rádio e TV), lutando pela adoção de padrões e modelos técnicos o mais abertos possíveis, que contemplem os objetivos e princípios de interatividade, usabilidade, interoperabilidade, escalabilidade, universalização e sistema compartilhado.

8. Acreditamos que tais princípios e ações, desde que realizados conjuntamente entre poder político, sociedade civil e a Universidade, colaborem na redução das desigualdades sociais provocadas, entre outras, pelas exclusões digitais, educativas e culturais.

9. Ressaltamos a importância da capacitação dos atores da sociedade civil em habilidades tecnológicas básicas para construção de módulos que permitam a superposição de informação e que estejam à disposição de uso pela mídia cidadã.

10. Propomos ao governo federal a criação de micro-políticas que possam ser institucionalizadas de forma mais prática e local, facilitando a gestão da mídia digital em relação à mídia cidadã.

11. Conclamamos as universidades a institucionalizarem, ampliarem e ocuparem o espaço público como atores políticos junto às administrações federal, estadual e municipal, grupos sociais e de comunicação, atuando em projetos de extensão em parceria com os movimentos sociais para o desenvolvimento da mídia cidadã. Para isso é necessário investir na formação de alunos, pesquisadores, profissionais e professores universitários para a realização de ações de interesse público.

12. Apelamos para que a Universidade esteja em sintonia com os movimentos sociais, face às contribuições que pode dar. As universidades dispõem de infra-estrutura e de recursos humanos na área de Comunicação Social contribuindo na formação para o uso de tecnologias e na multiplicação de agentes comunitários, numa perspectiva de leitura crítica da mídia e promoção de mídia cidadã.

13. Solicitamos que as instituições universitárias assumam a responsabilidade de promover cursos voltados para a formação de comunicadores/empreendedores, profissionalização e modernização de empresas e instituições, criando, inclusive, incubadoras de mídia local/regional. Para isso devem implantar novas linhas de pesquisa nos cursos de pós-graduação, ancoradas na relação da Comunicação com a Educação e o Desenvolvimento Comunitário, com ações integradas à graduação. Cabe aos organismos de fomento garantir recursos para essas pesquisas, que começam com o mapeamento da mídia cidadã, seja no âmbito local, regional e nacional, até à implementação de ações transformadoras.

14. Reafirmamos as intersecções entre a folkcomunicação e a mídia massiva, cujos espaços podem ser compartilhados e cujos conteúdos, sendo comuns, podem fortalecer a diversidade cultural. Esse tipo de ação não deve se limitar à apropriação das tecnologias, mas se estender ao marco regulatório dos conteúdos e dos processos comunicacionais. Nesse sentido, consideramos como premente avaliar permanentemente – por meio de leitura crítica – as produções midiáticas para que contemplem as temáticas e abordagens voltadas para uma prática cidadã no contexto da folkcomunicação, que sendo catalisadora da resistência cultural das classes subalternas e dos grupos social e politicamente marginalizados, tem um papel fundamental na inclusão midiática.

15. Reiteramos que a Academia deve incentivar a produção de conteúdos dialógicos que inclua entretenimento e educação para diferentes suportes midiáticos e a convergência tecnológica, valorizando as identidades, as singularidades locais e a responsabilidade social. Além disso, deve promover parcerias entre as instituições de ensino e de comunicação com a sociedade civil para um levantamento da memória e da cultura das comunidades periféricas por meio de projetos de mídia cidadã, histórias de vida e relatos orais.

****

Com base nas considerações e propostas acima, pesquisadores e ativistas reunidos em São Bernardo do Campo, nos dias 28-30 de novembro de 2005, reivindicam a implementação das seguintes estratégias, a serem desenvolvidas e apoiadas pelo Estado, pelos movimentos sociais e instituições públicas e privadas comprometidas com a mídia cidadã. Conclamam, também, a união dos diferentes atores sociais na elaboração de Planos de Ações setoriais, no âmbito comunitário, local e regional para:

a) incentivar a qualificação da comunicação cidadã no âmbito dos movimentos sociais;

b) promover debates e realizar cursos voltados para a educação e a comunicação cidadã;

c) fazer o acompanhamento permanente da mídia local/regional, com discussões e análises, para posterior denúncia das violações cometidas contra a ética e os direitos humanos;

d) discutir e exigir continuamente o cumprimento da regulamentação sobre conteúdos locais/regionais;

e) denunciar toda forma de monopólios/oligopólios de comunicação que prejudiquem o desenvolvimento e crescimento da mídia local/regional;

f) propor que as Rádios Educativas, as Rádios Universitárias e as Rádio-Escolas, bem como os canais comunitários de TV, trabalhem unidos com os movimentos sociais em torno da elaboração de projetos para a mídia comunitária e a produção de conteúdos específicos;

g) garantir que, no sistema de rádio digital a ser implantado no país, haja espaço para as rádios comunitárias;

h) incentivar, nas emissoras comerciais e educativas, a abertura de novos espaços gratuitos para a veiculação de programas produzidos por organizações comunitárias, considerando o caráter concessionário dessas emissoras;

i) reconhecer e apoiar as recomendações do Grupo de Trabalho Interministerial de Radiodifusão Comunitária do Governo Federal, no que diz respeito à agilização no trâmite dos processos de liberação das concessões de novas emissoras comunitárias e alterar a Lei Federal 9.612/98, no que diz respeito ao aumento da potência e do número de canais, à veiculação de publicidade e à permissão para atuar em cadeia, descriminalização das emissoras comunitárias que operam sem autorização no país etc, garantindo a veiculação de programas produzidos por organizações comunitárias;

j) fortalecer a autonomia das comunidades na inserção midiática de seus conteúdos;

k) sugerir que os agentes de comunicação comunitária intensifiquem o uso de outro tipo de mídia, não se limitando às rádios, além de ampliar o acesso às tecnologias desde as tradicionais às digitais;

l) incentivar a presença dos diferentes gêneros e etnias nos cargos de comando, nas organizações midiáticas, bem como comprometer sua produção a uma participação efetiva da sociedade civil;

m) realizar projetos de P&D, com o desenvolvimento de conteúdos, numa perspectiva da mídia cidadã, a partir do ponto de vista da comunicação, porém com um caráter multidisciplinar. Da mesma forma, incentivar projetos de P&D, especificamente na produção de novos conteúdos e na difusão de novos gêneros, formatos, módulos e linguagens digitais;

n) estimular a realização de projetos de inclusão social, ampliada através da mídia digital, e a serem desenvolvidos nas universidades, em parceria com a sociedade civil, destinados principalmente à formação de monitores, gestão de telecentros e produção de conteúdo inovador;

o) sugerir que o Portal Mídia Cidadã da Cátedra UNESCO de Comunicação da Universidade Metodista de São Paulo seja mantido no ar, favorecendo a troca de experiências sobre mídia comunitária, local e regional.

São Bernardo do Campo, 30 de novembro de 2005.

Libro branco sobre a democracia en China

http://french.china.org.cn/french/200630.htm (texto en francés)

Informe 2006 de Amnistía Internacional

23 de maio de 2006, www.es.amnesty.org

A acción exterior no novo Estatuto de Autonomía de Galicia

Documento presentado polo Igadi no Parlamento de Galicia o 5 de xuño de 2006

No Estatuto de Autonomía de Galicia vixente, non existen referencias explícitas á acción exterior. Unicamente no artigo 35, punto 3, contémplase a posibilidade de solicitar do goberno a sinatura de tratados ou convenios que permitan o establecemento de relacións culturais cos Estados cos que se manteñan particulares vínculos culturais ou lingüísticos, requiríndose, de selo caso, a previa autorización das Cortes.

Igualmente, no artigo 7, punto 2, contémplase a posibilidade de “solicitar do Estado Español que (...) celebre os oportunos tratados ou convenios cos Estados onde existan tales comunidades”, referíndose ás comunidades galegas asentadas fóra de Galicia. Constitúe esta, sen dúbida, outra previsión de gran valor, non obstante sentara as bases dunha práctica política posterior, moi reforzada, que ignorou de forma absoluta outras dimensións do feito migratorio, entendido como ponte dinamizadora das relacións internacionais de Galicia, e reducindo a política coa diáspora a unha prolongación exterior da política asistencial da administración galega, coas limitacións propias do caso e sempre envolta en diatribas e contenciosos electorais.

Tampouco da lectura dos preceptos relativos ás competencias, xa sexan ou non exclusivas, a excepción quizais no capítulo económico, artigo 30, onde podería sobreentenderse, cunha interpretación xenerosa, algunha referencia, cabe salientar unha atención específica a este aspecto da acción política. Polo tanto, cabe concluír a manifesta ausencia global de referencias explícitas e estruturadas a este aspecto e, como moito, esa vinculación reducionista do feito migratorio, o cal, en por si, non deixa de presentar tamén un lado positivo, na medida en que os impulsores do texto eran plenamente conscientes da transcendencia exterior do feito migratorio e da necesidade de incorporar esa dimensión na praxe diplomática, non soamente na dimensión asistencial ou de conservación identitaria. A fin de contas, cando hoxe para o Estado o problema non é a emigración senón a inmigración, o noso Estatuto ven a dicir que si é un problema do Estado e todas as forzas políticas galegas deberían facer forza común para que sexa a nosa Comunidade quen lidere ese permanente recordatorio a Madrid.

A referencia do artigo 35, pola contra, ofrece unha base substantiva importante para impulsar iniciativas de gran calado no ámbito da proxección internacional da nosa cultura, base esencial para estender a cooperación a outros dominios.

Cómpre salientar, en todo caso, que o contexto do momento estatutario tampouco daba para moito máis. As comparanzas co tempo actual non proceden e sería inxusto achacar falta de visión aos pais do Estatuto, pois, naquel momento, en 1981, nin España entrara na UE, nin se iniciara a Perestroika, e o mundo bipolar e da guerra fría determinaba as relacións e as dinámicas internacionais. As preocupacións internas eran as dominantes e o autogoberno tiña unha comprensible vocación cara os ámbitos propios. O obxectivo era ser unha autonomía no estado, cando aínda unha base social importante do país militaba en contra da propia autonomía por considerala insuficiente e querer transcendela. Agora, ser unha autonomía no mundo (e non só no Estado ou na península) abre este segundo tempo da autonomía galega no que estamos inmersos actualmente. É obvio por tanto, que non se pode desaproveitar o momento para recoller, de forma explícita no texto estatutario, o recoñecemento do dereito que asiste a Galicia a desenvolver unha acción exterior de seu.

Que reflexión debe inspirar ese recoñecemento?

Naturalmente, que Galicia conte unha acción exterior propia non é unha cuestión de moda, un capricho. Está fora de cuestión no eido comunitario e venlle dada pola necesidade de desenvolver as súas propias competencias en determinadas materias. Pero vai máis alá do estritamente europeo, que xa diríamos mesmo que non é exterior, e. Polo demais, a asunción de competencias nesta materia é un feito incontestable e irreversible, e non implicarse nela cunha estratexia definida e clara deixaría a Galicia en inferioridade de condicións para afrontar os retos do futuro. O momento que se vive no Estado, non soamente a nivel internacional, é particularmente motivador neste sentido, reducindo, a pesar das resistencias, o dramatismo respecto dunha maior asunción de competencias por parte dos poderes autonómicos, cunha visión que participa da idea de que esa redistribución do poder non debilita ao Estado, senón que pode contribuír ao seu reforzamento. Non se trata, pois, de dividir ou fragmentar, senón de unir doutro xeito.

Se España non fose un estado plurinacional, probablemente, o debate sobre a presenza exterior tería outras connotacións. Por exemplo, que o estado mexicano de Chihuahua abriu hai pouco tempo unha representación en Beijing, como outros estados mexicanos xa fixeran tamén noutros países do mundo, e ninguén por iso se alporiza nin ergue a voz para defender a unidade do estado mexicano. Os medos a que unha proxección exterior das nacionalidades históricas ou das autonomías en xeral dilúan e debiliten a acción diplomática do Estado debe racionalizarse de xeito tal que poida definirse un marco de lealdade e xestión plenamente asumida por todas as partes. En consecuencia, debemos contemplar unha previsión no novo estatuto de autonomía de Galicia que nos permita fundamentar e desenvolver unha estratexia ambiciosa, capaz de establecer termos de referencia a este nivel, de xeito que se poida evidenciar un compromiso susceptible de ser respectado e asumido, interior e exteriormente.

O balance da experiencia destes anos indícanos que a sociedade galega ten sido lenta na interiorización da importancia do feito exterior, así como tamén na necesidade de asumila como un eixe da acción política, esencial no tempo que vivimos. Asentada na imaxe dunhas viaxes ao exterior ás veces insuficientemente ou mal explicadas; noutras ocasións, excesivamente asociada co feito migratorio e aos procesos electorais.

Igualmente, no conxunto dos partidos políticos o interese foi limitado ata tempos ben recentes e moi circunscrita a temas estritamente comunitarios e migratorios. No propio Parlamento galego aínda hoxe carecemos dunha Comisión de acción exterior, empeñados en segmentala e reducila (asuntos europeos e emigración), deixando de lado a capacidade de iniciativa e o control da acción política do goberno noutras materias relacionadas coa proxección exterior.

Tampouco deberiamos pensar que partimos de cero. Como en tantas outras cousas, a xeración galeguista de comezos do século pasado bríndanos, cunha nitidez asombrosa, os antecedentes e os vectores principais que se deben ter en conta á hora de facer posible hoxe, a proxección de Galicia no mundo, un aspecto sobre o que eles tamén reflexionaron nun marco histórico e político ben diferente do actual. Dende a “célula de universalidade” da Declaración de Principios do Partido Galeguista, ata a participación de Galicia, da man de Plácido Castro, no Congreso de Nacionalidades Europeas, ou a formulación da relación con Brasil, Portugal e o mundo Celta-Atlántico, cabe apreciar nas reflexións dos galeguistas da xeración Nós unha inquedanza verdadeiramente admirable, tanto polo tempo como pola clareza con que foi formulada.

Debemos de ser capaces de integrar no presente esa dimensión histórica da nosa acción exterior, entre outras cousas, porque é moi valiosa para defender e orientar a conveniencia dunha acción exterior en tempos de mundialización. A fin de contas, a célula de universalidade proclamada por aquel galeguismo é unha contundente expresión en positivo da reivindicación da diversidade fronte á uniformización asfixiante que ameaza a subsistencia das identidades diferenciadas e que toda acción exterior, no caso galego, debe asumir como un dos eixes vertebradores esenciais.

Agora as cousas mudaron. Nese contexto de mundialización como o que vivimos na actualidade, non se pode estar á defensiva, e por iso, resulta esencial fuxir do reactivismo e adoptar posicionamentos proactivos, de xeito que poidamos tirar vantaxes das mudanzas que se están a producir a nivel internacional e que nos achegan tanto dificultades como oportunidades. Estar á altura do tempo que vivimos esixe un compromiso coa idea de que Galicia debe estar presente no mundo e unha avaliación continuada e permanente dos desafíos a superar e, polo mesmo, das tácticas e estratexias a adoptar co propósito de evitar o agravamento da nosa condición periférica.

Mesmo o vixente e restritivo marco constitucional e estatutario, permite levar a cabo accións de natureza diversa que abren expectativas racionais para un maior aproveitamento das oportunidades suscitadas no plano internacional. Interiorizar a súa importancia, garantindo a máxima cohesión interna de todas as políticas ideadas neste eido e a asunción colectiva das mesmas, mais alá de sensibilidades e compromisos subxectivos de cada quen, esixe a habilitación de mecanismos internos que estruturen e aporten vigor a esta liña de acción, ata asentala como un ámbito irrenunciable da políticas públicas, dotándoa ademais dunha importancia crecente. O debate da reforma estatutaria e a reflexión iniciada a nivel estatal para establecer un novo marco de relacións co poder central, permite albiscar esperanzas sobre a superación das vellas teimas restritivas a prol da acción exterior, sen prexuízo de acomodar un esqueleto administrativo e competencial respectuoso e leal coa Administración do Estado.

Igualmente, no propio Estatuto procedería recoller a idea de que debe ser unha acción exterior socialmente integradora, de país, involucrando ao conxunto dos actores, públicos e privados, con vocación e intereses internacionais. Para iso debe ser unha acción que tenda ao consenso, aberta e compatible, abrindo espazos á sociedade civil e á iniciativa privada. A converxencia de vontades debe permitir que poida ser sostida e mantida por riba de calquera tipo de avatar. Para iso, debe levar á conciencia dos galegos a necesidade dunha reflexión xeral sobre a posición que Galicia debe ocupar no mundo, en especial, por parte dos sectores mais dinámicos e comprometidos, afianzando un código de boas prácticas e de orientacións básicas que faciliten a optimización dos nosos escasos recursos e permitan a creación de amplas redes que visualicen de forma clara e substanciosa a Galicia no exterior e a Galicia do exterior, en especial, naquelas áreas xeográficas consideradas de interese prioritario para a nosa Comunidade. Só se somos capaces de acumular e reasignar os escasos recursos con que contamos para esta finalidade, seremos quen de instalar unha reflexión sobre o espazo que a dimensión exterior debe ocupar na política galega. O esforzo de concentración, tanto xeográfica como sectorial, hanos permitir a debida optimización dos recursos.

Por outra banda, esa norma de actuación é indispensable para que poida establecerse unha actuación máis coordinada e articulada entre os distintos actores relevantes na proxección da imaxe-país: mundo da cultura, mundo académico, empresas, medios de comunicación (radio e televisión especialmente), deportistas, etc., e tirar proveito das sinerxías que se poidan establecer.

Nesa liña, cabe pensar na análise das posibilidades de desenvolver e en qué ámbitos unha imaxe específica de Galicia como marca e que resulta indisociable, claro está, da existencia e percepción dunha boa imaxe como país que cómpre crear a través do combate dos estereotipos que poden afectar negativamente á nosa imaxe e a disposición de instrumentos que revaloricen a nosa cultura, un valor diferencial básico.

A acción exterior que debe desenvolver Galicia debe responder ás súas singularidades, é dicir, debe partir da propia análise e convicción das súas necesidades e potencialidades e debe incorporar os mecanismos precisos para a súa dignificación e desenvolvemento. Non só debemos vender fóra o que temos ou o que producimos senón que debemos exteriorizar, sen complexos, o que somos. A proxección exterior de Galicia, tanto no político como no económico, coñeceu ata o momento dous escenarios principais: Europa e, en menor medida, América Latina. O noso “estranxeiro próximo” asenta nunha contextualización e proximidade xeográfica, nun caso, con especial relevancia para Portugal e Francia no económico, ou, dende outra perspectiva, na nosa condición marítima (Arco Atlántico) ou “rexional”; e no feito diaspórico, noutro. A diáspora é unha singularidade galega, mal aproveitada aínda e que adoece de serias taras de comprensión, mesmo entre a nosa clase política por razóns moi diversas, e de inhibicións profundas na súa dinamización consciente e articulada. Non obstante, o problema da diáspora está sobre a mesa, aínda que o debate aínda é limitado e non contempla a posibilidade de facer de Galicia un referente deste problema a nivel mundial nun tempo en que as migracións determinan unha das características esenciais da sociedade internacional contemporánea.

En coherencia co sinalado anteriormente, cabe propiciar unha reflexión sobre a importancia de conceder unha maior atención a dúas áreas moi ignoradas: África e Asia, deixando claro de antemán que non se trata de substituír unha cousa por outra, senón de complementar e atender con certa coherencia ámbitos que poden contribuír á materialización dunha alianza beneficiosa para Galicia e a súa visibilidade internacional. En relación á primeira, os países africanos de lingua oficial portuguesa (PALOP) constitúen un área xeográfica e económica que inclúe a países como Angola, Mozambique, Cabo Verde, Guinea Bissau, Sao Tomé e Príncipe, e que foi obxecto, ata o momento, de moi pouca, case nula, atención por parte de Galicia, a pesar de que nalgúns deles se substancian intereses económicos importantes, especialmente no eido pesqueiro. O noso comercio exterior é moi vulnerable pola súa dependencia de Europa, onde a economía a penas crece. Na busca de novos mercados, podería ser de interese explorar as posibilidades de negocio que brindan estes países, onde a alianza sectorial e empresarial con Portugal podería axudar de forma estimable. A experiencia en marcha no ámbito da cooperación ao desenvolvemento, onde Cámaras portuguesas e Concellos galegos, por exemplo, executan proxectos en países como Cabo Verde, pode ser un referente a ter en conta, aínda que a súa filosofía sexa (e entendo que debe ser así) moi distinta. A participación de Galicia como observadora na CPLP, que se reunirá no próximo mes de Xullo ao mais alto nivel para celebrar a súa primeira década de funcionamento e onde deberá analizar idénticas peticións formuladas por Cabinda ou Guinea Ecuatorial, abriría expectativas de interese para afianzar esta hipótese e podería facer de Galicia (ou da eurorrexión) outra instancia complementaria a ter en conta para o seu achegamento a Europa.

O segundo referente é Asia e, sobre todo, China. Ninguén discute xa a importancia de estar presentes neste país, cunha das economías máis dinámicas do planeta. Pero non é doado acceder aos seus mercados. Hai que perseverar e acertar nas alianzas e nas vías de acceso. Unha porta de entrada de interese para Galicia, pouco explorada, podería ser Macau, en alianza con empresas e entidades portuguesas. Sería unha estratexia singular e con maiores posibilidades de éxito, probablemente, que as promovidas a través das vías de entrada tradicionais onde a competencia é moito máis intensa. China, por exemplo, comprendeu rapidamente a singularidade de Macau e definiu unha estratexia para aproveitar esa plataforma a fin de favorecer a cooperación económica e comercial. O peculiar contexto histórico e cultural do territorio, a cooficialidade do portugués e o chinés, alén doutras consideracións específicas da zona en razón da persistencia nela do sistema socioeconómico vixente antes da devolución do territorio, en 1999, por parte de Portugal, reforzaban esa idoneidade. Beijing decidiu impulsar desde alí a constitución dun Foro para a Cooperación entre China e os países de Lingua Portuguesa, coa única excepción de Guinea-Bissau, con quen non mantén aínda relacións diplomáticas; en total, un mercado de 220 millóns de persoas con grandes potencialidades de desenvolvemento. En 2002, o valor das relacións comerciais entre China e os países de lingua portuguesa era de 6.100 millóns de dólares. En 2004 pasou a 18.000 millóns, triplicando os datos de 2002. Naturalmente, falamos dun proceso de ida e volta: calquera que pense no mercado chinés, non pode deixar de contemplar o valor de Macau como vía de entrada no sur da China e nesa Grande China que incluiría a China de ultramar e mesmo Taiwán, onde Galicia conserva certa tradición comercial, lamentablemente en retroceso por falta de visión dalgún sector económico e da propia Administración.

Nestas dúas áreas, ademais, a Administración do Estado está a propiciar un impulso político importante ás relacións bilaterais e multilaterais, do que Galicia podería participar e beneficiarse. Non sería, pois, unha excentricidade, como moitos poderían pensar a priori, e mesmo podería contribuír par visualizar a importancia de Galicia para o Estado na facilitación dunha estratexia específica nestas zonas.

En todas as súas dimensións (político-institucional, económica e comercial, turística, cultural, cooperación ao desenvolvemento, social, etc.), debe establecerse un tratamento diferenciado das distintas áreas de interese, marcando obxectivos, instrumentos e accións para a súa consecución. A tal efecto, cómpre ter en conta a necesidade de fortalecer as capacidades administrativas internas e establecer un sistema homologado que permita dinamizar a nosa proxección internacional en xeral, e as relacións bilaterais en particular, cos distintos países, e como instrumento da nosa acción exterior. Será dese xeito que iremos adquirindo os elementos estruturais que nos han permitir desenvolver unha acción exterior con crédito social, influencia efectiva e capacidade de liderado.

Por outra banda, é importante contemplar tamén a reflexión sobre o seguimento e a participación en determinados foros multilaterais, onde a presenza de Galicia puidera revestir interese e ultrapasando a mera condición testemuñal. Non soamente nos foros do ámbito cultural (UNESCO, póñamos por caso), senón tamén nos políticos ou económicos, tipo CPLP que antes mencionaba, pero tamén en experiencias internacionais de cooperación onde a nosa experiencia poida resultar de mutua utilidade.

No ámbito económico, comercial e turístico, importa especialmente que a acción exterior contribúa ao aumento substancial do volume das nosas exportacións para mellorar a nosa cota de mercado en determinados países e propiciar un incremento do número de empresas galegas con presenza internacional, xa sexa a través da exportación ou do investimento directo. Para iso é fundamental dar unha visión moderna de Galicia, a que se corresponde cun país desenvolvido, beneficiándose do propio impulso da imaxe económica de España, moi mellorada nos últimos anos, pero sen desprezar a conveniencia de instar esforzos autónomos. Nesa liña é esencial imaxinar accións de promoción (dende portais inversos ata Comités de homes de negocios, plans estratéxicos en sectores específicos ou políticas de financiamento que faciliten a presenza de sectores estratéxicos con alta capacidade de arrastre das exportacións) e mellorar tanto a formación de expertos económicos e comerciais (intensificando a política de becarios, cursos sobre calidade), como a calidade da información existente sobre a realidade galega. No ámbito turístico cómpre prestar especial atención a Asia, que vai crecer exponencialmente nos próximos anos e Galicia debe aproveitar o mais que probable tirón de España na zona.

No ámbito cultural, a difusión da cultura galega debe servir para proxectar unha imaxe prestixiosa do país, fomentando o recoñecemento da calidade dos nosos creadores, e a singularidade e excelencia do noso patrimonio artístico e cultural. O cine, as artes plásticas, a música, a danza, a literatura, o patrimonio, etc., deben atopar canles propicios para a súa promoción mediante o establecemento de convenios, memorandos de entendemento, declaracións conxuntas ou simples acordos directos entre institucións públicas e privadas de Galicia e do exterior. Neste aspecto, cómpre valorar a experiencia sobre a aprendizaxe da lingua galega no exterior a través dos lectorados e imaxinar outras opcións, con independencia de reforzar as existentes (programa específico de formación de profesores de galego para o exterior, por exemplo). Igualmente, a través dun programa de becas ou a creación de Asociación de Amigos de Galicia, poderíase impulsar o coñecemento intercultural coas áreas definidas como prioritarias.

No eido universitario, sería importante impulsar un papel activo na captación de futuros bolseiros no marco de iniciativas da UE, como tamén a cooperación científica e a participación en redes.

No ámbito da cooperación ao desenvolvemento, Galicia ten retos importantes por superar, non só dende o punto de vista cuantitativo, tamén cualitativo. En calquera caso, no novo Estatuto debe recollerse explicitamente este compromiso, o que debe permitir reforzar a súa presenza na axenda dos nosos actores, políticos ou non.

A nosa acción exterior debe ser pragmática e orientada á defensa dos intereses de Galicia no mundo, pero tamén debe ter en conta o compromiso xeral coa defensa da paz e a estabilidade, co mellor respecto e protección dos dereitos humanos, o bo goberno, a mellora dos sistemas xudiciais, o fomento do desenvolvemento participativo, e o fortalecemento das sociedades civís.

Parte esencial da nosa estratexia exterior debe ser a relación coa Administración do Estado, ata agora de vocación conflitiva neste eido, probablemente por carecer dun marco estrutural claro, máis alá dos asuntos estritamente europeos, funcione ben ou non tan ben, e consecuencia tamén dunha inercia que vai a remolque da fluída evolución do contexto internacional. Pero non só se trataría de garantías de lealdade, de coordinación, etc, ou de implicación de Galicia na definición da política internacional de España, senón de implicar ao propio Estado na promoción exterior de Galicia como un eixe singular da política exterior (de igual xeito que o Cervantes está a asumir a promoción das linguas e culturas españolas). Máis claro e entendido ca nunca, a acción exterior dunha comunidade autónoma é tamén política de estado. Por propio interese do Estado, a mestura de crítica e/ou desentendemento doutras etapas debería desaparecer.

Un exemplo, España como Estado prestou sempre, e máis nos últimos anos, unha considerable importancia ao idioma común como referente da súa política exterior. Galicia non, como xa se dixo, e a pesar de atoparse nunha posición máis favorable que o País Vasco ou Cataluña neste sentido. Non puxemos en valor (nin habilitamos en consecuencia políticas internas de fomento do coñecemento do portugués que podiamos atopar mais desenvolvidas en Estremadura, poñamos por caso) nin interiorizamos suficientemente a nosa potencialidade lingüística no plano internacional. Esa dignificación non soamente debe salientarse cara fóra. É tamén fundamental convencer ao Estado de necesidade de tirar proveito da vantaxe comparativa que Galicia ten nesta orde para que sirva de plataforma especializada para desenvolver as relacións co mundo de expresión portuguesa que, naturalmente vai máis aló dos PALOP e inclúe a un xigante como Brasil –e a Timor-, onde, ademais, converxe coa outra singularidade, a diaspórica. A combinación de lealdade e complementariedade produciría bos resultados para todos.

Coido que se debe establecer un mecanismo regular para que Galicia poida participar mais activamente no deseño e na execución da política exterior española e tamén para nutrir e desenvolver as sinerxías. Igualmente cómpre establecer mecanismos institucionalizados de relación coa rede diplomática e consular e perfilar os instrumentos xurídicos que lle presten cobertura, tanto en termos xerais como, mais en concreto, no ámbito da xestión dos fluxos migratorios con determinados países.

Sería conveniente, por último, garantir un esforzo específico para a promoción da presenza de galegos nas organizacións e institucións internacionais e deseñar mecanismos institucionalizados que permitan a súa articulación en redes conectadas co país.

A casuística e os modelos, por así dicilo, para o desenvolvemento da acción exterior tenden a mirar, no caso de Galicia, á practica aplicada por outras nacións do Estado, ou doutras nacións sen Estado que no ámbito americano ou europeo se caracterizan por desenvolver unha acción exterior de certa intensidade, ou nos estados federados europeos. Pouca atención se ten prestado a casos como o citado ao comezo (de México ou de EEUU), que contan con representacións directas no exterior, e onde a nosa problemática nacionalista non existe, o que aumenta a naturalidade (e a neutralidade) da iniciativa, a priori desprovista de intencións “ocultas”, a modo de desafío do Estado. Nunca, sen embargo, reparamos nun caso inverso: o dun estado sen nación. É o modelo de Taiwán, hoxe con pouco mais dun par de ducias de países que recoñecen a súa existencia- e cos que polo tanto mantén relacións diplomáticas normais-, pero que conta, e iso é o que nos interesa, cunha rede de oficinas de representación económica, comercial e cultural, que garanten o pleno desenvolvemento dunha acción paradiplomática normalizada.

Non é o tempo nin o espazo agora de suscitar modelos, pero a acción exterior de Galicia, respondendo ás súas propias características, puidera ter aquí un modelo e unha experiencia de utilidade e próxima en máis aspectos (por exemplo, tamén a diáspora).

Deixando de lado a relación de Galicia coa UE, que merece un tratamento específico, non soamente pola súa importancia senón tamén porque incorpora moitos elementos de política verdadeiramente interna que afectan ao desenvolvemento normal da autonomía.
Para rematar, ímonos referir aquelas propostas que o novo Estatuto de Autonomía de Galicia debería recoller nunha sección ou capítulo especifico que levase por título: A acción exterior de Galicia. Serían os seguintes:

1. A Comunidade Autónoma galega, sen prexuízo do respecto da competencia do Estado en materia de relacións exteriores, desenvolverá unha acción exterior concertada cos principais actores sociais, orientada á promoción da súa economía, comercio e cultura, e á defensa dos seus intereses no exercicio das competencias que lle son propias.

2. Galicia aspira a participar na definición, na coordinación e na execución da política exterior do Estado a través dun procedemento reglado e nos casos e actividades que procedan, desenvolvendo as respectivas sinerxías.

3. A Xunta de Galicia definirá a organización e réxime xurídico dos instrumentos que permitirán a súa representación directa, tanto noutros Estados como nos organismos multilaterais que sexan do caso. Igualmente, concertará co Estado a inclusión de representantes galegos nas delegacións españolas nos procesos relacionados con aquelas materias que afecten ás súas competencias exclusivas.

4. A Xunta de Galicia, no exercicio das súas competencias, poderá ser signataria de acordos ou convenios, con todo tipo de entidades e suxeitos internacionais, sen necesidade de recabar a autorización previa do Estado e sen prexuízo da súa comunicación previa a quen corresponda. O Estado deberá comunicar á Xunta de Galicia a instrumentación de similares documentos cando afecten ás súas competencias.

5. A Comunidade Autónoma poderá solicitar do Estado a sinatura de tratados internacionais que faciliten o fomento dos vínculos económicos, sociais e culturais ca diáspora así como a extensión ás colectividades galegas dos dereitos que legalmente se establezan.

6. Corresponde á Xunta de Galicia impulsar e liderar a colaboración e a coordinación de todos os axentes, públicos e privados, involucrados no fomento e na xestión da acción exterior.

7. A Comunidade Autónoma galega promoverá o compromiso institucional e cívico coa cooperación internacional ao desenvolvemento.

8. A acción exterior de Galicia inspirase na defensa da paz e da legalidade internacional, no respecto e a protección xeral dos dereitos humanos, o bo goberno e o fortalecemento das sociedades civís.

Baiona, 5 de xuño de 2006.

 

Texto íntegro del Informe presentado por Hu Jintao ante el XVII Congreso Nacional del Partido Comunista de China

Informe titulado "Mantener en alto la gran bandera del socialismo con peculiaridades chinas en una lucha por conquistar nuevas victorias en la edificación integral de la sociedad modestamente acomodada", presentado por Hu Jintao ante el XVII Congreso Nacional del Partido Comunista de China (PCCh), el 15 de octubre de 2007 en Beijing.

Texto íntegro da “Carta 08”, manifesto da disidencia chinesa

Pasaron cen anos dende a redacción da primeira constitución chinesa. En 2008 celébrase igualmente o 60º aniversario da Declaración Universal dos Dereitos da Persoa, o 30º aniversario da aparición do “Muro da democracia” en Pequín e o 10º aniversario da firma do Pacto Internacional de dereitos cívicos e políticos [das Nacións Unidas] por parte de China.

Achegámonos igualmente ao 20º aniversario da masacre dos estudantes que se manifestaban en favor da democracia na praza de Tiananmen.

O pobo chinés, que soporta unha calamidade en materia de Dereitos Humanos e protagonizou innumerables loitas ao longo destes anos, comprende claramente que a liberdade, a igualdade, e os dereitos do home, son valores universais da humanidade, e que a democracia e un goberno constitucional son un marco fundamental para preservar estes valores.

Afastándose deses valores, o enfoque do goberno chinés en canto á “modernización” resultou desastrosa, xa que privou ao pobo dos seus dereitos, destruíndo a súa dignidade e corrompendo o transcurso normal das relacións humanas.

É por iso que nos formulamos a seguinte pregunta: cara onde vai China no século XXI?; Continuará coa súa “modernización” autoritaria, ou adaptarase aos valores universais, vincularase á traxectoria común das nacións civilizadas e edificará un sistema democrático? Resulta imposible eludir estas cuestións.

O choque do encontro con Occidente na China do século XIX puxo ao descuberto o sistema autoritario decadente e marcou o principio do que denominamos xeralmente “os maiores cambios que coñeceu China en moitos milenios”. A esta mutación seguiulle un “movemento de “autoreforzamento” pero que tiña, sobre todo, por obxectivo, acceder ás tecnoloxías que permitisen fabricar navíos de guerra e outros obxectos occidentais. A humillante derrota marítima de China fronte a Xapón en 1895 non fixo máis que confirmar o obsoleto do sistema chinés.

As primeiras tentativas de introducir reformas políticas tiveron lugar tralas desgraciadas reformas do verán de 1898, pero foron esmagadas sen miramentos polos ultraconservadores no seo da Corte Imperial.

Coa revolución de 1911, que permitiu crear a primeira República de Asia, o sistema autoritario imperial, de moitos séculos de antigüidade, supoñíase que caería no esquecemento para toda a eternidade. Con todo, o conflito social no interior do noso país, así como as presións exteriores, impediron que isto fose así: China divídese entón en feudos de señores da guerra e o soño da República esváese.

O dobre fracaso deste “movemento de auto-reforzamento” e da renovación política levaron aos nosos ancestros a preguntarse acerca da posibilidade de que unha eventual “enfermidade cultural” tivera azoutado o noso país. Este cuestionamiento deu lugar, tralo Movemento do 4 de Maio a finais dos anos 1910, á corrente que exaltaba “a ciencia e a democracia”. No entanto, esta tentativa fracasará tamén baixo a represión dos señores da guerra e a invasión xaponesa (a partir de 1931 en Manchuria) provocando unha crise nacional.

A vitoria sobre Xapón, en 1945, dará unha nova oportunidade a China de evolucionar cara un goberno moderno, pero a vitoria comunista sobre os nacionalistas, durante a guerra civil afundirá a China no totalitarismo. A “nova China” nacida en 1949 proclamará que “o pobo é soberano”, pero instaurará un sistema no que é o Partido quen goza de toda potestade.

O Partido Comunista chinés tomou o control de todos os órganos do Estado, todos os recursos económicos, políticos e sociais do país, e provocou unha longa sucesión de desastres no plano dos dereitos humanos, incluíndo a “Campaña Anti-dereitistas” (1957), o “Gran Salto Cara Adiante” (1958-1960), a “Revolución Cultural” (1966-1969), a “Masacre do 4 de Xuño (sucesos na Praza de Tiananmen)” (1989), así como a represión actual de todas as relixións non autorizadas, a supresión do movemento “Weiquan” (movemento de defensa dos dereitos cívicos, tal e como se enuncian na constitución chinesa e no Protocolo da ONU asinada polo goberno chinés).

Durante todo este periodo, o pobo chinés pagou un prezo colosal. Ducias de millóns de persoas perderon as súas vidas, e moitas xeracións viron a súa liberdade, a súa felicidade, a súa dignidade humana cruelmente esmagadas baixo os seus pés.

Ao longo dos dous últimos decenios do século XX, a política de “reforma e apertura” do goberno aliviou ao pobo dos efectos da pobreza e do totalitarismo da época de Mao Zedong, e tivo por efecto a mellora do nivel de riqueza e das condicións de vida de moitos chineses, así como o restablecemento parcial da liberdade económica e dos dereitos económicos.

A sociedade civil empezou a desenvolverse e as chamadas a favor de máis dereitos e liberdades políticas multiplicáronse do mesmo xeito. Aínda que a élite no poder operou unha viraxe cara a propiedade privada e a economía de mercado, progresivamente foi mutando, pasando a un rexeitamento absoluto de todo “dereito” ao recoñecemento parcial dos mesmos.

En 1988, o goberno chinés asinou dous importantes pactos internacionais sobre os dereitos humanos: en 2004 enmendou a Constitución para incluír nela a frase “respectar e protexer os dereitos humanos”, e este ano, en 2008, comprometeuse a promover un “plan nacional de acción a favor dos dereitos humanos”.

Desgraciadamente, a maior parte destes progresos políticos non foron máis aló do papel no que estaban escritos. A realidade, a primeira vista, é que China ten numerosas leis pero non un Estado de Dereito, ten unha Constitución pero non un goberno constitucional. A élite ao mando continua aferrada ao seu poder autoritario e rexeita toda evolución cara cambios políticos substanciais.

O resultado é unha corrupción oficial endémica, un debilitamiento de todo o Estado de dereito, uns dereitos humanos fráxiles, o afundimento de toda ética pública, un capitalismo de favoritismo, de crecentes desigualdades entre ricos e pobres, o saqueo dos recursos naturais, asi como do noso patrimonio histórico e humano, e a exacerbación dunha longa lista de conflitos sociais, incluíndo, no último periodo, unha animosidade crecente entre a xente común e as autoridades.

Aínda que estes conflitos e crises gañan en intensidade, aínda que a élite no poder continue esmagando e pisoteando con toda impunidade o dereito dos cidadáns á liberdade, á propiedade privada, á procura da felicidade, asistimos a unha radicalización de quen non ten poder no seo da sociedade: os grupos vulnerables, os grupos que foron reprimidos, que padeceron crueldades, incluíndo a tortura, e que non teñen ningún espazo para protestar, nungún tribunal para que as súas queixas sexan escoitadas.

Estes grupos son, cada vez máis, militantes e deixan entrever a posibilidade dun conflito violento que pode chegar a adquirir proporcións desastrosas. O declive do sistema actual acadou un nivel no que o cambio xa non pode ser máis que unha simple opción.

Os nosos principios fundamentais

Estamos ante un momento histórico para China, e o noso porvir está no aire. Revisando o proceso de modernización política do século pasado, reafirmamos e aceptamos os valores universais básicos que seguen:

A Liberdade. A liberdade está no centro dos valores humanos universais. A liberdade de expresión, a liberdade de prensa, a liberdade de reunión, a liberdade de asociación, a liberdade de elixir o lugar de residencia, a liberdade de folga, de manifestarse, de protestar, son formas que adopta a liberdade. Sen liberdade, China quedarase eternamente afastada dos ideais civilizados.

Os dereitos humanos. Os dereitos humanos non están concedidos por un Estado. Toda persoa nace co seu dereito inherente á liberdade e á dignidade. O goberno existe para asegurar a protección dos dereitos humanos e os seus cidadáns. O exercicio do poder do Estado debe ser autorizado polo pobo. Os sucesivos desastres políticos na historia recente de China é unha consecuencia directa da falta de respecto do réxime actual ao dereitos humanos.

A igualdade. A integridade, a dignidade, e a liberdade de toda persoa (sexa cal for a súa situación social, a súa profesión, o seu sexo, a súa condición económica, a súa orixe étnica, a cor da súa pel, a súa relixión ou as súas conviccións políticas) deben ser os mesmos para todos. O principio de igualdade ante a lei, e a igualdade dos dereitos sociais, económicos, culturais, cívicos e políticos, debe ser respectada.

O republicanismo. O republicanismo, que preconiza que o poder sexa equilibrado entre as diferentes ramas do goberno e os distintos intereses, debe ser respectado. Aproxímase ao concepto político tradicional chinés que estima que “todos son iguais baixo o ceo”.

Permite a todos os grupos de interese e ás asembleas sociais, á xente de culturas ou de crenzas diferentes, exercer o seu propio goberno de xeito democrático, e delibera para atopar solucións pacíficas a todas as cuestións de interese público, sobre a base dun acceso igual ao goberno, e dunha competencia libre e honesta.

A democracia. Os principios fundamentais esenciais da democracia son que o pobo é soberano e decide o seu goberno. A democracia ten as seguintes características:

1) O poder político dimana do pobo e a lexitimidade dun réxime provén do pobo.

2) O poder político é exercido a través das decisións adoptadas polo pobo.

3) Quen ostenta as principais funcións oficiais no seo do goberno será determinado en eleccións regulares e abertas á competencia.

4) Respéctase sempre a vontade da maioría, a dignidade fundamental, a liberdade e os dereitos do home e das minorías protexidas.

Noutras palabras, a democracia é o medio moderno de chegar ao “poder do pobo, polo pobo e para o pobo”.

O que preconizamos

O autoritarismo está en declive no mundo. En China tamén, o poder dos emperadores e os señores está a piques de rematar. É o momento de facer que os cidadáns sexan os donos dos seus estados en todas as partes do mundo.

Para China, o camiño que conduce cara á saída da nosa actual sorte, consiste en liberarnos do concepto autoritario da dependencia dun “señor ilustrado” ou dunha “autoridade honesta” e virar cara un sistema de liberdade, de democracia, de Estado de dereito, e cara á emerxencia dunha consciencia de cidadáns modernos para quen os dereitos son fundamentais e a participación un deber.

Por conseguinte, neste espírito de deber en tanto que cidadáns construtivos e responsables, facemos as seguintes recomendacións sobre a gobernanza nacional, os dereitos dos cidadáns e o desenvolvemento social:

1) Unha nova Constitución. Debemos revisar a nosa constitución actual, retirar dela as cláusulas que contradin o principio segundo o cal a soberanía é ostentada polo pobo. E debemos transformala nun documento que garanta verdaderamente os dereitos humanos, autorice o exercicio do poder público e sirva de marco legal á democratización de China. A Constitución debe ser a lei suprema do país, non podendo ser violada por individuo algún, grupo ou partido político.

2) A separación de poderes. Debemos edificar un sistema moderno de goberno no que a separación dos poderes executivo, lexislativo e xudicial estean garantida. Necesitamos unha Lei Administrativa que defina a extensión das responsabilidades do goberno e sirva de garantía contra o abuso de poder administrativo. O goberno debe ser responsable ante os contribuíntes.

A división dos poderes entre os gobernos das provincias e o goberno central debería respectar o principio segundo o cal o goberno central ostenta todos os poderes que lle son específicamente conferidos pola Constitución e todos os outros pertencen aos gobernos locais.

3) Unha democracia parlamentaria. Os membros dos órganos lexislativos a todos os niveis deberían ser elixidos en eleccións directas, e a democracia parlamentaria debería respectar os principios xustos e imparciais.

4) Un poder xudicial independente. O Estado de dereito debe estar por riba dos intereses dun partido político particular, e os xuíces deben ser independentes. Debemos crear unha Corte suprema constitucional e crear procedementos de selección o máis rápido posible. Temos que abolir todos os Comités políticos e legais que permiten hoxe aos altos cargos do Partido Comnista decidir acerca de todas as cuestións sensibles fora do marco xudicial. Debemos prohibir formalmente o uso de funcións públicas con fins privados.

5) O control público dos funcionarios. O exército debe ser responsable ante o goberno, non ante o partido político, e debe ser profesionalizado. Os militares deben prestar xuramento á constitución e permanecer neutrais. Os partidos políticos deben estar prohibidos no exército. Todos os servidores do Estado, incluída a policia, deben servir de xeito imparcial, e a práctica actual que constiste en favorecer a un partido no recrutamento debe cesar.

6) A garantía dos dereitos humanos. Debe haber garantías estritas acerca do respecto dos dereitos humanos e da dignidade humana. É necesario que exista un Comité de dereitos humanos, responsable ante o órgano lexislativo supremo do país, que velará por impedir ao goberno abusar do seu poder en materia de dereitos humanos. Unha China constitucional e democrática debe garantir a liberdade individual dos seus cidadáns. Ninguén debe ser vítima de arrestos, detencións, interrogatorios ou castigos ilegais. O sistema de “reeducación polo traballo” debe ser abolido.

7) A elección das autoridades. Debe haber un sistema completo de eleccións democráticas baseado no principio de “unha persoa, unha voz” A elección directa dos responsables administrativos a todos os niveis, do condado, da cidade, da provincia ou do país debe ser sistematizada. O dereito de ter eleccións regulares e de participar nelas en tanto que cidadán é inalienable.

8) Igualdade entre cidade e campo: o sistema de rexistro de residencia debe ser abolido.Este sistema favorece aos residentes urbanos en detrimento dos habitantes das zonas rurais. Debemos crear un sistema que conceda os mesmos dereitos constitucionais a todos os cidadáns e respecte a mesma liberdade de vivir onde se queira.

9) Liberdade de asociación. O dereito dos cidadáns a formar organizacións debe ser garantido. O sistema actual para o recoñecemento de organizacións non gobernamentais, que esixe que sexan aprobadas, debe ser reemprazado por un sistema de rexistro.

A formación de partidos políticos debe ser rexida pola Constitución e as leis, o que significa que é necesario poñer fin ao privilexio especial outorgado a un partido que posúe o dereito de monopolizar o poder, e debemos garantir o principio dunha competencia libre e igual entre todos os partidos políticos.

10) Liberdade de reunión. A constitución debe preveer que as reunións pacíficas, as manifestacións, protestas, e a liberdade de expresión son dereitos fundamentais dos cidadáns. O partido no poder e o goberno non poden ser autorizados a someter estes dereitos a obstáculos legais e inconstitucionais.

11) Liberdade de expresión. Debemos converter en universais a liberdade de expresión, a liberdade da prensa, e a liberdade de cátedra co fin de permitir aos cidadáns exercer plenamente o seu dereito a ser informados e exercer o seu dereito á supervisión política. As súas liberdades deben ser garantidas por unha Lei sobre a prensa que elimine todas as restriccións políticas impostas á prensa. O crime de “iniciación á subversión contra o poder do Estado”, que existe actualmente na lei chinesa, debe ser abolido. Debemos cesar na criminalización da palabra.

12) Liberdade relixiosa. Debemos garantir a liberdade relixiosa e de fé, e instaurar a separación da relixión e do Estado. Non debe haber inxerencia do goberno nas actividades relixiosas pacíficas. Debemos abolir toda lei, decreto ou regulamento local que limite ou prohiba a liberdade relixiosa dos cidadáns. Debemos abolir o sistema actual que esixe a autorización previa do Estado para que todo o grupo relixioso ou calquera lugar de culto poida existir, e substituílo por un sistema onde rexistrarse deberá ser opcional, e para aqueles que elixan facelo, automático.

13) Educación cívica. Debemos abolir nas nosas escolas os programas de educación política e os exames vinculados a estes, e que constitúen un adoutrinamento ideolóxico dos alumnos a favor do apoio a un partido político. Deberiamos substituílos pola educación cívica para promocionar asi os valores universais e os dereitos dos cidadáns, desenvolver a conciencia cívica e os valores cívicos ao servizo da sociedade.

14) Protección da propiedade privada. Debemos establecer e protexer o dereito á propiedade privada e promover un sistema económico de mercado libre e honesto. Debemos abolir os monopolios gobernamentais sobre o comercio e a industria, e garantir a liberdade de crear novas empresas.

Debemos crear un Comité de empresas do Estado, responsable ante o Parlamento, que supervisará a transferencia da propiedade do Estado cara o sector privado dun modo honesto, competitivo e ordenado. Debemos poñer en marcha unha reforma agraria que favoreza a propiedade privada da terra, que garanta o dereito de comprar e vender a terra e permita que o verdadeiro valor da propiedade privada reflictase no mercado.

15) Reforma financeira e fiscal. Debemos crear un sistema de finanzas públicas regulado de xeito democrático e fiscalizable, de maneira que se protexan os dereitos dos contribuintes e que respecte os procesos establecidos. Necesitamos un sistema no que os ingresos dun certo nivel de goberno (central, provincial, de distrito ou local) esten controlados a este nivel.

É menester tamén levar a cabo unha reforma fiscal que abolirá todo imposto inxusto, simplificará o sistema fiscal e repartirá a carga fiscal de xeito equilibrado. Os representantes do goberno non deberían estar en condicións de aumentar as taxas ou crear novos impostos sen un debate público e a aprobación dunha asemblea democrática. Debemos reformar o sistema de propiedade co fin de permitir unha competencia maior no mercado.

16) Seguridade social. Debemos introducir un sistema adaptado e xusto de seguridade social para todos os cidadáns, e asegurar o acceso de todos á educación, á saúde á xubilación, e ao traballo.

17) Protección do medioambiente. Debemos protexer o noso medioambiente natural e promover un desenvolvemento que sexa sostible e responsable de cara aos nosos descendentes e ao resto da humanidade. Isto supón que os responsables gobernamentais, a todos os niveis, non soamente comprométanse a facer todo o que é posible para alcanzar estes obxectivos, senón tamén aceptar a supervisión e a participación das organizacións non gobernamentais.

18) Unha república federal. Unha China democrática debería actuar como unha potencia responsable contribuíndo á paz e ao desenvolvemento na rexión de Asia- Pacífico, tratando cos outros nun espírito de igualdade e de honestidade. En Hong Kong e Macao, deberiamos apoiar as liberdades que xa existen.

No que se refire a Taiwán, deberiamos proclamar o noso compromiso a favor dos principios da liberdade e a democracia, e acto seguido negociar de igual a igual, dispostos ao compromiso, a fin de traballar nunha fórmula de unificación pacífica.

Debemos encarar os conflitos nas zonas das minorías nacionais de China cunha apertura de espírito, buscando o marco operativo no que todos os grupos étnicos ou relixiosos póidanse desenvolver. Debemos visualizar, en tempo, o establecemento dunha federación de comunidades democráticas de China.

19) A verdade na reconciliación. Debemos restablecer a reputación dos individuos, incluíndo a das súas familias, que sufriron persecucións nas campañas políticas do pasado, ou que foron tratados como criminais en razón do seu xeito de pensar, as súas declaracións ou da súa fe. O Estado deberia pagarlle compensacións.

Todos os presos políticos ou presos de conciencia deberían ser liberados.

Debería existir unha Comisión de investigación da Verdade, encargada de establecer os feitos relacionados coas inxustizas e as atrocidades pasadas, determinar as responsabilidades, reestablecer a xustiza e, sobre esta base, permitir a reconciliación social.

China, como país importante no mundo, membro permanente do Consello de Seguridade da ONU, membro da Comisión dos dereitos humanos da ONU, debería contribuír á paz da humanidade, e a promover os dereitos humanos. Desgraciadamente, somos neste momento a única potencia entre os principais países, que segue prisioneira dun concepto político autoritario.

O noso sistema político continua xerando calamidades en materia de dereitos humanos e crises sociais, que non soamente obstaculizaron o desenvolvemento de China, senón tamén limitado o progreso da humanidade enteira. Isto debe cambiar, e facelo en serio. A democratización de China xa non pode demorarse máis.

Por conseguinte, atrevémosnos a mostrar un espírito cívico anunciando o nacemento da Carta 08. Esperamos que os nosos concidadáns sexan conscientes do mesmo sentimento de crise, de responsabilidade e de misión, xa se atopen ao servizo do goberno ou non, e, sexa cal for o seu estatus social, deixarán ao carón as súas pequenas diferenzas e aceptarán os obxectivos xerais deste movemento cidadán.

Xuntos, podemos traballar en favor de cambios maiores na sociedade chinesa, e para o establecemento rápido dun país libre, democrático e constitucional.

Podemos dar corpo a estes ideais e obxectivos que foron os do noso pobo durante máis de cen anos, e abrir paso a un novo capítulo brillante para a civilización chinesa.

Tradución: Carmen Antolín Pichel.

 

O uso do galego nas ONGDs asentadas en Galicia

Este informe foi elaborado polo Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional –IGADI- en colaboración  con Xesús Domínguez Dono, profesor do Departamento de Filoloxía Galega e Latina da Universidade de Vigo.

Informe Amnistía Int.: Condenas de muerte y ejecuciones 2009

A pena de morte en 2009: A.I. desafía o secretismo de China

Rede de Xeopolítica Europea: Declaración de San Simón

Por unha Soberanía e Xeopolítica Europea

Illa de San Simón (Redondela, Pontevedra, Galicia, España), 29 de abril de 2011

Os abaixo asinantes, reunidos en San Simón, Illa do Pensamento, do 26 ao 29 de abril de 2011, en nome das institucións que representan,

DECLARAN:

1. O mundo atravesa unha situación de complexidade e incerteza xeopolítica provocada pola globalización económica e a evolución do mundo multipolar xurdido trala caída do Muro de Berlín, así como consecuencia da xeopolítica do medo suscitada a partir do 11 de setembro de 2001.

2. A situación anterior orixinou unha profunda crise, particularmente económica, caracterizada por cambios nas relacións de poder das potencias mundiais, o que provocou un período de recomposición da xeopolítica global.

3. Esta crise tamén converteu a mundialización/globalización nunha competencia multipolar que outorga a Europa a oportunidade de converterse nun actor fundamental da xeopolítica e xeoeconomía global.

4. Con todo, Europa padece agudas debilidades económicas e políticas que condicionan a súa actuación no mundo xeopolítico global.

5. Para superar as súas limitacións, Europa debe alcanzar novos consensos (sobre os seus territorios, pobos e cultura), forxar unha visión xeopolítica, inventar unha nova forma de soberanía non hexemónica e potenciar os seus sistemas de seguridade, para os que a prevención e anticipación, e conseguintemente, a intelixencia, é clave.

6. As súas prioridades deben ser: 

i. Protexer o seu modelo de sociedade, os seus valores culturais e democráticos, a súa identidade, pobos e territorios.

ii. Superar a súa dependencia tecnolóxica, particularmente nos campos das TIC, das novas formas de xeración de enerxía e converxencia NBIC, así como nos campos do Espazo, a Seguridade e a Defensa, tanto nos seus aspectos interior como multinacional.

iii. Avaliar os orzamentos necesarios para o desenvolvemento das tecnoloxías de soberanía (nun prazo de 10 a 15 anos) e determinar cal é o investimento público a realizar.

iv. Anticipar os grandes desafíos demográficos, ambientais e xeopolíticos, para o que a intelixencia é un factor fundamental.

v. Fomentar a cooperación público-privada.

vi. Potenciar a formación como factor de cambio social.

vii. Xeralizar o uso corrente de 4 idiomas na poboación europea (lingua materna, latina, xermánica e eslava), e promover as tecnoloxías de tradución automática intelixente.

viii. Xerar, a través da formación, auténticos líderes que sexan referentes para a nosa sociedade.

ACORDAN:

1. Crear a Rede Europea de Reflexión Xeopolítica coa finalidade de contribuír ao posicionamento de Europa no novo contexto xeopolítico mundial.

2. Esta Rede Europea de Reflexión Xeopolítica traballará nun horizonte temporal de 10 anos e terá como cometido realizar propostas e redactar documentos de análise crítica cun espírito construtivo de colaboración con empresas e institucións. Estes documentos serán difundidos por Internet e/ou medios tradicionais a través das institucións implicadas e faranse chegar así mesmo a unha ampla lista de dirixentes políticos empresariais e parlamentarios, tanto nacionais como europeos.

3. Esta Rede estará aberta á participación doutras institucións e expertos, orixinarios doutros países europeos (incluída Rusia), do África mediterránea, de América Latina e de Asia-Pacífico, que queiran achegar ideas para a reflexión xeopolítica no contexto global.

4. Esta Rede, aínda que desenvolverá ininterrompidamente as súas actividades a través de Internet, principalmente establece a Illa do Pensamento como a súa sede permanente.

5. Esta Rede reunirase de novo na Illa do Pensamento o ano 2012, coa participación de expertos e institucións doutros países europeos, ademais de Francia e España.

Asinantes (por orde alfabética):

Jean Paul Baquiast, Presidente da Asociación Automates Intelligents

Fernando Davara Rodríguez, Reitor da Sociedade de Estudios Internacionales (SEI)

Jean-Claude Empereur, Vicepresidente delegado da Unión Paneuropa Francia

Eduardo Martínez, Editor de Tendencias21

Eduardo Olier, Presidente do Instituto Choiseul España

Xulio Ríos, Director do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional 
(IGADI)

Fernando Velasco, Director da Cátedra Servizos de Intelixencia e Sistemas 
Democráticos

 

 

Déclaration de l'Ile de San Simon

Pour une souveraineté géopolitique européenne

Ile de San Simon (Redondela, Pontevedra, Galice, Espagne) le 29 avril 2011

Les signataires sous-signés, réunis à San Simon, Ile de la Pensée, du 26 au 29 avril 2011, se prononçant au nom des organisations qu'ils représentent,

DECLARENT:

1. Le monde traverse un état de complexité et d'incertitude géopolitique provoqué par la globalisation économique et l'évolution du monde multipolaire né de la chute du Mur de Berlin. Il s'agit aussi d'une conséquence de la géopolitique de la peur suscitée à partir du 11 septembre 2001.

2. De cette situation est née une profonde crise, particulièrement économique, caractérisée par des changements dans les relations de pouvoir entre les puissances mondiales. Il s'en est suivi une période de recomposition de la géopolitique globale.

3. De plus, cette crise a transformé la mondialisation/globalisation en une compétition multipolaire qui offre à l'Europe l'opportunité de devenir un acteur fondamental de la géopolitique et de la géoéconomie globale.

4. Cependant, l'Europe souffre de faiblesses économiques et politiques profondes qui retentissent sur ses possibilités d'action dans un ce monde géopolitique global.

5. Pour dépasser ces handicaps, l'Europe doit se doter de nouveaux consensus ( sur les territoires, les peuples et les cultures), forger une vision géopolitique, inventer une nouvelle forme de souveraineté qui ne soit pas hégémonique et renforcer ses systèmes de sécurité, pour lesquels la prévention et l'anticipation, supposant en conséquence la gestion de l'information et le renseignement, sont indispensables.

6. En conséquence, les priorités de l'Europe doivent être de: 

a) protéger son modèle de société, ses valeurs culturelles et démocratiques, son identité, ses peuples et ses territoires;

b) supprimer sa dépendance technologique, particulièrement dans les domaines des TIC (technologies de l'information et de la communication), des nouvelles formes de production de l'énergie et de la convergence NBIC (nano-bio-info-cognotechnogies). S'y ajoutent les secteurs de l'Espace, de la Sécurité et de la Défense, dans leurs aspects tant intérieurs qu'internationaux;

c) évaluer les crédits nécessaires pour le développement des technologies de souveraineté (sur une durée de 10 à 15 ans) et déterminer la part des investissements publics en découlant;

d) anticiper les grands défis démographiques, environnementaux et géopolitiques pour lesquels le recueil et l'interprétation d'informations pertinentes est fondamental;

e) encourager la coopération public-privé;

f) favoriser la formation comme facteur de changement social;

g) généraliser la pratique simultanée de quatre langues au sein de la population européenne (langue maternelle, latine, germanique et slave);

h) générer grâce à la formation des personnalités qui soient d'authentiques références de notre société.

S'ACCORDENT POUR:

1. Créer le Réseau Européen de Réflexion Géopolitique (Red Europea de Reflexion Geopolitica) dans le but de contribuer au positionnement de l'Europe dans le nouveau contexte géopolitique mondial;

2. Le Réseau Européen de Réflexion Géopolitique travaillera dans une perspective de 10 ans et se donnera comme objectif la formulation de propositions et l'élaboration de documents d'analyse critique dans un esprit constructif au regard des entreprises et des institutions. Ces documents seront diffusés par Internet et/ou par les médias classiques, à destination des institutions impliquées et d'une liste aussi large que possible de dirigeants politiques, économiques et de parlementaires tant nationaux qu'européens.

3. Le Réseau sera ouvert à la participation d'autres institutions et experts, originaires des divers pays européens (y compris la Russie), de l'Afrique méditerranéenne et de l'Amérique latine, désireux d'apporter des contributions à la réflexion géopolitique dans le contexte global.

4. Le Réseau, tout en menant de façon ininterrompue ses activités à travers l'Internet, se donne comme siège permanent l'Ile de la Pensée,

5. Le Réseau se réunira de nouveau à l'Ile de la Pensée au cours de l'année 2012, avec la participation d'experts et d'institutions des autres pays européens, en complément de ceux provenant de France et d'Espagne.

Ont Signé (par ordre alphabétique):

Jean-Paul Baquiast, co-président de l'Association Automates Intelligents
Fernando Davara Rodriguez, recteur de la Sociedad de Estudios Internacionales (SEI)

Jean-Claude Empereur, vice-président délégué de l'Union Paneuropéenne France

Eduardo Martinez, éditeur de Tendencias21

Eduardo Olier, président de l'Institut Choiseul Espagne

Xulio Rios, directeur de l'Instituto Galego de Analise e Documentacion Internacional (IGADI)

Fernando Velasco, directeur de la Catedra (Chaire) Servicios de Inteligencia y Sistemas Democraticos.

 

Declaración de la Isla de San Simon

Por una Soberanía y Geopolítica Europea

Isla de San Simón (Redondela, Pontevedra, Galicia, España), 29 de abril de 2011

Los abajo firmantes, reunidos en San Simón, Isla del Pensamiento, del 26 al 29 de abril de 2011, en nombre de las instituciones que representan,

DECLARAN:

1. El mundo atraviesa una situación de complejidad e incertidumbre geopolítica provocada por la globalización económica y la evolución del mundo multipolar surgido tras la caída del Muro de Berlín, así como consecuencia de la geopolítica del miedo suscitada a partir del 11 de septiembre de 2001.

2. La situación anterior ha originado una profunda crisis, particularmente económica, caracterizada por cambios en las relaciones de poder de las potencias mundiales, lo que ha provocado un período de recomposición de la geopolítica global.

3. Esta crisis también ha convertido la mundialización/globalización en una competencia multipolar que otorga a Europa la oportunidad de convertirse en un actor fundamental de la geopolítica y geoeconomía global.

4. Sin embargo, Europa padece agudas debilidades económicas y políticas que condicionan su actuación en el mundo geopolítico global.

5. Para superar sus limitaciones, Europa debe alcanzar nuevos consensos (sobre sus territorios, pueblos y cultura), forjar una visión geopolítica, inventar una nueva forma de soberanía no hegemónica y potenciar sus sistemas de seguridad, para los que la prevención y anticipación, y consiguientemente, la inteligencia, es clave.

6. Sus prioridades deben ser: 

a) proteger su modelo de sociedad, sus valores culturales y democráticos, su identidad, pueblos y territorios

b) superar su dependencia tecnológica, particularmente en los campos de las TIC, de las nuevas formas de generación de energía y convergencia NBIC, así como en los campos del Espacio, la Seguridad y la Defensa, tanto en sus aspectos interior como multinacional

c) evaluar los presupuestos necesarios para el desarrollo de las tecnologías de soberanía (en un plazo de 10 a 15 años) y determinar cuál es la inversión pública a realizar

d) anticipar los grandes desafíos demográficos, ambientales y geopolíticos, para lo cual la inteligencia es un factor fundamental

e) fomentar la cooperación público-privada

f) potenciar la formación como factor de cambio social

g) generalizar el uso corriente de 4 idiomas en la población europea (lengua materna, latina, germánica y eslava), y promover las tecnologías de traducción automática inteligente

h) generar, a través de la formación, auténticos líderes que sean referentes para nuestra sociedad

ACUERDAN:

1. Crear la Red Europea de Reflexión Geopolítica con la finalidad de contribuir al posicionamiento de Europa en el nuevo contexto geopolítico mundial.

2. Esta Red Europea de Reflexión Geopolítica trabajará en un horizonte temporal de 10 años y tendrá como cometido realizar propuestas y redactar documentos de análisis crítico con un espíritu constructivo de colaboración con empresas e instituciones. Estos documentos serán difundidos por Internet y/o medios tradicionales a través de las instituciones implicadas y se harán llegar asimismo a una amplia lista de dirigentes políticos empresariales y parlamentarios, tanto nacionales como europeos.

3. Esta Red estará abierta a la participación de otras instituciones y expertos, originarios de otros países europeos (incluida Rusia), del África mediterránea y de América Latina, que quieran aportar ideas para la reflexión geopolítica en el contexto global.

4. Esta Red, aunque desarrollará ininterrumpidamente sus actividades a través de Internet, principalmente establece la Isla del Pensamiento como su sede permanente.

5. Esta Red se reunirá de nuevo en la Isla del Pensamiento el año 2012, con la participación de expertos e instituciones de otros países europeos, además de Francia y España.

Firmantes (por orden alfabético):

Jean Paul Baquiast, Presidente de la Asociación Automates Intelligents 
Fernando Davara Rodríguez, Rector de la Sociedad de Estudios Internacionales (SEI)

Jean-Claude Empereur, Vicepresidente delegado de la Unión Paneuropa Francia

Eduardo Martínez, Editor de Tendencias21

Eduardo Olier, Presidente del Instituto Choiseul España

Xulio Ríos, Director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI)

Fernando Velasco, Director de la Cátedra Servicios de Inteligencia y Sistemas Democráticos

 

 

Textos internacionais

Coa posta en marcha desta sección, o IGADI pretende cubrir unha lagoa existente no noso idioma e na nosa sociedade que debe sempre acudir a outras lingoas para acceder á lectura de materias ou textos internacionais que non están incorporados ó galego.

Declaración sobre o dereito ó desenvolvemento

A Asemblea Xeral

Tendo presentes os propósitos e principios da Carta das Nacións Unidas relativos á realización da cooperación internacional na solución dos problemas internacionais de carácter económico, social, cultural ou humanitario e no desenvolvemento e estímulo do respeto aos dereitos humanos e as liberdades fundamentais de todos, sen facer distingos por motivos de raza , sexo, idioma ou relixión.

Recoñecendo que o desenvovemento é un proceso global económico, social , cultural e político, que tende ao melloramento constante do benestar de toda a poboación e de todos os individuos sobre a base da súa participación activa, libre, e significativa no desenvolvemento e na distribución xusta dos beneficios que del se derivan.

Considerando que, conforme ás disposicións da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, toda persoa ten dereito a unha orde social e internacional na que se poidan realizar plenamente os dereitos e as liberdades enunciadas nesa Declaración.

Lembrando as disposicións do Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos.

Lembrando asemesmo os acordos, convencións, resolucións, recomendacións e demais instrumentos pertinentes das Nacións Unidas e dos seus organismos especializados relativos á descolonización, á prevención de discriminacións, ao respeito e a observancia dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais, ao mantenimento da paz e a seguridade internacional e o ulterior Fomento das relacións de amizade e cooperación entre os Estados de conformidade coa Carta.

Lembrando o dereito dos pobos a libre determinación, en virtude do cal teñen dereito a determinar libremente a súa condición política e a realizar o seu desenvolmento económico, social e cultural.

Lembrado tamén o dereito dos pobos a exercer, con suxeción ás disposicións pertinentes de ambos Pactos Internacionais de dereitos humanos, a súa soberanía plena e completa sobre todos os seus recursos e riquezas naturais.

Conscente da obrigación dos Estados, en virtude da Carta, de pormover o respeto universal e a observación dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais par todos, sen distingos de ningunha clase por motivos de raza, cor, sexo, idioma, relixión, opinión política ou de outra índole, orixe nacional ou social, situación económica, nacemento ou outra condición.

Considerando, que a eliminación das violacións masivas e patentes dos dereitos humanos dos pobos e individuos afectados por situacións tais como as resultantes do colonialismo, o neocolonialismo, o apartheit, todas as formas de racismo e discriminación racial, a dominación e a ocupación extranxeiras, a agresión e as ameazas contra da soberanía nacional, a unidade nacional e a integridade territorial, e as ameazas de guerra; contribuiría a establecer circunstancias propicias para o desenvolvemento de grande parte da humanidade.

Preocupada pola existencia de graves obstáculos, constituidos, entroutras cousas, pola denegación dos dereitos civís, políticos, económicos sociais e culturais, obstáculos que se opoñen ao desenvolvemento e á plena realización do ser humano e dos pobos, e considerando que todos os dereitos humanos son indivisibles e interdependientes e que, coa finalidade de fomentar o desenvolvemento, debería examinarse coa mesma atención e urxencia a aplicación, promoción e protección dos dereitos civís, políticos, económicos sociais e culturais, e que, en consecuencia, a promoción, o respeito, o goce de certos dereitos humanos e liberdades fundamentais non poden xustificar a denegación doutros dereitos humanos e liberdades fundamentais.

Considerando que a paz e a seguridade internacionais son elementos esenciais para a realización do dereito ao desenvolvemento.

Reafirmando que existe unha estreita relación entre o desarme e o desenvolvemento, que os progresos na esfera do desarme promoverían considerablemente os progresos no eido do desenvolvemento e que os recursos liberados coas medidas de desarme deberían destinarse ao desenvolvemento económico e social e ao benestar de todos os pobos, e , en particular, dos paises en desenvolvemento.

Recoñecendo que a creación de condicións favorabeis ao desenvolvemento dos pobos e as persoas é o deber primordial dos respectivos Estados.

Consciente de que os esforzos para promover e protexer os dereitos humanos a nivel internacional deben ir acompañados de esforzos para establecer unha nova orde económica internacional.

Conformando que o dereito ao desenvolvemento é un dereito humano inalienable e que a igualdade de oportunidades para o desenvolvemento é unha prerrogativa tanto das nacións como dos individuos que compoñen as nacións.

Proclama a seguinte

Declaración sobre o dereito ao desenvolvemento

Artigo 1

1. O dereito ao desenvolvemento é un dereito humano inalienable en virtude co cal todo ser humano e todos os pobos están facultados para participar nun desenvolvemento económico, social, cultural e político no que poidan realizarse plenamente todos os dereitos humanos e liberdades fundamentais, a contribuir a ese desenvolvemento e a gozar del,

2. O dereito humano ao desenvolmento humano implica tamén a plena realización do dereito dos pobos á libre determinación, que inclue, con suxeción ás disposicións pertinentes de ambos Pactos internaciónais de dereitos humanos, o exercicio do seu deretio inalienable á plena soberanía sobre todas as súas riquezas e recursos naturais.

Artigo 2

1. A persoa humana é o suxeito central do desenvolvemento e debe ser o participante activo e o beneficiario do dereito ao desenvolmento.

2. Todos os seres humanos teñen, individual e colectivamente, a responsabilidade do desenvolvemento, tendo en conta a necesidade do pleno respeto dos seus dereitos humanos e liberdades fundamentais, así como os seus deberes para coa comunidade, único dominio no que se pode asegurar a libre e plena realización do ser humano, e, por conseguinte deben promover e protexer unha orde política, social e aconómica axeitada para o desenvolvemento.

3. Os Estados teñen o dereito e o deber de formular políticas de desenvolvemento nacional adecuadas co fin de mellorar constantemente o benestar da poboación enteira e de todos os individuos sobre a base da súa participación, libre, e significativa no desenvolvemento e na equitativa distribución dos beneficios resultantes do mesmo.

Artigo 3

1. Os Estados teñen o deber primordial de crear condicións nacionais e internacionais favorables para a realización do dereito ao desenvolvemento.

2. A realización do dereito ao desenvolvemento esixe o pleno respeto dos principios do dereitos internacional referentes ás relacións de amizade e á cooperación entre os Estados de conformidade coa Carta das Nacións Unidas.

3. Os Estados teñen o deber de cooperar mutuamente para lograr o desenvolvemento e eliminar os obstaculos ao desenvolvemento. Os Estados deben realizar os seus dereitos e sos seus debees do modo que promovan unha nova orde económica internacional baseada na igualdade soberana, a interdependencia, o interese común e a cooperación entre todos os Estados, e que fomenten a observancia e o goce dos dereitos humanos.

Artigo 4

1. Os Estados teñen o deber de adoptar, individual e colectivamente, medidas para fomular políticas axeitadas de desenvolvemento internacional co propósito facer máis doada a plena realización do dereito ao desenvolvemento.

2. Requírese unha acción sostida para promover un desenvolvemento máis rápido dos países en desenvolvemento.

Como complemento dos esforzos dos países en desenvolvemento é indispensable unha cooperación internacional efectiva para proporcionarlles os medios e as facilidades adecuadas para fomentar o seu desenvolvemento global.

Artigo 5

Os Estados adoptarán enérxicas medidas para eliminar as violacións masivas e patentes dos dereitos humanos dos pobos e os seres humanos efectados por situacións como as resultantes do aparheid, todas as formas de racismo e discriminación racial, o colonialismo, a dominación e ocupación estranxeiras, a agresión, a inxerencia e as ameazas de guerra e a negativa a recoñecer o dereito fundamental dos pobos á libre determinación.

Artigo 6

1. Todos Estados deben de cooperar con miras a promover, fomentar e reforzar o respeito universal e á observancia de todos os dereitos humanos e as liberdades fundamentais de todos, sen ningunha distinción por motivos de raza, sexo, idioma e relixión.

2. Todos os dereitos humanos e as liberdades fundamentais son indivisibles e interdependentes ; compre dar igual atención e urxente consideración á aplicación, promoción e protección dos dereitos civís, políticos, económicos, sociais e culturais.

3. Os Estados deben adoptar, no plano nacional, todas as medidas para eliminar os obstáculos ao desenvolvemento resultantes da inobservancia dos dereitos civís e políticos, así como dos dereitos económicos, sociais e culturais.

Artigo 7

Todos os Estados deben promover o establecemento, mantemento e afortalamento da paz e a seguridade internacionais e, con ese obxectivo, deben facer canto estea no seu poder para lograr o desarme xeral e completo baixo un control internacional eficaz, así como lograr que os resursos liberados con medidas efectivas de desarme se utilicen para o desenvolvemento global, en particular dos países en desenvolvemento.

Artigo 8

1. Os Estados deben adoptar, no plano nacional, todas as medidas necesarias para a realización do dereito ao desenvolvemento e garantirán, entroutras cousas, a igualdade de oportunidades para todos en canto ao acceso aos recursos básicos, á educación, aos servizos de saúde, aos alimentos, á vivenda, ao emprego, e á xusta distribución dos ingresos. Deben adoptarse medidas eficaces para lograr que a muller participe activamente no proceso de desenvolvemento. Deben facerse reformas económicas e sociais edecuadas co obxecto de erradicar todas as inxustizas sociais.

2. Os Estados deben alentar a participación popular en todas as esferas como factor importante para o desenvolvemento e para a plena realización de todos os dereitos humanos.

Artigo 9

1. Todos os aspectos do dereito ao desenvolvemento enunciados na presente Declaración son indivisibles e interdependentes e cada un debe ser interpretado no conexto do conxunto deles.

2. Nada do exposto na presente Declaración debe ser interpretado en menoscabo dos propósitos e principios das Nacións Unidas, nin no senso de que calquera Estado, grupo ou persoa teñen dereito a desenvolver calquera actividade ou realizar calquera acto que teña por obxecto a violación dos dereitos establecidos na Declaración Universal de Dereitos Humanos e nos Pactos internacionais de dereitos humanos.

Artigo 10

Débense adoptar medidas para asegurar o pleno exercicio e a consolidación progresiva do dereito ao desenvolvemento, mesmo a formulación, adopción e aplicación de medidas políticas, lexislativas e doutra índole no plano nacional e internacional.

 

Declaración sobre a mellora da eficacia do principio do desestimento da utilización da ameaza ou da forza nas relacións internacionais

Nacións Unidas.

Convencida da necesidade da efectiva aplicación universal do principio do desestimento da utilización da ameaza ou da forza nas relacións internacionais e da importancia da función que compete ás Nacións Unidas a este respecto, a Asemblea Xeral en 1986 pediu ao seu Comité Especial, para mellorar a eficacia do principio do desestimento da utilización da ameaza ou da forza relacións internacionais, que elaborase un proxecto de declaración referida ao tema e que o presentase á asemblea para aprobación.

Ao ano seguinte o Comité presentou o proxecto de declaración á Asemblea Xeral, dentro do período ordinario de sesións. O 18 de novembro de 1987 a Asemblea aprobou, sen voto????, a Declaración sobre a mellora da eficacia do principio do desestimento da utilización da ameaza ou da forza nas relacións internacionais. O texto da Declaración, que aparece recollido no anexo á resolución 42/22 da Asemblea Xeral, figura a continuación.

A Asemblea Xeral.

Lembrando a resolución 41/76, de 3 de decembro de 1986, na que se decidiu que o Comité Especial para mellorar a eficacia do principio da non utilización da forza nas relacións internacionais rematase un proxecto de declaración sobre a mellora da eficacia do principio, que incluise, cando procedese, recomendacións referentes ao arranxo pacífico das controversias, e que presentase no cuadraxésimo segundo período de sesións un informe definitivo que contivese un proxecto de declaración,
Tomando nota do informe do Comité Especial, que se reuniu en Nova Iorque do 9 ao 27 de marzo de 1987.

Considerando que o comité Especial ten rematado un proxecto de declaración sobre a mellora da eficacia do principio da abstención da ameaza ou da utilización da forza nas relacións internacionais e que xa ten decidido presentalo á ASEMBLEA Xeral para o seu exame e aprobación.

Convencida da necesidade da efectiva aplicación universal do principio do desestimento da utilización da ameaza ou da forza nas relacións internacionais e da importancia da función que incumbe ás Nacións Unidas, neste aspecto.

Convencida tamén de que a aprobación da Declaración sobre a mellora da eficaciá do principio do desestimento da utilización da ameaza ou da forza nas relacións internacionais contribuiría á mellora da relacións internacionais.

1. Aproba o texto da Declaración sobre a mellora da eficacia do principio da abstención da ameaza ou da utilización da forza nas relacións internacionais, que figura no anexo da presente resolución.

2. Expresa o seu recoñecemento ao Comité Especial para mellorar a eficacia do principio da non utilización da forza nas relacións internacionais por ter culminado o seu labor ao elaborar a Declaración.

3. Recomenda que se faga todo o posible para que a Declaración teña unha difusión xeral.

Declaración sobre a mellora da eficacia do principio do desestimento (absterse de recurrir) da utilización da ameaza ou da forza nas relacións internacionais

A Asemblea Xeral.

Lembrando o principio de que os Estados, nas suas relaciónS internacionais, absteranse e recurrir á ameaza ou ao uso da forza contra da integridade territorial ou da independencia política de calquera Estado, ou a calquera outro procedemento incompatible cos propósitos das Nacións Unidas.

Lembrando que este principio está consagrado no párrafo 4 do Artigo2 da Carta das Nacións Unidas e que ten sido reafirmado en diversos instrumentos (documentos) internacionais.

Reafirmando a Declaración sobre os principios do dereito internacional referentes ás relacións de amizade e á cooperación entre os Estados de conformidade coa Carta das Nacións Unidas, a Definición da agresión e a Declaración de Manila sobre o Arranxo Pacífico de Controversias Internacionais.

Reafirmando a obriga de manter a paz e a seguridade internacionais de conformidade cos propósitos das Nacións Unidas,
Expresando fonda preocupación ante a persistencia de situacións de conflicto e tensión ante os efectos que a continua violación do principio de absterse de recurrir á ameaza ou ao uso da forza teñen sobre o mantenEmento da paz e a seguridade internacional, así como diante das perdas de vidas humanas e os danos materiais nos países afectados, nos que o desenvolvemento pode, por tanto, verse postergado.

Desexando eliminar o risco de novos conflictos armados entre os Estados por medio dun cambio no clima internacional para pasar da confrontación ás relacións pacíficas e a cooperación e mediante a a adopción doutras medidas apropiadas para afortalar a paz e a seguridade internacionais.

Convencida de que a actual situación mundial, na que as armas nuclares son unha realidade, non existe ningunha outra alternativa razonable ás relacións pacíficas entre os Estados.

Plenamente conscente de que a cuestión do desarme xeral e completo é de suma importancia e de que a paz, a seguridade, as liberdades fundamentais e o desenvolvemento económico e social son indivisibles.

Observando con preocupación os efectivos perniciosos(sinistros) do terrorismo nas relacións internacionais ,
Destacando a necesidade de que todos os Estados desistan de recurrir a medidas de forza encamiñadas a privar aos pobos do seu dereito á libre determinación, á liberdade e á independencia.

Reafirmando a obriga dos Estados de arranxar as súas controversias internacionais por métodos pacíficos,
Conciente da importancia de afortalar o sistema de seguridade colectiva das Nacións Unidas.

Tendo presente a significación universal dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais como factores esenciais para a paz e a seguridade internacionais.

Convencida de que os Estados teñen un interese común en promover un clima económico mundial estable e equitativo como fundamento esencial da paz mundial e que, con ese fin, deberían afortalar a cooperación internacional para o desenvolvemento e traballar en pro dunha nova orde económica internacional.

Reafirmando o compromiso dos Estados co principio básico da igualdade soberana dos Estados.

Reafirmando o dereito inalienable do todos os Estados a elexir o seu sistema político, económico, social e cultural, sen ningún tipo de inxerencia por parte doutro Estado.

Lembrando que os Estados teñen a obriga de non intervir directa ou indirectamente, sexa cal fose o motivo, nos asuntos internos ou externos doutro Estado.

Reafirmando o deber dos Estados de absterse, nas súas relacións internacionais, de exercecer coerción militar, política, económica ou de calquera outra índole contra da indepenencia política ou da integridade territorial de calquera Estado.

Reafirmando o principio da igualdade de dereitos e da libre determinación dos pobos consagrado na Carta.

Reafirmando que os Estados teñen que cumprir de boa fe todas as súas obrigas de acordo co dereito internacional.

Consciente da apremiante necesidade de mellorar a eficacia do principio de que os Estados deben de absterse de recurrir á ameaza ou ao uso da forza para contribuir á instauración dunha paz e unha seguridade perdurables para todos os Estados.

DECLARA SOLEMNEMENTE que:

I

1. Todo Estado ten o deber de absterse, nas súas relacións internacionais, de recurrir á ameaza ou ao uso da forza contra da integridade territorial ou da independencia política de calquera Estado, ou de actuar de calquera outro xeito incompatible cos propósitos das Nacións Unidas. Semellante ameaza ou uso da forza constitue unha violación do dereito internacional e da Carta das Nacións Unidas e da lugar a responsabilidade internacional.

2. O principio de absterse de recurrir á ameaza ou ao uso da forza nas relacións internacionais é universasl no seu carácter e é obrigatorio para todos os Estados, calquera que sexa o seu sistema político, económico, social ou cultural ou as súas relacións de alianza.

3. Non poderá facerse valer consideración de natureza algunha para xustificar a ameaza ou o uso da forza en violación da Carta.

4. Os Estados teñen o deber de non instigar, alentar ou axudar a outros Estados a recurrir á ameaza ou ao uso da forza en violación da Carta.

5. En virtude do principio da igualdade de dereitos da libre determinación consagrado na Carta, todos os pobos teñen o dereito de determinar libremente, sen inxerencia externa, o seu sistema político e de percurar o seu desenvolvimento económico, social e cultural e todos os Estados teñen o deber de respetar este dereito de conformidade coas disposicións da Carta.

6. Os Estados cumprirán as obrigacións que lles impón o dereito internacional de absterse de organizar instigar, e apoiar noutros Estados actos paramilitares, terroristas ou subversivos, incluidos os actos mercenarios, así como de participar neles ou de dar o seu consentimento para a realización de actividades organizadas dentro do seu territorio que apunten á comisión de ditos actos.

7. Os Estados teñen o deber de absterse de toda intervención armada e de calquera outro xeito de inxerencia ou de tentativa de ameaza contra da personalidade do Estado ou dos seus elementos políticos, económicos e culturais.

8. Ningún Estado pode aplicar ou fomentar a aplicación de medidas económicas, ou políticas o de calquera outra natureza para exercer coacción sobre outro Estado a fin de que subordine o exercicio dos seus deteitos soberanos e obter del avantaxes de calquera orde.

9. De conformidade cos propositos e principios das Nacións Unidas, os Estados teñen o deber de absterse de facer propaganda en favor das guerras de agresión.

10. Non se recoñecerá como adquisición ou ocupación legal nin a adquisición de territorio que resulte da ameaza ou do uso da forza nin calquera ocupación de territorio que se derive da ameaza ou o uso da forza , en contravención do dereito internacional.

11. É nulo todo tratado no que a súa celebración se obtivese pola ameaza ou o uso da forza en violación ds principios do dereitos internacional incorporados na Carta.

12. Os Estados cumprirán de boa fé todas a súas obrigas internacionais de conformidade coa Carta e de acordo cos párrafos pertinentes da Declaración sobre os principios do dereito internacional referentes ás relacións de amizade e a cooperación entre os Estados de conformidade coa Carta das Nacións Unidas.

13. No caso de ataque armado, os Estados teñen o dereito inmanente de lexítima defensa, individual ou colectiva, tal como se establece na Carta.

II

14. Os Estados deberían de facer todo o posible por estructurar as súas relacións internacionais sobre unha base de entendimento, confianza, respecto e cooperación mutuos en todas as esferas.

15. Os Estados deberían promover asemesmo a cooperación bilateral e rexional como medio importante para mellorar a eficacia do principio de absterse de recurrir a ameaza ou o uso da forza nas súas relacións internacionais.

16. Os Estados respetarán escrupulosamente o principio do arranxo pacífico de controversias, que é inseparable do deber de absterse de recurrir á ameaza ou ao uso da forza nas súas relacións internacionais.

17. Os Estados que sexan partes en controversias internacionais as resolverán exclusivamente por medios pacíficos de tal xeito que non se poñan en perigo nin a paz e a seguridade internacionais nin a xustiza. Para este fin, utilizarán medios como a negociación, a investigación, a mediación, a conciliación, a arbitraxe, o arranxo xudicial, o recurso a organismos e acordos rexionais ou a outros medios pacíficos da súa elección, incluidos os bos oficios.

18. Os Estados adoptarán medidas eficaces que, polo seu alcance e natureza, contituirán avances cara o logro último do desarme xeral e completo baixo un estricto e eficaz control internacional.

19. Os Estados deberían adoptar medidas eficaces a fin de previr o risco de conflictos armados, incluidos aqueles nos que puideran utilizarse armas nucleares, previr a carreira de armamentos no espacio ultraterrestre e detela e investila na terra, reducir o nível de enfrontamento militar e consolidadr a estabilidade mundial.

20. Os Estados deberían cooperar a fin de realizar xestións concretas para lograr a diminución das tensións internacionais, a consolidación da orde xurídica internacional establecida pola Carta das Nacións Unidas.

21. Os Estados deberían adoptar medidas apropiadas de fomento da confianza para previr e reducir as tensións e crear un clima máis favorable entre os mesmos.

22. Os Estados reafirman, que o respeto polo exercicio efectivo de todos os dereitos humanos e liberdades fundamentais e a súa protección, constituen factores esenciais para a paz e a seguridade internacionais, así como para a xustiza e o desenvolvemento das relacións de amizade e de cooperación entre todos os Estados. Por tanto, deberían pomover e alentar o respeto polos dereitos humanos e as liberdades fundamentais de todos, sen distingos por motivos de raza, sexo idioma ou relixión, entroutras cousas, cumprindo estrictamente o as súas obrigas internacionais e considerando, segundo proceda, a posibilidade de constituirense como partes nos principais instrumentos(foros) internacionais nesa materia.

23. Os Estados cooperarán nos planos bilaterais, rexional e internacional a fin de:

a) Previr e combater o terrorismo interncaional.

b) Contribuir activamente á eliminación das causas subxacentes do terrorismo internacional.

24. Os Estados procurarán adoptar medidas concretas e fomentar condiccións favorables no campo económico internacional a fin de lograr a paz, a seguridade e a xustiza internacionais; deberán de ter en conta o interese común en reducir as diferencias nos niveis de desenvolvimento económico e, en especial, o interese dos países en desenvolvemento de todo o mundo.

III

25. Os órganos competentes das Nacións Unidas deberían de utilizar plenamente as disposicións da Carta das Nacíóns Unidas no eido do mantenemento da Paz e a seguridade internacionais coa finalidade d mellorar a eficacia do principio de absterse da ameaza ou do uso da forza nas súas relacións internacionais.

26. Os Estados deberían de cooperar plenamente cos órganos das Nacións Unidas no apoio das medidas que se adoptasen en relación co mantenemento da paz e a seguridade internacionais e co arraxo pacífico das controversias internacionais de conformidade coa Carta. En particular, debería afortalarse o papel do Consello de Seguridade de xeito que poidese desempeñar plena e eficazmente as súas funcións. A este respecto, recae sobre os membros permanentes do Consello unha responsabilidade especial de conformidade coa Carta.

27. Os Estados deberían esforzarse por mellorar a eficacia do sistema de seguridade colectiva por medio da aplicación efectiva das disposicións da Carta, en particular as relativas á responsabilidade especial do Consello de Seguridade a este respecto. Deberían tamén cumprir plenamente as súas obrigas de apoiar as operacións de mantenemento da paz das Nacións Unidas aprobadas de conformidade coa Carta.

28. Os Estados deberían brindar ao Consello de Seguridade todo tipo de asistencia posible nas medidas que adopte para o arranxo xusto de situacións de crise e conflictos rexionais. Os Estados deberían afortalar a función que pode desempeñar o Consello na prevención de controversias e situacións nas que a súa continuación poida por en perigo o mantenemento da paz e a seguridade internacionais. Os Estados deberían axudar ao Consello a examinar o antes posible situacións que poidesen por en perigo a paz e a seguridade internacionais.

29. Debería afortalarse, segundo cada caso, a capacidade do Consello de Seguridade en materia de costatación dos feitos con arranxo ao disposto na Carta.

30. Os Estados deberían reforzar a importante función que confire a Carta a Asemblea Xeral no eido do arranxo pacífico de controversias e o mantenemento da paz e a seguridade internacionais.

31. Os Estados deberían de alentar ao Secretario Xeral a que exercese plenamente as súas funcións en relación co mantenemento da paz e a seguridade internacionais e no arranxo pacífico das controversias, de conformidade coa Carta, incluidas as mencionadas nos artigos 98 e 99, e cooperar plenamente con el a ese respecto.

32. Os Estados deberían ter en conta que, por regra xeral, as partes deben someterse as controversias de orde xurídica á Corte Internacional de Xustiza, de conformidade coas disposicións do Estatuto da Corte, como factor importante para afortalar o mantenemento da paz e a seguridade internacionais. A Asemblea Xeral e o Consello de Seguridade deberían considerar a conveniencia de recurrir ás disposicións da Carta respecto da posibilidade de recabar da Corte unha opinión consultiva sobre calquera cuestión xurídica.

33. Os Estados partes en acordos ou organismos rexionais deberían de considerar a posibilidade de recurrir a eles en maior medida para resolver cuestións relativas áo mantenemento da paz e a seguridade internacionais, segundo proceda, de conformidade co disposto no Artigo 52 da Carta.

DECLARA que nada do que figura na presente Declaración se entenderá de xeito que amplie ou diminua algunha das disposicións pertinentes da Carta dos Dereitos e obrigas dos Estados membros ou o alcance de funcións e atribucións dos órganos das Nacións Unidas conforme á Carta, en particular as relativas á ameaza ou o uso da forza.

DECLARA que nada do establecido na presente Declaración pode redundar en detrimento algún do dereito a libre determinación, a liberdade e a independencia, que emana da Carta, dos pobos aos que se ten privado pola forza dese dereito e que se menciona na Declaración sobre os principios do dereito internacional referentes ás relacións de amizade e á cooperación entre os Estados de conformidade coa Carta das Nacións Unidas, en particular os pobos sometidos a rexímenes coloniais e racistas ou a a outras formas de dominación extranxeiras, nin do dereito deses pobos a loitar con esta finalidade e pedir e recibir apoio, de acordo cos principios da Carta e de conformidade coa Declaración mencionada supra.

CONFIRMA que, no caso de conflicto entre as obrigas contraídas polos membros das Nacións Unidas en virtude da Carta e a súas obrigas contraídas en virtude de calquera outro convenio internacional, prevalecerán as obrigas impostas pola Carta de conformidade co disposto no seu artigo 103.

Declaración da Conferencia das Nacións Unidas sobre o medio humano

Estocolmo, 16 de xuño de 1972 (ONU, Doc. A/CONF.48/14/Rev.1)

 

A conferencia das Nacións Unidas sobre o Medio Humano,

Reunida en Estocolmo do 5 ao 16 de Xuño de 1972, e

Tendo en conta a necesidade dun criterio e uns principios comúns que servan aos pobos do mundo de inspiración e a guía para preservar e mellorar no medio humano,

PROCLAMA que:

1. O home é á vez obra e artífice do medio que o rodea, que lle da o sustento material e que lle brinda a oportunidade de se desenvolver intelectual, moral , social e espiritualmente. Na longa e sinuosa evolución da raza humana neste planeta chegouse a unha etapa na que, gracias á rápida aceleración da ciencia e a tecnoloxía, o home ten adquirido o poder de transformar, de innumerables xeitos e nunha gama sen precedentes, canto o rodea. Os dous aspectos do medio humano, o natural e o artificial, son esenciais para o benestar do home e para o goce dos dereitos humanos fundamentais, mesmo o dereito á vida.

2. A protección e o melloramento do medio humano é unha cuestión fundamental que afecta ao benestar dos pobos e ao desenvolvemento económico do mundo enteiro, un desexo urxente dos pobos de todo o mundo e un deber de todos os gobernos.

3. O home debe facer constante recapitulación da súa experiencia e continuar descubrindo, inventando, creando e progresando. Hoxe en día, a capacidade do home de transformar o que o rodea, utilizada con discernimento, pode levar a todos os pobos os beneficios do desenvolvemento e ofrecerlles a posibilidade de ennoblecer a súa existencia. Aplicado errónea ou imprudentemente, o mesmo poder pode causar danos incalculables ao ser humano e ao seu medio. Arredor noso vemos multiplicarse as probas do dano causado polo home en moitas rexións da Terra: niveis perigosos de contaminación da auga, o aire, a terra e os seres vivos; grandes perturbacións no equilibrio ecolóxico da biosfera; destrucción e esgotamento de recursos insustituibles e graves deficiencias, nocivas para a saude física, mental e social do home, no medio por el creado, especialmente naquel no que vive e traballa.

4. Nos países en desenvolvemento, a maioría dos problemas ambientais están motivados polo subdesenvolvemento. Millóns de persoas seguen vivindo moi por baixo dos niveis mínimos necesarios ou adecuados para unha existencia humana digna, privadas de alimentación e vestido, de vivenda e educación, de sanidade e hixiene. Por tanto, os países en desenvolvemento deben dirixir os seus esforzos cara o desenvolvemento, tendo presente as súas prioridades e a necesidade de salvagardar e mellorar o medio. Co mesmo fin, os países industrializados deben esforzarse por reducir a distancia que os separa dos países en desenvolvemento. Nos países industrializados, os problemas ambientais están xeralmente relacionados coa industrialización e o desenvolvemento tecnolóxico.

5. O crecemento natural da poboación plantexa continuamente problemas relativos á preservación do medio, e compre adoptar normas e medidas apropiadas, segundo proceda, para facer fronte a eses problemas. De todas as cousas do mundo, os seres humanos son o máis valioso. Eles son quen promoven o progreso social, crean riqueza social, desenvolven a ciencia e a tecnoloxía, e, co seu duro traballo, transforman continuamente o medio humano. Co progreso social e os adiantos da producción, a ciencia e a tecnoloxía, a capacidade do home para mellorar o medio medra día a día.

6. Chegamos a un intre da historia no que debemos orientar os nosos actos, en todo o mundo, a atender coa maior dilixencia ás consecuencias que poidan ter para o medio. Por ignorancia ou indeferencia, podemos causar inmensos e irreparables danos ao medio terráqueo do que depende a nosa vida e o noso benestar. Pola contra, cun coñecemento máis profundo e unha acción máis prudente, podemos conquerir para nos e para a nosa posteridade unhas condicións de vida mellores nun medio máis en consonancia coas necesidades e aspiracións do home. As pespectivas de elevar a calidade do medio e de crear unha vida son grandes. O que se precisa é entusiasmo, mais tamén, serenidade de ánimo; traballo afanoso, mais sistemático. Para chegar á plenitude da súa libertade dentro da Natureza, o home debe aplicar os seus coñecementos para conseguir, en armonía con ela, un medio mellor. A defensa e o melloramento do medio humano para as xeracións presentes e futuras tense convertido nunha meta imperiosa para a humanidade, que ten que perseguirse ao mesmo tempo que as metas fundamentais xa establecidas da paz e o desenvolvemento económico e social en todo o mundo, e de conformidade con elas.

7. Para chegar a esa meta será preciso que cidadáns e comunidades, empresas e institucións, en todos os planos, acepten as responsabilidades que lles incumben e que todos eles participen equitativamente no labor común. Homes de todas condicións e organizacións de diferente índole plasmarán, coa aportación dos seus propios valores e a suma das súas actividades, o medio ambiente do futuro. Corresponderalle ás administracións locais e nacionais, dentro das súas respectivas xurisdicións, a maior parte da carga en canto ao establecemento de normas e a aplicación de medidas en gran escala sobre o medio. Tamén se require a cooperación internacional co obxecto de reunir recursos que axuden aos países en desenvolvemento a cumprir o seu cometido nesta esfera. Cada vez hai un número maior de problemas relativos ao medio que , por ser de alcance rexional ou mundial, ou por repercutir no ámbito internacional común, requerirán dunha ampla colaboración entre as nacións e a adopción de medidas para as organizacións internacionais en interese de todos . A Conferencia encarece aos gobernos e as pobos que aúnen os seus esforzos para preservar e mellorar o medio humano en beneficio do home e da súa posperidade.

PRINCIPIOS

Principio 1.
O Home ten o dereito fundamental á liberdade, a igualdade e o goce de condicións de vida axeitadas nun medio de calidade de forma que lle permida levar unha vida digna e gozar do benestar, e ten a solemne obriga de protexer e mallorar o medio para a xeracións presentes e futuras. A este respecto, as políticas que promoven ou perpetúan o "apartheid", a segregación racial, a discriminación, a opresión colonial e outras formas de opresión e de dominación extranxeira, quedan condeadas e deben eliminarse.

Principio 2.
Os recursos naturais da Terra, incluidos o aire, a auga, a terra, a flora e a fauna e especialmente mostras representativas dos ecosistemas naturais, deben preservarse en beneficio das xeneracións presentes e futuras mediante unha cuidadosa planificación ou ordenación, segundo conveña.

Principio 3.
Debe manterse e, sempre que sexa posible, restaurarse ou mellorarse a capacidade da Terra para producir recursos vitais renovables.

Principio 4.
O home ten a responsabilidade especial de preservar e administrar xuizosamente o patrimonio da flora e a fauna silvestres e o seu hábitat, que se atopa actualmente en grave perigo por unha combinación de factores adversos. Por tanto, ao planificar o desenvolvemento económico debe atribuirse importancia á conservación da Natureza, incluidas a fauna e a flora silvestres.

Principio 5.
Os recursos non renovables da Terra deben empregarse de forma que se evite o perigo do seu esgotamento e se asegure que toda a humanidade comparte os beneficios dese emprego.

Principio 6.
Debe porse fin á descarga(evacuación) de sustancias tóxicas ou de outras materias á liberación de calor, en cantidades ou concentracións tais que o medio non poida neutralizalas, para que non causen danos graves ou irreparables aos ecosistemas. Debe apoiarse a xusta loita dos pobos de todos os países contra a contaminación.

Principio 7.
Os Estados deberán tomar todas as medidas posibles para impedir a contaminación dos mares por sustancias que poidan por en perigo a saúde do home, danar os recursos vivos e a vida marina, menoscabar as posibilidades de lecer ou dificultar outras utilizacións lexítimas do mar.

Principio 8.
O desenvolvemento económico e social é indispensable para segurar ao home un ambiente de vida e traballo favorable e crear na Terra as condicións necesarias para mellorar a calidade de vida.

Principio 9.
As deficiencias do medio orixinadas polas condicións do subdesenvolvemento e os desastres naturais platenxan graves problemas, e o mellor xeito de subsanalos é o desenvolvemento acelerado mediante a transferencia de candidades considerables de asistencia financieira e tecnolóxica que complemente os esforzos internos dos propios países en desenvolvemento e a axuda oportuna que poida requerirse.

Principio 10.
Para os países en desenvolvemento, a estabilidade dos prezos e a obtención de ingresos adecuados dos productos básicos e as materias primas son elementos esenciais para a ordenación do medio, xa que deben terse en conta tanto nos factores económicos coma os procesos ecolóxicos.

Principio 11.
As políticas ambientais de todos os Estados deberían estar encamiñadas a aumentar o potencial de crecimento actual o futuro dos países en desenvolvemento e non debería coartar ese potencial nin obstaculizar o logro de mellores condicións de vida para todos, e os Estados e as organización internacionais deberían tomar as disposicións pertinentes con miras a chegar a un acordo para facer fronte ás consecuencias económicas que poidesen resultar, nos planos nacional e internacional, da aplicación de medidas ambientais.

Principio 12.
Debería destinarse recursos á conservación e melloramento do medio, tendo en conta as circunstancias e necesidades especiais dos países en desenvolvemento e calquera gastos que poidan orixinar a estes países a inclusión de medidas de conservación do medio nos seus planos de desenvolvemento, así como a necesidade de prestarlles, cando o soliciten, máis asistencia técnica e financieira internacional con este fin.

Principio 13.
A fin de lograr unha ordenación máis racional dos recursos e mellorar así as condicións ambientais, s Estados deberían acordar un enfoque integrado e coordenado da planificación do seu desenvolvemento, de xeito que quede asegurada a compatibilidade do desenvolvemento coa necesidade de protexer e mellorar o medio humano en beneficio da súa poboación.

Principio 14.
A planifiación racional constitue un instrumento indispensable para conciliar as diferencias que poidan xurdir entre as esixencias do desenvolvemento e a necesidade de protexer e mellorar o medio.

Principio 15.
Debe aplicarse a planificación aós asentamentos humanos e á urbanización con miras a evitar repercusións perxudiciais sobre o medio e a obter os máximos beneficios sociais, económicos e ambientais para todos. A este respecto deben abandoarse os proxectos destinados á dominación colonialista e racista.

Principio 16.
Nas rexións nas que exista o risco de que a taxa de crecemento demográfico ou as concentracións excesivas de poboación perxudiquen, ao medio ou ao desenvolvemento, ou en que a baixa densidade de poboación poida impedir a mellora do medio humano e obstaculizar o desenvolmento, deberían aplicarse políticas demográficas que respetasen os dereitos humanos fundamentais e contasen coa aprobación dos gobernos interesados.

Principio 17.
Debe confiarse ás institucións nacionais competentes a tarefa de planificar, administrar ou controlar a utilización dos recursos ambientais dos Estados so fin de mellorar a calidade do medio.

Principio 18.
Como parte da súa contribución ao desenvolvemento económico e social, se debe utilizar a ciencia e a tecnoloxía para descubrir, evitar e combater os riscos que ameazan ao medio, para solucionar os problemas ambientais e para o ben da Humanidade.

Principio 19.
É indispensable un labor de educación en cuestións ambientais, dirixida tanto ás xeracións mozas como ás adultas e que presten a debida atención ao sector da poboación menos privilexiada, para ensanchar as bases dunha opinión pública ben informada e dunha conducta dos individuos, das empresas e das colectividades inspirada no senso da súa responsabilidade en canto a protección e melloramento do medio en toda a súa dimensión humana. É tamén esencial que os medios de comunicación de masas eviten contribuir ao deterioro do medio humano e difundan, pola contra, información de carácter educativo sobre a necesidade de protexerlo e melloralo co obxecto de que o home poida desenvolverse en todos os aspectos.

Principio 20.
Débense fomentar en todos os países, especialmente nos países en desenvolvemento, a investigación e os progresos científicos referentes aos problemas ambientais, tanto nacionais como multinacionais. A este respecto, o libre intercambio de información científica actualizada e de experiencias sobre a transferencia debe ser obxecto de apoio e asistencia, a fin de facilitar a solución dos problemas ambientais; as tecnoloxías ambientais deben porse a disposición dos países en desenvolvemento nunhas condicións que favorezan a súa amplia difusión, sen que constitua unha carga económica excesiva para estes países.

Principio 21.
De conformidade coa Carta das Nacións Unidas e cos principios do dereito internacional, os Estados teñen o dereito soberano de explorar os seus propios recursos en aplicación da súa propia política ambiental e a obriga de asegurar que as actividades que se leven a cavo dentro da súa xurisdición ou baixo o control non perxudiquen ao medio de outros Estados ou de zonas situadas fora de toda xurisdicción nacional.

Principio 22.
Os Estados deben cooperar para seguir desenvolvendo o dereito internacional no referente á responsabilidade e á indennización ás víctimas da contaminación e outros danos ambientais que as actividades realizadas dentro da xurisdicción ou baixo o control de tais Estados causen a zonas situadas fora da súa xurisdicción.

Principio 23.
Sen perxuizo dos criterios que se poidan adoptar pola comunidade internacional e das normas que deberían ser definidas a nivel nacional, en todos os casos será indispensable considerar os sistemas de valores prevalecentes en cada país e a aplicabilidade dunhas normas que si ben son válidas para os países máis avanzados, poden ser inadecuadas e de alto costo social para os países en desenvolvemento.

Principio 24.
Todos os países, grandes ou pequenos, deben ocuparse con espíritu de cooperación e en pé de igualdade das cuestións internacionais relativas á protección e a mellora do medio. É indispensable cooperar, mediante acordos multilaterais ou bilaterais ou por outros medios apropiados, para controlar, evitar, reducir e eliminar eficazmente os efectos perxudiciais que as actividades que se realicen en calquera eido poidan ter para o medio, tendo en conta debidamente a soberanía e os intereses de todos os Estados.

Principio 25.
Os Estados se asegurarán de que as organizacións internacionais realicen un labor coordenado, eficaz e dinámico na conservación e melloramento do medio.

Principio 26.
É preciso liberar ao home e ao seu medio dos efectos das armas nucleares e de todos os demais medios de destrucción en masa. Os Estados deben esforzarse por chegar pronto a un acordo, nos órganos internacionais pertinentes, sobre a eliminación e destrucción completa de tais armas.

 

Declaración de Madrid

Os dirixentes e representantes de destacados organismos humanitarios e doantes, reunidos hoxe, 14 de decembro de 1995, nunha Cumbre Humanitaria.

CONSIDERANDO:

1.1 Que en resposta a unhas necesidades cada vez maiores, a axuda humanitaria global ten experimentado un aumento considerable nos últimos anos, ata superar os 4.000 millóns de dólares en 1995; cunha poboación total de 45 millós de persoas dependentes de tal axuda humanitaria. É evidente, nen bargantes, que ésta non é nin unha solución nin unha panacea para crises que son fundamentalmente de orixe humana. Isto, que é certo en Ruanda e Bosnia, tamén o é en moitas outras partes do mundo, como Afganistán, o norte de Irak, Liberia e Serra Leona, Taikistán e Sudán.

1.2 Que de acordo cos nosos respectivos mandatos e responsabilidades, seguimos firmemente comprometidos en aliviar, cando e onde sexa factible, as penurias que aqueixan á víctimas dos desastres naturais ou provocados polo home, e en apoiar as iniciativas locais e rexionais que contribuan a facer fronte ás crises. En concreto, protexeremos e suministraremos alimentos ás víctimas, percurándolles acobillo, prestándolles asistencia e cuidados médicos e reunindo aos nenos coas súas familias. Garantiremos unha estreita coordenación entre todos nos e os nosos "partenaires" de xeito que se actúe con eficacia para minguar o sofrimento.

1.3 Que dende a fin da Guerra Fría, uns 50 conflictos armados está desgarrando o mundo. Gran número de civís foron e están a ser, brutalmente asasinados, feridos ou forzados a abandoar os seus fogares a unha escala endexamais vista dende que se redactou a Carta das Nacións Unidas. Os que non poden fuxir ou non teñen onde refuxiarse, adoecen sofrimentos extremos, ven as súas vidas traumatizadas e, en moitos casos, a súa existencia destrozada. Os principios básicos da lexislación humanitaria internacional son ignorados frecuentemente; os dereitos humanos seguen a ser pisoteados e moitas zonas do mundo.

1.4 Que os desastres humanitarios adoitan ter as súas raices na inxustiza social e económica prevalente en innumerables países e asemesmo nas diferencias existentes entre os países ricos e pobres. As loitas polo poder a debilidade dos gobernos e a disputa duns recursos escasos tamén están na orixe da pobreza extrema, da superpoboación e da desigualdade social.

1.5 Que a tarefa das organizacións humanitarias oriéntase polos principios da humanidade, imparcialidade, neutralidade e independencia.

FACEMOS UN CHAMAMENTO Á COMUNIDADE INTERNACIONAL EN XERAL PARA:

2.1 Que teña a determinación suficiente para leva a cabo con resolución todas aquelas iniciativas decisivas que poidan ser necesarias para resolver as situacións de crise e que non utilice as accións humanitarias como sustitutivo da acción política. A independencia e imparcialidade da axuda humanitaria debe ser plenamene recoñecida e respetada. Isto é indispensable para salvar vidas nas situacións de crise.

2.2 Que desenvolva un sistema global de prevención proactiva de crises. Precisarase decisión e vontade política para facer fronte ás causas directas e indirectas dos conflictos e outras emerxencias humanitarias. Unha alerta rápida debe conducir a unha resposta inmediata.

2.3 Que se comprometa de forma imaxinativa e novidosa en favor da axuda ao desenvolvemento. As crises vense exacerbadas polo descenso actual da axuda ao desenvolvemento, nun momento no que debería aumentarse para reducir a gravidade das crises humanitarias. A pobreza conduce á vulnerabilidade e forza aos pobos a estratexias de supervivencia que poden acelerar ainda máis o desencadenamento das crises. A probabilidade das crises aumenta e, cando ocorren, a sua gravidade é maior.

2.4 Que se lance unha campaña global contra da fame, que está a afectar a un de cada sete habitantes da terra. A seguridade alimentaria é un dos aspectos que debe desenvolverse debido á especial importancia que teñen os alimentos nos fogares pobres do mundo en desenvolvemento. Non só debe asegurarse a producción de alimentos e o seu suministro senón tamén que os prezos sexan asequibles aos segmentos máis pobres da sociedade. Deberase condeder similar atención ao suministro de auga potable.

2.5 Que se preste máis atención e apoio ás medidas de prevención, especialmente fronte aos desastres naturais. A ausencia de financiación de iniciativa locais de programas de prevención e de apoio á autosuficiencia, posibilita non só os sofrimentos derivados das catástrofes cando estas xorden senón que acarrexan asemesmo maiores custos humanos e materiais.

2.6 Que se proporcionen os recursos necesarios para axudar e aportar solucións políticas á moitas crises "esquencidas" que non aparecen nas primeiras páxinas da prensa internacional ou que xa teñen desaparecido delas. Estas crises, como outras moitas, ameazan a supervivencia de millóns de persoas e poden desestabilizar rexións enteiras.

2.7 Que se leven a cabo con toda urxencia os esforzos oportunos para loitar contra da elección consciente de obxectivos civís nos conflictos actuais. Atrocidades como a limpeza étnica, a tortura ou as violacións téñense convertido en moitos casos en instrumentos e obxectivos da guerra, con flagrante desprezo da lexislación humanitaria internacional. Todas as partes en conflicto deben ser consideradas responsables. Compre rematar coa impunidade na violación dos dereitos humanos. Os Tribunais Internacionais de crimes de guerra na antiga Iugoslavia e Ruanda deberían poder executar os seus mandatos, e debería establecerse un Tribunal Internacional Permanente de Crimes de guerra que castigue o xenocidio, os crimes de guerra e os crimes contra da humanidade.

2.8 Que se tomen as medidas para facer fronte ás necesidades específicas de protección e asistencia a millóns de persoas que tiveron que desprazarse ao interior dos seus propios países como consecuencia dun conflicto. Deberanse formular principios que melloren a dificil situación na que se atopan estas persoas e salvagardar o seu dereito á seguridade física e material. Apoiamos tamén que as Nacións Unidas fagan todo o necesario para evitar a violación dos dereitos humanos en casos de conflicto interno. Por outra banda, debe manterse o dereito dos refuxiados a buscar e disfrutar de asilo noutros países fronte a persecución.

2.9 Que se preste atención inmediata ás necesidades e á protección de todas as víctimas, dando prioridade ás mulleres, aos nenos e aos anciáns, que son invariablemente a gran maioría das víctimas dos conflictos armados. Debe recoñecerse o papel fundamental da muller e reafirmar o seu papel na planificación, a xestión e a distribución da asistencia, ao ser o mellor xeito de asegurar que esta chegue aos máis vulnerables. Deberase ter en consideración sistematicamente a saúde reproductiva da muller. Os nenos, en particular, non deberían verse privados de fogar e familia, do seu dereitos á vida, á saúde psíquica e psicolóxica e á educación, así como a unha existencia en paz.

2.10 Que siga habendo recursos disponibles para facer fronte á reconstrucción das sociedades devastadas pola guerra e consolidar desta forma a paz, evitando que poidan sementarse as sementes de futuros desastres. Débense afortalar os vínculos entre a axuda humanitaria e a axuaa ao desenvolvemento e reforzar a capacidade local para facer fronte ás situacións de crise. A reconstrucción non só afecta aos sistemas de conducción de augas, pontes e estradas senón tamén á sociedade civil: a desmobilización dos combatentes e a reconstrucción do sistema xudicial, a administración e os servizos educativos e sociais. Debense atopar mecanismos flexibles que permitan suministrar máis fondos para a rehabilitación de emerxencia. Ao mesmo tempo débese administrar asistencia de tal xeito que a axuda humanitaria, unha vez que teña rematado o período de emerxencia, facilite o paso cara a outras formas de axuda.

2.11 Que se reitere o noso interese, en que se respete o carácter humanitario e non político da nosa tarefa, así como os nosos respectivos mandatos, en que se nos permita o libre acceso a todas as persoas necesitadas, en que se garanta a seguridade do persoal humanitario e en que se nos proporcione unha base maís segura de financiación. Reafirmamos, a este respecto, o noso compromiso, pero asemesmo a nosa preocupación a nivel internacional. Os recursos da solidariedade humana son enormes. As ameazas reais son o fatalismo e o tedio de tanta compasión. Os gobernos e os dirixentes deben recoñecer que, nun mundo cada vez máis interdependente,os intereses vitais de todas as nacións, no marco dunha paz e unha seguridade global, só poden acadarse mediante unha acción internacional concertada.


Brian Atwood, Administrados de USAID.
Carol Bellamy, directora executiva de UNICEF.
Catherine Bertini, directora executiva do Programa Mundial de Alimentos (PMA).
Emma Bonino, membro da Comisión Europea responsable da Axuda Humanitaria.

 

Tratado sobre os principios que deben rexer as actividades dos Estados na exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a lúa e outros corpos celestes

Os Estados Partes neste Tratado,

Inspirándose nas grandes perspectivas que se ofrecen á humanidade como consecuencia da entrada do home no espacio ultraterrestre,

Recoñecendo o interese xeral de toda a humanidade no progreso da exploración e utilización do espacio ultraterrestre con fins pacíficos,

Estimando que a exploración e a utilización do espacio ultraterrestre debe efectuarse en ben de tódolos pobos, sexa cal fora o seu grado de desenvolvemento económico e científico,

Desexando contribuir a unha ampla cooperación internacional no que se refire ós aspectos científicos e xurídicos da exploración e utilización do espacio ultraterrestre con fins pacíficos,

Estimando que tal cooperación contribuirá ó desenvolvemento da comprensión mutua e ó afianzamento das relacións amistosas entre os Estados e os pobos,

Lembrando a resolución 1962 (XVIII), titulada "Declaración dos principios xurídicos que deben rexer as actividades dos Estados na exploración e utilización do espacio ultraterrestre", que foi aprobada unánimemente pola Asamblea Xeral de Nacións Unidas o 13 de decembro de 1963,

Lembrando a resolución 1884 (XVIII), na que se insta ós Estados a non poñer en órbita ó redor da Terra ningún obxecto portador de armas nucleares ou outras clases de armas de destrucción en masa, nin a emprazar tales armas nos corpos celestes, que foi aprobada unánimemente pola Asamblea Xeral das Nacións Unidas o 17 de outubro de 1963,

Tomando nota da resolución 110 (II), aprobada pola Asamblea Xeral o 3 de novembro de 1947, que condena a propaganda destinada a provocar ou alentar, ou susceptible de provocar ou alentar calquer ameaza á paz, quebrantamento da paz ou acto de agresión, e considerando que dita resolución é aplicable ó espacio ultraterrestre,

Convencidos de que un Tratado sobre os principios que deben rexer as actividades dos Estados na exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, promoverá os propósitos e principios da Carta das Nacións Unidas,

Conviñeron no seguinte:

Artigo 1

A exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, deberán facerse en proveito e en interese de tódolos países, sexa cal fora o seu grado de desenvolvemento económico e científico e incumben a toda a humanidade.

O espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, estará aberto para a súa exploración e utilización a tódolos Estados, sen discriminación algunha, en condicións de igualdade e en conformidade co dereito internacional, e haberá liberdade de acceso a tódalas rexións dos corpos celestes.

O espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, estarán abertos á investigación científica, e os Estados facilitarán e fomentarán a cooperación internacional en ditas investigacións.

Artigo 2

O espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, non poderá ser obxecto de apropiación nacional por reivindicación de soberanía, uso ou ocupación, nin de ningunha outra maneira.

Artigo 3

Os Estados Partes no Tratado deberán realizar as súas actividades de exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, de conformidade co dereito internacional, incluida a Carta das Nacións Unidas, en interese do mantemento da paz e a seguridade internacionais e do fomento da cooperación e a comprensión internacionais.

Artigo 4

Os Estados Partes no Tratado comprometense a non colocar en órbita ó redor da Terra ningún obxecto portador de armas nucleares nin de ningún outro tipo de armas de destrucción en masa, a non emprazar tales armas nos corpos celestes e a non colocar tales armas no espacio ultraterrestre en ningunha outra forma.

A Lúa e os demais corpos celestes utilizaranse exclusivamente con fins pacíficos por tódolos estados Partes no Tratado. Queda prohibido establecer nos corpos celestes bases, instalacións e fortificacións militares, efectuar ensaios con calquer tipo de armas e realizar manobras militares. Non se prohibe a utilización de persoal militar para investigacións científicas nin para calquer outro obxectivo pacífico. Tampouco se prohíbe a utilización de calquer equipo ou medios necesarios para a exploración da Lúa e doutros corpos celestes con fins pacíficos.

Artigo 5

Os Estados Partes no Tratado considerarán a tódolos astronautas como enviados da humanidade no espacio ultraterrestre e prestaranlles toda a axuda posible en caso de accidente, perigo ou aterraxe forzosa no territorio doutro Estado Parte ou en alta mar. Cando os astronautas fagan tal aterraxe serán devoltos con seguridade e sen demora ó Estado de rexistro do seu vehículo espacial.

Ó realizar actividades no espacio ultraterrestre, asi como nos corpos celestes, os astronautas dun Estado Parte no Tratado deberán prestar toda a axuda posible ós astronautas dos demais Estados Partes no Tratado.

Os Estados Partes no Tratado terán que informar inmediatamente ós demais Estados Partes no Tratado ou ó Secretario xeral das Nacións Unidas sobre os fenómenos por eles observados no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, que poderían constituir un perigo para a vida ou a saúde dos astronautas.

Artigo 6

Os Estados Partes no Tratado serán responsables internacionalmente das actividades nacionais que realicen no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, os Organismos gobernamentais ou as Entidades non gobernamentais, e deberán asegurar que ditas actividades efectúense en conformidade coas disposicións do presente Tratado. As actividades das Entidades non gobernamentais no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, deberán ser autorizadas e fiscalizadas constantemente polo pertinente Estado Parte no Tratado. Cando se trate de actividades que realiza no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, unha organización internacional, a responsabilidade en canto ó presente Tratado corresponderá a esa organización internacional e ós Estados Partes no Tratado que pertenzen a ela.

Artigo 7

Todo Estado Parte no Tratado que lance ou promova o lanzamento dun obxecto ó espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, e todo Estado Parte no Tratado, desde cuio territorio ou cuias instalacións se lance un obxecto, será responsable internacionalmente dos danos causados a outro Estado Parte no Tratado ou ás súas persoas naturais ou xurídicas por dito obxecto ou as súas partes compoñentes na Terra, no espacio aéreo ou no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes.

Artigo 8

O Estado Parte no Tratado, en cuio rexistro figura o obxecto lanzado ó espacio ultraterrestre, reterá a súa xurisdicción e control sobre tal obxecto, asi como sobre todo o seu persoal que vaia nel, mentres se atope no espacio ultraterrestre ou nun corpo celeste. O dereito de propiedade dos obxectos lanzados ó espacio ultraterrestre, incluso dos obxectos que descenderan ou se construan nun corpo celeste, e das súas partes compoñentes, non sofrerá ningunha alteración mentres esten no espacio ultraterrestre, incluso nun corpo celeste, nin no seu retorno á Terra. Cando eses obxectos ou esas partes compoñentes se atopen fora dos límites do Estado parte no Tratado en cuio rexistro figuran, deberán ser devoltos a ese Estado Parte, o que deberá proporcionar os datos de identificación que se lle soliciten antes de efectuarse a restitución.

Artigo 9

Na exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, os Estados Partes no Tratado deberán guiarse polo principio da cooperación e a asistencia mutua, e en todas as súas actividades no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, deberán ter debidamente en conta os intereses correspondentes dos demais Estados Partes no Tratado. Os Estados Partes no Tratado farán os estudios e investigacións do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, e procederán á súa exploración de tal forma que non se produza unha contaminación nociva nin cambios desfavorables no medio ambienteda Terra como consecuencia da introducción nel de materias extraterrestres, e cando sexa necesario adoptarán as medidas pertinentes a tal efecto. Se un Estado Parte no Tratado ten motivos para creer que unha actividade ou un experimento no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, proxectado por él ou polos seus nacionais, crearía un obstáculo capaz de perxudicar as actividades doutros Estados Partes no Tratado na exploración e utilización do espacio ultraterrestre con fins pacíficos, incluso na Lúa e outros corpos celestes, deberá celebrar as consultas internacionais oportunas antes de iniciar esa actividade ou ese experimento. Se un Estado Parte no Tratado ten motivos para creer que unha actividade ou un experimento no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e outros corpos celestes, proxectado por outro Estado Parte no Tratado, crearía un obstáculo capaz de perxudicar as actividades de exploración e utilización do espacio ultraterrestre con fins pacíficos, incluso na Lúa e outros corpos celestes, poderá pedir que se celebren consultas sobre dita actividade ou experimento.

Artigo 10

A fin de contribuir á cooperación internacional na exploración e a utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e doutros corpos celestes, conforme ós obxectivos do presente Tratado, os Estados Partes nel examinarán, en condicións de igualdade, as solicitudes formuladas por outros Estados Partes no Tratado para que se lles brinde a oportunidade a fin de observar o voo dos obxectos espaciais lanzados por ditos Estados.

A natureza de tal oportunidade e as condicións en que podería ser concedida determinaranse por acordo entre os Estados interesados.

Artigo 11

A fin de fomentar a cooperación internacional na exploración e utilización do espacio ultraterrestre con fins pacíficos, os Estados Partes no Tratado que desenvolvan actividades no espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e doutros corpos celestes, conveñen en informar, na maior medida posible dentro do viable e factible, ó Secretario xeral das Nacións Unidas, así como ó público e á comunidade científica internacional acerca da naturaleza, marcha, localización e resultados de ditas actividades. O Secretario Xeral das Nacións Unidas debe estar en condicións de difundir eficazmente tal información, inmediatamente despois de recibila.

Artigo 12

Todas as estacións, instalacións, equipo e vehículos espaciais situados na Lúa e outros corpos celestes serán accesibles ós representantes doutros Estados Partes no presente Tratado, sobre a base da reciprocidade. Ditos representantes notificarán con antelación razonable a súa intención de facer unha visita a fin de permitir celebrar as consultas que procedan e adoptar un máximo de precaucións para velar pola seguridade e evitar toda perturbación do funcionamento normal da instalación visitada.

Artigo 13

As disposicións do presente Tratado aplicaranse ás actividades de exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e doutros corpos celestes, que realicen os Estados Partes no Tratado, tanto no caso de que esas actividades as leve a cabo un estado Parte no Tratado por sí só ou xunto con outros Estados, incluso cando se efectúen dentro do marco de organizacións intergobernamentais internacionais.

Os Estados Partes no Tratado resolverán os problemas prácticos que poidan xurdir en relación coas actividades que desenvolvan as organizacións intergobernamentais internacionais na exploración e utilización do espacio ultraterrestre, incluso a Lúa e doutros corpos celestes, coa organización internacional pertinente ou con un ou varios Estados membros de dita organización internacional que sexan partes no presente Tratado.

Artigo 14

1. Este Tratado estará aberto á firma de tódolos Estados. O Estado que non firmare este Tratado antes da súa entrada en vigor, de conformidade co párrafo 3 deste artículo, poderá adherirse a él en calquer momento.

2. Este Tratado estará suxeito a ratificación polos Estados signatarios. Os instrumentos de ratificación e os instrumentos de adhesión depositaranse nos arquivos dos Gobernos do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, dos Estados Unidos de América e da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, ós que polo presente se designa como Gobernos depositarios.

3. Este Tratado entrará en vigor cando depositaran os instrumentos de ratificación cinco Gobernos, incluidos os designados como Gobernos depositarios en virtude do presente Tratado.

4. Para os Estados cuios instrumentos de ratificación ou de adhesión se depositaren despois da entrada en vigor deste Tratado, o Tratado entrará en vigor na data do depósito dos seus instrumentos de ratificación ou adhesión.

5. Os Gobernos depositarios informarán sen tardanza a tódolos Estados signatarios e a tódolos Estados que se adheriran a este Tratado, da data de cada firma, da data de depósito de cada instrumento de ratificación e de adhesión a este Tratado, da data da súa entrada en vigor e de calquer outra notificación.

6. Este Tratado será rexistrado polos Gobernos depositarios, de conformidade co artículo 102 da Carta das Nacións Unidas.

Artigo 15

Calquer Estado Parte no Tratado poderá propoñer enmendas ó mesmo. As enmendas entrarán en vigor para cada Estado Parte no Tratado que as aceptara cando éstas foran aceptadas pola maioría dos Estados Partes no Tratado, e no sucesivo para cada Estado restante que sexa parte no Tratado na data en que as acepte.

Artigo 16

Todo Estado Parte poderá comunicar a súa retirada deste Tratado ó cabo dun ano da súa entrada en vigor, mediante notificación por escrito dirixida ós Gobernos depositarios. Tal retirada surtirá efecto un ano despois da data en que se reciba a notificación.

Artigo 17

Este Tratado, cuios textos en inglés, ruso, español, francés e chinés son igualmente auténticos, depositarase nos arquivos dos Gobernos depositarios. Os Gobernos depositarios remitirán copias debidamente certificadas deste Tratado ós Gobernos dos Estados signatarios e dos Estados que se adhiran ó Tratado.

En testemuño do que, os infrascritos, debidamente autorizados, firman este Tratado.

Feito en tres exemplares, nas cidades de Londres, Moscova e Washington, o día vintesete de xaneiro de mil novecentos sesenta e sete.

 


Observación:

A lectura do Tratado que precede, pode complementarse co “Convenio sobre a responsabilidade internacional polos danos causados por obxectos espaciais”, adoptado en virtude da Resolución 2777 (XXVI) da Asamblea Xeral das Nacións Unidas, de 29 de novembro de 1971, entrando en vigor o 1 de setembro de 1972.

 

Tratado Antártico

Os Gobernos de Arxentina, Australia, Bélxica, Chile, a República Francesa, Xapón, Nova Zelanda, Noruega, a Unión de África do Sur, a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte e os Estados Unidos de América,

Recoñecendo que é en interese de toda a humanidade que a Antártida continúe utilizándose sempre exclusivamente para fins pacíficos e que non chegue a ser escenario ou obxecto de discordia internacional,

Recoñecendo a importancia das contribucións aportadas ó coñecemento científico como resultado da cooperación internacional na investigación científica na Antártida,

Convencidos de que o establecemento dunha base sólida para a continuación e o desenvolvemento de dita cooperación, fundada na liberdade de investigación científica na Antártida, como fora aplicada durante o Ano Xeofísico Internacional, concorda cos intereses da ciencia e o progreso de toda a humanidade,

Convencidos, tamén, de que un Tratado que asegure o uso da Antártida exclusivamente para fins pacíficos e a continuación da armonía internacional na Antártida promoverá os propósitos e principios enunciados na Carta das Nacións Unidas,

Acordaron o seguinte:

Artigo 1

1. A Antártida utilizarase exclusivamente para fins pacíficos. Prohíbese, entre outras, toda medida de carácter militar, tal coma o establecemento de bases e fortificacións militares, a realización de manobras militares, así coma os ensaios de toda clase de armas.

2. O presente Tratado non impedirá o emprego de persoal ou equipos militares para investigacións científicas ou para calquer outra finalidade pacífica.

Artigo 2

A liberdade de investigación científica na Antártida e a cooperación hacia ese fin, como foran aplicadas durante o Ano Xeofísico Internacional, continuarán suxeitas ás disposicións do presente Tratado.

Artigo 3

1. Co fin de promover a cooperación internacional na investigación científica na Antártida, prevista no artículo 2º do presente Tratado, as Partes Contratantes acordan proceder, na media máis ampla posible:

a) Ao intercambio de información sobre os proxectos de programas científicos na Antártida, a fin de permitir o máximo de economía e eficiencia nas operacións.

b) Ao intercambio de persoal científico entre as expedicións e estacións na Antártida.

c) Ao intercambio de observacións e resultados científicos sobre a Antártida, os cales estarán dispoñibles libremente.

2. Ao aplicarse este artículo darase o maior estímulo ó establecemento de relacións cooperativas de traballo con aqueles Organismos especializados das Nacións Unidas e con outras organizacións internacionais que teñan interese científico ou técnico na Antártida.

Artigo 4

1. Ningunha disposición do presente Tratado interpretarase:

a) como unha renuncia, por calquera das Partes Contratantes, ós seus dereitos de soberanía territorial ou ás reclamacións territoriais na Antártida que houbera feito valer precedentemente.

b) Como unha renuncia ou menoscabo por calquera das Partes Contratantes a calquer fundamento de reclamación de soberanía territorial na Antártida que poidera ter, xa sexa como resultado das súas actividades ou das dos seus nacionais na Antártida, ou por calquer outro motivo.

c) Como perxudicial á posición de calquera das Partes Contratantes, no concerniente ó seu recoñecemento ou non recoñecemento do dereito de soberanía territorial, dunha reclamación ou dun fundamento de reclamación de soberanía territorial de calquer outro Estado na Antártida.

2. Ningún acto ou actividade que se leve a cabo mentres o presente Tratado se atope en vixencia constituirá fundamento para facer valer, apoiar ou negar unha reclamación de soberanía territorial na Antártida, nin para crear dereitos de soberanía nesta rexión. Non se farán novas reclamacións de soberanía territorial na Antártida, nin se ampliarán as reclamacións anteriormente feitas valer, mentras o presente Tratado se atope en vixencia.

Artigo 5

1. Toda explosión nuclear na Antártida e a eliminación de residuos radiactivos en dita rexión quedan prohibidas.

2. En caso de que se concluan acordos internacionais relativos ó uso da enerxía nuclear, comprendidas as explosións nucleares e a eliminación de residuos radiactivos, nos que sexan partes todas as Partes Contratantes cuios representantes estén facultados a participar nas reunións previstas no artículo 9º, as normas establecidas en tales acordos aplicaranse na Antártida.

Artigo 6

As disposicións do presente Tratado aplicaranse á rexión situada ó Sur dos 60º de latitude Sur, incluidas todas as barreiras de xelo; pero nada no presente Tratado perxudicará ou afectará en modo algún os dereitos ou o exercicio dos dereitos de calquer Estado conforme ó Dereito Internacional no relativo á alta mar dentro desa rexión.

Artigo 7

1. Co fin de promover os obxectivos e asegurar a aplicación das disposicións do presente Tratado, cada unha das Partes Contratantes, cuios representantes estén facultados a participar nas reunións a que se refire o artículo 9º deste Tratado, terá dereito a designar observadores para levar a cabo as inspeccións previstas no presente artículo. Os observadores serán nacionais da Parte Contratante que os designa. Os seus nomes comunicaranse a cada unha das demáis Partes Contratantes que teñen dereito a designar observadores e se lles dará igual aviso cando cesen nas súas funcións.

2. Todos os observadores designados de conformidade coas disposicións do párrafo 1 deste artículo gozarán de enteira liberdade de acceso, en calquer momento, a cada unha e a todas as rexións da Antártida.

3. Todas as rexións da Antártida e todas as estacións, instalacións e equipos que alí se atopen, así como todos os navíos e aeronaves nos puntos de embarque e desembarque de personal ou de carga na Antártida, estarán abertos en todo momento á inspección por parte de calquer observador designado de conformidade co párrafo 1 deste artículo.

4. A observación aérea poderá efectuarse, en calquer momento, sobre cada unha e todas as rexións da Antártida por calquera das Partes Contratantes que estén facultadas a designar observadores.

5. Cada unha das Partes Contratantes, ó entrar en vixencia respecto dela o presente Tratado, informará ás outras Partes Contratantes e, no sucesivo, lles informará por adiantado sobre:

a) Toda expedición á Antártida e dentro da Antártida na que participen os seus navíos ou nacionais, e sobre todas as expedicións á Antártida que se organicen ou partan do seu territorio.

b) Todas as estacións na Antártida ocupadas polos seus nacionais.

c) Todo personal ou equipos militares que se proxecte introducir na Antártida, con suxección ás disposicións do párrafo 2 do artículo 1º do presente Tratado.

Artigo 8

1. Co fin de facilitarlles o exercicio das funcións que lles otorga o presente Tratado, e sen perxuicio das respectivas posicións das Partes Contratantes no que concerne á xurisdicción sobre todas as demáis persoas n Antártida, os observadores designados dacordo co párrafo 1 do artículo 7º e o personal científico intercambiado dacordo co subpárrafo 1,b), do artículo 3º do Tratado, así coma os membros do personal acompañante de ditas personas, estarán sometidos só á xurisdicción da Parte Contratante da cal sexan nacionais, no referente ás accións ou omisións qye teñan lugar mentras se atopen na Antártida co fin de exercer as súas funcións.

2. Sen perxuicio das disposicións do párrafo 1 deste artículo, e en espera da adopción de medidas expresadas no subpárrafo 1, e), do artículo 9º, as Partes Contratantes implicadas en calquer controversia con respecto ó exercicio da xurisdicción na Antártida consultaranse inmediatamente co ánimo de acadar unha solución mutuamente aceptable.

Artigo 9

1. Os representantes das Partes Contratantes, nombradas no preámbulo do presente Tratado, reuniranse na cidade de Canberra dentro dos dous meses despois da entrada en vixencia do presente Tratado e, en adiante, a intervalos e en lugares apropiados, co fin de intercambiar informacións, consultarse mutuamente sobre asuntos de interese común relacionados coa Antártida e formular, considerar e recomendar ós seus Gobernos medidas para promover os principios e obxectivos do presente Tratado, inclusive medidas relacionadas con:

a) Uso da Antártida para fins exclusivamente pacíficos.

b) Facilidades para a investigación científica na Antártida.

c) Facilidades para a cooperación científica internacional na Antártida.

d) Facilidades para o exercicio dos dereitos de inspección previstos no artículo 7º do presente Tratado.

e) Cuestións relacionadas co exercicio da xurisdicción na Antártida.

f) Protección e conservación dos recursos vivos da Antártida.

2. Cada unha das Partes Contratantes que chegara a ser Parte do presente Tratado por adhesión, conforme ó artículo 13, terá dereito a nomear representantes que participarán nas reunións mencionadas no párrafo 1 do presente artículo, mentres dita Parte Contratante demostre o seu interese na Antártida mediante a realización nela de investigacións científicas importantes, como o establecemento dunha estación científica ou o envio dunha expedición científica.

3. Os informes dos observadores mencionados no artículo 7º do presente Tratado serán transmitidos ós representantes das Partes Contratantes que participen nas reunións a que se refire o párrafo 1 do presente artículo.

4. As medidas contempladas no párrafo 1 deste artículo entrarán en vixencia cando as aproben todas as Partes Contratantes, cuios representantes estiveron facultados a participar nas reunións que se celebraron para considerar estas medidas.

5. Calquera ou todos os dereitos establecidos no presente Tratado poderán ser exercidos desde a data da súa entrada en vixencia, xa sexa que as medidas para facilitar o exercicio de tales dereitos teñan sido ou non propostas, consideradas ou aprobadas conforme ás disposicións deste artículo.

Artigo 10

Cada unha das Partes Contratantes comprometese a facer os esforzos apropiados, compatibles coa Carta das Nacións Unidas, co fin de que ninguén leve a cabo na Antártida ningunha actividade contraria ós propósitos e principios do presente Tratado.

Artigo 11

1. No caso de xurdir unha controversia entre duas ou máis das Partes Contratantes, concerniente á interpretación ou á aplicación do presente Tratado, ditas Partes Contratantes consultaranse entre sí co propósito de resolver a controversia por negociación, investigación, mediación, conciliación, arbitraxe, decisión xudicial ou outros medios pacíficos, á súa elección.

2. Toda controversia desa naturaleza, non resolta por tales medios, será referida á Corte Internacional de Xustiza, co consentemento, en cada caso, de todas as partes en controversia, para a súa resolución; pero a falta de acordo para referila á Corte Internacional de Xustiza non dispensará ás partes en controversia da responsabilidade de seguir buscando unha solución por calquera dos diversos medios pacíficos contemplados no párrafo 1 deste artículo.

Artigo 12

1.

a) O presente Tratado poderá ser modificado ou enmendado, en calquer momento, co consentemento unánime das Partes Contratantes, cuios representantes estén facultados a participar nas reunións previstas no artículo 9º. Tal modificación ou tal enmenda entrará en vixencia cando o Goberno depositario fora notificado pola totalidade de ditas Partes Contratantes de que as ratificaron.

b) Subseguintemente, tal modificación ou tal enmenda entrará en vixencia para calquera outra Parte Contratante, cando o Goberno depositario recibira aviso da súa ratificación. Se non se recibe aviso de ratificación de dita Parte Contratante dentro de prazo de dous anos, contados desde a data de entrada en vixencia da modificación ou enmenda, en conformidade co disposto no subpárrafo 1, a), deste artículo, entenderase que deixou de ser Parte do presente Tratado na data de vencemento de tal prazo.

2.

a) Se despois de expirados trinta anos, contados desde a data de entrada en vixencia do presente Tratado, calquera das Partes Contratantes, cuios representantes estén facultados a participar nas reunións previstas no artículo 9º, así o solicita, mediante unha comunicación dirixida ó Goberno depositario, celebrarase, no menor prazo posible, unha Conferencia de todas as Partes Contratantes para revisar o funcionamento do presente Tratado.

b) Toda modificación ou toda enmenda ó presente Tratado, aprobada en tal Conferencia pola maioría das Partes Contratantes nela representadas, incluindo a maioría daqueles cuios representantes estén facultados a participar nas reunións previstas no artículo 9º, comunicarase a todas as Partes Contratantes polo Goberno depositario, inmediatamente despois de finalizar a Conferencia, e entrará en vixencia de conformidade co disposto no párrafo 1 do presente artículo.

c) Se tal modificación ou tal enmenda non houbera entrado en vixencia, de conformidade co disposto no subpárrafo 1, a), deste artículo, dentro dun período de dous anos, contados desde a data da súa comunicación a todas as Partes Contratantes, calquera das Partes Contratantes poderá, en calquer momento, despois da expiración de dito prazo, informar ó Goberno depositario que deixou de ser Parte do presente Tratado, e dito retiro terá efecto dous anos despois que o Goberno depositario recibira esta notificación.

Artigo 13

1. O presente Tratado estará suxeito á ratificación por parte dos Estados signatarios. Quedará aberto á adhesión de calquer Estado que sexa membro das Nacións Unidas, ou de calquer outro Estado que poida ser invitado a adherirse ó Tratado co consentemento de todas as Partes Contratantes cuios representantes estén facultados a participar nas reunións previstas no artículo 9º do Tratado.

2. A ratificación do presente Tratado ou a adhesión ó mesmo será efectuada por cada Estado dacordo cos seus procedementos constitucionais.

3. Os instrumentos de ratificación e os de adhesión serán depositados ante o Goberno dos estados Unidos de América, que será o Goberno depositario.

4. O Goberno depositario informará a todos os Estados signatarios e adherentes sobre a data de depósito de cada instrumento de ratificación ou de adhesión e sobre a data de entrada en vixencia do Tratado e de calquer modificación ou enmenda ó mesmo.

5. Unha vez depositados os instrumentos de ratificación por todos dos Estados signatarios, o presente Tratado entrará en vixencia para ditos Estados e para os Estados que teñan depositado os seus instrumentos de adhesión. No sucesivo, o Tratado entrará en vixencia para calquer Estado adherente unha vez que deposite o seu instrumento de adhesión.

6. O presente Tratado será rexitrado polo Goberno depositario conforme ó artículo 102 da Carta das Nacións Unidas.

Artigo 14

O presente Tratado, feito nos idiomas inglés, francés, ruso e español, sendo cada un destes textos igualmente auténtico, será depositado nos Arquivos do Goberno dos Estados Unidos de América, quen enviará copias debidamente certificadas do mesmo ós Gobernos dos Estados signatarios e dos adherentes.

En testemuño do cal, os infrascritos Plenipotenciarios, debidamente autorizados, suscriben o presente Tratado.

Feito en Washington o primeiro día do mes de decembro de 1959.

Convención sobre a protección do patrimonio mundial, cultural e natural

París, vintetrés de novembro de 1972.

A Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, na súa 17a. Reunión celebrada en París do 17 de outubro ó 21 de novembro de 1972,

Constatando que o patrimonio cultural e o patrimonio natural están cada vez máis ameazados de destrucción, non soamente polas causas tradicionais de deterioro, senón tamén pola evolución da vida social e económica que as agrava con fenómenos de alteración ou de destrucción aínda máis temibles.

Considerando que o deterioro ou a desaparición dun ben do patrimonio cultural e natural constitue un empobrecemento nefasto do patrimonio de todos os pobos do mundo.

Considerando que a protección dese patrimonio a escala nacional é en moitos casos incompleto, dada a magnitude dos medios que require e a insuficiencia dos recursos económicos, científicos e técnicos do país en cuio territorio se atopa o ben que ha de ser protexido.

Tendo presente que a Constitución da Unesco estipula que a Organización axudará á conservación, ó progreso e á difusión do saber, velando pola conservación e a protección do patrimonio universal e recomendando ós interesados as convencións internacionais que sexan necesarias para ese obxecto.

Considerando que as convencións, recomendacións e resolucións internacionais existentes en favor dos bens culturais e naturais, demostran a importancia que ten para todos os pobos do mundo, a conservación deses bens únicos e irremplazables de calquera que sexa o país a que pertenzan.

Considerando que certos bens do patrimonio cultural e natural presentan un interese excepcional que esixe se conserven como elementos do patrimonio mundial da humanidade enteira.

Considerando que, ante a amplitude e a gravedade dos novos peligros que lles ameazan, incumbe á colectividade internacional enteira participar na protección do patrimonio cultural e natural de valor universal excepcional prestando unha asistencia colectiva que sen reemplazar a acción do Estado interesado a complete eficazmente.

Considerando que é indispensable adoptar para iso novas disposicións convencionais que establezan un sistema eficaz de protección colectiva do patrimonio cultural e natural de valor excepcional dunha maneira permanente, e segundo métodos científicos e modernos.

Habendo decidido, na súa décimosexta reunión, que esta cuestión sería obxecto dunha Convención internacional,

Aproba neste día dazaseis de novembro de 1972, a presente Convención:

I. DEFINICIÓNS DO PATRIMONIO CULTURAL E NATURAL

Artigo 1

Aos efectos da presente Convención considerarase “patrimonio cultural”:

  • Os monumentos: obras arquitectónicas, de escultura ou de pintura monumentais, elementos ou estructuras de carácter arqueolóxico, inscripcións, cavernas e grupos de elementos que teñan un valor universal excepcional desde o punto de vista da historia, da arte ou da ciencia.
  • Os conxuntos: grupos de construccións, ailladas ou reunidas, cuia arquitectura, unidade e integración na paisaxe lles dea un valor universal excepcional desde o punto de vista da historia, da arte ou da ciencia.
  • Os lugares: obras do home ou obras conxuntas do home e a naturaleza así como as zonas incluidos os lugares arqueolóxicos que teñan un valor universal excepcional desde o punto de vista histórico, estético, etnolóxico ou antropolóxico.

Artigo 2

Aos efectos da presente Convención consideraranse “patrimonio natural”:

  • Os monumentos naturais constituidos por formacións físicas e biolóxicas ou por grupos desas formacións que teñan un valor universal excepcional desde o punto de vista estético ou científico.
  • As formacións xeolóxicas e fisiográficas e as zonas estrictamente delimitadas que constituan o habitat de especies animal e vexetal ameazadas, que teñan un valor universal excepcional desde o punto de vista estético ou científico.
  • Os lugares naturais ou as zonas naturais estrictamente delimitadas, que teñan un valor universal excepcional desde o punto de vista da ciencia, da conservación ou da beleza natural.

Artigo 3

Incumbirá a cada Estado na presente Convención identificar e delimitar os diversos bens situados no seu territorio e mencionados nos artículos 1 e 2.

II. PROTECCIÓN NACIONAL E PROTECCIÓN INTERNACIONAL DO PATRIMONIO CULTURAL E NATURAL

Artigo 4

Cada un dos Estados Partes na presente Convención recoñece que a obriga de identificar, protexer, conservar, rehabilitar e transmitir ás xeneracións futuras o patrimonio cultural e natural situado no seu territorio, incumbelle primordialmente. Procurará actuar con ese obxecto polo seu propio esforzo e ata o máximo dos recursos de que dispoña, e chegado o caso, mediante a asistencia e a cooperación internacionais de que se poida beneficiar, sobre todo nos aspectos financeiro, artístico, científico e técnico.

Artigo 5

Co obxecto de garantir unha protección e unha conservación eficaces e revalorizar o máis activamente posible o patrimonio cultural e natural situado no seu territorio e nas condicións adecuadas a cada país, cada un dos Estados Partes na presente Convención procurará dentro do posible:

a) Adoptar unha política xeral encamiñada a atribuir ó patrimonio cultural e natural unha función na vida colectiva e a integrar a protección dese patrimonio nos programas de planificación xeral.

b) Institutir no seu territorio, se non existen, un ou varios servicios de protección, conservación e revalorización do patrimonio cultural e natural, dotados dun persoal adecuado que dispoña de medios que lle permitan levar a cabo as tareas que lle incumban.

c) Desenvolver os estudios e a investigación científica e técnica e perfeccionar os métodos de intervención que permitan a un Estado facer fronte ós perigos que ameacen o seu patrimonio cultural e natural.

d) Adoptar as medidas xurídicas, científicas, técnicas, administrativas e financeiras adecuadas, para identificar, protexer, conservar, revalorizar e rehabilitar ese patrimonio; e

e) Facilitar a creación ou o desenvolvemento de centros naxionais ou rexionais de formación en materia de protección, conservación e revalorización do patrimonio cultural e natural e estimular a investigación científica neste campo.

Artigo 6

1. Respectando plenamente a soberanía dos Estados en cuios territorios se atope o patrimonio cultural e natural a que se refiren os artículos 1 e 2 e sen perxuicio dos dereitos reais previstos pola lexislación nacional sobre ese patrimonio, os Estados Partes na presente Convención recoñecen que constitue un patrimonio universal en cuia protección a comunidade internacional enteira ten o deber de cooperar.

2. Os Estados Partes obriganse, en consecuencia e de conformidade co disposto na presente Convención, a prestar o seu concurso para identificar, protexer, conservar e revalorizar o patrimonio cultural e natural de que trata o artículo 11, párrafos 2 e 4, se o pide o Estado en cuio territorio estea situado.

3. Cada un dos Estados Partes na presente Convención obrigase a non tomar deliberadamente ningunha medida que poida causar dano, directa ou indirectamente, ó patrimonio cultural e natural de que tratan os artículos 1 e 2 situado no territorio doutros Estados Partes nesta Convención.

Artigo 7

Para os fins da presente Convención, entendarase por protección internacional do patrimonio mundial cultural e natural o establecemento dun sistema de cooperación e asistencia internacional destinado a secundar aos Estados Partes na Convención nos esforzos que despreguen para conservar e identificar ese patrimonio.

III. COMITE INTERGOBERNAMENTAL DE PROTECCION DO PATRIMONIO MUNDIAL, CULTURAL E NATURAL

Artigo 8

1. Crease na Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura un Comité intergobernamental de protección do patrimonio cultural e natural de valor universal excepcional, denominado "o Comité do Patrimonio Mundial". Estará composto de 15 Estados Partes na Convención, elixidos polos Estados Partes nela, constituidos en Asamblea Xeral durante as reunións ordinarias da Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura. O número de Estados Membros do Comité aumentarase ata 21, a partir da reunión ordinaria da Conferencia Xeral que siga á entrada en vigor da presente Convención en 40 ou máis Estados.

2. A elección dos membros do Comité garantirá a representación equitativa das diferentes rexións e culturas do mundo.

3. Ás sesións do Comité poderán asistir, con voz consultiva, un representante do Centro Internacional de estudios para a conservación e restauración dos bens culturais (Centro de Roma), un representante do Consello internacional de monumentos e lugares de interese artístico e histórico (ICOMOS) e un representante da Unión internacional para a conservación da naturaleza e os seus recursos (UICN), ós que se poderán engadir, a petición dos Estados Partes reunidos en Asamblea Xeral durante as reunións ordinarias da Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, representantes doutras organizacións intergobernamentais ou non gobernamentais que teñan obxectivos semellantes.

Artigo 9

1. Os Estados Membros do Comité do patrimonio mundial deberán exercer o seu mandato desde que remate a reunión ordinaria da Conferencia Xeral na que foran elixidos ata a clausura da terceira reunion ordinaria seguinte.

2. Sen embargo, o mandato dun tercio dos membros designados na primera elección expirará ó fin da primeira reunión ordinaria da Conferencia Xeral seguinte a aquela na que se elixiran e o mandato dun segundo tercio dos membros designados ó mesmo tempo, expirará ó fin da segunda reunión ordinaria da Conferencia Xeral seguinte a aquela na que foran elixidos. Os nomes deses membros serán sorteados polo Presidente da Conferencia Xeral despois da primeira elección.

3. Os Estados Membros do Comité designarán, para que os representen nél, a persoas calificadas no campo do patrimonio cultural ou do patrimonio natural.

Artigo 10

1. O Comité do Patrimonio Mundial aprobará o seu regulamento.

2. O Comité poderá en todo momento invitar ás súas reunións a organismos publicos ou privados, asi como a persoas privadas, para consultarlles sobre cuestións determinadas.

3. O Comité poderá crear os órganos consultivos que considere necesarios para executar o seu labor.

Artigo 11

1. Cada un dos Estados Partes na presente Convención presentará ó Comité do Patrimonio Mundial, na medida do posible, un inventario dos bens do patrimonio cultural e natural situados no seu territorio e aptos para ser incliuidos na lista de que trata o párrafo 2 deste artigo. Este inventario, que non se considerará exhaustivo, habrá de conter documentación sobre o lugar en que esten situados os bens e sobre o interese que presenten.

2. A base dos inventarios presentados polos Estados segundo o disposto no párrafo 1, o Comité establecerá, levará ó día e publicará, co titulo de "Lista do patrimonio mundial", unha lista dos bens do patrimonio cultural e do patrimonio natural, tal como os definen os artigos 1 e 2 da presente Convención, que considere que posúan un valor universal excepcional seguindo os criterios que establecera. Unha lista revisada posta ó día distribuirá ó menos cada dous anos.

3. Será preciso o consentemento do estado interesado para inscribir un ben na Lista do patrimonio mundial. A inscripción dun ben situado nun territorio que sexa obxecto de reivindicación de soberanía ou de xurisdicción por parte de varios Estados non prexulgará nada sobre os dereitos das partes en litixio.

4. O Comité establecerá, levará ó día e publicará, cada vez que as circunstancias o esixan, co nome de "Lista do patrimonio mundial en perigo" unha lista dos bens que figuren na Lista do patrimonio mundial, cuia proteccion esixa grandes traballos de conservación para os cales se pedira axuda en virtude da presente Convención. Esta lista conterá unha estimación do custe das operacións. Só poderán figurar nesa lista os bens do patrimonio cultural e natural que estén ameazados por perigos graves e precisos como a ameaza de desaparición debida a un deterioro acelerado, proxectos de grandes obras públicas ou privadas, rápido desenvolvemento urbano e turístico, destrucción debida a cambios de utilización ou de propiedade da terra, alteracións profundas debidas a unha causa desconocida, abandono por calquer motivo, conflicto armado que estoupara ou ameace estoupar, catástrofes e cataclismos, incendios, terremotos, deslizamentos de terreo, erupcións volcánicas, modificacións do nivel das augas, inundacións e maremotos. O Comité poderá sempre, en caso de emerxencia, efectuar unha nova inscripción na Lista do patrimonio mundial en perigo e darlle unha difusión inmediata.

5. O Comité definirá os criterios que servirán de base para a inscripción dun ben do patrimonio cultural e natural nunha ou noutra das listas de que tratan os párrafos 2 e 4 do presente artigo.

6. Antes de denegar unha petición de inscripción nunha das duas listas de que tratan os párrafos 2 e 4 do presente artigo, o Comité consultará co Estado Parte en cuio territorio esté situado o ben do patrimonio cultural ou natural de que se trate.

7. O Comité co acordo dos Estados interesados, coordinará e estimulará os estudios e as investigacións necesarios para constituir as listas a que se refiren os párrafos 2 e 4 do presente artigo.

Artigo 12

O feito de que un patrimonio cultural e natural non se inscribira nunha ou noutra das duas listas de que tratan os párrafos 2 e 4 do artigo 11 non significará en modo algun que non teña un valor universal excepcional para fins distintos dos que resultan da inscripción nestas listas.

Artigo 13

1. O Comité do Patrimonio Mundial recibirá e estudiará as peticións de asistencia internacional formuladas polos Estados Partes na presente Convención no que respecta ós bens do patrimonio cultural e natural situados nos seus territorios, que figuran ou son susceptibles de figurar nas listas de que tratan os párrafos 2 e 4 do artigo 11. Esas peticións poderán ter por obxecto a protección, a conservación, a revalorización ou a rehabilitación de ditos bens.

2. As peticións de axuda internacional, en aplicación do párrafo 1 do presente artigo, poderán ter tamén por obxecto a identificación dos bens do patrimonio cultural ou natural definidos nos artigos 1 e 2, cando as investigacióins preliminares demostraran que merecen ser proseguidas.

3. O Comité decidirá sobre esas peticións, determinará, chegado o caso, a índole e a importancia da súa axuda e autorizará a celebración no seu nome, dos acordos necesarios co Goberno interesado.

4. O Comité fixará a orde de prioridade das súas intervencións. Para iso terá en conta a importancia respectiva dos bens que se deban protexer para o patrimonio mundial cultural e natural, a necesidade de asegurar unha protección internacional ós bens máis representativos da naturaleza ou do xenio e a historia dos pobos do mundo, a urxencia dos traballos que se teñan que emprender, a importancia dos recursos dos Estados en cuio territorio se atopen os bens ameazados e en particular a medida en que poderán asegurar a salvagarda deses bens polos seus propios medios.

5. O Comité establecerá, porá ó día e difundirá unha lista dos bens para os que se prestara axuda internacional.

6. O Comité decidirá sobre a utilización dos recursos do Fondo creado en virtude do disposto no artigo 15 da presente Convención. Buscará a maneira de aumentar os recursos e tomará para iso as disposicións necesarias.

7. O Comité cooperará coas organizacións internacionais e nacionais gobernamentais e non gobernamentais, cuios obxectivos sexan análogos ós da presente Convención. Para elaborar os seus programas e executar os seus proxectos, o Comité poderá recurrir a esas organizacións e, en particular ó Centro internacional de estudios de conservación e restauración dos bens culturais (Centro de Roma), ó Consello internacional de monumentos e lugares de interese artístico e histórico (ICOMOS) ou á Unión Internacional para a conservación da naturaleza e os seus recursos (UICN), como tamén a organismos públicos e privados, e a particulares.

8. O Comité decidirá por maioría de dous tercios dos membros presentes e votantes. Constituirá quorum a maioría dos membros do Comité.

Artigo 14

1. O Comité do Patrimonio Mundial estará secundado por unha secretaría nomeada polo Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

2. O Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, utilizando o máis posible os servicios do Centro Internacional de estudios para a conservación e a restauración dos bens culturais (Centro Roma), do Consello Internacional de monumentos e de lugares de interese artístico e histórico (ICOMOS) e os da Unión Internacional para a Conservación da naturaleza e os seus recursos (UICN) dentro das súas competencias e das súas atribucións respectivas, preparará a documentación do Comité e a orde do día das súas reunións, e executará as súas decisións.

IV. FONDO PARA A PROTECCION DO PATRIMONIO MUNDIAL CULTURAL E NATURAL

Artigo 15

1. Crease un Fondo para a Protección do Patrimonio Cultural e Natural Mundial de Valor Universal Excepcional, denominado "o Fondo do Patrimonio Mundial".

2. O Fondo estará constituido como fondo fiduciario, de conformidade coas disposicións pertinentes do Regulamento Financieiro da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

3. Os recursos do Fondo estarán constituidos por:

a) As contribucións obrigatorias e as contribucións voluntarias dos Estados Partes na presente Convención.

b) As aportacións, donacións ou legados que poidan facer:

  • Outros Estados.
  • A Organización das Nacions Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, as demais organizacións do sistema das Nacións Unidas, especialmente o Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento e outras organizacións intergobernamentais.
  • Organismos públicos ou privados ou persoas privadas.

c) Todo interese producido polos recursos do Fondo.

d) O producto das colectas e as recaudacións das manifestacións organizadas en proveito do Fondo.

e) Todos os demais recursos autorizados polo Regulamento que elaborará o Comité do Patrimonio Mundial.

4. As contribucións ó Fondo e as demais formas de axuda que se presten ó Comité só se poderán dedicar ós fins fixados por él. O Comité poderá aceptar contribucións que deban ser destinadas a un determinado programa ou a un proxecto específico a condición de que él decidira poñer en práctica ese programa ou executar ese proxecto. As contribucións que se fagan ó fondo non han de estar supeditadas a condicións políticas.

Artigo 16

1. Sen perxuicio de calquera contribución voluntaria complementaria, os Estados Partes na presente Convención obriganse a ingresar normalmente, cada dous anos, no Fondo do Patrimonio Mundial, contribucións cuia cuantía en forma dunha porcentaxe única aplicable a todos os Estados decidirá a Asamblea Xeral dos Estados Partes na Convención, reunida durante a celebración da Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura. Esa decisión da Asamblea Xeral requerirá a maioría dos Estados Partes presentes e votantes que non fixeran a declaración que menciona o párrafo 2 do presente artigo. A contribución obrigatoria dos Estados Partes na Convención non poderá exceder en ningún caso do 1% da contribución ó presuposto ordinario da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

2. Non obstante, calquera dos Estados a que se refire o artigo 31 ou o artigo 32 da presente Convención poderá, no momento de depositar o seu instrumento de ratificación, de aceptación ou de adhesión, declarar que non se considera obrigado polas disposicións do párrafo 1 do presente artigo.

3. Todo Estado Parte na Convención que formulara a declaración mencionada no párrafo 2 do presente artigo, poderá retirala en calquera momento, notificandollo ó Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura. Sen embargo, o feito de retirar a declaración non producirá efecto algun respecto da contribución obrigatoria que adeude dito Estado ata a data da seguinte Aasemblea Xeral dos Estados Partes na Convención.

4. Para que o Comité esté en condicións de prever as súas operacións de maneira eficaz, as contribucións dos Estados Partes na presente Convención que fixeran a declaración de que trata o párrafo 2 do presente artigo habrán de ser entregadas dunha maneira regular, cada dous anos polo menos, e non deberán ser inferiores ás contribucións que tiveran que pagar se estiveran obrigados polas disposicións do párrafo 1 do presente artigo.

5. Todo Estado Parte na Convención que esté en retraso no pago da súa contribución obrigatoria ou voluntaria no que respecta ó ano en curso e ó ano civil inmediatamente anterior, non poderá ser elixido membro do Comité do Patrimonio Mundial, se ben esta disposición non será aplicable na primeira elección. Se tal Estado é xa membro do Comité non será aplicable na primeira elección. Se tal Estado é xa membro do Comité, o seu mandato extinguirase no momento en que se efectuen as eleccións previstas polo párrafo 1 do artigo 8 da presente Convención.

Artigo 17

Os Estados Partes na presente Convención considerarán ou favorecerán a creación de fundacións ou de asociacións nacionais públicas e privadas que teñan por obxecto estimular as liberalidades en favor da protección do patrimonio cultural e natural definido nos artigos 1 e 2 da presente Convención.

Artigo 18

Os Estados Partes na presente Convención prestarán o seu concurso ás campañas internacionais de colecta de fondos que se organicen en proveito do Fondo do Patrimonio Mundial baixo os auspicios da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.
Facilitarán as colectas feitas con este proposito polos organismos mencionados no párrafo 3 do artigo 15.

V. CONDICIÓNS E MODALIDADES DA ASISTENCIA INTERNACIONAL

Artigo 19

Todo Estado Parte na presente Convención poderá pedir asistencia internacional en favor dos bens do patrimonio cultural ou natural de valor universal excepcional situados no seu territorio. Unirá á súa petición os elementos de información e os documentos previstos no artigo 21 de que dispoña que o Comité necesite para tomar a súa decisión.

Artigo 20

Sen perxuicio das disposicións do párrafo 2 do artigo 13 do apartado c) do artigo 22 e do artigo 23, a asistencia internacional prevista pola presente Convención só se poderá conceder ós bens do patrimonio cultural e natural que o Comité do Patrimonio Mundial decidira ou decida facer figurar nunha ou nas dúas listas de que tratan os párrafos 2 e 4 do artigo 11.

Artigo 21

1. O Comité do Patrimonio Mundial determinará o procedemento de exame das peticións de asistencia internacional que estará chamado a prestar e indicará os elementos que deberá conter a petición que describirá a operación que se proxecte, os traballos necesarios, unha evaluación do seu custe, a súa urxencia e as razóns polas cales os recursos do Estado peticionario non lle permiten facer fronte á totalidade dos gastos. Sempre que sexa posible, as peticións apoiaranse nun dictame de expertos.

2. Por razón dos traballos que se poida ter que emprender, sen demora, o Comité examinará con preferencia as peticións que se presenten xustificadas por calamidades naturais ou por catástrofes. O Comité disporá para eses casos dun fondo de reserva.

3. Antes de tomar unha decisión, o Comité efectuará os estudios ou as consultas que estime necesarios.

Artigo 22

A asistencia do Comité do Patrimonio Mundial poderá tomar as formas seguintes:

a) Estudios sobre os problemas artísticos, científicos e técnicos que plantexan a protección, a conservación, a revalorización e a rehabilitación do patrimonio cultural e natural definido nos párrafos 2 e 4 do artigo 11, da presente Convención.

b) Servicios de expertos, de técnicos e de man de obra cualificada para velar pola boa execución do proxecto aprobado.

c) Formación de especialistas de todos os niveis en materia de identificación, protección, conservación, revalorización, e rehabilitación do patrimonio cultural e natural.

d) Subministro de equipo que o Estado interesado non posúa ou non poda adquirir.

e) Préstamos a interese reducido, sen intereses ou reintegrables a longo prazo.

f) Concesión en casos excepcionais e especialmente motivados, de subvencións non reintegrables.

Artigo 23

O Comité do Patrimonio Mundial poderá tamén prestar asistencia internacional a centros nacionais ou rexionais de formación de especialistas de todos os grados en materia de identificación; protección, conservación, revalorización, e rehabilitación do patrimonio cultural e natural.

Artigo 24

Unha asistencia internacional moi importante só se poderá conceder despois dun estudio científico, económico e técnico detallado. Este estudio haberá de facer uso das técnicas máis avanzadas de protección, conservación, de revalorización e de rehabilitación do patrimonio cultural e natural e haberá de corresponder ós obxectivos da presente Convención. Haberá de buscar tamén a maneira de empregar racionamente os recursos disponibles no Estado interesado.

Artigo 25

O financiamento dos traballos necesarios non incumbirá, en principio, á comunidade internacional máis que parcialmente. A participación do Estado que reciba a asistencia internacional habrá de constituir unha parte cuantiosa da súa aportación a cada programa ou proxecto, salvo cando os seus recursos non llelo permitan.

Artigo 26

O Comité do Patrimonio Mundial e o Estado beneficiario definirán no acordo que concerten as condicións en que se levará a cabo un programa ou proxecto para o que se facilite asistencia internacional con arreglo ás disposicións desta Convención. Incumbirá ó Estado que reciba tal asistencia internacional seguir protexendo, conservando e revalorizando os bens así preservados, en cumprimento das condicións establecidas no acordo.

VI. PROGRAMAS EDUCATIVOS

Artigo 27

1. Os Estados Partes na presente Convención, por todos os medios apropiados, e sobre todo mediante programas de educación e de información, farán todo o posible por estimular nos seus pobos o respecto e o aprecio do patrimonio cultural e natural definido nos artigos 1 e 2 da presente Convención.

2. Obrigaranse a informar ampliamente ó público das ameazas que pesen sobre ese patrimonio e das actividades emprendidas en aplicación da presente Convención.

Artigo 28

Os Estados Partes na presente Convención, que reciban en virtude dela, unha asistencia internacional tomarán as medidas necesarias para facer que se coñeza a importancia dos bens que foran obxecto de asistencia e o papel que esta desempeñara.

Artigo 29

1. Os Estados Partes na presente Convención indicarán nos informes que presenten á Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, nas datas e na forma que esta determine, as disposicións lexislativas e regulamentarias, e as demáis medidas que tomaran para aplicar a presente Convención, asi como a experiencia que adquirisen neste campo.

2. Eses informes comunicaranse ó Comité do Patrimonio Mundial.

3. O Comité presentará un informe sobre os seus traballos en cada unha das reunións ordinarias da Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

VIII. CLAUSULAS FINAIS

Artigo 30

A presente Convención está redactada en árabe, español, francés, inglés e ruso, sendo os cinco textos igualmente idénticos.

Artigo 31

1. A presente Convención será sometida á ratificación ou á aceptación dos Estados Membros da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, de conformidade cos seus respectivos procedementos constitucionais.

2. Os instrumentos de ratificación ou de aceptación serán depositados en poder do Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

Artigo 32

1. A presente Convención quedará aberta á adhesión de todos os Estados non membros da Organizaciíon das Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, invitados a adherirse a ela pola Conferencia Xeral da Organización.

2. A adhesión efectuarase depositando un instrumento de adhesión en poder do Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

Artigo 33

A presente Convención entrará en vigor tres meses despois da data do depósito do vixésimo instrumento de ratificación, de aceptación ou de adhesión, pero só respecto dos Estados que depositaran os seus instrumentos respectivos de ratificación, de aceptación ou de adhesión nesa data ou anteriormente. Para os demáis Estados, entrará en vigor tres meses despois de efectuado o depósito do seu instrumento de ratificación, de aceptación ou de adhesión.

Artigo 34

Aos Estados Partes na presente Convención que teñan un sistema constitucional federal ou non unitario lles serán aplicables as disposicións seguintes:

a) No que respecta ás disposicións desta Convención cuia aplicación entrana unha acción lexislativa do poder lexislativo federal ou central, as obrigas do Goberno federal ou central serán as mesmas que as dos Estados Partes que non sexan Estados federais.

b) No que respecta ás disposicións desta Convención cuia aplicación dependa da acción lexislativa de cada un dos Estados, países, provincias ou cantóns constituintes, que en virtude do sistema constitucional da federación, non estén facultados para tomar medidas lexislativas, o Goberno federal comunicará esas disposicións, co seu dictame favorable, ás autoridades competentes dos Estados, países, provincias ou cantóns.

Artigo 35

1. Cada un dos Estados Partes na presente Convención terá a facultade de denunciala.

2. A denuncia notificarase por medio dun instrumento escrito, que se depositará en poder do Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

3. A denuncia surtirá efecto doce meses despois da recepción do instrumento de denuncia. Non modificará en nada as obrigas financeiras que deba asumir o Estado denunciante ata a data en que a retirada sexa efectiva.

Artigo 36

O Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura informará ós Estados Membros da Organización, ós Estados non membros a que se refire o artigo 32, así como ás Nacións Unidas, do depósito de todos os instrumentos de ratificación, de aceptación ou de adhesión mencionados nos artigos 31 e 32, e das denuncias previstas no artigo 35.

Artigo 37

1. A Conferencia Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, poderá revisar a presente Convención. Pero esta revisión só obrigará ós Estados que cheguen a ser Partes na Convención revisada.

2. No caso de que a Conferencia Xeral aprobe unha nova Convención, que constitúa unha revisión total ou parcial da presente, e a menos que a nova Convención dispoña outra cousa, a presente Convención deixará de estar aberta á ratificación, á aceptación ou á adhesión, a partir da data de entrada en vigor da nova Convención revisada.

Artigo 38

En virtude do disposto no artigo 102 da Carta das Nacións Unidas, a presente Convención rexistrarase na Secretaría das Nacións Unidas a petición do Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura.

 

Feito en París, neste día vintetrés de novembro de 1972, en dous exemplares auténticos que levan a firma do Presidente da Conferencia Xeral, na 17a. Reunión, e do Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para Educación, a Ciencia e a Cultura, que se depositarán nos arquivos da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura e cuias copias autenticadas entregaranse a todos os Estados a que se refiren os artigos 31 e 32, así como ás Nacións Unidas.

 

 

Declaración Universal dos Dereitos das Persoas

Nova York, 10 de decembro de 1948 
(Resolución 217 (III) da A. X. das Nacións Unidas)

Preámbulo

A liberdade, a xustiza e a paz no mundo teñen por base o recoñecemento da dignidade intrínseca e dos dereitos iguais e inalienables de tódolos membros da familia humana;

O descoñecemento e o menosprezo dos dereitos da persoa orixinaron actos de barbarie aldraxantes para a conciencia da humanidade; proclamouse, como a aspiración máis elevada da persoa, o advento dun mundo no que os seres humanos, liberados do temor e da miseria, disfruten da liberdade de palabra e da liberdade de crenzas;

É esencial que os dereitos da persoa sexan protexidos por un réxime de dereito, co fin de que a persoa non se vexa compelida ó supremo recurso da rebelión contra a tiranía e a opresión;

É tamén esencial promover o desenvolvemento de relacións amigables entre as nacións;

Os pobos das Nacións Unidas reafirmaron na Carta a súa fe nos dereitos fundamentais da persoa, na dignidade e o valor do ser humano e na igualdade de dereitos de homes e mulleres; declaráronse resoltos a promover o progreso social e a elevar o nivel de vida dentro dun concepto máis amplo de liberdade;

Os estados membros comprometéronse a asegurar, en cooperación coa Organización das Nacións Unidas, o respecto universal e efectivo ós dereitos e liberdades fundamentais da persoa; e

Unha concepción común destes dereitos e liberdades é da maior importancia para o pleno cumprimento de dito compromiso;

A Asemblea Xeral proclama a presente Declaración Universal dos Dereitos da Persoa como ideal común polo que tódolos pobos e nacións se deben esforzar, para que tanto os individuos coma as institucións, inspirándose constantemente nela, promovan, mediante o ensino e a educación, o respecto a estes dereitos e liberdades, e aseguren, por medidas progresivas de carácter nacional e internacional, o seu recoñecemento e aplicación universais e efectivos, tanto entre os pobos dos estados membros coma entre os dos territorios colocados baixo a súa xurisdicción.

Artigo 1

Tódolos seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos e, dotados como están de razón e conciencia, débense comportar fraternalmente uns cos outros.

Artigo 2

Toda persoa ten os dereitos e liberdades proclamados nesta Declaración, sen distinción ningunha de raza, cor, sexo, idioma, relixión, opinión política ou de calquera outra índole, orixe nacional ou social, posición económica, nacemento ou calquera outra condición.

Ademais, non se fará ningunha distinción baseado na condición política, xurídica ou internacional do país ou territoiro da xurisdicción do cal dependa unha persoa, tanto se se trata dun país independente coma dun territorio baixo administración fiduciaria, non autónomo ou sometido a calquera outra limitación de soberanía.

Artigo 3

Todo individuo ten dereito á vida, á liberdade e á seguridade da súa persoa.

Artigo 4

Ninguén estará sometido á escravitude nin a servidume; a escravitude e a trata de escravos está prohibida en tódalas súas maneiras.

Artigo 5

Ninguén será sometido a torturas nin a penas ou tratos crueis, inhumanos e aldraxantes.

Artigo 6

Todo ser humano ten dereito, en tódalas partes, ó reconecemento da súa persoalidade xurídica.

Artigo 7

Todos son iguais perante a lei e teñen, sen distinción, dereito á igual protección da lei. Todos teñen dereito á igual protección contra todo acto discriminatorio que infrinxa esta Declaración e contra toda provocación a tal acto.

Artigo 8

Toda persoa ten dereito a un recurso efectivo, perante os tribunais nacionais competentes, que a ampare contra os actos que violen os seus dereitos fundamentais recoñecidos pola constitución ou pola lei.

Artigo 9

Ninguén poderá ser arbitrariamente detido, preso nin desterrado.

Artigo 10

Toda persoa ten dereito, en condicións de plena igualdade, a ser oída publicamente e con xustiza por un tribunal independente e imparcial, para determinar os seus dereitos e obrigas ou para o exame de calquera acusación contra ela en materia penal.

Artigo 11

1. Toda persoa acusada de delicto ten o dereito a que se presuma a súa inocencia mentres non se probe a súa culpabilidade, conforme á lei e en xuízo público no que se lle asegurasen tódalas garantías precisas para a súa defensa.

2. Ninguén será condenado por actos ou omisións que no momento de se cometer non fosen delictivos segundo o dereito nacional ou internacional. Tampouco se imporá pena máis grave que a aplicable no momento de cometer o delicto.

Artigo 12

Ninguén será obxecto de inxerencias arbitrarias na súa vida privada, a súa familia, o seu domicilio ou a súa correspondencia, nin de ataques á súa honra ou á súa reputación. Toda persoa ten dereito á protección da lei contra estas inxerencias ou ataques.

Artigo 13

1. Toda persoa ten dereito a circular libremente e a elixir a súa residencia no territorio dun estado. 
2. Toda persoa ten dereito a saír de calquera país, incluso do propio, e a voltar ó seu país.

Artigo 14

1. En caso de persecución, toda persoa ten dereito a buscar asilo, e a disfrutar del, en calquera país. 
2. Este dereito non poderá ser invocado contra unha acción xudicial realmente orixinada por delictos comúns ou por actos opostos ós propósitos e principios das Nacións Unidas.

Artigo 15

1. Toda persoa ten dereito a unha nacionalidade. 
2. Ninguén será privado arbitrariamente da súa nacionalidade nin do dereito a cambiar de nacionalidade.

Artigo 16

1. Os homes e as mulleres, a partir da idade núbil, teñen dereito, sen ningunha restricción por motivos de raza, nacionalidade ou relixión, a casar e fundar unha familia; disfrutarán de iguais dereitos en canto ó matrimonio, durante o matrimonio e no caso de disolución do matrimonio. 
2. Só mediante libre e pleno consentimento dos futuros cónxuxes se poderá contraer o matrimonio. 
3. A familia é o elemento natural e fundamental da sociedade e ten dereito á protección da sociedade e do estado.

Artigo 17

1. Toda persoa ten dereito á propiedade, individual e colectivamente. 
2. Ninguén será privado arbitrariamente da súa propiedade.

Artigo 18

Toda persoa ten dereito á liberdade de pensamento, de conciencia e de relixión; este dereito inclúe a liberdade de cambiar de relixión ou de crenza, así como a liberdade de manifestar a súa relixión ou a súa crenza, individual e colectivamente, tanto en público coma en privado, polo ensino, a práctica, o culto e a observancia.

Artigo 19

Todo individuo ten dereito á liberdade de opinión e de expresión; este dereito inclúe o de non ser molestado por mor das súas opinións, o de investigar e recibir informacións e opinións e o de difundilas, sen limitación de fronteiras, por calquera medio de expresión.

Artigo 20

1. Toda persoa ten dereito á liberdade de reunión e de asociación pacíficas. 
2. Ninguén poderá ser obrigado a pertencer a unha asociación.

Artigo 21

1. Toda persoa ten dereito a participar no goberno do seu país, directamente ou por medio de representantes libremente escollidos. 
2. Toda persoa ten dereito de acceso, en condicións de igualdade, ás funcións públicas do seu país. 
3. A vontade do pobo é a base da autoridade do poder público; esta vontade expresarase mediante eleccións auténticas que se haberán de celebrar periodicamente, por sufraxio universal e igual e por voto secreto ou outro procedemento equivalente que garanta a liberdade de voto.

Artigo 22

Toda persoa, como membro da sociedade, ten dereito á seguridade social e a obter, mediante o esforzo nacional e a cooperación internacional, habida conta da organización e os recursos de cada estado, a satisfacción dos dereitos económicos, sociais e culturais indispensables á súa dignidade e ó libre desenvolvemento da súa personalidade.

Artigo 23

1. Toda persoa ten dereito ó traballo, á libre elección do seu traballo, a condicións equitativas e satisfactorias de traballo e á protección contra o desemprego. 
2. Toda persoa ten dereito, sen ningunha discrminación, a igual salario por igual traballo. 
3. Toda persoa que traballa ten dereito a unha remuneración equitativa e satisfactoria, que lle asegure, así como á súa familia, unha existencia conforme á dignidade humana e que será completada, en caso necesario, por calquera outro medio de protección social. 
4. Toda persoa ten dereito a fundar sindicatos e a sindicarse para a defensa dos seus intereses.

Artigo 24

Toda persoa ten dereito ó descanso, ó gozo do tempo libre, a unha limitación razoable da duración do traballo e a vacacións periódicas pagadas.

Artigo 25

1. Toda persoa ten dereito a un nivel de vida axeitado que lle asegure, así como á súa familia, a saúde e o benestar, e en especial a alimentación, o vestido, a vivenda, a asistencia médica e os servicios sociais precisos; ten tamén dereito ós seguros en caso de desemprego, enfermidade, invalidez, viúvez e vellez ou outros casos de perda dos seus medios de subsistencia por circunstancias independentes da súa vontade. 
2. A maternidade e a infancia teñen dereito a coidados e asistencia especiais. Tódolos nenos e nenas, nacidos de matrimonio ou fóra do matrimonio, teñen dereito á mesma protección social.

Artigo 26

1. Toda persoa ten dereito á educación. A educación debe ser de balde, polo menos no que atinxe á instrucción elemental e fundamental. A instrucción elemental será obrigatoria. A instrucción técnica e profesional haberá de ser xeneralizada; o acceso ós estudios superiores será igual para todos, en función dos méritos respectivos. 
2. A educación terá como obxectivo o pleno desenvolvemento da personalidade humana e o fortalecemento do respecto ós dereitos da persoa e ás liberdades fundamentais; favorecerá a comprensión, a tolerancia e a amizade entre as nacións e tódolos grupos étnicos ou relixiosos; promoverá o desenvolvemento das actividades das Nacións Unidas para o mantemento da paz. 
3. Os pais teñen dereito preferente a escoller o tipo de educación que se haberá de dar ós seus fillos.

Artigo 27

1. Toda persoa ten dereito a tomar parte libremente na vida cultural da comunidade, a gozar das artes e a participar no progreso científico e nos beneficios que del resulten. 
2. Toda persoa ten dereito á protección dos intereses morais e materiais que lle correspondan por razóns das produccións científicas, literarias ou artísticas das que sexa autor.

Artigo 28

Toda persoa ten dereito a que se estableza unha orde social e internacional na que os dereitos e liberdades proclamados nesta Declaración se fagan plenamente efectivos.

Artigo 29

1. Toda persoa ten deberes respecto á comunidade, xa que só nela pode desenvolver  libre e plenamente a súa personalidade. 
2. No exercicio dos seus dereitos e no disfrute das súas liberdades, toda persoa estará soamente suxeita ás limitacións establecidas pola lei co único fin de asegurar o recoñecemento e o respecto dos dereitos e liberdades dos demais, e de satisfacer as xustas esixencias da moral, da orde pública e do benestar xeral nunha sociedade democrática. 
3. Estes dereitos e liberdades non poderán ser, en ningún caso, exercidos en oposición ós propósitos e principios das Nacións Unidas.

Artigo 30

Nada na presente Declaración poderá ser interpretado no sentido de que confire algún dereito ó estado, a un grupo ou a unha persoa, para emprender e desenvolver actividades ou realizar actos tendentes á supresión de calquera dos dereitos e liberdades proclamadas nesta Declaración.


Fonte: Xulio Ríos. “Nacións Unidas, textos fundamentais”.
Edicións Xerais de Galicia. Vigo, 1995.
Traducción ó Galego: María Benilda Castiñeira Souto.

 

 

Convención sobre a eliminación de todos os xeitos de discriminación da muller

 

Adoptada e aberta á sinatura, ou adhesión, pola Asemblea Xeral na súa resolución 34/1880, de 18 de decembro de 1979.

Entrada en vigor: 3 de setembro de 1981, de conformidade co artigo 27.

Os Estados Parte na presente Convención,

Consideran que a Carta das Nacións Unidas reafirma a fe nos dereitos humanos fundamentais, na dignidade e no valor da persoa humana e na igualdade de dereitos de homes e mulleres;

Consideran que a Declaración Universal de Dereitos Humanos reafirma o principio da non discriminación e proclama que todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos e que toda persoa pode invocar todos os dereitos e liberdades proclamados nesa Declaración, sen distinción ningunha e, xa que logo, sen distinción de sexo;

Consideran que os Estados Parte nos Pactos Internacionais de Dereitos Humanos teñen a obriga de lles garantir a homes e mulleres a igualdade no goce de todos os dereitos económicos, sociais, culturais, civís e políticos;

Teñen en conta as convencións internacionais concertadas baixo os auspicios das Nacións Unidas e dos organismos especializados para favorecer a igualdade de dereitos entre o home e a muller;

Teñen en conta, así mesmo, as resolucións, declaracións e recomendacións aprobadas polas Nacións Unidas e polos organismos especializados para favorecer a igualdade de dereitos entre o home e a muller, preocupados, ó comprobar que a pesar destes diversos instrumentos as mulleres seguen a ser obxecto de importantes discriminacións;

Lembran que a discriminación contra a muller viola os principios da igualdade de dereitos e do respecto da dignidade humana, que dificulta a participación da muller, nas mesmas condicións có home, na vida política, social, económica e cultural do seu país, que constitúe un obstáculo para o aumento do benestar da sociedade e da familia e que entorpece o pleno desenvolvemento das posibilidades da muller para lle prestar servicio ó seu país e á humanidade;

Están preocupados polo feito de que en situacións de pobreza a muller ten un acceso mínimo á alimentación, saúde, ensino, capacitación e oportunidades de emprego, así como á satisfacción doutras necesidades;

Están convencidos de que o establecemento da nova orde económica internacional baseada na equidade e na xustiza contribuirá significativamente á promoción da igualdade entre o home e a muller;

Subliñan que a eliminación do Apartheid, de todos os xeitos de racismo, de discriminación racial, colonialismo, neocolonialismo, agresión, ocupación e dominación estranxeiras e da inxerencia nos asuntos internos dos Estados é indispensable para o goce cabal dos dereitos do home e da muller;

Afirman que o fortalecemento da paz e da seguridade internacional, o alivio da tensión internacional, a cooperación mutua entre todos os Estados con independencia dos seus sistemas sociais e económicos, o desarme xeral e completo, en particular o desarme nuclear baixo un control internacional estricto e efectivo, a afirmación dos principios da xustiza, a igualdade e o proveito mutuo nas relacións entre países e a realización do dereito dos pobos sometidos a dominación colonial e estranxeira ou a ocupación estranxeira á libre determinación e á independencia, así como o respecto da soberanía nacional e da integridade territorial, promoverán o progreso social e o desenvolvemento e, en consecuencia, contribuirán ó logro da plena igualdade do home e da muller.

Están convencidos de que a máxima participación da muller en todos os eidos, en igualdade de condicións có home, é indispensable para o desenvolvemento pleno e completo dun país, o benestar do mundo e a causa da paz.

Teñen presente a grande achega da muller ó benestar da familia e ó desenvolvemento da sociedade, ata o de agora non plenamente recoñecida, a importancia social da maternidade e a función tanto do pai coma da nai na familia e na educación dos fillos, e son conscientes de que o papel da muller na procreación non debe de ser causa de discriminación, senón que a educación dos nenos esixe a responsabilidade compartida entre homes e mulleres e da sociedade no seu conxunto.

Recoñecen que para lograr a plena igualdade entre o home e a muller é necesario modificar o papel tradicional tanto do home coma da muller na sociedade e na familia.

Están decididos a aplicar os principios enunciados na Declaración sobre a eliminación da discriminación contra a muller e, para iso, a adoptar as medidas necesarias para suprimir esta discriminación en todas as súas formas e manifestacións.

Xa que logo, acordan o seguinte:

Parte I

Artigo 1

Ós efectos da presente Convención, a expresión "discriminación contra a muller" denotará toda distinción, exclusión ou restricción baseada no sexo que teña por obxecto ou resultado menoscabar ou anular o recoñecemento, goce ou exercicio por parte da muller, independentemente do seu estado civil, sobre a base da igualdade do home e da muller, dos dereitos humanos e das liberdades fundamentais nos eidos político, económico, social, cultural e civil ou en calquera outro eido.

Artigo 2

Os Estados Parte condenan a discriminación contra a muller en todas as súas formas, conveñen en seguir, por todos os medios axeitados e sen dilacións, unha política encamiñada a eliminar a discriminación contra a muller, e con tal obxecto comprométense a:

a) Consagrar, se aínda non o fixeron, nas súas constitucións nacionais e en calquera outra lexislación apropiada o principio da igualdade do home e da muller e asegurar por lei ou outros medios apropiados a realización práctica dese principio;

b) Adoptar medidas axeitadas, lexislativas e doutro carácter, coas sancións correspondentes, que prohiban toda discriminación contra a muller;

c) Establecer a protección xurídica dos dereitos da muller sobre unha base de igualdade cos do home e garantir, por conducto dos tribunais competentes e doutras institucións públicas, a protección efectiva da muller contra todo acto de discriminación;

d) Absterse de incorrer en todo acto ou práctica de discriminación contra a muller, e velar porque as autoridades e institucións públicas actúen de conformidade con esta obriga;

e) Tomar todas as medidas axeitadas para eliminar a discriminación contra a muller practicada por calquera persoa, organización ou empresa;

f) Adoptar todas as medidas axeitadas, incluso de carácter lexislativo, para modificar ou derrogar leis, regulamentos, usos e prácticas que constitúan discriminación contra a muller;

g) Derrogar todas as disposicións penais nacionais que constitúan discriminación contra a muller.

Artigo 3

Os Estados Parte tomarán en todos os eidos, en particular nos eidos político, social, económico e cultural todas as medidas axeitadas, incluso de carácter lexislativo, para asegurar o pleno desenvolvemento da muller, co obxecto de lle garantir o exercicio e o goce dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais en igualdade de condicións có home.

Artigo 4

1. Se os Estados Parte adoptan medidas especiais de carácter temporal orientadas a acelerar a igualdade de feito entre o home e a muller non se considerarán discriminación no xeito definido na presente Convención, pero de ningún xeito entrañarán, como consecuencia, o mantemento de normas desiguais ou separadas; estas medidas cesarán cando se acadasen os obxectivos de igualdade de oportunidade e trato.

2. Se os Estados Parte adoptan medidas especiais, incluso as contidas na presente convención, orientadas a protexer a maternidade, non se considerarán discriminatorias.

Artigo 5

Os Estado Parte tomarán todas as medidas axeitadas para:

a) Modificar os patróns socioculturais de conducta de homes e mulleres, con miras a acadar a eliminación dos prexuízos e as prácticas consuetudinarias e de calquera outra índole que estean baseadas na idea da inferioridade ou superioridade de calquera dos sexos ou en funcións estereotipadas de homes e mulleres;

b) Garantir que a educación familiar inclúa unha comprensión axeitada da maternidade como función social e o recoñecemento da responsabilidade común de homes e mulleres en canto á educación e ó desenvolvemento dos seus fillos, na intelixencia de que o interese dos fillos constituirá a consideración primordial en todos os casos.

Artigo 6

Os Estados Parte tomarán todas as medidas axeitadas, incluso de carácter lexislativo, para suprimir todos os xeitos de trata de mulleres e explotación da prostitución da muller.

Parte II

Artigo 7

Os Estados Parte tomarán todas as medidas axeitadas para eliminar a discriminación contra a muller na vida política e pública do país, e, en particular garantiranlles ás mulleres, en igualdade de condicións cós homes, o dereito a:

a) Votar en todas as eleccións e referendos públicos e ser elixibles para todos os organismos dos que os seus membros sexan obxecto de eleccións públicas.

b) Participar na formulación das políticas gobernamentais e na execución destas, ocupar cargos públicos e exercer todas as funcións públicas en todos os planos gobernamentais;

c) Participar en organizacións e en asociacións non gobernamentais que se ocupen da vida pública e política do país.

Artigo 8

1. Os Estados Parte outorgaranlles ás mulleres iguais dereitos ca ós homes para adquirir, cambiar ou conservar a súa nacionalidade. Garantirán, en particular, que nin o matrimonio cun estranxeiro nin o cambio de nacionalidade do marido durante o matrimonio cambien automaticamente a nacionalidade da esposa, a convertan en apátrida ou a obriguen a adoptar a nacionalidade do cónxuxe.

2. Os Estados Parte outorgaranlle á muller os mesmos dereitos ca ó home con respecto á nacionalidade dos seus fillos.

Parte III

Artigo 10

Os Estados Parte adoptarán todas as medidas apropiadas para eliminar a discriminación contra a muller, a fin de lle asegurar a igualdade de dereitos co home na esfera do ensino e en particular para asegurar, en condicións de igualdade entre homes e mulleres:

a) As mesmas condicións de orientación en materia de carreiras e capacitación profesional, acceso ós estudios e obtención de diplomas nas institucións de ensino de todas as categorías, tanto nas zonas rurais coma nas urbanas; esta igualdade deberá asegurarse no ensino preescolar, xeral, técnico, profesional e técnico superior, así como en todos os tipos de capacitación profesional;

b) Acceso ós mesmos programas de estudios, ós mesmos exames, a persoal docente do mesmo nivel profesional e a locais e equipos escolares da mesma calidade;

c) A eliminación de todo concepto estereotipado dos papeis masculino e feminino en todos os niveis e en todas as formas de ensino, mediante o estímulo do ensino mixto e doutros tipos de ensino que contribúan a lograr este obxectivo e, en particular, mediante a modificación dos libros e programas escolares e a adaptación dos métodos de ensino;

d) As mesmas oportunidades para obter bolsas e outras subvencións para cursar estudios;

e) As mesmas oportunidades de acceso ós programas de ensino permanente, incluídos os programas de alfabetización funcional e de adultos, con miras, en particular, a reducir, o antes posible, toda diferencia de coñecementos que exista entre homes e mulleres;

f) A reducción da taxa de abandono feminino dos estudios e a organización de programas para aquelas mozas e mulleres que deixasen os estudios prematuramente;

g) As mesmas oportunidades para participar activamente no deporte e na educación física;

h) Acceso ó material informativo específico que contribúa a asegurar a saúde e o benestar da familia, incluída a información e o asesoramento sobre planificación da familia.

Artigo 11

1. Os estados Parte adoptarán todas as medidas apropiadas para eliminar a discriminación contra a muller na esfera do emprego a fin de lle asegurar á muller, en condicións de igualdade cos homes, os mesmos dereitos, en particular:

a) O dereito ó traballo como dereito inalienable de todo ser humano;

b) O dereito ás mesmas oportunidades de emprego, inclusive á aplicación dos mesmos criterios de selección nas cuestións de emprego;

c) O dereito a elixir libremente profesión e emprego, o dereito ó ascenso, á estabilidade no emprego e a todas as prestacións e outras condicións de servicio, e o dereito á formación profesional e ó readestramento, incluído a aprendizaxe, a formación profesional superior e o adestramento periódico;

d )O dereito a igual remuneración, inclusive prestacións, e a igualdade de trato con respecto a un traballo de igual valor, así como a igualdade de trato con respecto á avaliación da calidade do traballo;

e) O dereito á seguridade social, en particular en casos de xubilación, desemprego, enfermidade, invalidez, vellez ou outra incapacidade para traballar, así como o dereito a vacacións pagadas;

f) O dereito á protección da saúde e á seguridade nas condicións de traballo, incluso a salvagarda da función de reproducción.

2. A fin de impedir a discriminación contra a muller por razóns de matrimonio ou maternidade e asegurar a efectividade do seu dereito a traballar, os Estados Parte tomarán medidas adecuadas para:

a) Prohibir, baixo pena de sancións, o despido por motivo de embarazo ou licencia de maternidade e a discriminación nos despidos sobre a base do estado civil;

b) Implantar a licencia de maternidade con soldo pagado ou con prestacións sociais comparables sen perda do emprego previo, a antigüidade ou os beneficios sociais;

c) Alentar a subministración dos servicios sociais de apoio necesarios para permitir que os pais combinen as súas obrigas para coa súa familia coas responsabilidades do traballo e a participación na vida pública, especialmente mediante o fomento da creación e desenvolvemento dunha rede de servicios destinados ó coidado dos nenos;

d) Prestarlle protección especial á muller durante o embarazo nos tipos de traballos nos que se probase que puidesen ser prexudiciais para ela.

3. A lexislación protectora relacionada coas cuestións comprendidas neste artigo será examinada periodicamente á luz dos coñecementos científicos e tecnolóxicos e será revisada, derrogada ou ampliada segundo corresponda.

Artigo 12

1. Os Estados Parte adoptarán todas as medidas apropiadas para eliminar a discriminación contra a muller na esfera da atención médica a fin de asegurar, en condicións de igualdade entre homes e mulleres, o acceso ós servicios de atención médica, inclusive os que se refiren á planificación da familia.

2. Sen prexuízo do exposto no parágrafo 1 supra, os Estados Parte garantiranlle á muller servicios apropiados en relación co embarazo, o parto e o período posterior ó parto, proporcionando servicios gratuítos cando cumprise, e aseguraranlle unha nutrición adecuada durante o embarazo e a lactancia.

Artigo 13

Os Estados Parte adoptarán todas as medidas apropiadas para eliminar a discriminación contra a muller noutras esferas da vida económica e social a fin de asegurar, en condicións de igualdade entre homes e mulleres, os mesmos dereitos, en particular:

a) O dereito a prestacións familiares;

b) O dereito a obter empréstitos bancarios, hipotecas e outros xeitos de crédito financeiro;

c) O dereito a participar en actividades de lecer, deportes e en todos os aspectos da vida cultural.

Artigo 14

1. Os Estados Parte terán en conta os problemas especiais ós que lle fai fronte a muller rural e o importante papel que desempeña na supervivencia económica da súa familia, incluído o seu traballo nos sectores non monetarios da economía, e tomarán todas as medidas apropiadas para asegurar a aplicación das disposicións da presente Convención á muller nas zonas rurais.

2. Os Estados Parte adoptarán todas as medidas apropiadas para eliminar a discriminación contra a muller nas zonas rurais a fin de asegurar, en condicións de igualdade entre homes e mulleres, a súa participación no desenvolvemento rural e nos seus beneficios, e en particular aseguraranlle o dereito a:

a) Participar na elaboración e execución dos planos de desenvolvemento a todos os niveis;

b) Ter acceso ós servicios adecuados de atención médica, inclusive información, asesoramento e servicios en materia de planificación da familia;

c) Beneficiarse directamente dos programas de seguridade social;

d) Obter todos os tipos de educación e de formación académica e non académica, incluídos os relacionados coa alfabetización funcional, así como, entre outros, os beneficios de todos os servicios comunitarios e de divulgación a fin de aumentar a súa capacidade técnica;

e) Organizar grupos de autoaxuda e cooperativas a fin de obter igualdade de acceso ás oportunidades económicas mediante o emprego por conta propia ou por conta allea;

f) Participar en todas as actividades comunitarias;

g) Obter acceso ós créditos e préstamos agrícolas, ós servicios de comercialización e ás tecnoloxías apropiadas e recibir un trato igual nos planos de reforma agraria e de reasentamento;

h) Gozar de condicións de vida adecuadas, particularmente nas esferas da vivenda, os servicios sanitarios, a electricidade e o abastecemento de auga, o transporte e as comunicacións.

Parte IV

Artigo 15

1. Os Estados Parte recoñeceranlle á muller a igualdade co home ante a lei.

2. Os Estados Parte recoñeceránlle á muller, en materias civís, unha capacidade xurídica idéntica á do home e as mesmas oportunidades para o exercicio desa capacidade. En particular, recoñeceranlle á muller iguais dereitos para asinar contratos e administrar bens e dispensaranlle un trato igual en todas as etapas do procedemento nas cortes de xustiza e os tribunais.

3. Os Estados Parte conveñen en que todo contrato ou calquera outro instrumento privado con efecto xurídico que tenda a limitar a capacidade xurídica da muller será considerado nulo.

4. Os Estados Parte recoñeceranlles ó home e á muller os mesmos dereitos con respecto á lexislación relativa ó dereito das persoas a circular libremente e á liberdade para elixir a súa residencia e domicilio.

Artigo 16

1. Os Estados Parte adoptarán todas as medidas adecuadas para eliminar a discriminación contra a muller en todos os asuntos relacionados co matrimonio e as relacións familiares e, en particular, asegurarán en condicións de igualdade entre homes e mulleres:

a) O mesmo dereito para contraer matrimonio;

b) O mesmo dereito para elixir libremente cónxuxe e contraer matrimonio só polo seu libre albedrío e o seu pleno consentimento;

c) Os mesmos dereitos e responsabilidades durante o matrimonio e con ocasión da súa disolución;

d) Os mesmos dereitos e responsabilidades como proxenitores, calquera que sexa o seu estado civil, en materias relacionadas cos seus fillos; en todos os casos, os intereses dos fillos serán a consideración primordial;

e) Os mesmos dereitos a decidir libre e responsablemente o número dos seus fillos e o intervalo entre os nacementos e a ter acceso á información, á educación e ós medios que lles permitan exercer estes dereitos;

f) Os mesmos dereitos e responsabilidades respecto da tutela, curadoría, custodia e adopción dos fillos, ou institucións análogas cando queira que estes conceptos existan na lexislación nacional; en todos os casos, os intereses dos fillos serán a consideración primordial;

g) Os mesmos dereitos persoais como marido e muller, entre eles o dereito a elixir apelido, profesión e ocupación;

h) Os mesmos dereitos a cada un dos cónxuxes en materia de propiedade, compras, xestión, administración, goce e disposición de bens, tanto a título gratuíto coma oneroso.

2. Non terán ningún efecto xurídico os esponsais e o matrimonio de nenos e adoptaranse todas as medidas necesarias, incluso de carácter lexislativo, para fixar unha idade mínima para celebrar o matrimonio e facer obrigatoria a inscrición do matrimonio nun rexistro oficial.

Parte V

Artigo 17

1. Co fin de examinar os progresos realizados na aplicación da presente Convención, establecerase un Comité para a Eliminación da Discriminación contra a Muller (denominado de agora en diante o Comité) composto, no momento da entrada en vigor da Convención, de dezaoito e, despois da súa ratificación ou adhesión polo trixésimo quinto Estado Parte, de vintetrés expertos de gran prestixio moral e competencia na esfera abarcada pola Convención. Os expertos serán elixidos polos Estados Parte entre os seus nacionais e exercerán as súas funcións a título persoal; terase en conta unha distribución xeográfica equitativa e a representación das diferentes formas de civilización, así como os principais sistemas xurídicos.

2. Os membros do Comité serán elixidos en votación secreta dunha lista de persoas designadas polos Estados Parte. Cada un dos Estados Parte poderá designar unha persoa entre os seus propios nacionais.

3. A elección inicial celebrarase seis meses despois da data da entrada en vigor da presente Convención. Polo menos tres meses antes da data de cada elección, o Secretario Xeral das Nacións Unidas dirixirálles unha carta ós Estados Parte incitándoos a presentar as súas candidaturas nun prazo de dous meses. O secretario Xeral preparará unha lista por orde alfabética de todas as persoas designadas deste modo, indicando os Estados Parte que as designaron, e comunicaralla ós Estados Parte.

4. Os membros do Comité serán elixidos nunha reunión dos Estados Parte que será convocada polo Secretario e celebrarase na Sede das Nacións Unidas. Nesta reunión, para a cal formarán quórum dous tercios dos Estados Parte, consideraranse elixidos para o Comité os candidatos que obteñan o maior número de votos e a maioría absoluta dos votos dos representantes dos Estados Parte presentes e votantes.

5. Os membros do Comité serán elixidos por catro anos. Non obstante, o mandato de nove dos membros elixidos na primeira elección expirará ó cabo de dous anos; inmediatamente despois da primeira elección o Presidente do Comité designará por sorteo os nomes deses nove membros.

6. A elección dos cinco membros adicionais do Comité celebrarase de conformidade co disposto nos parágrafos 2, 3 e 4 do presente artigo, despois de que o trixésimo quinto Estado Parte ratificase a Convención ou se adherise a ela. O mandato de dous dos membros adicionais elixidos nesta ocasión, que designará por sorteo o Presidente do Comité, expirará ó cabo de dous anos.

7. Para cubrir as vacantes imprevistas, o Estado Parte do que o experto cesase nas súas funcións como membro do Comité designará entre os dous nacionais outro experto a reserva da aprobación do Comité.

8. Os membros do Comité, previa aprobación da Asemblea Xeral, percibirán emolumentos dos fondos das Nacións Unidas no xeito e condicións que a Asemblea determine, tendo en conta a importancia das funcións do Comité.

9. O Secretario Xeral das Nacións Unidas proporcionará o persoal e os servicios necesarios para o desempeño eficaz das funcións do Comité en virtude da presente Convención.

Artigo 18

1. Os Estados Parte comprométense a someter ó Secretario Xeral das Nacións Unidas, para que o examine o Comité, un informe sobre as medidas lexislativas, xudiciais, administrativas ou doutra índole que fosen adoptadas para facer efectivas as disposicións da presente Convención e sobre os progresos realizados neste senso:

a) No prazo dun ano a partir da entrada en vigor da Convención para o Estado do que se trate;

b) No sucesivo polo menos cada catro anos e, ademais, cando o Comité o solicite.

2. Poderanse indicar nos informes os factores e as dificultades que afecten ó grao de cumprimento das obrigas impostas pola presente Convención.

Artigo 19

1. O Comité aprobará o seu propio regulamento.

2. O Comité elixirá a súa Mesa por un período de dous anos.

Artigo 20

1. O Comité reunirase normalmente todos os anos por un período que non exceda de dúas semanas para examinar os informes que se lle presenten, de conformidade co artigo 18 da presente Convención.

2. As reunións do Comité celebraranse normalmente na Sede das Nacións Unidas ou en calquera outro sitio conveniente que determine o Comité.

Artigo 21

1. O Comité, por conducto do Consello Económico e Social, informará anualmente á Asemblea Xeral das Nacións Unidas sobre as súas actividades e poderá facer suxestións e recomendacións de carácter xeral baseadas no exame dos informes e dos datos transmitidos polos Estados Parte. Estas suxestións e recomendacións de carácter xeral incluiranse no informe do Comité xunto coas observacións, se as houbese, dos Estados Parte.

2. O Secretario Xeral das Nacións Unidas transmitirá os informes do Comité á Comisión da Condición Xurídica e Social da Muller para a súa información.

Artigo 22

Os organismos especializados terán dereito a estar representados no exame da aplicación das disposicións da presente Convención que corresponden á esfera das actividades. O Comité poderá invitar ós organismos especializados a que presenten informes sobre a aplicación da Convención nas áreas que lle correspondan á esfera das súas actividades.

Parte VI

Artigo 23

Nada do disposto na presente Convención lle afectará a disposición ningunha que sexa máis conducente ó logro da igualdade entre homes e mulleres e que poida formar parte de:

a) A lexislación dun Estado Parte; ou

b) Calquera outra convención, tratado ou acordo Internacional vixente nese Estado.

Artigo 24

Os Estados Parte comprométense a adoptar todas as medidas necesarias no ámbito nacional para acadar a plena realización dos dereitos recoñecidos na presente Convención .

Artigo 25

1. A presente Convención estará aberta á sinatura de todos os Estados.

2. Desígnase o Secretario Xeral das Nacións Unidas como depositario da presente Convención.

3. A presente Convención está suxeita á ratificación. Os instrumentos de ratificación depositaranse en poder do Secretario Xeral de Nacións Unidas.

4. A presente Convención estará aberta á adhesión de todos os Estados. A adhesión efectuarase depositando un instrumento de adhesión en poder do Secretario Xeral de Nacións Unidas.

Artigo 26

1. En calquera momento, calquera dos Estados Parte poderá formular unha solicitude de revisión da presente Convención mediante comunicación escrita dirixida ó Secretario Xeral das Nacións Unidas.

2. A Asemblea Xeral das Nacións Unidas decidirá as medidas que, en caso necesario, se teñan que adoptar no que respecta a esa solicitude.

Artigo 27

1. A presente Convención entrará en vigor o trixésimo día a partir da data en que fose depositado en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas o vixésimo instrumento de ratificación ou adhesión.

2. Para cada Estado que ratifique a Convención ou se adhira a ela despois de ser depositado o vixésimo instrumento de ratificación ou de adhesión, a Convención entrará en vigor o trixésimo día a partir da data na que tal Estado depositase o seu instrumento de ratificación ou de adhesión.

Artigo 28

1. O Secretario Xeral das Nacións Unidas recibirá e comunicaralles a todos os Estados o texto das reservas formuladas polos Estados no momento da ratificación ou da adhesión.

2. Non se aceptará ningunha reserva incompatible co obxecto e o propósito da presente Convención.

3. Toda reserva poderá ser retirada en calquera momento por medio dunha notificación a estes efectos dirixidá ó Secretario Xeral das Nacións Unidas e informarase a todos os Estados. Esta notificación terá efecto na data da súa recepción.

Artigo 29

1. Toda controversia que xurda entre dous ou máis Estados Parte con respecto á interpretación ou aplicación da presente Convención que non se solucione mediante negociacións someterase á arbitraxe a petición dun deles. Se no prazo de seis meses contados a partir da data de presentación de solicitude de arbitraxe as partes non conseguen poñerse de acordo sobre a forma do mesmo, calquera das partes poderá someter a controversia á Corte Internacional de Xustiza, mediante unha solicitude presentada de conformidade co estatuto da Corte.

2. Todo Estado Parte no momento de asinar ou ratificar a presente Convención ou de adherirse á mesma, poderá declarar que non se considera obrigado polo parágrafo 1 do presente artigo. Os demais Estados Parte non estarán obrigados por ese parágrafo ante ningún Estado Parte que formulase esa reserva.

3. Todo Estado Parte que formulase a reserva prevista no parágrafo 2 do presente artigo poderá retirala en calquera momento notificándollo ó Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 30

A presente Convención, da que os textos en árabe, chinés, español, francés, inglés e ruso son igualmente auténticos, depositarase no poder do Secretario Xeral da ONU.

En testemuño do cal, os infraescritos, debidamente autorizados, asinan a presente Convención.

 

Convención para a Prevención e a Sanción do Delicto de Xenocidio

Adoptada e aberta a firma e ratificación, ou adhesión, pola Asemblea Xeral na súa resolución 260 A (III), de 9 de decembro de 1948.

Entrada en vigor: 12 de xaneiro de 1951, de conformidade co artigo XIII.

As Partes Contratantes,

Considerando que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, pola súa resolución 96 (I) de 11 de decembro de 1946, declarou que o xenocidio é un delicto de dereito internacional contrario ó espírito e os fins das Nacións Unidas e que o mundo civilizado condena,

Recoñecendo que en tódolos períodos da historia o xenocidio infrinxiu grandes perdas á humanidade,

Convencidas de que para libera-la humanidade dun flaxelo tan odioso necesítase a cooperación internacional,

Conveñen no seguinte:

Artigo I

As Partes contratantes confirman que o xenocidio, xa sexa cometido en tempo de paz ou en tempo de guerra, é un delicto de dereito internacional que elas se comprometen a previr e a sancionar.

Artigo II

Na presente Convención, enténdese por xenocidio calquera dos actos mencionados a continuación, perpetrados coa intención de destruír, total ou parcialmente, a un grupo nacional, étnico, racial ou relixioso, como tal:

a) Matanza de membros do grupo;

b) Lesión grave á integridade física ou mental dos membros do grupo;

c) Sometemento intencional do grupo a condicións de existencia que motivasen a súa destrucción física, total ou parcial;

d) Medidas destinadas a impedi-los nacementos no seno do grupo;

e) Traslado por forza de nenos do grupo a outro grupo.

Artigo III

Serán castigados os actos seguintes:

a) O xenocidio;

b) A asociación para cometer xenocidio;

c) A instigación directa e pública a cometer xenocidio;

d) A tentativa de xenocidio;

e) A complicidade no xenocidio.

Artigo IV

As persoas que cometeran xenocidio ou calquera dos outros actos enumerados no artigo III, serán castigadas, xa se trate de gobernantes, funcionarios ou particulares.

Artigo V

As Partes contratantes comprométense a adoptar conforme a súas Constitucións respectivas, as medidas lexislativas necesarias para asegura-la aplicación das disposicións da presente Convención, e especialmente a establecer sancións penais eficaces para castigar ás persoas culpables de xenocidio ou de calquera outro dos actos enumerados no artigo III.

Artigo VI

As persoas acusadas de xenocidio ou de calquera dos actos enumerados no artigo III, serán xulgadas por un tribunal competente do Estado no cal onde o acto foi cometido no seu territorio, ou ante a corte penal internacional que sexa competente respecto a aquelas das Partes contratantes que recoñeceran a súa xurisdicción.

Artigo VII

Ós efectos de extradición, o xenocidio e os outros actos enumerados no artigo III non serán considerados como delictos políticos.

As Partes contratantes comprométense, en tal caso, a concede-la extradición conforme a súa lexislación e ós tratados vixentes.

Artigo VIII

Toda Parte contratante pode recorrer ós órganos competentes das Nacións Unidas a fin de que estes tomen, conforme á Carta das Nacións Unidas, as medidas que xulguen apropiadas para a prevención e a represión de actos de xenocidio, ou de calquera dos outros actos enumerados no artigo III.

Artigo IX

As controversias entre as Partes contratantes, relativas á interpretación, aplicación ou execución da presente Convención, incluso as relativas á responsabilidade dun Estado en materia de xenocidio ou en materia de calquera dos outros actos enumerados no artigo III, serán sometidas á Corte Internacional de Xustiza a petición dunha das Partes na controversia.

Artigo X

A presente Convención, nos seus textos en: inglés, chino, español, francés e ruso –todos igualmente válidos–, levará a data do 9 de decembro de 1948.

Artigo XI

A presente Convención estará aberta ata o 31 de decembro de 1949 á firma de tódolos Estados membros das Nacións Unidas e de tódolos Estados non membros a quen a Asemblea Xeral dirixira unha invitación a este afecto.

A presente Convención será ratificada e os apeiros de ratificación serán depositados na Secretaría Xeral das Nacións Unidas.

A partir do 1? de xaneiro de 1950, será posible adherir á presente Convención no nome de todo Estado non membro que recibira a invitación arriba mencionada.

Os apeiros de adhesión serán depositados na Secretaría Xeral das Nacións Unidas.

Artigo XII

Toda Parte contratante poderá, en todo momento, por notificación dirixida ó Secretario Xeral das Nacións Unidas, estende-la aplicación da presente Convención a tódolos territorios ou a un calquera dos territorios dos que é responsable das súas relacións exteriores.

Artigo XIII

Na data na que foron depositados os vinte primeiros apeiros de ratificación ou de adhesión, o Secretario Xeral levantará unha acta e transmitirá copia de dita acta a tódolos Estados Membros das Nacións Unidas e ós Estados non membros a que se fai referencia no artigo XI.

A presente Convención entrará en vigor o nonaxésimo día despois da data na que se faga o depósito do vixésimo apeiro de ratificación apeiro de ratificación ou de adhesión.

Toda ratificación ou adhesión efectuada posteriormente á derradeira data terá efecto o nonaxésimo día despois da data na que se faga o depósito do apeiro de ratificación ou de adhesión.

Artigo XIV

A presente Convención terá unha duración de dez anos a partir da súa entrada en vigor.

Permanecerá despois en vigor por un período de cinco anos; e desta maneira sucesivamente, respecto das Partes contratantes que non a denunciaran polo menos seis meses antes da expiración do prazo.

A denuncia farase por notificación dirixida ó Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo XV

Se, como resultado de denuncias, o número das Partes na presente Convención redúcese a menos de dezaseis, a Convención cesará de estar en vigor a partir da data na que a derradeira desas denuncias teña efecto.

Artigo XVI

Unha demanda de revisión da presente Convención poderá ser formulada en calquera tempo por calquera das Partes contratantes, por medio de notificación escrita dirixida ó Secretario Xeral das Nacións Unidas.

A Asemblea Xeral decidirá respecto ás medidas que deban tomarse, se houbera lugar, respecto a tal demanda.

Artigo XVII

O Secretario Xeral das Nacións Unidas notificará a tódolos Estados Membros das Nacións Unidas e ós Estados non membros a que se fai referencia no artigo XI:

  • As firmas, ratificacións e adhesións recibidas en aplicación do artigo XI;
  • As notificacións recibidas en aplicación do artigo XII;
  • A data na que a presente Convención entrará en vigor en aplicación do artigo XIII;
  • As denuncias recibidas en aplicación do artigo XIV;
  • A abrogación da Convención, en aplicación do artigo XV;
  • As notificacións recibidas en aplicación do artigo XVI.

Artigo XVIII

O orixinal da presente Convención será depositado nos arquivos das Nacións Unidas.

Unha copia certificada será dirixida a tódolos Estados Membros das Nacións Unidas e ós Estados non membros a que se fai referencia no artigo XI.

Artigo XIX

A presente Convención será rexistrada polo Secretario Xeral das Nacións Unidas na data da súa entrada en vigor.

 

Convención sobre os Dereitos do Neno

Adoptada e aberta a firma e ratificación pola Asemblea Xeral na súa resolución 44/25 de 20 de novembro de 1989.

Entrada en vigor: 2 de setembro de 1990, de conformidade co artigo 49.

Preámbulo.

Os Estados Parte na presente Convención,

Considerando que, de conformidade cos principios proclamados na Carta das Nacións Unidas, a liberdade, a xustiza e a paz no mundo baséanse no recoñecemento da dignidade intrínseca e dos dereitos iguais e inalienables de tódolos membros da familia humana,

Tendo presente que os pobos das Nacións Unidas reafirmaron na Carta a súa fe nos dereitos fundamentais do home e na dignidade e o valor da persoa humana, e que decidiron promover o progreso social e elevar o nivel de vida dentro dun concepto máis amplo de liberdade,

Recoñecendo que as Nacións Unidas proclamaron e acordaron na Declaración Universal de Dereitos Humanos e nos pactos internacionais de dereitos humanos, que toda persoa ten tódolos dereitos e liberdades enunciados neles, sen distinción algunha, por motivos de raza, color, sexo, idioma, relixión, opinión política ou de outra índole, orixe nacional ou social, posición económica, nacemento ou calquera outra condición,

Recordando que na Declaración Universal de Dereitos Humanos as Nacións Unidas proclamaron que a infancia ten dereito a coidados e asistencia especiais,

Convencidos de que a familia, como grupo fundamental da sociedade e medio natural para o crecemento e benestar de tódolos membros, e en particular dos nenos, debe recibir protección e asistencia necesarias para poder asumir plenamente as súas responsabilidades dentro da comunidade,

Recoñecendo que o neno, para o pleno e harmonioso desenrolo da súa personalidade, debe medrar no seo dunha familia, nun ambiente de felicidade, amor e comprensión,

Considerando que o neno debe estar plenamente preparada para unha vida independente na sociedade e ser educado no espírito dos ideais proclamados na Carta das Nacións Unidas e, en particular, en un espírito de paz, dignidade, tolerancia, liberdade, igualdade e solidariedade,

Tendo presente que a necesidade de proporcionar o neno unha protección especial foi enunciada na Declaración de Xenebra de 1924 sobre os Dereitos do Neno adoptada pola Asemblea Xeral o 20 de novembro de 1959, e recoñecida na Declaración Universal de Dereitos Humanos, no Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos (en particular nos artigos 23 e 24), no Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (en particular no artigo 10) e nos estatutos e instrumentos pertinentes dos organismos especializados e das organizacións internacionais que se interesan no benestar do neno,

Tendo presente que, como se indica na Declaración de Dereitos do Neno, ?o neno pola súa falta de madurez física e mental, necesita protección e coidado especiais, incluso a debida protección legal, tanto antes como despois do nacemento?,

Recordando o disposto na Declaración sobre principios sociais e xurídicos relativos a protección e benestar dos nenos, con particular referencia a adopción e colocación en fogares de garda, nos planos nacional e internacional; as regras Mínimas das Nacións Unidas para a administración de xustiza de menores (regras de Beijing); e a Declaración sobre a protección da muller e o neno en estados de emerxencia ou conflicto armado,

Recoñecendo que en tódolos países do mundo hai nenos que viven en condicións excepcionalmente difíciles e que eses nenos necesitan especial consideración,

Tendo debidamente en conta a importancia das tradicións e os valores culturais de cada pobo para a protección e desenrolo harmonioso do neno,

Recoñecendo a importancia da cooperación internacional para o melloramento das condicións de vida dos nenos en tódolos países, en particular nos países en desenrolo,

Conviñeron o seguinte:
PARTE I

Artigo 1

Para os efectos da presente Convención, enténdese por neno todo ser humano menor de dezaoito anos de idade, salvo que, en virtude da lei que lle sexa aplicable, alcanzase antes a maioría de idade.

Artigo 2

1. Os Estados Parte respectarán os dereitos enunciados na presente Convención e asegurarán a súa aplicación a cada neno suxeito a súa xurisdicción, sen distinción algunha, independentemente da raza, o color, o sexo, o idioma, a relixión, a opinión política ou de outra índole, a orixe nacional, étnica ou social, a posición económica, os impedimentos físicos, o nacemento ou calquera outra condición do neno, dos seus pais ou dos seus representantes legais.

2. Os Estados Partes tomarán tódalas medidas apropiadas para garantir que o neno se vexa protexido contra toda forma de discriminación ou castigo por causa da condición, as actividades, as opinións expresadas ou as crenzas dos pais, dos seus titores ou dos seus familiares.

Artigo 3

1. En tódalas medidas concernentes os nenos que tomen institucións públicas ou privadas de benestar social, os tribunais , as autoridades administrativas ou os órganos lexislativos, unha consideración primordial a que se atenderá será o interese superior do neno.

2. Os Estados Parte comprométense a asegurar o neno a protección e o coidado que sexan necesarios para o seu benestar, tendo en conta os dereitos e deberes dos seus pais, titores ou outras persoas responsables de el ante a lei e, con ese fin, tomarán todas as medidas lexislativas e administrativas adecuadas.

3. Os Estados Partes aseguraranse de que as institucións, servicios e establecementos encargados do coidado ou a protección dos nenos cumpran as normas establecidas en materia polas autoridades competentes, especialmente en materia de seguridade, sanidade, número e competencia do seu persoal así como en relación a existencia dunha supervisión adecuada.

Artigo 4

Os Estados Parte adoptarán tódalas medidas administrativas, lexislativas, e de outra índole para dar efectividade os dereitos recoñecidos na presente convención. No que respecta os dereitos económicos, sociais e culturais, os Estados Partes adoptarán esas medidas hasta o máximo dos recursos de que dispoñan e, cando sexa necesario, dentro do marco da cooperación internacional.

Artigo 5

Os Estados Partes respectarán as responsabilidades, os dereitos e os deberes dos pais ou, no seu caso, dos membros da familia ampliada ou da comunidade, segundo estableza a costume local, dos titores ou de outras persoas encargadas legalmente do neno de impartirlle, en consonancia coa evolución das súas facultades, dirección e orientación apropiadas para que o neno exerza os dereitos recoñecidos na presente Convención.

Artigo 6

1. Os Estados Partes recoñecen que todo neno ten dereito intrínseco a vida.

2. Os Estados Partes garantirán na máxima medida posible a supervivencia e o desenrolo do neno.

Artigo 7

1. O neno será inscrito inmediatamente despois do seu nacemento e terá dereito dende que nace a un nome, a adquirir unha nacionalidade e, na medida do posible a coñecer os seus pais e a ser coidado por eles.

2. Os Estados Partes velarán pola aplicación de estes dereitos en conformidade coa súa lexislación nacional e as obrigas que contraeran en virtude dos instrumentos internacionais pertinentes nesta esfera, sobre todo cando o neno resultase de outro modo apátrida.

Artigo 8

1. Os Estados Parte comprométense a respectar o dereito do neno a preservar a súa identidade, incluídos nacionalidade, o nome e relacións familiares de conformidade coa lei sen inxerencias ilícitas.

2. Cando un neno sexa privado ilegalmente de algúns elementos da súa identidade ou de todos eles, os Estados Parte deberán prestar asistencia e protección apropiadas con miras a restablecer rapidamente a súa identidade.

Artigo 9

1. Os Estados Parte velarán porque o neno non sexa separado dos seus pais contra a vontade de estes, excepto cando, a reserva de revisión xudicial, as autoridades competentes determinen, de conformidade coa lei e os procedementos aplicables, que tal separación é necesaria no interese superior do neno. Tal determinación pode ser necesaria en casos particulares, por exemplo, nos casos nos que o neno sexa obxecto de maltrato ou descoido por parte dos seus pais ou cando estes viven separados e debe adoptarse unha decisión acerca do lugar de residencia do neno.

2. En calquera procedemento entaboado de conformidade co parágrafo 1 do presente artigo, ofrecerase a tódalas partes interesadas a oportunidade de participar nel e dar a coñecer as súas opinións.

3. Os Estados Parte respectarán o dereito do neno que estea separado de un ou de ambos pais a manter relacións persoais e contacto directo con ambos pais de modo regular, salvo se esto é contrario o interese superior do neno.

4. Cando esta separación sexa o resultado dunha medida adoptada por un Estado Parte, como a detención, o encarceramento, o exilio, a deportación ou a morte (incluído o falecemento debido a calquera causa mentres a persoa estea baixo custodia do Estado) de un dos pais do neno, ou de ambos, ou do neno, o Estado Parte proporcionaralle, cando se lle pida, os pais, o neno ou se procede, a outro familiar, información básica acerca do paradoiro do familiar ou familiares ausentes, a non ser que esto resultase prexudicial para o benestar do neno. Os Estados Parte cercióranse, ademais, de que a presentación de tal petición non entrañe por si mesma consecuencias desfavorables para a persoa ou persoas interesadas.

Artigo 10

De conformidade coa obriga que incumbe os Estados Partes a tenor do disposto no parágrafo 1 do artigo 9, toda solicitude feita por un neno ou polos seus pais para entrar en un Estado Parte ou para saír del os efectos de reunión da familia será atendida polos Estados Partes de maneira positiva, humanitaria e expeditiva.

Os Estados Partes garantirán, ademais, que a presentación de tal petición non traerá consecuencias desfavorables para os peticionarios nin para os seus familiares.

O neno que teña os pais residindo en Estados diferentes terá dereito a manter periodicamente, salvo en circunstancias excepcionais, relacións persoais e contactos directos con ambos pais. Con tal fin, e de conformidade coa obriga asumida polos Estados Parte en virtude do parágrafo 1 artigo 9, os Estados Partes respectarán o dereito do neno e dos seus pais a saír de calquera país, incluído o propio, e de entrar no seu propio país.

O dereito de saír de calquera país estará suxeito soamente as restriccións estipuladas pola lei e que sexan necesarias para protexer a seguridade nacional, a orde pública, a saúde ou a moral publicas e os dereitos e liberdades de outras persoas e que estean en consonancia cos demais dereitos recoñecidos pola presente Convención.

Artigo 11

1. Os Estados Parte adoptarán medidas para loitar contra os traslados ilícitos de nenos o estranxeiro e a retención ilícita de nenos no estranxeiro.

2. Para este fin, os Estados Parte promoverán a concertación de acordos bilaterais ou multilaterais ou a adhesión a acordos existentes.

Artigo 12

1. Os Estados Partes garantirán o neno que estea en condicións de formarse un xuízo propio e o dereito de expresar a súa opinión libremente en tódolos asuntos que afecten o neno, téndose en conta as opinións do neno, en función da idade e da madurez do neno.

2. Con tal fin, darase en particular o neno a oportunidade de ser escoitado , en todo procedemento xudicial ou administrativo que afecte o neno, xa sexa directamente ou por medio de un representante ou de un órgano apropiado, en consonancia coas normas de procedemento da lei nacional.

Artigo 13

1. O neno terá dereito a liberdade de expresión, ese dereito incluirá a liberdade de buscar, recibir e difundir informacións e ideas de todo tipo, sen consideración de fronteiras, xa sexa oralmente, por escrito ou impresas, en forma artística ou por calquera outro medio escollido polo neno.

2. O exercicio de tal dereito poderá estar suxeito a certas restriccións, que serán unicamente as que a lei prevea e sexan necesarias:

a) Para o respecto dos dereitos ou a reputación dos demais; ou

b) Para a protección da seguridade nacional ou a orde pública ou para protexer a saúde ou moral públicas.

Artigo 14

1. Os Estados Partes respectarán o dereito do neno a liberdade de pensamento, de conciencia e de relixión.

2. Os Estados Partes respectarán os dereitos e deberes dos pais e, no seu caso, dos representantes legais, de guiar o neno no exercicio do seu dereito de modo conforme a evolución das súas facultades.

3. Liberdade de profesar a propia relixión ou as propias crenzas estará suxeita unicamente as limitacións prescritas pola lei que sexan necesarias para protexer a seguridade, a orde, a moral ou a saúde públicos ou os dereitos e liberdades fundamentais dos demais.

Artigo 15

1. Os Estados Partes recoñecen os dereitos dos nenos a liberdade de asociación e a liberdade de celebrar reunións pacíficas.

2. Non se imporán restriccións o exercicio de estes dereitos distintas das establecidas en conformidade coa lei e que sexan necesarias nunha sociedade democrática, en interese da seguridade nacional ou pública, a orde pública, a protección da saúde e a moral públicas ou a protección dos dereitos e liberdades dos demais.

Artigo 16

1. Ningún neno será obxecto de inxerencias arbitrarias ou ilegais na súa vida privada, a súa familia, o seu domicilio ou a súa correspondencia nin de ataques ilegais a súa honra e a súa reputación.

2. O neno ten dereito á protección da lei contra esas inxerencias ou ataques.

Artigo 17

Os Estados Partes recoñecen a importante función que desempeñan os medios de comunicación e celarán porque o neno teña acceso a información e material que teñan por finalidade promover o seu benestar social, espiritual e moral e a súa saúde física e mental, con tal obxecto, os Estados Partes:

a) Alentarán os medios de comunicación a difundir información e materiais de interese social e cultural para o neno, de conformidade co espírito do artigo 29;

b) Promoverán a cooperación internacional na producción, intercambio e na difusión de esa información e eses materiais procedentes de diversas fontes culturais, nacionais e internacionais;

c) Alentarán a producción e difusión de libros para nenos;

d) Alentarán os medios de comunicación a que teñan particularmente en conta as necesidades lingüísticas do neno pertencente a un grupo minoritario ou que sexa indíxena;

e) Promoverán a elaboración de directrices apropiadas para protexer o neno contra toda información e material prexudicial para o seu benestar, tendo en conta as disposicións dos artigos 13 e 18.

Artigo 18

1. Os Estados Partes porán o máximo empeño en garantir o recoñecemento do principio de que ambos pais teñen obrigas comúns no que respecta a crianza e desenrolo do neno. Incumbirá os pais, ou , no seu caso, os representantes legais, a responsabilidade primordial da crianza e do desenrolo do neno. A súa preocupación fundamental será o interese superior do neno.

2. Os efectos de garantir e promover os dereitos enunciados na presente Convención, os Estados Partes prestarán a asistencia apropiada os pais e os representantes legais para o desempeño das súas funcións no que respecta a crianza do neno e velarán pola creación de institucións, instalacións e servicios para o coidado dos nenos.

3. Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas apropiadas para que os nenos os que os seus pais traballan teñan dereito a beneficiarse dos servicios e instalacións de garda de nenos para os que reúnan as condicións requiridas.

Artigo 19

1. Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas lexislativas, administrativas, sociais e educativas apropiadas para protexer o neno contra toda forma de prexuízo ou abuso físico ou mental, descoido ou trato neglixente, malos tratos ou explotación, incluído o abuso sexual, mentres o neno se atope baixo a custodia dos pais, de un representante legal ou de calquera outra persoa que o teña o seu cargo.

2. Esas medidas de protección deberían comprender, segundo corresponda, procedementos eficaces para o establecemento e programas sociais en obxecto de promover a asistencia necesaria o neno e a quen coiden del, así como para outras formas de prevención e para a identificación, notificación, remisión a unha institución, investigación, tratamento e observación ulterior dos casos antes descritos de malos tratos o neno e, segundo corresponda, a intervención xudicial.

Artigo 20

1. Os nenos temporal ou permanentemente privados do seu medio familiar, ou que o seu superior interese esixa que non permanezan nese medio, terán dereito a protección e asistencia especiais do estado.

2. Os Estados Partes garantirán, de conformidade coas súas leis nacionais, outros tipos de coidado para eses nenos.

3. Entre eses coidados figurarán, entre outras cousas, a colocación en fogares de garda, a Kafala do dereito islámico, a adopción ou de ser necesario, a colocación en institucións adecuadas de protección de menores. O considerar as solucións, prestarase particular atención a conveniencia de que haxa continuidade na educación do neno e a súa orixe étnica, relixiosa, cultural e lingüística.

Artigo 21

Os Estados Partes que recoñecen ou permiten o sistema de adopción coidarán de que o interese superior do neno sexa a consideración primordial e:

a) Velarán porque a adopción do neno só sexa autorizada polas autoridades competentes, as que determinarán, con arranxo as leis e os procedementos aplicables e sobre a base de toda información pertinente e fidedigna, que a adopción é admisible en vista da situación xurídica do neno en relación cos seus pais, parentes e representantes legais e que cando así se requira, as persoas interesadas deran con coñecemento de causa o seu consentimento á adopción sobre a base do asesoramento que puidera ser necesario;

b) Recoñecerán que a adopción en outro país pode ser considerada como outro medio de coidar do neno, en caso de que este non poida ser colocado nun fogar de garda ou entregado a unha familia adoptiva ou non poida ser atendido de maneira adecuada no país de orixe;

c) Velarán porque o neno que deba ser adoptado en outro país goce de salvagardas e normas equivalentes as existentes respecto da adopción no país de orixe;

d) Adoptarán todas as medidas apropiadas para garantir que, no caso de adopción en outro país, a colocación non de lugar a beneficios financeiros inadecuados para quen participan nela;

e) Promoverán, cando corresponda, os obxectivos do presente artigo mediante a concertación de arranxos ou acordos bilaterais ou multilaterais e e esforzaranse, dentro deste marco, por garantir que a colocación do neno en outro país efectúese por medio das autoridades ou organismos competentes.

Artigo 22

1. Os Estados Partes adoptarán medidas adecuadas para lograr que o neno que trate de obter o estatuto de refuxiado ou que sexa considerado refuxiado de conformidade co dereito e os procedementos internacionais ou internos aplicables que reciba, tanto se está solo como se está acompañado dos seus pais ou de calquera outra persoa, a protección e a asistencia humanitaria adecuadas para o aproveitamento dos dereitos pertinentes enunciados na presente Convención e en outros instrumentos internacionais de dereitos humanos ou de carácter humanitario no que ditos Estados sexan partes.

2. A tal efecto os Estados Partes cooperarán, na forma que estimen apropiada, en todos os esforzos das Nacións Unidas e demais organizacións intergobernamentais competentes ou organizacións non gobernamentais que cooperen coas Nacións Unidas por protexer e axudar a todo neno refuxiado e localizar os seus pais ou a outros membros da súa familia, a fin de obter a información necesaria para que se reúna coa súa familia. Nos casos en que non se poida localizar a ningún dos pais ou membros da familia, concederáselle o neno a mesma protección que a calquera outro neno privado permanente ou temporalmente dp seu medio familiar, por calquera motivo, como se dispón na presente convención.

Artigo 23

1. Os Estados Partes recoñecen que o neno mental ou fisicamente impedido deberá gozar dunha vida plena e decente en condicións que aseguren a súa dignidade, e que lle permitan chegar a bastarse por si mesmo e faciliten a participación activa do neno na comunidade.

2. Os Estados Partes recoñecen o dereito do neno a recibir coidados especiais e alentarán e asegurarán, con suxeición os recursos dispoñibles, a prestación o neno que reúna as condicións requiridas e os responsables do seu coidado da asistencia que se solicite e que sexa adecuada o estado do neno e as circunstancias dos seus pais ou de outras persoas que coiden del.

3. En atención as necesidades especiais do neno impedido, a asistencia que se preste conforme o parágrafo 2 do presente artigo será gratuíta sempre que sexa posible, habida conta da situación económica dos pais ou de outras persoas que coiden o neno e estará destinada a asegurar o neno impedido a educación, capacitación, os servicios sanitarios, os servicios de rehabilitación, a preparación para o emprego e as oportunidades de esparexemento e reciba tales servicios co obxecto de que o neno logre a integración social e o desenvolvemento individual, incluído o seu desenvolvemento cultural e espiritual, na máxima medida posible.

4. Os Estados Partes promoverán, con espírito de cooperación internacional, o intercambio de información adecuada na esfera da atención sanitaria preventiva e do tratamento médico, psicolóxico e funcional dos nenos impedidos, incluída a difusión de información sobre os métodos de rehabilitación e os servicios de ensinanza e formación profesional, así como o acceso a esa información a fin de que os Estados Partes poidan mellorar a súa capacidade e coñecementos e ampliar a súa experiencia en estas esferas. A este respecto, teranse especialmente en conta as necesidades dos países en desenrolo.

Artigo 24

1. Os Estados Partes recoñecen o dereito do neno o aproveite do máis alto nivel posible de saúde e a servicios para o tratamento das enfermidades e a rehabilitación da saúde. Os Estados Partes esforzaranse por asegurar que ningún neno sexa privado do seu dereito o aproveitamento de eses servicios sanitarios.

2. Os Estados Partes asegurarán a plena aplicación de este dereito e, en particular, adoptarán as medidas apropiadas para:

a) Reducir a mortaldade infantil e na nenez;

b) Asegurar a prestación da asistencia médica e a atención sanitaria que sexan necesarias o todos os nenos, facendo fincapé no desenvolvemento da atención primaria da saúde;

c) Combater enfermidades e a malnutrición no marco da atención primaria da saúde , entre outras cousas, a aplicación da tecnoloxía dispoñible e o abastecemento de alimentos nutritivos adecuados e auga potable salubre, tendo en conta os perigos e riscos da contaminación do medio ambiente;

d) Asegurar a atención sanitaria prenatal e posnatal apropiada as nais;

e) Asegurar que tódolos sectores da sociedade , en particular os pais e os fillos , coñezan os principios básicos da saúde e nutrición dos nenos, as vantaxes da lactación materna, a hixiene e o saneamento ambiental e as medidas de prevención de accidentes, teñan acceso a educación pertinente e reciban apoio na aplicación de eses coñecementos;

f) Desenvolver a atención sanitaria preventiva, a orientación os pais e a educación e servicios en materia de planificación da familia.

3. Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas eficaces e apropiadas posibles para abolir as prácticas tradicionais que sexan prexudiciais para a saúde dos nenos.

4. Os Estados Partes comprométense a promover e alentar a cooperación internacional con miras a lograr progresivamente a plena realización do dereito recoñecido no presente artigo. A este respecto, teranse plenamente en conta as necesidades dos países en desenrolo.

Artigo 25

Os Estados Partes recoñecen os dereitos do neno que foi internado nun establecemento polas autoridades competentes para os fins de atención, protección ou tratamento da saúde física ou mental a un exame periódico do tratamento a que estea sometido e de todas as demais circunstancias propias do seu internamento.

Artigo 26

1. Os Estados Partes recoñecerán a tódolos nenos o dereito a beneficiarse da seguridade social, incluso do seguro social, e adoptarán medidas necesarias para lograr a plena realización de este dereito de conformidade coa súa lexislación nacional.

2. As prestacións deberían concederse, cando corresponda, tendo en conta os recursos e a situación do neno e das persoas que sexan responsables do mantemento do neno, así como calquera outra consideración pertinente a unha solicitude de prestacións feita polo neno ou no seu nome.

Artigo 27

1. Os Estados Partes recoñecen o dereito de todo neno a un nivel de vida adecuado para p seu desenvolvemento físico mental, espiritual, moral e social.

2. Os pais ou outras persoas encargadas do neno incúmbelles a responsabilidade primordial de proporcionar, dentro das súas posibilidades e medios económicos, as condicións de vida que sexan necesarias para o desenvolvemento do neno.

3. Os Estados partes, de acordo coas condicións nacionais e con arranxo os seus medios, adoptarán medidas apropiadas para asegurar o pago da pensión alimenticia por parte dos pais ou outras persoas que teñan a responsabilidade financeira polo neno, tanto se viven no Estado Parte como se viven no estranxeiro. En particular, cando a persoa teña a responsabilidade financeira polo neno resida nun Estado diferente de aquel no que resida o neno,os Estados Partes promoverán a adhesión os convenios internacionais ou a concertación de ditos convenios, así como a concertación de calquera outros arranxos apropiados.

Artigo 28

1. Os Estados Partes recoñecen os dereitos do neno a educación e, a fin de que se poida exercer progresivamente e en condicións de de igualdade de oportunidades ese dereito , deberán en particular:

a) Implantar a ensinanza primaria obrigatoria e gratuíta para todos;

b) Fomentar o desenrolo, nas súas distintas formas, da ensinanza secundaria, incluída a ensinanza secundaria, incluída a ensinanza xeral e profesional, facer que tódolos nenos dispoñen de ela e teñan acceso a ela e adoptar medidas apropiadas tales como da ensinanza gratuíta e a concesión de asistencia financeira en caso de necesidade;

c) Facer a ensinanza superior accesible a todos, sobre a base da capacidade, por cantos medios sexan apropiados;

d) Facer que tódolos nenos dispoñan de información e orientación en cuestións educacionais e profesionais e teñan acceso a elas;

e) Adoptar medidas para fomentar a asistencia regular as escolas e reducir as taxas de deserción escolar.

2. Os Estados Partes adoptarán cantas medidas sexan adecuadas para velar por que a disciplina escolar se administre de modo compatible coa dignidade humana do neno e de conformidade coa presente convención.

3. Os Estados Partes fomentarán e alentarán a cooperación internacional en cuestións de educación, en particular a fin de contribuír a eliminar a ignorancia e o analfabetismo en todo o mundo e de facilitar o acceso os coñecementos técnicos e os métodos modernos de ensinanza. A este respecto, teranse especialmente en conta as necesidades dos países en desenvolvemento.

Artigo 29

1. Os Estados Partes conveñen en que a educación do neno deberá estar encamiñada a:

a) Desenvolver a personalidade, as aptitudes e a capacidade mental e física do neno hasta o máximo das súas posibilidades;

b) Inculcar o neno o respecto os dereitos humanos e as liberdades fundamentais e dos principios consagrados na Carta das Nacións Unidas;

c) Inculcar o neno o respecto dos seus pais, da súa propia identidade cultural, do seu idioma e dos seus valores nacionais do país en que vive, do país de que sexa orixinario e das civilizacións distintas da súa;

d) Preparar o neno para asumir unha vida responsable nunha sociedade libre, con espírito de comprensión, paz, tolerancia, igualdade de sexos e amizade entre tódolos pobos, grupos étnicos, nacionais, e relixiosos e persoas de orixe indíxena;

e) Inculcar o neno o respecto do medio ambiente natural.

2. Nada do disposto no presente artigo ou no artigo 28 se interpretará como unha restricción a liberdade dos particulares e das entidades para establecer e dirixir as institucións de ensinanza, a condición de que se respecten os principios enunciados no parágrafo 1 do presente artigo e de que a educación impartida en tales institucións se axuste as normas mínimas que prescribe o Estado.

Artigo 30

Nos Estados en que existan minorías étnicas, relixiosas ou lingüísticas ou persoas de orixe indíxena , non se negará a un neno que pertenza a tales minorías ou que sexa indíxena o dereito que lle corresponde, en común cos demais membros do seu grupo, a ter a súa propia vida cultural, a profesar a súa propia relixión , ou a empregar o seu propio idioma.

Artigo 31

1. Os Estados Partes recoñecen o dereito do neno o descanso e o esparexemento, o xogo, e as actividades recreativas propias da súa idade e a participar libremente na vida cultural e nas artes.

2. Os Estados Partes respectarán e promoverán o dereito do neno a participar plenamente na vida cultural e artística e propiciarán oportunidades apropiadas, en condicións de igualdade, de participar na vida cultural e artística , recreativa e de esparexemento.

Artigo 32

1. Os Estados Partes recoñecen o dereito do neno a estar protexido contra a explotación económica e contra o desempeño de calquera traballo que poida ser perigoso ou entorpecer a súa educación, ou que sexa nocivo para a súa saúde ou para o seu desenrolo físico, mental, espiritual, moral ou social.

2. Os Estados Partes adoptarán medidas lexislativas, administrativas, sociais, educacionais para garantir a aplicación do presente artigo. Con ese propósito e tendo en conta disposicións pertinentes de outros instrumentos internacionais, os Estados Partes, en particular:

a) Fixarán unha idade ou idades mínimas para traballar;

b) Disporán a regramentación apropiada dos horarios e condicións de traballo;

c) Estipularán as penalidades ou outras sancións apropiadas para asegurar a aplicación efectiva do presente artigo.

Artigo 33

Os Estados Partes adoptarán todas as medidas apropiadas, incluídas medidas lexislativas, administrativas , sociais, e educacionais, para protexer os nenos contra o uso ilícito dos estupefacientes e sustancias sicotrópicas enumeradas nos tratados internacionais pertinentes, e para impedir que se utilice os nenos na producción e no tráfico ilícito destas sustancias.

Artigo 34

Os Estados Partes comprométense a protexer o neno contra todas formas de explotación e abuso sexuais. Con este fin , os Estados Partes tomarán en particular, tódalas medidas de carácter nacional, bilateral e multilateral que sexan necesarias para impedir:

a) A incitación ou a coacción para que un neno se dedique a calquera actividade sexual ilegal;

b) A explotación do neno na prostitución ou noutras prácticas sexuais ilegais;

c) A explotación do neno en espectáculos materiais pornográficos.

Artigo 35

Os Estados Partes tomarán as medidas de carácter nacional, bilateral, e multilateral que sexan necesarias para impedir o secuestro, a venta ou a trata de nenos para calquera fin ou en calquera forma.

Artigo 36

Os Estados Partes protexerán o neno contra todas as demais formas de explotación que sexan prexudiciais para calquera aspecto do seu benestar.

Artigo 37

Os Estados Parte velarán por que:

a) Ningún neno sexa sometido a torturas nin a outros tratos ou penas crueis, inhumanos ou degradantes. Non se imporá a pena capital nin a de prisión perpetua sen posibilidade de excarceración por delictos cometidos por menores de 18 anos de idade;

b) Ningún neno sexa privado da súa liberdade ilegal ou arbitrariamente. A detención, o encarceramento ou a prisión dun neno levarase a cabo de conformidade coa lei e utilizarase tan só como medida de último recurso e durante o período máis breve que proceda;

c) Todo neno privado de liberdade será tratado con humanidade e o respecto que merece a dignidade inherente a persoa humana, e de maneira que se teñan en conta as necesidades das persoas da súa idade. En particular, todo neno privado de liberdade estará separado dos adultos, a menos que esto se considere superior o interese do neno, e terá dereito a manter contacto coa súa familia por medio de correspondencia e visitas, salvo en circunstancias excepcionais;

d) Todo neno privado da súa liberdade terá dereito a un pronto acceso a asistencia xurídica e outra asistencia adecuada, así como o dereito a impugnar a legalidade da privación da súa liberdade ante un tribunal ou institución competente, independente e imparcial e a unha pronta decisión sobre dita acción.

Artigo 38

1. Os Estados Partes comprométense a respectar e velar porque se respecten as normas do dereito internacional humanitario que lles sexan aplicables nos conflictos armados e que sexan pertinentes para o neno.

2 . Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas posibles para asegurar que as persoas que aínda non cumpriran os 15 anos de idade non participen directamente nas hostilidades.

Os Estados Partes absteranse de recrutar nas forzas armadas a persoas que aínda non cumpriran os 15 anos de idade. Se recrutan persoas que xa cumpriran os 15 anos, pero que sexan menores de 18, os Estados Partes procurarán dar prioridade os de máis idade.

De conformidade coas obrigas emanadas do dereito internacional humanitario de protexer a poboación civil durante os conflictos armados, os Estados Partes adoptarán tódalas medidas posibles para asegurar a protección e o coidado dos nenos afectados por un conflicto armado.

Artigo 39

Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas apropiadas para promover a recuperación física e psicolóxica e a reintegración social de todo neno víctima de: calquera forma de abandono, explotación ou abuso; tortura ou outra forma de tratos ou penas crueis, inhumanos ou degradantes; ou conflictos armados. Esa recuperación e reintegración levarase a cabo nun ambiente que fomente a saúde, o respecto de si mesmo e a dignidade do neno.

Artigo 40

1. Os Estados Partes recoñecen o dereito de todo neno de quen se alegue que infrinxiu as leis penais ou a quen se acuse ou declare culpable de infrinxir esas leis a ser tratado de maneira acorde co fomento do seu sentido da dignidade e do valor, que fortaleza o respecto do neno polos dereitos humanos e as liberdades fundamentais de terceiros e na que se teñan en conta a idade do neno e a importancia de promover a reintegración do neno e de que este asuma unha función constructiva na sociedade.

2. Con este fin, e habida conta das disposicións pertinentes dos instrumentos internacionais, os Estados Partes garantirán, en particular:

a) Que non se alegue que ningún neno infrinxiu as leis penais, nin se acuse ou declare culpable a ningún neno de haber infrinxido esas leis, por actos ou omisións que non estaban prohibidos polas leis nacionais ou internacionais no momento en que se cometeron;

b) Que a todo neno do que se alegue que infrinxiu as leis penais ou a quen se acuse de infrinxir esas leis se lle garanta , polo menos , o seguinte:

i) Que se lle presumirá inocente mentres non se probe a súa culpabilidade conforme a lei;

ii) Que será informado sen demora e directamente ou, cando sexa procedente, por intermedio dos seus pais ou dos seus representantes legais, dos cargos que pesan contra el e que disporá de asistencia xurídica ou de outra asistencia apropiada na preparación e presentación da súa defensa;

iii) Que a causa será dirimida sen demora por unha autoridade ou órgano xudicial competente, independente e imparcial en audiencia equitativa conforme a lei , en presencia de un asesor xurídico ou outro tipo de asesor adecuado e, polo menos que se considerase que elo fora contrario o interese superior do neno , tendo en conta en particular a súa idade ou situación e os seus pais ou representantes legais;

iv) Que non será obrigado a prestar testemuño ou declararse culpable , que poderá interrogar ou facer que se interrogue a testemuñas de cargo e obter a participación e o interrogatorio de testemuñas de descargo en condicións de igualdade;

v) Si se considerase que infrinxira, en efecto, as leis penais, que esta decisión e toda medida imposta a consecuencia de ela , serán sometidas a unha autoridade ou órgano xudicial superior competente, independente e imparcial conforme a lei;

vi) Que o neno contará coa asistencia gratuíta dun intérprete se non comprende ou fala o idioma utilizado,

vii) Que se respectará plenamente a súa vida privada en tódalas fases do procedemento.

3. Os Estados Partes tomarán tódalas medidas apropiadas para promover o establecemento de leis, procedementos , autoridades e institucións específicas para os nenos de quen se alegue que infrinxiran as leis penais ou a quen se acuse ou aclare culpables de infrinxir esas leis, e en particular:

a) O establecemento dunha idade mínima antes da cal presumirase que os nenos non teñen capacidade para infrinxir leis penais;

b) Sempre que sexa apropiado e desexable, a adopción de medidas para tratar a eses nenos sen recorrer a procedementos xudiciais, no entendemento de que se respectarán plenamente os dereitos humanos e as garantías legais.

4. Disporase de diversas medidas, tales como o coidado, as ordenes de orientación e supervisión, o asesoramento, a liberdade vixiada , a colocación en fogares de garda, os programas de ensinanza e formación profesional, así como outras posibilidades alternativas a internamento en institucións para asegurar que os nenos sexan tratados de maneira apropiada para o seu benestar e que garde proporción tanto coas súas circunstancias como coa infracción.

Artigo 41

Nada do disposto na presente Convención afectará as disposicións que sexan máis conducentes a realización dos dereitos do neno e que poidan estar recollidas en :

a) O dereito dun Estado Parte; ou

b) O dereito internacional vixente con respecto a dito Estado.

PARTE II

Artigo 42

Os Estados Parte comprométense a dar a coñecer amplamente os principios e disposicións da Convención por medios eficaces e apropiados tanto a adultos como a nenos.

Artigo 43

1. Coa finalidade de examinar os progresos realizados no cumprimento das obrigas contraídas polos Estados Partes na presente Convención, establecerase un Comité dos Dereitos do Neno que desempeñará as funcións que a continuación se estipulan.

2. O comité estará integrado por dez expertos de gran integridade moral e recoñecida competencia nas esferas reguladas pola presente Convención, os membros do Comité serán elixidos polos Estados Partes e exercerán as súas funcións a título persoal, téndose debidamente en conta a distribución xeográfica, así como os principais sistemas xurídicos.

3. Os membros do Comité serán elixidos, en votación secreta, dunha lista de persoas escollida entre os seus propios nacionais.

4. A elección inicial celebrarase a máis tardar seis meses despois da entrada en vigor da presente Convención e ulteriormente cada dous anos. Con catro meses, como mínimo , de antelación respecto a data de cada elección , o secretario xeral das Nacións Unidas dirixirá unha carta os Estados Partes invitándoos a que presenten as súas candidaturas nun prazo de dous meses. O Secretario Xeral preparará despois unha lista na que figurarán por orde alfabético tódolos candidatos propostos, con indicación dos Estados Partes que os designaran, e comunicaraa os Estados Partes na presente Convención.

5. As eleccións celebraranse nunha reunión dos Estados Partes convocada polo Secretario Xeral na Sede das Nacións Unidas. En esa reunión, na que a presencia de dous tercios dos Estados Partes constituirá quórum , as persoas seleccionadas para formar parte do comité serán aqueles candidatos que obteñan o maior número de votos e unha maioría absoluta dos votos dos representantes dos Estados partes presentes e votantes.

6. Os membros do comité serán elixidos por un período de catro anos. Poderán ser reelixidos se se presenta de novo a súa candidatura . O mandato de cinco dos membros elixidos na primeira elección expirará o cabo dos dous anos; inmediatamente despois de efectuada a primeira elección, o presidente da reunión en que esta se celebre elixirá por sorteo os nomes de eses cinco membros.

7. Se un membro do comité falece ou dimite ou declara que por calquera causa non pode seguir desempeñando as funcións no Comité, o Estado Parte que propuxo a ese membro designará entre os seus propios nacionais a outro experto para exercer o mandato ata o seu termo, a reserva da aprobación do comité.

8. O Comité adoptará o seu propio regramento.

9. O Comité elixirá a súa mesa por un período de dous anos.

10. As reunións do Comité celebraranse normalmente na Sede das Nacións Unidas ou en calquera outro lugar conveniente que determine o Comité. O Comité reunirase normalmente tódolos anos. A duración das reunións do Comité será determinada e revisada, se procedera, por unha reunión dos Estados Partes presente Convención, a reserva da aprobación da Asemblea Xeral.

11. O Secretario Xeral das Nacións Unidas proporcionará o persoal e os servicios necesarios para o desempeño eficaz das funcións do Comité establecido en virtude da presente Convención.

12.Previa aprobación da Asemblea Xeral, os membros do Comité establecido en virtude da presente Convención recibirá emolumentos con cargo os fondos das Nacións Unidas, segundo as condicións que a Asemblea poida establecer.

Artigo 44

Os Estados Partes comprométense a presentar o comité, por conducto do Secretario Xeral das Nacións Unidas, informes sobre as medidas que adoptaran para dar efecto os dereitos recoñecidos na Convención e sobre o progreso que realizaran en canto o goce deses dereitos:

No prazo de dous anos a partir da data na que para cada Estado Parte entrara en vigor a presente Convención;

No sucesivo cada cinco anos.

Os informes preparados en virtude do presente artigo deberán indicar as circunstancias e dificultades se as houbera, que afecten o grao de cumprimento das obrigas derivadas da presente Convención. Deberán así mesmo, conter información suficiente para que o Comité teña cabal comprensión da aplicación da convención no país que se trate.

Os Estados parte que presentaran un informe inicial completo o Comité non necesitan repetir, en sucesivos informes presentados de conformidade co disposto no inciso b) do parágrafo 1 do presente artigo, a información básica presentada anteriormente.

O Comité poderá pedir os Estados Parte máis información relativa a aplicación da Convención.

O comité presentará cada dous anos a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, por conducto do Consello Económico e Social, informes sobre as súas actividades.

Os Estados Partes darán os seus informes unha ampla difusión entre o público dos seus países respectivos.

Artigo 45

Con obxecto de fomentar a aplicación efectiva da Convención e de estimular a cooperación internacional na esfera regulada pola Convención:

Os organismos especializados, o Fondo das Nacións Unidas para a Infancia e demais órganos das Nacións Unidas terán dereito a estar representados no exame da aplicación de aquelas disposicións da Presente Convención comprendidas no ámbito do seu mandato. O Comité poderá invitar os organismos especializados, o Fondo das Nacións Unidas para a Infancia e a outros órganos competentes que considere apropiados a que proporcionen asesoramento especializado sobre a aplicación da Convención nos sectores que son de incumbencia dos seus respectivos mandatos. O Comité poderá invitar os organismos especializados , o Fondo das Nacións Unidas para a Infancia e demais órganos das Nacións Unidas a que presenten informes sobre a aplicación de aquelas disposicións da presente Convención comprendidas nos ámbitos das súas actividades;

O comité transmitirá, segundo estime conveniente, os organismos especializados, o Fondo das Nacións Unidas para a Infancia e a outros órganos competentes, os informes dos Estados Partes que conteñan unha solicitude de asesoramento ou de asistencia técnica, ou nos que se indique esta necesidade, xunto coas observacións e suxestións do Comité, se as houbera, acerca desas solicitudes ou indicacións ;

O comité poderá recomendar a Asemblea Xeral que pida o Secretario Xeral que efectúe no seu nome, estudios sobre cuestións concretas relativas os dereitos do neno;

O Comité poderá formular suxestións e recomendacións xerais baseadas na información recibida en virtude dos artigos 44 e 45 da presente Convención. Ditas suxestións e recomendacións xerais deberán transmitirse os Estados Partes interesados e notificarse a asemblea Xeral, xunto cos comentarios, se os houbera dos Estados Partes.

PARTE III

Artigo 46

A presente Convención estará aberta a firma de tódolos Estados.

Artigo 47

A presente Convención estará suxeita a ratificación. Os instrumentos de ratificación depositaranse en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 48

A presente Convención permanecerá aberta a adhesión de calquera Estado. Os instrumentos de adhesión depositaranse en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 49

A presente Convención entrará en vigor o trixésimo día seguinte a data na que fora depositado o vixésimo instrumento de de ratificación ou adhesión, a Convención entrará en vigor o trixésimo día despois do depósito por tal Estado do seu instrumento de ratificación ou de adhesión.

Artigo 50

1. Todo Estado Parte poderá propoñer unha emenda e depositala en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas. O Secretario Xeral comunicará a emenda proposta os Estados Partes, pedíndolles que lles notifiquen se desexan que se convoque unha conferencia de Estados Partes co fin de examinar a proposta e sometela a votación. Se dentro dos catro meses seguintes a data de esa notificación un tercio, polo menos, dos Estados Partes se declara a favor de tal conferencia , o Secretario Xeral convocará unha conferencia co auspicio das Nacións Unidas. Toda emenda adoptada pola maioría dos Estados Partes, presentes e votantes na conferencia, será sometida polo Secretario a Asemblea Xeral das Nacións Unidas para a súa aprobación.

2. Toda emenda adoptada de conformidade co parágrafo 1 do presente artigo entrará en vigor cando sexa aprobada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas e aceptada por unha maioría de dous tercios dos estados Partes.

3. Cando as emendas entren en vigor serán obrigatorias para os Estados Partes que as aceptaran, en tanto que os demais Estados Partes seguirán obrigados polas disposicións da presente Convención e polas emendas anteriores que aceptaran.

Artigo 51

1. O Secretario Xeral das Nacións Unidas recibirá e comunicará a tódolos Estados o texto das reservas formuladas polos Estados no momento da ratificación ou da adhesión.

2. Non se aceptará ningunha reserva incompatible co obxecto e co propósito da presente Convención.

3. Toda reserva poderá ser retirada en calquera momento por medio dunha notificación feita a ese efecto e dirixida o Secretario Xeral das Nacións Unidas, quen informará a tódolos Estados. Esa notificación surtirá efecto na data da súa recepción polo Secretario Xeral.

Artigo 52

Todo Estado Parte poderá denunciar na Presente Convención mediante notificación feita por escrito o Secretario Xeral das Nacións Unidas . A denuncia surtirá efecto un ano despois da data na que a notificación fose recibida polo Secretario Xeral.

Artigo 53

Designase depositario da presente Convención o Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 54

O orixinal da presente Convención , que ten textos en árabe, chino, español, francés, inglés e ruso son igualmente auténticos, depositaranse no poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

 

EN TESTEMUÑA DO CAL, os infraescritos plenipotenciarios, debidamente autorizados para elo polos seus respectivos gobernos, firmaron a presente Convención.

 

 

Convenio para a represión da trata de persoas e a explotación da prostitución allea

 

Adoptado pola Asemblea Xeral na súa resolución 317 (IV), de 2 de decembro de 1949.

Entrada en vigor: 25 de xullo de 1951, de conformidade co artigo 24.


Preámbulo

Considerando que a prostitución e o mal que a acompaña, a trata de persoas para fins de prostitución , son incompatibles coa dignidade e o valor da persoa humana e poñen en perigo o benestar do individuo, da familia e da comunidade,

Considerando que, con respecto a represión da trata de mulleres e nenos, están en vigor os seguintes instrumentos internacionais:

1) Acordo internacional do 18 de maio de 1904 para a represión da trata de brancas, modifico polo protocolo aprobado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 3 de decembro de 1948 ,

2) Convenio Internacional do 4 de maio de 1910 para a trata de brancas, modificado polo precipitado Protocolo,

3) Convenio Internacional do 30 de setembro de 1921 para a represión da trata de mulleres e nenos, modificado polo Protocolo aprobado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 20 de outubro de 1947,

4) Convenio Internacional 11 de outubro de 1933 para a represión da trata de mulleres maiores de idade, modificado polo precipitado Protocolo,

Considerando que a Sociedade de Nacións redactou en 1937 un proxecto de Convenio para estender o alcance de tales instrumentos, e

Considerando que a evolución da situación dende 1937 fai posible a conclusión dun Convenio para fusionar os instrumentos precipitados un que recolla o fondo do proxecto de Convenio de 1937, así como as modificacións que se estime adecuada introducir,

Polo tanto,

As partes contratantes

Conveñen polo presente no que a continuación se establece:

Artigo 1

As Partes no presente Convenio comprométense a castigar a toda persoa que, para satisfacer as paixóns así mesmode outra:

1) Concertase a prostitución doutra persoa , aínda co consentimento de tal persoa;

2) Explorase a prostitución doutra persoa, aínda co consentimento de tal persoa.

Artigo 2

As Partes no presente Convenio comprométense asi mesmo a castigar a toda persoa que:

1) Mantiveraunha casa de prostitución, administrara ou a sabendas sostivera ou participase no seu financiamento;

2) Dera ou tomara en arrendo un edificio ou outro local, ou calquera parte dos mesmos, para explotar a prostitución allea.

Artigo 3

Na medida no que o permitan as leis nacionais serán tamén castigados toda tentativa de cometer as infraccións mencionadas nos artigos 1 e 2 e todo acto preparatorio da súa comisión.

Artigo 4

Na medida que o permitan as leis nacionais, será tamén punible a participación intencional en calquera dos actos delictuosos mencionados nos artigos 1 e 2.

Na medida en que o permitan as leis nacionais, os actos de participación serán considerados como infraccións distintas en tódolos casos nos que esto sexa necesario para evitar a impunidade.

Artigo 5

Cando as persoas perxudicadas tiveran dereito , con arreglo as leis nacionais, a constituirse en parte civil respecto a calquera das infraccións mencionadas no presente Convenio, os estranxeiros terán os mesmos dereitos en condicións de igualdade cos nacionais.

Artigo 6

Cada unha das Partes no presente Convenio convén en adoptar tódalas medidas necesarias para derogar ou abolir unha lei, regramento ou disposición administrativa vixente, en virtude de cal das persoas dedicadas a prostitución ou de quen se sospeite que se adiquen a ela , teñan que inscribirse nun rexistro especial, que poseer un documento especial ou que cumprir algún requisito excepcional para fins de vixilancia ou notificación.

Artigo 7

Na medida en que o permitan as leis nacionais, as condenas anteriores pronunciadas en Estados Estranxeiros polas infraccións mencionadas no presente Convenio, teranse en conta para:

1) Determinar a reincidencia;

2) Inhabilitar o infractor para o exercicio dos seus dereitos civís ou políticos.

Artigo 8

As infraccións mencionadas nos artigos 1 e 2 do presente convenio serán consideradas como casos de extradición en todo tratado de extradición xa concertado ou que ulteriormente se concerte entre calqueira das Partes do
Convenio.

As Partes do Convenio que non subordinen a extradición a existencia dun tratado, deberán recoñecer en adiante as infraccións mencionadas nos artigos 1 e 2 do presente Convenio como casos de extradición entre elas.

A extradición será concedida con arreglo as leis do Estado o que se formulase a petición de extradición.

Artigo 9

Nos Estados que teñan unha lexislación que non admita a extradición de nacionais , os nacionais que houberan regresado o seu país despois de cometer no estranxeiro calquera das infraccións mencionadas nos artigos 1 e 2 do presente Convenio, serán enxuiciados e castigados polos tribunais do propio Estado.

Non se aplicará esta disposición cando, en casos análogos entre as partes no presente Convenio, non poida concederse a extradición dun estranxeiro.

Artigo 10

As disposicións do artigo 9 non se aplicarán cando o inculpado fora xulgado nun Estado estranxeiro e, caso de ter sido condenado, cumprira a súa condena ou condonáranlla ou reducido a pena con arreglo o disposto nas leis de tal
Estado estranxeiro.

Artigo 11

Ningunha das disposicións do presente Convenio deberá interpretarse no sentido de prexulgar a actitude de calquera das Partes respecto a cuestión xeral dos límites da xurisdicción penal en dereito internacional.

Artigo 12

No presente Convenio non afecta o principio de que as infraccións a que se refiren terán que ser definidas, enxuiciadas e castigadas, en cada Estado, conforme as súas leis nacionais.

Artigo 13

As Partes no presente Convenio estarán obrigadas a executar as comisións rogatorias relativas as infraccións mencionadas neste Convenio, conforme as súas leis e prácticas nacionais.

A transmisión de comisións rogatorias efectuarase:

1) Por comunicación directa entre as autoridades xudiciais;

2) Por comunicación directa entre ministros de xustiza dos dous Estados , ou por comunicación directa de outra autoridade competente do Estado que formulase a solicitude o ministro de xustiza do Estado o que se lle foi formulada a solicitude;

3) Por conducto do representante diplomático ou consular do Estado que formulase a solicitude, acreditado no Estado o que se lle foi formulada a solicitude; tal representante enviará as comisións rogatorias directamente a autoridade xudicial competente ou a autoridade indicada polo goberno do Estado o que lle fose formulada a solicitude, e deberá decidir, directamente de tal autoridade, os documentos que constitúan a execución das comisións rogatorias.

Nos casos 1 e 3 , enviarase sempre unha copia da comisión rogatoria a autoridade superior do Estado o que lle fose formulada a solicitude.

Salvo acordo en contrario, as comisións rogatorias serán redactadas no idioma da autoridade que formulase a solicitude , pero o Estado o que lle foi formulada a solicitude poderá pedir unha traducción o seu propio idioma, certificada conforme o orixinal pola autoridade que formulase a solicitude.

Cada unha das Partes do Presente Convenio notificará a cada unha das demais Partes cal ou cales dos medios de transmisión anteriormente mencionados recoñecerá para as comisións rogatorias de tal Parte.

Ata que un Estado fixera tal notificación, seguirá en vigor o procedemento que utilice normalmente en canto as comisións rogatorias.

A execución das comisións rogatorias non dará lugar a reclamación de reembolso por dereitos ou gastos de ningunha clase, salvo gastos de peritaxe.

Nada do disposto no presente artigo deberá interpretarse no sentido de comprometer as Partes no presente Convenio a adoptar en materia penal calquera forma ou método de proba que sexa incompatible coas súas leis nacionais.

Artigo 14

Cada unha das Partes no presente Convenio establecerá ou manterá un servicio encargado de coordinar e centralizar os resultados das investigacións sobre as infraccións que se refire o presente Convenio.

Tales servicios terán o seu cargo a compilación de toda a información que poida facilitar a prevención e o castigo das infraccións as que se refire o presente Convenio e deberán manter estreitas relacións cos servicios correspondentes os demais Estados.

Artigo 15

Na medida no que o permitan as leis nacionais e en que as autoridades encargadas dos servicios mencionados no artigo 14 o estimen convinte, tales autoridades deberán subministrar os encargados dos servicios correspondentes de outros Estados os datos seguintes:

1) Información detallada respecto a calquera das infraccións mencionadas no presente Convenio ou as tentativas de cometelas,

2) Información detallada acerca de calquera enxuiciamento , detención, condena, negativa de admisión ou expulsión de persoas culpables de calquera das infraccións mencionadas no presente Convenio, así como dos desprazamentos de tales persoas e calesqueira outros datos pertinentes.

Os datos subministrados nesta forma haberán de incluír a descrición dos infractores, as súas impresións dixitais, fotografías, antecedentes policiais e antecedentes penais.

Artigo 16

As Partes no presente Convenio comprométense a adoptar medidas para a prevención da prostitución e para a rehabilitación e adaptación social das víctimas da prostitución e das infraccións as que se refire o presente Convenio, ou a estimular a adopción de tales medidas, polos seus servicios públicos ou privados de carácter educativo, sanitario, social, económico e outros servicios conexos.

Artigo 17

As Partes no presente Convenio comprométense a adoptar ou manter , en relación coa emigración ou inmigración, as medidas que sexan necesarias, con arreglo as súas obrigas en virtude do Presente Convenio, para combater a trata de persoas de un ou outro sexo para fins da prostitución.

En especial comprométense a:

1) A promulgar as disposicións regramentarias que sexan necesarias para protexer os inmigrantes ou emigrantes, e en particular as mulleres e os nenos, tanto no lugar de chegada como no de partida como durante a viaxe;

2) A adoptar as disposicións para organizar unha publicidade adecuada na que se advirta o público o perigo de dita trata;

3) A adoptar medidas adecuadas para garantir a vixilancia nas estacións de ferrocarril, nos aeroportos,en portos marítimos e durante as viaxes e en outros lugares públicos, a fin de impedir a trata internacional de persoas para fins da prostitución;

4) A adoptar medidas adecuadas para informar as autoridades competentes da chegada de persoas que prima facie parezan ser culpables ou cómplices de dita trata ou víctimas delas.

Artigo 18

As Partes no presente Convenio comprométense, con arreglo as condicións prescritas nas súas leis nacionais , a tomar declaracións as persoas estranxeiras adicadas a prostitución, con obxecto de establecer a súa identidade e estado civil e de determinar as causas que lles obrigaron a saír do seu Estado. Os datos obtidos desta forma serán comunicados as autoridades do Estado de orixe de tales personas, con miras a súa repatriación eventual.

Artigo 19

As Partes no presente Convenio comprométense, con arreglo as condicións prescritas nas súas leis nacionais e sen prexuízo do enxuiciamento ou de outra acción por violacións das súas disposicións, en canto sexa posible:

1) A adoptar as medidas adecuadas para proporcionar axuda e manter as víctimas indixentes da trata internacional de persoas para fins da prostitución, mentres se tramita a súa repatriación;

2) A repatriar as persoas as que se refire o artigo 18 que desexaran ser repatriadas ou que foran reclamadas por persoas que teñan autoridade sobre elas, ou que a expulsión se ordenase conforme a lei. A repatriación levarase a cabo unicamente previo acordo co Estado de destino en canto a identidade e a nacionalidade das persoas das que se trate, así como respecto o lugar e a data de chegada as fronteiras.Cada unha das Partes no presente Convenio facilitará o tránsito de tales persoas a través do seu territorio.

Cando as persoas as que se refire o parágrafo precedente non puideran devolver o importe dos gastos da súa repatriación e carecera de cónxuxe, parentes ou titores que puideran sufragalos, a repatriación ata a fronteira, o porto de embarque ou o aeroporto máis próximo en dirección o Estado de orixe, será costeada polo Estado de residencia e o costo do resto do viaxe
será sufragado polo Estado de orixe.

Artigo 20

As Partes no presente Convenio, se non o fixeran xa, deberán adoptar as medidas necesarias para a inspección das axencias de colocación, a fin de impedir que as persoas que buscan traballo, en especial mulleres e nenos, se expoñan o perigo da prostitución.

Artigo 21

As Partes no presente Convenio comunicarán o Secretario Xeral das Nacións Unidas as leis e regramentos que xa foran promulgados nos seus Estados, e, no sucesivo, comunicarán anualmente toda lei ou regramento que promulgaron respeto as materias a que se refire o presente Convenio, así como toda medida adoptada por elas en canto a aplicación do Convenio. As informacións recibidas serán publicadas periodicamente polo Secretario Xeral e enviadas a tódolos membros das Nacións Unidas e os Estados non membros os que se comunique oficialmente o presente Convenio con arreglo o artigo 23.

Artigo 22

En caso de que xurdira unha controversia entre as Partes no presente Convenio, respeto a súa interpretación ou aplicación, e que tal controversia non puidera ser resolta por outros medios, será sometida a Corte Internacional de Xustiza, a petición de calquera das Partes na controversia.

Artigo 23

O presente Convenio quedará aberto a firma de todo membro das Nacións Unidas, así como de calquera outro Estado o que o Consello Económico e Social dirixira unha invitación o efecto.

O presente Convenio será ratificado e os instrumentos de ratificación serán depositados na Secretaría Xeral das Nacións Unidas.

Os Estados os que se refiere o parágrafo primeiro, que non firmaran o Convenio , poderán adherirse a el.

A adhesión efectuarase mediante o depósito de un instrumento de adhesión na Secretaria Xeral das Nacións Unidas.

Os efectos do presente Convenio, o termo AEstado@comprenderá igualmente a tódalas colonias e territorios baixo fideicomiso dun Estado que firme o Convenio ou se adhira a el, así como a tódolos demais territorios dos que o Estado sexa responsable das súas relacións internacionais.

Artigo 24

O presente Convenio entrará en vigor noventa días despois da data de depósito do segundo instrumento de ratificación ou adhesión.

Respecto a cada estado que ratifique o Convenio , ou se adhira a el, despois do depósito do segundo instrumento de ratificación ou adhesión, o Convenio entrará en vigor en noventa días despois do depósito por tal Estado do seu instrumento de ratificación ou adhesión.

Artigo 25

Transcorridos cinco anos despois da súa entrada en vigor, calquera parte no presente Convenio poderá denuncialo mediante notificación por escrito dirixida o Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Tal denuncia surtirá efecto, con respecto a parte que a formule, un ano despois da data na que sexa recibida polo Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 26

O Secretario Xeral das Nacións Unidas notificará a tódolos membros das Nacións Unidas e os Estados non membros os que se refiere o artigo 23:

a) De firmas, ratificacións e adhesións, recibidas con arreglo ó artigo 23;

b) Da data no que o presente Convenio entrará en vigor , con arreglo ó artigo 24;

c) Das denuncias recibidas con arreglo ó artigo 25.

Artigo 27

Cada parte no presente Convenio comprométese a adoptar, de conformidade coa súa Constitución, as medidas lexislativas ou de outra índole necesarias para garantir o presente Convenio.

Artigo 28

As disposicións do presente convenio avogarán, nas relacións entre as partes no mesmo, as disposicións dos instrumentos internacionais mencionados nos incisos 1, 2, 3, e 4 do segundo parágrafo do Preámbulo, cada un dos cales considerarase caducado cando tódalas Partes no mesmo chegasen a ser Partes no presente Convenio.

Protocolo final

Nada no presente Convenio poderá interpretarse en perxuicio de calquera lexislación que, para a aplicación das disposicións encamiñadas a obter a represión da trata de persoas e da explotación da prostitución allea, prevea as condicións máis severas que as estipuladas polo presente Convenio.

Las disposicións dos artigos 23 a 26 inclusive do convenio aplicaranse a este Protocolo.

 

 

Convención para reducir os casos de apátrida

Adoptada o 30 de agosto de 1961 por unha Conferencia de Plenipotenciarios que se reuniu en 1959 e novamente en 1961, en cumprimento coa Resolución 896 (IX) da Asemblea Xeral , de 4 de decembro de 1954.

Entrada en vigor: 13 de decembro de 1975, de conformidade co artigo 18.

 

Os Estados contratantes,

Actuando en cumprimento da resolución 896 (IX), adoptada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 4 de decembro de 1954, e

Considerando conveniente reducir a apatridia mediante un acordo internacional,

Conviñeron no seguinte:

Artigo 1

1. Todo Estado contratante concederá a súa nacionalidade a persoa nacida no seu territorio que de 
outro modo sería apátrida. Esta nacionalidade concederase:

a) De pleno dereito no momento do nacemento, ou

b) Mediante solicitude presentada ante a autoridade competente polo interesado ou no seu nome, na forma prescrita pola lexislación do Estado de que se trate . Salvo o disposto no parágrafo 2 do presente artigo, a solicitude non poderá ser rexeitada.

2. Todo Estado contratante que teña unha lexislación que prevea a concesión da súa nacionalidade mediante solicitude, segundo o apartado b do presente parágrafo, poderá así mesmo conceder a súa nacionalidade de pleno dereito a idade e as condicións que prescriba a súa lexislación nacional.

3. Todo Estado contratante poderá subordinar a concesión da súa nacionalidade segundo o apartado do parágrafo 1 do presente artigo a unha ou máis das condicións seguintes:

a) Que a solicitude se presente dentro dun período fixado polo Estado contratante, que deberá comezar a máis tardar a idade de 18 anos e que non poderá rematar antes da idade de 21 anos, entendéndose que o interesado deberá dispoñer de un prazo dun ano, polo menos, para subscribir a solicitude persoalmente e sen habilitación;

b) Que o interesado residira habitualmente no territorio nacional por un período fixado polo Estado contratante, sen que poida esixirse unha residencia de máis de dez anos en total nin que o período inmediatamente anterior a presentación da solicitude exceda os cinco anos;

c) Que o interesado non fose condenado por un delicto contra a seguridade nacional nin a unha pena de cinco ou máis anos de prisión por un feito criminal;

d) Que o interesado non adquirira unha nacionalidade ó nacer ou posteriormente.

Non obstante o disposto no apartado b do parágrafo 1 e no parágrafo 2 do presente artigo, todo fillo nacido dentro do matrimonio no territorio dun Estado contratante que teña unha nai que sexa nacional dese Estado , adquirirá no momento do nacemento da nacionalidade de dito Estado si de outro modo sería apátrida.

4. Todo Estado contratante concederá a súa nacionalidade a persoa que de outro modo sería apátrida e que non puido adquirir a nacionalidade do Estado contratante cando naceu no territorio deste Estado por pasar a idade fixada para a presentación da solicitude ou por non reunir os requisitos de residencia esixidos, se no momento do nacemento do interesado un dos pais tiña nacionalidade do Estado contratante mencionado en primeiro termo.

Se os pais non tiñan a mesma nacionalidade no momento do nacemento da persoa, a lexislación do Estado contratante o que se lle solicite a nacionalidade determinará se esta persoa segue a condición do pai ou da nai . Se a nacionalidade así determinada se concede mediante a presentación dunha solicitude, tal solicitude deberá ser presentada pola persoa interesada ou no seu nome ante a autoridade competente e na forma prescrita polo lexislación do Estado contratante.

5. Todo Estado contratante poderá subordinar a concesión da súa nacionalidade segundo o parágrafo 4 do presente artigo a unha ou varias das condicións seguintes:

a) Que a solicitude se presente antes de que o interesado alcance a idade determinada polo Estado contratante, que non poderá ser inferior os 23 anos;

b) Que o interesado residira habitualmente no territorio do Estado contratante durante un período inmediatamente anterior á presentación da solicitude determinado por ese Estado, sen que poida esixirse que dito período exceda de tres anos;

c) Que o interesado non adquirise unha nacionalidade ó nacer ou posteriormente.

Artigo 2

Salvo proba en contrario, presúmese que un expósito que fora atopado no territorio dun Estado contratante nacido nese territorio, de pais que posúen a nacionalidade dese Estado.

Artigo 3

A efectos de determinar as obrigacións dos Estados contratantes na presente Convención, o nacemento a bordo dun buque ou nunha aeronave considerarase, segundo sexa o caso, como ocorrido no territorio do Estado pabellón enarbore o buque ou no territorio do Estado en que este matriculada a aeronave.

Artigo 4

1.Todo Estado contratante concederá a súa nacionalidade a unha persoa que non houbera nacido no territorio dun Estado contratante e que de outro modo sería apátrida se no momento do nacemento do interesado un dos pais tiña a nacionalidade do primeiro deses Estados. Se os pais non teñen a mesma nacionalidade no momento do nacemento da persoa, a lexislación de dito Estado contratante determinará se o interesado segue a condición do pai ou da nai. A nacionalidade a que se refire este parágrafo concederase:

a) De pleno dereito no momento do nacemento, ou;

b) Mediante solicitude presentada ante a autoridade competente polo interesado ou no seu nome, na forma prescrita pola lexislación do Estado de que se trate. Salvo o disposto no parágrafo 2 do presente artigo, a solicitude non poderá ser rexeitada.

2. Todo Estado contratante poderá subordinar a concesión da nacionalidade, segundo o parágrafo 1 do presente artigo, a unha ou varias condicións seguintes:

a) Que a solicitude se presente antes de que o interesado acade a idade determinada polo Estado contratante, a que non poderá ser inferior a 23 anos;

b) Que o interesado residira habitualmente no territorio do Estado contratante durante un período inmediatamente anterior a presentación da solicitude determinado por ese Estado, sen que poida esixírselle que dito período exceda de tres anos;

c) Que o interesado non fose condenado por un delicto contra a seguridade nacional;

d) Que o interesado non adquirira unha nacionalidade ó nacer ou posteriormente.

Artigo 5

Se a lexislación dun Estado contratante prevé a perda da nacionalidade como consecuencia dun cambio de estado tal como o matrimonio, a disolución do matrimonio , a lexitimación, o recoñecemento ou a adopción, dita perda estará suxeita a posesión ou a adquisición da nacionalidade de outro Estado.

Se, de conformidade coa lexislación dun Estado contratante, un fillo natural perde a nacionalidade de dito Estado como consecuencia de un recoñecemento de filiación, ofreceráselle a posibilidade de recobrala mediante unha solicitude presentada ante a autoridade competente, solicitude que non poderá ser obxecto de condicións máis estrictas que as determinadas no parágrafo 2 do artigo 1 da presente Convención.

Artigo 6

Se a lexislación dun Estado contratante prevé que o feito de que unha persoa perda a súa nacionalidade ou se vexa privada de ela entraña a perda de esa nacionalidade polo cónxuxe ou os fillos, a perda da nacionalidade por estes últimos estará subordinada a posesión ou a adquisición de outra nacionalidade.

Artigo 7

1.

a) Se a lexislación dun Estado contratante prevé a renuncia á nacionalidade, dita renuncia soamente será efectiva se o interesado ten ou adquire outra nacionalidade;

b) A disposición do apartado a do presente parágrafo non se aplicará cando a súa aplicación sexa incompatible cos principios enunciados nos artigos 13 e 14 da Declaración Universal de Dereitos Humanos, aprobada o dez de decembro de 1948 pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas.

2. O nacional dun Estado contratante que solicite a naturalización nun país estranxeiro non perderá a súa nacionalidade a menos que adquira ou se lle dera a seguridade de que adquirirá a nacionalidade de dito país.

Salvo no disposto nos parágrafos 4 e 5 do presente artigo, o nacional dun Estado contratante non poderá perder a súa nacionalidade, se o perdela se convertera en apátrida, polo feito de abandonar o país da nacionalidade que ten, residir no estranxeiro, deixar de inscribirse no rexistro correspondente a calquera outra razón análoga.

Os naturalizados poden perder a nacionalidade por residir no estranxeiro durante un período fixado pola lexislación do Estado contratante, que non poderá ser menor de sete anos consecutivos, se non declaran ante as autoridades competentes a súa intención de conservar a súa nacionalidade.

No caso dos nacionais dun Estado contratante nacidos fora do seu territorio, a lexislación de ese Estado poderá subordinar a conservación da nacionalidade, a partir do ano seguinte a data no que o interesado alcance a maioría d idade, o cumprimento do requisito de residencia en aquel momento no territorio do Estado ou de inscrición no rexistro correspondente.

Salvo nos casos a que se refire o presente artigo, unha persoa non perderá a nacionalidade de un Estado contratante, se dita pérdida pode convertela en apátrida, aínda que dita perda non este expresamente prohibida por ningunha outra disposición da presente convención.

Artigo 8

1. Os Estados contratantes non privarán da súa nacionalidade a unha persoa se esa privación a convertese en apátrida.

2. Non obstante o disposto no parágrafo 1 do presente artigo, unha persoa poderá ser privada da nacionalidade dun Estado contratante:

a) Nos casos en que, con arreglo os parágrafos 4 e 5 do artigo 7, cabe prescribir que perda a súa nacionalidade;

b) Cando esa nacionalidade fose obtida por declaración falsa ou fraude.

3. No obstante o disposto no parágrafo 1 do presente artigo, os Estados contratantes poderán conservar a facultade para privar a unha persoa da súa nacionalidade se no momento da firma, ratificación ou adhesión especifican que se reservarán tal facultade por un ou varios dos seguintes motivos, sempre que estes estén previstos na súa lexislación nacional nese momento:

a) Cando, en condicións incompatibles co deber de lealdade ó Estado contratante, a persoa,

i) A pesar de unha prohibición expresa do Estado contratante, prestara ou seguira prestando servicios a outro Estado, recibira ou seguira recibindo cartos de outro Estado, ou

ii) Se conducira dunha maneira gravemente prexudicial para os intereses esenciais do Estado;

b) Cando a persoa prestara xuramento de lealdade ou feito unha declaración formal de lealdade a outro Estado, ou dado probas decisivas da súa determinación de repudiar a lealdade que debe ó Estado contratante.

4. Os Estados contratantes só exercerán a facultade de privar a unha persoa da súa nacionalidade, nas condicións definidas nos parágrafos 2 ou 3 do presente artigo, en conformidade coa lei, a cal proporcionará o interesado a posibilidade de servirse de tódolos seus medios de defensa ante un tribunal ou calquera outro órgano independente.

Artigo 9

Os Estados contratantes non privarán da súa nacionalidade a ningunha persoa ou a ningún grupo de persoas, por motivos raciais relixiosos, étnicos ou políticos.

Artigo 10

Todo tratado entre os Estados contratantes que dispoña a transferencia dun territorio incluirá disposicións para asegurar que ningunha persoa se converterá en apátrida como resultado de dita transferencia. Os Estados contratantes porán o maior empeño en asegurar que ditas disposicións figuren en todo tratado de esa índole que concerten con un Estado que non sexa parte na presente Convención.

A falta de tales disposicións, o Estado contratante o que se cedera un territorio ou que de outra maneira adquirira un territorio concederá a súa nacionalidade as persoas que de outro modo converteríanse en apátridas como resultado da transferencia ou adquisición de dito territorio.

Artigo 11

Os Estados contratantes comprométense a promover a creación dentro da órbita das Nacións Unidas, tan pronto como sexa posible despois do depósito do sexto instrumento de ratificación ou adhesión, de un organismo o que poderán acudir as persoas que se crean con dereito a acollerse a presente Convención, para que examine a súa pretensión e as asista na presentación da mesma ante a autoridade competente.

Artigo 12

En relación con un Estado contratante que non conceda a súa nacionalidade de pleno dereito, segundo o parágrafo 1 do artigo 1 ou do artigo 4 da presente Convención, no momento do nacemento da persoa, unha ou outra disposición, segundo sexa o caso, será de aplicación as persoas nacidas tanto antes como despois da data de entrada en vigor da presente Convención.

O parágrafo 4 do artigo 1 da presente Convención será de aplicación as persoas nacidas tanto antes como despois da data de entrada en vigor da presente Convención.

O artigo 2 da presente Convención aplicarase só os expósitos emprazados no territorio dun Estado contratante despois da data de entrada en vigor da presente Convención para ese Estado.

Artigo 13

Nada do establecido na presente Convención oporase a aplicación das disposicións máis favorables para a reducción dos casos de apatridia que figuren na lexislación nacional en vigor nos Estados contratantes, ou en calquera outro tratado, convención ou acordo que este en vigor ou que se poña en vigor nos Estados contratantes, ou en calquera outro tratado, convención ou acordo que estr en vigor ou que entre en vigor entre dous ou máis Estados contratantes.

Artigo 14

Toda controversia que xurda entre Estados contratantes referente á interpretación ou a aplicación da presente Convención , que non poida ser solucionada por outros medios, poderá ser sometida a Corte Internacional de xustiza por calquera das partes na controversia.

Artigo 15

1. A presente Convención aplicarase a tódolos territorios non autónomos, en fideicomiso, coloniais e outros territorios non metropolitanos dos que as súas relacións internacionais estea encargado calquera Estado contratante; o Estado contratante interesado deberá, sen prexuicio das disposicións do parágrafo 2 do presente artigo, declarar no momento da firma, ratificación ou adhesión a que territorio ou territorios non metropolitanos aplicarase ipso facto a Convención en razón de tal firma, ratificación ou adhesión.

2. Nos casos en que, para os efectos da nacionalidade, un territorio non metropolitano non sexa considerado parte integrante do territorio metropolitano, ou nos casos en que se requira o previo consentimento de un territorio non metropolitano en virtude das leis ou prácticas constitucionais do Estado contratante ou do territorio non metropolitano para que a Convención se aplique a dito territorio, o Estado contratante tratará de lograr o consentimento necesario do territorio non metropolitano dentro do termo de 12 meses a partir da data da firma da Convención por ese Estado contratante, e cando se lograra tal consentimento o Estado contratante notificarao o Secretario Xeral das Nacións Unidas. A presente convención aplicarase o territorio ou territorios mencionados en tal notificación dende a data na que a reciba o Secretario Xeral.

3. Despois da expiración do remate de 12 meses mencionado no parágrafo 2 do presente artigo, os Estados contratantes interesados informarán o Secretario Xeral dos resultados das consultas celebradas con aqueles territorios non metropolitanos dos cales están encargados das súas relacións internacionais e dos que o seu consentimento para a aplicación da presente Convención quedara pendente

Artigo 16

A presente Convención quedará aberta a firma na Sede das Nacións Unidas do 30 de agosto de 1961 ó 30 de maio de 1962.

A presente Convención quedará aberta a firma:

a) De todos os Estados Membros das Nacións Unidas;

b) De calquera outro Estado invitado a Conferencia das Nacións Unidas sobre a supresión ou a reducción da apatridia no porvir;

c) De todo Estado o cal a Asemblea Xeral das Nacións Unidas dirixe unha invitación ó efecto da firma ou da adhesión.

A presente Convención será ratificada e os instrumentos de ratificación depositaranse en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Os Estados a que se refire o parágrafo 2 do presente artigo poderán adherirse a esta Convención. A adhesión efectuarase mediante o depósito de un instrumento de adhesión efectuarase mediante o depósito dun instrumento de adhesión en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 17

No momento da firma, a ratificación ou adhesión, todo Estado pode formular reservas os artigos 11, 14 e 15.

Non poderá facerse ningunha outra reserva á presente Convención.

Artigo 18

A presente Convención entrará en vigor dous anos despois da data de depósito so sexto instrumento de ratificación ou adhesión.

Para todo Estado que ratifique ou se adira á presente Convención despois do depósito do sexto instrumento de ratificación ou adhesión, a Convención entrará en vigor o nonaxésimo día seguinte a data do depósito por dito Estado do seu instrumento de ratificación ou adhesión ou na data de entrada en vigor da Convención de acordo co parágrafo 1 do presente artigo se esta última data é posterior.

Artigo 19

Todo Estado contratante poderá renunciar a presente Convención en calquera momento, mediante notificación escrita dirixida ó Secretario Xeral das Nacións Unidas. A denuncia surtirá efecto respecto de dito Estado un ano despois da data en que o Secretario Xeral a recibise.

Nos casos en que, de conformidade co disposto no artigo 15, a presente Convención se fixera aplicable a un territorio non metropolitano dun Estado contratante, este, co consentimento do territorio de que se trate, poderá dende entonces, notificar en calquera momento ó Secretario Xeral das Nacións Unidas que denuncia a Convención polo que respecta a dito territorio, a denuncia surtirá efecto un ano despois da data en que foi recibida a notificación e da data en que recibira a tódolos demais Estados contratantes.

Artigo 20

O Secretario Xeral das Nacións Unidas notificará a tódolos Estados Membros das Nacións Unidas e os Estados non Membros mencionados no artigo 16;

a) As firmas, ratificacións e adhesións previstas no artigo 16;

b) As reservas formuladas con arreglo ó previsto no artigo 17;

c) A data na que a presente Convención entrará en vigor en aplicación do disposto no artigo 18;

d) As denuncias previstas no artigo 19.

O Secretario Xeral das Nacións Unidas sinalará a atención da Asemblea Xeral, a máis tardar despois do depósito do sexto instrumento de ratificación ou adhesión, a cuestión da creación de conformidade co disposto no artigo 11, do organismo mencionado neste artigo.

Artigo 21

A presente Convención será rexistrada polo Secretario Xeral das Nacións Unidos na data da súa entrada en vigor.

EN FE DO CAL, os plenipotenciarios infraescritos firmaron a presente Convención.

FEITO EN NOVA YORK, o trinta de agosto de mil novecentos sesenta e un, en un só exemplar, con textos en chino, español, francés, inglés e ruso fan fe por igual, que será depositado nos arquivos das Nacións Unidas e do cal o Secretario Xeral das Nacións Unidas entregará copias debidamente certificadas a tódolos Estados Membros das Nacións Unidas e a tódolos Estados non membros os que se fai referencia no artigo 16 da presente Convención.

 

Convención sobre a nacionalidade da muller casada

 

Aberta a firma e ratificación pola Asemblea Xeral na súa Resolución 1040 (XI), de 29 de xaneiro de 1957.
Entrada en vigor: 11 de agosto de 1958, de conformidade co artigo 6.

 

Os Estados Contratantes,

Recoñecendo que xorden conflictos de lei e de práctica en materia de nacionalidade a causa das disposicións sobre a perda e a adquisición da nacionalidade da muller como resultado do matrimonio, da súa disolución, ou do cambio de nacionalidade do marido durante o matrimonio,

Recoñecendo que, no artigo 15 da Declaración Universal de Dereitos Humanos, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas proclamou que toda persoa ten dereito a unha nacionalidade e que a ninguén se lle privará arbitrariamente da súa nacionalidade nin do dereito a cambiar de nacionalidade,

Desexosos de cooperar coas Nacións Unidas para estender o respeto e a observancia universais dos dereitos humanos e das liberdades fundamentais para todos sen distinción de sexo, 

Conviñeron nas seguintes disposicións:

Artigo 1

Os Estados contratantes conveñen en que nin a celebración nin a disolución do matrimonio entre nacionais e estranxeiros, nin o cambio de nacionalidade do marido durante o matrimonio, poderán afectar automaticamente nacionalidade da muller.

Artigo 2

Os Estados contratantes conveñen en que o feito de que un dos seus nacionais adquira voluntariamente a nacionalidade de outro Estado ou o de que renuncie a súa nacionalidade, non impedirá que a cónxuxe conserve a nacionalidade que posúe.

Artigo 3

1. Os Estados contratantes conveñen en que unha muller estranxeira casada con un dos seus nacionais poderá adquirir, se o solicita, a nacionalidade do marido, mediante un procedemento especial de naturalización privilexiada, con suxeición as limitacións que poidan impoñerse por razóns de seguridade ou de interese público.

2. Os Estados contratantes conveñen en que a presente Convención non poderá interpretarse no sentido de que afecte á lexislación ou a práctica xudicial que permitan a muller estranxeira de un dos seus nacionais adquirir de pleno dereito, se o solicita, a nacionalidade do marido.

Artigo 4

3. A presente Convención queda aberta á firma e a ratificación de calquera Estado Membro das Nacións Unidas e de calquera outro Estado que sexa ou chegue a ser membro de algún organismo especializado das Nacións Unidas, ou que sexa ou chegue a ser parte no Estatuto da Corte Internacional de Xustiza, ou de calquera outro Estado o que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas dirixise unha invitación ó efecto.

4. A presente Convención deberá ser ratificada e os instrumentos de ratificación deberán ser depositados en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 5

5. Todos os Estados os que se refire o parágrafo 1 do artigo 4 poderán adherirse á presente Convención.

6. A adhesión efectuarase depositando un instrumento de adhesión en poder do Secretario Xeral das Nacións Unidas.

Artigo 6

7. A presente Convención entrará en vigor noventa días despois da data en que se depositara o sexto instrumento de adhesión ou de ratificación.

8. Para cada un dos Estados que ratifiquen a Convención ou se adhiran e ela despois de depositado o sexto instrumento de ratificación ou de adhesión, a Convención entrará en vigor noventa días despois da data en que ese Estado depositara o respectivo instrumento de ratificación ou adhesión.

Artigo 7

9. A presente Convención aplicarase a tódolos territorios non autónomos, en fideicomiso, coloniais e outros territorios non metropolitanos dos que das súas relacións internacionais este encargado calquera Estado contratante; o Estado contratante interesado deberá con suxeición ás disposicións do parágrafo 2 do presente artigo, declarar no momento da firma, ratificación ou adhesión a que territorio non metropolitano ou a que outros territorios se aplicará ipso facto a Convención en razón de tal firma, ratificación ou adhesión.

10. Nos casos en que, para os efectos da nacionalidade, un territorio non metropolitano non sexa considerado parte integrante do territorio metropolitano, ou nos casos en que se requira o previo consentimento dun territorio non metropolitano en virtude das leis ou prácticas constitucionais do Estado contratante ou do territorio non metropolitano para que a Convención se aplique a dito territorio, aquel Estado contratante tratará de lograr o consentimento necesario do territorio non metropolitano dentro dun prazo de doce meses a partir da data da firma da Convención por ese Estado contratante, e cando se lograra tal consentimento do Estado contratante notificarao o Secretario Xeral das Nacións Unidas . A presente Convención aplicarase ó territorio ou territorios mencionados en tal notificación a partir da data da súa recepción polo Secretario Xeral.

11. Despois da expiración do lapso de doce meses mencionando no parágrafo 2 do presente artigo, os Estados contratantes interesados informarán ó Secretario Xeral sobre os resultados das consultas celebradas con aqueles territorios non metropolitanos dos que as súas relacións internacionais estén encargados e o seu consentimento para a aplicación quedara pendente.

Artigo 8

12. No momento da firma, da ratificación ou da adhesión, todo Estado poderá formular reservas a calquera artigo da presente Convención, con excepción dos artigos 1 e 2.

13. Toda reserva formulada conforme ó parágrafo 1 do presente artigo non afectará o carácter obrigatorio da Convención entre o Estado que fixera a reserva e os demais Estados partes, con excepción da disposición ou as disposicións que foran obxecto de reserva. O Secretario Xeral das Nacións Unidas comunicará o texto de esa reserva a tódolos Estados que sexan ou cheguen a ser partes na Convención. Todo Estado parte na Convención ou que chegue a ser parte na mesma poderá notificar ó Secretario Xeral que non está disposto a considerarse obrigado pola Convención con respecto ó Estado que formulase a reserva. Esta notificación deberá facerse, no que concerne a Estados que xa sexan partes na Convención, dentro dos noventa días seguintes a data da comunicación do Secretario Xeral e, no que concerne a Estados que os Estados que ulteriormente cheguen a ser partes na Convención dentro dos noventa días seguintes a data do depósito do instrumento de ratificación ou adhesión. En caso de que se houbera feito tal notificación, considerarase que a Convención non é aplicable entre o Estado autor da notificación e o Estado que fixera a reserva.

14. O Estado que formule unha reserva conforme o parágrafo 1 do presente artigo poderá retirala, na súa totalidade ou en parte, en calquera momento despois da súa aceptación, enviando para elo unha notificación do Secretario Xeral das Nacións Unidas. Esta notificación surtirá efecto na data da súa recepción.

Artigo 9

15. Todo Estado contratante poderá denunciar á presente Convención mediante unha notificación escrita dirixida ó Secretario Xeral das Nacións Unidas. A denuncia surtirá efecto un ano despois da data en que o Secretario Xeral reciba a notificación.

16. A presente Convención quedará derogada na data en que surta efecto a denuncia que reduza a menos de seis o número de Estados contratantes.

Artigo 10

Toda cuestión que xurda entre dous ou máis Estados contratantes sobre a interpretación ou a aplicación da presente Convención, que non sexa resolta por medio de negociacións, será sometida a Corte Internacional de Xustiza , para que a resolva, a petición de calquera das partes en conflicto, salvo que as partes interesadas conveñan en outro modo de solucionala.

Artigo 11

O Secretario Xeral das Nacións Unidas notificará a tódolos Estados membros das Nacións Unidas e os Estados non membros os que se refire o parágrafo 1 do artigo 4 da presente Convención:

a) As firmas e os instrumentos de ratificación depositados en cumprimento do artigo 4;

b) Os instrumentos de adhesión depositados en cumprimento do artigo 5;

c) A data en que a presente Convención entrará en vigor segundo o artigo 6;

d) As comunicacións e notificacións que se reciban, segundo o disposto no artigo 8;

e) As notificacións de denuncias recibidas segundo o disposto no parágrafo 1 do artigo 9;

f) A derogación da Convención segundo o disposto no parágrafo 2 do artigo 9.

Artigo 12

17. A presente Convención, con textos en chino español, francés, inglés e ruso fan fe por igual, quedará depositada nos arquivos das Nacións Unidas.

O Secretario Xeral das Nacións Unidas enviará copia certificada da Convención a tódolos Estados Membros e os Estados non Membros a que se refire o parágrafo 1 do artigo 4.

 

 

Convención internacional sobre a protección dos dereitos de tódolos traballadores migratorios e dos seus familiares

Adoptada pola Asemblea Xeral na súa resolución 45/158, de 18 de decembro de 1990.

Preámbulo

Os Estados Partes na presente Convención,

Tendo en conta os principios consagrados nos instrumentos fundamentais das Nacións Unidas en materia de dereitos humanos, en particular a Declaración Universal de Dereitos Humanos, o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais, o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, a Convención Internacional sobre a Eliminación de tódalas formas de Discriminación Racial, a Convención sobre a eliminación de tódalas formas de discriminación contra a muller e a Convención sobre os Dereitos do Neno,

Tendo en conta tamén os principios e normas establecidas nos instrumentos pertinentes elaborados no marco da Organización Internacional do Traballo, en especial o Convenio relativo os traballadores migrantes (nº97), o Convenio sobre as migracións en condicións abusivas e a promoción da igualdade de oportunidades e de trato dos traballadores migrantes (Nª 143), a Recomendación sobre os traballadores migrantes (Nº86), a Recomendación sobre os traballadores migrantes (Nº 151), o Convenio relativo o traballo forzoso ou obrigatorio, (Nº 29) e o Convenio relativo a abolición do traballo forzoso (105),

Reafirmando a importancia dos principios consagrados na Convención relativa á loita contra as discriminacións na esfera da ensinanza, da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a ciencia e a cultura , recordando a Convención contra a Tortura e Outros Tratos ou Penas Crueis, Inhumanos ou Degradantes, a Declaración do Cuarto Congreso das Nacións Unidas sobre Prevención do Delicto e Tratamento do Delincuente, o código de conducta para funcionarios encargados de facer cumprir a lei e as Convencións sobre a escravitude,

Recordando que un dos obxectivos da Organización internacional do Traballo, como se establece na súa Constitución, é a protección dos intereses dos traballadores empregados en países distintos do propio, e tendo en conta os coñecementos e a experiencia en dita organización nas cuestións relacionadas cos traballadores migratorios e cos seus familiares,

Recoñecendo a importancia do traballo realizado en relación cos traballadores migratorios e os seus familiares en distintos órganos das Nacións Unidas, particularmente na Comisión de Dereitos Humanos e a Comisión de Desenvolvemento Social, así como na Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación, a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura e a Organización Mundial da Saúde e en outras organizacións internacionais.

Recoñecendo tamén os progresos realizados por algúns Estados mediante acordos rexionais ou bilaterais para a protección dos dereitos dos traballadores migratorios e dos seus familiares, así como a importancia e a utilidade dos acordos bilaterais e multilaterais nesta esfera,

Comprendendo a importancia e a magnitude do fenómeno das migracións, que abarca a millóns de persoas e afecta a un gran número de Estados da Comunidade Internacional,

Conscientes da repercusión que as corrente de traballadores migratorios teñen sobre os Estados e os pobos interesados, e desexosos de establecer normas que poidan contribuír a harmonizar as actitudes dos estados mediante a aceptación dos principios fundamentais relativos o tratamento dos traballadores migratorios dos seus familiares,

Considerando a situación de vulnerabilidade en que con frecuencia se atopan os traballadores migratorios e as súas familias debido, entre outras cousas, á súa ausencia do Estado de orixe e as dificultades coas que tropezan en razón da súa presencia no Estado de emprego,

Convencidos de que os dereitos dos traballadores migratorios e dos seus familiares non foron debidamente recoñecidos en todas partes e, por tanto, requiren unha protección internacional apropiada,

Tendo en conta o feito de que a miúdo a migración é causa de graves problemas para os familiares dos traballadores migratorios, así como para os propios traballadores, particularmente debido á dispersión da familia,

Tendo presente que os problemas humanos que establece a migración son aínda máis graves no caso da migración irregular, e convencidos por tanto de que se debe alentar a adopción de medidas a fin de evitar e e eliminar os movementos e o tránsito clandestinos dos traballadores migratorios, asegurándolles á vez a protección dos seus dereitos humanos fundamentais,

Considerando que os traballadores non documentados ou que se atopan en situación irregular son empregados frecuentemente en condicións de traballo menos favorables que as de outros traballadores e que para determinadas empresas esto constitúe un aliciente para buscar ese tipo de man de obra co obxecto de obter os beneficios de unha competencia desleal,

Considerando tamén que a práctica de empregar a traballadores migratorios que estean en situación irregular será desalentada si se recoñecen máis amplamente os dereitos humanos fundamentais de tódolos traballadores migratorios e, ademais, que a concesión de determinados dereitos adicionais os traballadores migratorios e os seus familiares que estean en situación regular alentará a tódolos traballadores migratorios a respectar e cumprir as leis e procedementos establecidos polos interesados,

Convencidos, por esto, da necesidade de lograr a protección internacional dos dereitos de tódolos traballadores migratorios e dos seus familiares, reafirmando e establecendo normas fundamentais nunha convención ampla que teña aplicación universal,

Conviñeron no seguinte:

PARTE I - Alcance e definicións

Artigo 1

1. A presente Convención será aplicable, salvo cando en ela se dispoña outra cousa, a tódolos traballadores migratorios e os seus familiares sen distinción algunha por motivos de sexo, raza, color, idioma, relixión ou convicción, opinión política ou de outra índole, orixe nacional, étnico ou social, nacionalidade ou idade, situación económica, patrimonio, estado civil, nacemento ou calquera outra condición.

2. A presente Convención será aplicable durante todo proceso de migración dos traballadores migratorios e os seus familiares, que comprende a preparación para a migración, a partida, o tránsito e todo período de estancia e de exercicio dunha actividade remunerada no Estado de emprego, así como o regreso o Estado de orixe ou o Estado de residencia habitual.

Artigo 2

Os efectos da presente Convención:

1. Entenderase por “traballador migratorio” toda persoa que vaia a realizar, realice ou realizase unha actividade remunerada en un Estado do que non sexa nacional;

2.

a) Entenderase por “traballador fronteirizo” todo traballador migratorio que conserve a súa residencia habitual nun Estado veciño, o que normalmente regrese cada día ou polo menos unha vez por semana;

b) Entenderase por “traballador de temporada” todo traballador migratorio para o que o traballo, pola súa propia natureza, dependa de condicións estacionais e só se realice durante parte do ano;

c) Entenderase por “mariño”, termo que inclúe os pescadores, todo traballador migratorio empregado a bordo dunha embarcación rexistrada nun Estado do que non sexa nacional;

d) Entendemos por “traballador dunha estructura mariña” todo traballador migratorio empregado en unha estructura mariña que se atope baixo a xurisdicción dun Estado do que non sexa nacional;

e) Entenderase por “traballador itinerante” todo traballador migratorio que, aínda tendo a súa residencia habitual nun Estado, teña que viaxar a outro Estado ou outros Estados por períodos breves, debido a súa ocupación;

f) Entenderase por “traballador vinculado a un proxecto” todo traballador migratorio admitido a un Estado de emprego por un prazo definido para traballar soamente nun proxecto concreto que realice en ese Estado o seu empregados;

g) Entenderase por “traballador con emprego concreto” todo traballador migratorio:

  • Que fose enviado polo seu empregados por un prazo limitado e definido a un Estado de emprego para realizar unha tarefa ou función concreta;
  • Que realice, por un prazo limitado e definido, un traballo que requira coñecementos profesionais, comerciais, técnicos ou altamente especializados de outra índole; ou
  • Que, a solicitude do seu empregador no Estado de emprego, realice por un prazo limitado e definido un traballo de carácter transitorio ou breve;
  • E que deba saír do Estado de emprego ó expirar o prazo autorizado da súa estancia,ou antes, si deixa de realizar a tarefa ou función concreta ou o traballo a que se fixo referencia;

h) Entenderase por “traballador por conta propia” todo traballador migratorio que realice unha actividade remunerada sen ter contrato de traballo e obteña a súa subsistencia mediante esta actividade, traballando normalmente só ou xunto cos seus familiares, así como todo traballador migratorio recoñecido como traballador por conta propia pola lexislación aplicable do Estado de emprego ou polos acordos bilaterais ou multilaterais.

Artigo 3

A presente Convención non se aplicará a:

a) As persoas enviadas ou empregadas por organizacións e organismos internacionais e as persoas enviadas ou empregadas por un Estado fora do seu territorio para desempeñar funcións oficiais, para as que a admisión e a condición xurídica estean regulados polo dereito internacional xeral ou por acordos ou convenios internacionais concretos;

b) As persoas enviadas ou empregadas por un Estado fora do seu territorio, ou por un empregador no seu nome, que participen en programas de desenrolo e en outros programas de cooperación, a súa admisión e condición xurídica estean reguladas por un acordo co Estado de emprego e que, de conformidade con ese acordo, non sexan considerados traballadores migratorios;

c) As persoas que se instalen en un país distinto do seu Estado de orixe en calidade de investidores;

d) Os refuxiados e os apátridas, a menos que estea previsto que se aplique a estas persoas na lexislación nacional pertinente do Estado Parte de que se trate ou en instrumentos internacionais en vigor nese Estado;

e) Os estudiantes e as persoas que reciben capacitación;

f) Os mariños e os traballadores en estructuras mariñas que non fosen autorizadas a residir e exercer unha actividade remunerada no Estado de emprego.

Artigo 4

Os efectos da presente Convención, o termo “familiares” refírese as persoas casadas con traballadores migratorios ou que manteñan con eles unha relación que, de conformidade co dereito aplicable, produza efectos equivalentes ó matrimonio, así como os fillos o seu cargo e a outras persoas o seu cargo recoñecidas como familiares pola lexislación aplicable ou por acordos bilaterais ou multilaterais aplicables entre os Estados de que se trate.

Artigo 5

Os efectos da presente Convención, os traballadores migratorios e os seus familiares:

a) Serán considerados documentados ou en situación regular se foron autorizados a ingresar, a permanecer e a exercer unha actividade remunerada no Estado de emprego de conformidade coas lais dese Estado e os acordos internacionais en que ese Estado sexa parte;

b) Serán considerados non documentados ou en situación irregular senón cumpren as condicións establecidas no inciso a) de este artigo.

Artigo 6

Os efectos da presente Convención

a) Por “Estado de orixe” entenderase o Estado do que sexa nacional a persoa de que se trate;

b) Por “Estado de emprego” entenderase o Estado onde o traballador migratorio vaia a realizar, realice ou realizase unha actividade remunerada, segundo o caso;

c) Por “Estado de tránsito” entenderase calquera Estado polo que pase o interesado en un viaxe o Estado de emprego ou do Estado de emprego o Estado de orixe ou o Estado de residencia habitual.

PARTE II - Non discriminación do recoñecemento de dereitos

Artigo 7

Os Estados Partes comprometeranse, de conformidade cos instrumentos internacionais sobre dereitos humanos, a respectar e asegurar a tódolos traballadores migratorios e os familiares que estean dentro do seu territorio ou sometidos á xurisdicción os dereitos previstos na presente Convención, sen distinción algunha por motivos de sexo, raza, color, idioma, relixión ou convicción, opinión política ou de outra índole, orixe nacional, étnico ou social, nacionalidade, idade, situación económica, patrimonio, estado civil, nacemento ou calquera outra condición.

PARTE III - Dereitos humanos de tódolos traballadores migratorios e dos seus familiares

Artigo 8

a) Os traballadores migratorios e os seus familiares poderán saír libremente de calquera Estado, incluído o seu Estado de orixe. Ese dereito non estará sometido a restricción algunha, salvo as que sexan establecidas pola lei, sexan necesarias para protexer a seguridade nacional, a orde pública, a saúde ou a moral públicas ou os dereitos e liberdades alleos e que sexan compatibles con outros dereitos recoñecidas na presente parte da Convención.

b) Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a regresar en calquera momento o seu Estado de orixe e permanecer en el.

Artigo 9

O dereito á vida dos traballadores migratorios e os seus familiares estará protexido por lei.

Artigo 10

Ningún traballador migratorio ou familiar seu será sometido a torturas nin a tratos inhumanos ou crueis, inhumanos ou degradantes.

Artigo 11

1. Ningún traballador migratorio ou familiar seu será sometido a escravitude nin servidume.

2. Non se esixirá os traballadores migratorios nin os seus familiares que realicen traballos forzosos ou obrigatorios.

3. O parágrafo 2 do presente artigo non obstará para que os Estados nos cales a súa lexislación admita para certos delictos penas de prisión con traballos forzosos poidan impoñer estes en cumprimento da sentencia dictada por un tribunal competente.

4. Os efectos deste artigo, a expresión “traballos forzosos ou obrigatorios” non incluirá:

a) Ningún traballo ou servicio, no previsto no parágrafo 3 deste artigo, que normalmente deba realizar unha persoa que, en virtude de unha decisión da xustiza ordinaria, estea detida ou fose posta ulteriormente en situación de liberdade condicional;

b) Ningún servicio esixido en casos de emerxencia ou de desastre que ameacen a vida ou o benestar da comunidade;

c) Ningún traballo ou servicio que forme parte das obrigacións civís normais, na medida en que se impoña tamén os cidadáns do Estado de que se trate.

Artigo 12

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a liberade de pensamento, de conciencia e de relixión. Este dereito incluirá liberdade de profesar ou de adoptar a relixión ou crenza da súa elección, así como a liberdade de manifestar a súa relixión ou crenza, individual ou colectivamente, tanto en público como en privado, mediante o culto, a celebración de ritos, as prácticas e a ensinanza.

2. Os traballadores migratorios e os seus familiares non serán sometidos a coacción algunha que limite a súa liberdade de profesar e adoptar unha relixión ou crenza da súa elección.

3. O exercicio do dereito previsto no parágrafo 2 do presente artigo entraña obrigas e responsabilidades especiais. Polo tanto, poderá ser sometido a certas restriccións, a condición de que estas foran establecidas por lei e sexan necesarias para:

a) Respectar os dereitos o bo nome dos alleos;

b) Protexer a seguridade nacional dos Estados de que se trate, a orde pública ou a saúde e moral públicas;

c) Previr toda propaganda en favor da guerra;

d) Previr toda apoloxía do odio nacional, racial ou relixioso que constitúa incitación á discriminación, a hostilidade e a violencia.

Artigo 13

O dereito de opinión dos traballadores migratorios e os seus familiares non será obxecto de inxerencia algunha.

Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito á liberdade de expresión; este dereito comprende a liberdade de recabar, recibir e difundir información e ideas de toda índole, sen limitacións de fronteiras, xa sexa oralmente, por escrito ou en forma impresa ou artística, ou por calquera outro medio da súa elección.

O exercicio do dereito previsto no párrafo 2 do presente artigo entraña obrigas e responsabilidades especiais. Polo tanto, poderá ser sometido a certas restriccións, a condición de que éstas fosen establecidas por lei e sexan necesarias para:

a) Respectar os dereitos ou o bo nome alleos;

b) Protexer a seguridade nacional dos Estados de que se trate, a orde pública ou a saúde ou a moral públicas;

c) Previr toda a propaganda en favor da guerra;

d) Previr toda apoloxía do odio nacional, racial ou relixioso que constitúa incitación á discriminación, a hostalidade ou a violencia.

Artigo 14

Ningún traballador migratorio ou familiar seu será sometido a inxerencias arbitrarias ou ilegais na súa vida privada, familia, fogar, correspondencia ou outras comunicacións nin ataques ilegais contra o seu honor e o seu bo nome, Tódolos traballadores migratorios terán dereito á protección da lei contra tales inxerencias ou ataques.

Artigo 15

Ningún traballador migratorio ou familiar seu será privado arbitrariamente dos seus bens, xa sexan de propiedade persoal exclusiva ou en asociación con outras persoas. Cando en virtude da lexislación vixente no estado de emprego, os bens dun traballador migratorio ou de un familiar seu sexan expropiados total ou parcialmente, a persoa interesada terá dereito a unha indemnización xusta e apropiada.

Artigo 16

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito á liberdade e a seguridade persoais.

2. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito á protección efectiva do Estado contra toda violencia, dano corporal, ameaza ou intimidación por parte de funcionarios públicos ou de particulares, grupos ou institucións.

3. A verificación polos funcionarios encargados de facer cumprir a lei da identidade dos traballadores migratorios ou dos seus familiares realizarase con arreglo os procedementos establecidos pola lei.

4. Os traballadores migratorios ou os seus familiares non serán sometidos, individual nin colectivamente, a detención ou previsións arbitrarias; non serán privadas da súa liberdade, salvo por motivos e de conformidade cos procedementos que a lei estableza.

5. Os traballadores migratorios e os seus familiares que sexan detidos serán informados no momento da detención, de ser posible en un idioma que comprendan, dos motivos de esta detención, e notificaráselles prontamente, en un idioma que comprendan, as acusacións que se lles formularon.

6. Os traballadores migratorios e os seus familiares detidos ou presos a causa dunha infracción penal serán levados sen demora ante un xuíz ou outro funcionario autorizado pola lei para exercer funcións xudiciais e terán dereito a ser xulgados nun prazo razoable ou a ser postos en liberdade. A prisión preventiva das persoas que deberán ser xulgadas non debe ser a regra xeral, pero a súa liberdade poderá estar subordinada a garantías que aseguren a comparecencia do acusado no acto do xuízo ou en calquera outro momento das dilixencias procesuais e, no seu caso, para a execución do fallo.

7. Cando un traballador migratorio ou un familiar sexa arrestado, recluído en prisión ou detido en espera de xuízo ou sometido a calquera outro tipo de detención:

a) As autoridades consulares ou diplomáticos do seu Estado de orixe, ou de un Estado que represente os intereses do Estado de orixe, serán informados sen demora, e o interesado terá tamén dereito a recibir sen demora as comunicacións de ditas autoridades;

b) A persoa interesada terá dereito a comunicarse con esas autoridades. Toda comunicación dirixida polo interesado a esas autoridades será remitida sen demora, e o interesado terá tamén dereito a recibir sen demora as comunicacións de ditas autoridades;

c) Informarase sen demora o intereso de este dereito e dos dereitos derivados dos tratados pertinentes, si son aplicables entre os Estados de que se trate, a intercambiar correspondencia e reunirse con representantes de esas autoridades e a facer xestións con eles para a súa representación legal.

8. Os traballadores migratorios e os seus familiares que sexan privados da súa liberdade por detención ou prisión terán dereito a incoar procedementos ante un tribunal, a fin de que este poida decidir sen demora acerca da legalidade da súa detención e ordenar a súa liberdade se a detención non fose legal. No exercicio de este recurso, recibirán a asistencia, gratuíta se fose necesario, de un intérprete cando non puideron entender ou falar no idioma utilizado.

9. Os traballadores migratorios e os seus familiares que foran víctimas de detención ou prisión ilegal terán dereito a esixir unha indemnización.

Artigo 17

1. Todo traballador migratorio ou familiar seu privado de liberdade será tratado humanamente e co respecto debido á dignidade inherente ó ser humanos e a súa identidade cultural.

2. Os traballadores migratorios e os seus familiares acusados estarán separados dos condenados, salvo en circunstancias excepcionais, e sometidos a un réxime distinto, adecuado a súa condición de persoas non condenadas. Se foran menores de idade, estarán separados dos adultos e a vista da súa causa terá lugar con maior celeridade.

3. Todo traballador migratorio ou familiar seu que se atope detido nun Estado de tránsito ou no Estado de emprego por violación das disposicións sobre migración será aloxado, na medida do posible, nos locais distintos dos destinados ás persoas condenadas ou as persoas detidas que esperen a ser xulgadas.

4. Durante todo o período de prisión en cumprimento dunha sentencia imposta por un tribunal, o tratamento do traballador migratorio ou familiar seu terá por finalidade esencial da súa reforma e readaptación social. Os menores delincuentes estarán separados dos adultos e serán sometidos a un tratamento adecuado á súa idade e condición xurídica.

5. Durante a detención ou prisión, os traballadores migratorios e os seus familiares terán o mesmo dereito que os nacionais a recibir visitas de membros da súa familia.

6. Cando un traballador migratorio sexa privado da súa liberdade, as autoridades competentes do Estado do que se trate prestarán atención os problemas que se plantexen os seus familiares, en particular o cónxuxe e os fillos menores.

7. Os traballadores migratorios e os seus familiares sometidos a calquera forma de detención ou de prisión prevista polas leis vixentes no Estado de emprego ou no Estado de tránsito gozarán dos mesmos dereitos que os nacionais de ditos Estados que se atopen en igual situación.

8. Se un traballador migratorio ou un familiar seu é detido co obxecto de verificar unha infracción das disposicións sobre a migración, non correrán pola súa conta os gastos que ocasione este procedemento.

Artigo 18

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán iguais dereitos que os nacionais do Estado de que se trate ante os tribunais e as cortes de xustiza. Terán dereito a ser oídos publicamente e coas debidas garantías por un tribunal competente, independente e imparcial, establecido pola lei, na substanciación de calquera acusación de carácter penal formulada contra eles ou para a determinación dos dereitos ou obrigas de carácter civil.

2. Todo traballador migratorio ou familiar seu acusado dun delicto terá dereito a que se presuma a súa inocencia mentres non se probe a súa culpabilidade conforme a lei.

3. Durante o proceso, todo traballador migratorio ou familiar seu acusado dun delicto terá dereito as seguintes garantías mínimas:

a) A ser informado sen demora, nun idioma que comprenda e en forma detallada, da natureza e as causas da acusación formulada na súa contra;

b) A dispoñer do tempo e dos medios adecuados para a preparación da súa defensa e comunicarse con un defensor da súa elección;

c) A ser xulgado sen dilacións indebidas;

d) A estar presente no proceso e a defenderse persoalmente ou ser asistido por un defensor da súa elección; a ser informado, se non tivera defensor, do dereito que lle asiste a telo, e, sempre que o interese da xustiza o esixa, a que se lle nome defensor de oficio, gratuitamente se carecese de medios suficientes para pagalo;

e) A interrogar ou facer interrogar os testemuñas de cargo e a obter a comparecencia dos testemuñas de descargo e a que estes sexan interrogados nas mesmas condicións que os testemuñas de cargo;

f) A ser asistido gratuitamente por un intérprete, se non comprende ou non fala o idioma empregado polo tribunal;

g) A non ser obrigado a declarar contra sí mesmo nin considerarse culpable.

4. No procedemento aplicable ós menores, terase en conta a súa idade e a importancia de promover a súa readaptación social.

5. Todo traballador migratorio ou familiar seu declarado culpable dun delicto terá dereito a que o fallo condenatorio e a pena que se lle impuxo sexan examinados por un tribunal superior, conforme o prescrito pola lei.

6. Cando unha sentencia condenatoria firme contra un traballador migratorio ou un familiar seu fora ulteriormente revocada ou o condenado fose indultado por producirse ou descubrirse un feito plenamente probatorio da comisión de erro xudicial, quen sufrira unha pena como resultado de tal sentencia deberá ser indemnizado conforme a lei, a menos que se demostre que lle é imputable en todo ou en parte o non revelarse oportunamente o feito descoñecido.

7. Ningún traballador migratorio ou familiar seu poderá ser xulgado nin sancionado por un delicto mediante sentencia firme de acordo coa lei e o procedemento penal do Estado interesado.

Artigo 19

1. Ningún traballador migratorio ou familiar seu será condenado por actos ou omisións que no momento de cometerse non foran delictivos segundo o dereito nacional ou internacional; tampouco se imporá pena máis grave que a aplicable no momento da comisión. Se con posteridade a comisión do delicto a lei dispón a imposición dunha pena máis leve, o interesado beneficiarase desa disposición.

2. Ó dictar unha sentencia condenatoria por un delicto cometido por un traballador migratorio ou un familiar seu, deberanse considerar os aspectos humanitarios relacionados coa súa condición, en particular con respecto o seu dereito de residencia ou de traballo.

Artigo 20

1. Ningún traballador migratorio ou familiar seu será encarcerado polo solo feito de non cumprir unha obriga contractual.

2. Ningún traballador migratorio ou familiar seu será privado da súa autorización de residencia ou permiso de traballo nin expulsado polo solo feito de non cumprir unha obriga emanada dun contrato de traballo, a menos que o cumprimento desa obriga constitúa unha condición necesaria para dita autorización ou permiso.

Artigo 21

Ningunha persoa que non sexa un funcionario público debidamente autorizado pola lei poderá confiscar, destruír ou intentar destruír documentos de identidade, autorizacións de entrada, estancia, residencia ou permanencia no territorio dun país nin permisos de traballo. Nos casos en que a confiscación de eses documentos estea autorizado, non poderá efectuarse sen a previa entrega dun recibo detallado. En ningún caso estará permitido destruír o pasaporte ou o documento equivalente de un traballador dun traballador migratorio ou dun familiar seu.

Artigo 22

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares non poderán ser obxecto de medidas de expulsan colectiva. Cada caso de expulsión será examinado e decidido individualmente.

2. Os traballadores e os seus familiares só poderán ser expulsados do territorio dun Estado Parte en cumprimento de unha decisión adoptada pola autoridade competente conforme á lei.

3. A decisión seralles comunicada nun idioma que o poidan entender. Seralles comunicada por escrito se o solicitasen e esto non fose obrigatorio por outro concepto, e salvo circunstancias excepcionais xustificadas por razóns de seguridade nacional, indicaranse tamén os motivos da decisión. Informarase os interesados de estes dereitos antes de que se pronuncie a decisión ou, a máis tardar, en ese momento.

4. Salvo cando unha autoridade xudicial dicte unha decisión definitiva, os interesados terán dereito a expoñer as razóns que lles asistan para opoñerse a súa expulsión, así como someter o seu caso a revisión ante a autoridade competente, a menos que razóns imperiosas de seguridade nacional se opoña a esto. Ata tanto se faga dita revisión, terán dereito a solicitar que se suspenda a execución da decisión de expulsión.

5. Cando unha decisión de expulsión xa executada sexa ulteriormente revocada, a persoa interesada terá dereito a reclamar a indemnización conforme a lei, e non se fará valer a decisión anterior para impedir a esa persoa que volva a ingresar o Estado do que se trate.

6. En caso de expulsión, o interesado terá oportunidade razoable antes ou despois da partida, par a arreglar o concernente o pago dos salarios e outras prestacións que se lle deban e o cumprimento das súas obrigas pendentes.

7. Sen perxuicio da execución de unha decisión de expulsión, o traballador migratorio ou familiar seu que sexa obxecto de ela poderá solicitar autorización de ingreso nun Estado que non sexa o seu Estado de orixe.

8. Os gastos a que de lugar o procedemento de expulsión de un traballador migratorio ou familiar seu non correrán pola súa conta. Poderá esixírselle que pague os seus propios gastos de viaxe.

9. A expulsión do Estado de emprego non menoscabará por sí sola ningún dos dereitos que adquirise de conformidade coa lexislación de ese Estado un traballador migratorio ou un familiar seu, incluído o dereito a recibir os salarios e outras prestacións que se lle deban.

Artigo 23

Os traballadores migratorios e os familiares terán dereito a recorrer a protección e a asistencia das autoridades consulares ou diplomáticas do seu estado de orixe, ou do Estado que represente os intereses de ese estado, en tódolos casos en que queden menoscabados os dereitos recoñecidos na presente Convención, en particular, en caso de expulsión, informarase sen demora de este dereito á persoa interesada, e as autoridades do Estado que dispuxera a expulsión facilitarán o exercicio do dereito.

Artigo 24

Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito, en todas partes, ó recoñecemento da súa personalidade xurídica.

Artigo 25

1. Os traballadores migratorios gozarán dun trato que non sexa menos favorable que o que reciben os nacionais do Estado de emprego no tocante a remuneración e de:

a) Outras condicións de traballo, e dicir, horas extraordinarias, horario de traballo, descanso semanal, vacacións pagadas, seguridade, saúde, fin da relación de emprego e calesqueira outras condicións de traballo que, conforme á lexislación e a práctica nacionais, estean comprendidas en ese termo;

b) Outras condicións de emprego, é dicir, idade mínima de emprego, restricción do traballo a domicilio e calquera outro asuntos que, conforme á lexislación e a práctica nacionais, se consideren condicións de emprego.

2. Non será legal menoscabar nos contratos privados de emprego o principio de igualdade de trato que se menciona na parágrafo 1 do presente artigo.

3. Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas adecuadas para asegurar que os traballadores migratorios non sexan privados de ningún dos dereitos derivados de este principio a causa de irregularidades na súa permanencia ou emprego. En particular, os empregadores non quedarán exentos de ningunha obriga xurídica nin contractual, nin as súas obrigas se verán limitadas en forma algunha a causa de calquera de esas irregularidades.

Artigo 26

1. Os Estados Partes recoñecerán o dereito dos traballadores migratorios e os seus familiares a:

a) Participar nas reunións e actividades dos sindicatos ou de calquera outras asociacións establecidas conforme a lei, con miras a protexer os seus intereses económicos, sociais, culturais e de outra índole, con suxeición soamente as normas da organización pertinente;

b) Afiliarse libremente a calquera sindicato ou a calquera das asociacións citadas, con suxeición soamente as normas da organización pertinente;

c) Solicitar axuda e asistencia de calquera sindicato ou de calquera das asociacións citadas.

2. O exercicio de tales dereitos só poderá estar suxeito as restriccións previstas pola lei que sexan necesarias nunha sociedade democrática en interese da seguridade nacional ou da orde pública ou para protexer os dereitos e liberdades dos demais.

Artigo 27

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares gozarán no Estado de emprego, con respecto a seguridade social, do mesmo trato que os nacionais na medida en que cumpran los requisitos previstos na lexislación aplicable de ese Estado ou en tratados bilaterais e multilaterais aplicables. As autoridades competentes de ese Estado de orixe e do Estado de emprego poderán tomar en calquera momento as disposicións necesarias para determinar as modalidades de aplicación de esta norma.

2. Cando a lexislación aplicable non permita que os traballadores migratorios ou os seus familiares gocen de algunha prestación, o Estado de que se trate, sobre a base do trato outorgado os nacionais que estiveran en situación similar, considerará a posibilidade de reembolsarlles o monto das contribucións que houberan aportado en relación con esas prestacións.

Artigo 28

Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a recibir calquera tipo de atención médica urxente que resulte necesaria para preservar a súa vida ou para evitar danos irreparables a súa saúde en condicións de igualdade de trato cos nacionais do Estado de que se trate. Esa atención médica de urxencia non poderá negarse por motivos de irregularidade no que respecta a permanencia ou o emprego.

Artigo 29

Tódolos fillos dos traballadores migratorios terán dereito a ter un nome, o rexistro do seu nacemento e a ter unha nacionalidade.

Artigo 30

Tódolos fillos dos traballadores migratorios gozarán do dereito fundamental de acceso á educación en condicións de igualdade de trato cos nacionais do Estado de que se trate. O acceso dos dos fillos de traballadores migratorios as institucións de ensinanza preescolar ou as escolas públicas non poderá denegarse nin limitarse a causa da situación irregular no que respecta á permanencia ou o emprego de calquera dos pais, nin o carácter irregular da permanencia do fillo no Estado de emprego.

Artigo 31

1. Os Estados Partes velarán porque se respecte a identidade cultural dos traballadores migratorios e dos seus familiares e non impedirán que estes manteñan vínculos culturais cos seus Estados de orixe.

2. Os Estados Partes poderán tomar as medidas apropiadas para axudar e alentar os esforzos a este respecto.

Artigo 32

Os traballadores migratorios e os seus familiares, o rematar a súa permanencia no Estado de emprego, terán dereito a transferir os seus ingresos e aforros e, de conformidade coa lexislación aplicable dos Estados de que se trate, os seus efectos persoais e outras pertenzas.

Artigo 33

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a que o Estado de orixe , o Estado de emprego ou o Estado de tránsito, segundo corresponda, lles proporcione información acerca de:

a) Os seus dereitos con arreglo a presente Convención;

b) Os requisitos establecidos para a súa admisión, os seus dereitos e obrigas con arreglo a lei e a práctica do Estado interesado e calesqueira outras cuestións que lles permitan cumprir formalidades administrativas ou de outra índole en dito Estado.

2. Os Estados Partes adoptarán tódalas medidas que se consideren apropiadas para difundir a información mencionada ou velar porque sexa subministrada por empregadores, sindicatos ou outros órganos ou institucións apropiadas. Segundo corresponda, cooperarán cos demais Estados interesados.

3. A información adecuada será subministrada os traballadores migratorios e os seus familiares que a soliciten gratuitamente e, na medida do posible, en un idioma que poidan entender.

Artigo 34

Ningunha das disposicións da presente Convención terá por efecto eximir os traballadores migratorios e os seus familiares da obriga de cumprir as leis e regramentacións de tódolos Estados de tránsito e do Estado de emprego nin da obriga de respectar a identidade cultural dos habitantes deses Estados.

Artigo 35

Ningunha das disposicións da presente Parte da Convención interpretarse no sentido de que implica a regularización da situación de traballadores migratorios ou de familiares seus non documentados ou en situación irregular ou o dereito ou o dereito de que a súa situación sexa así regularizada, nin menoscabará as medidas encamiñadas a asegurar as condicións satisfactorias e equitativas para a migración internacional previstas na parte VI da presente Convención.

PARTE IV - Outros dereitos dos traballadores migratorios e os seus familiares que estean documentados ou se atopen en situación regular

Artigo 36

Os traballadores migratorios e os seus familiares que estean documentados ou se atopen en situación regular no Estado de emprego gozarán dos dereitos enunciados na presente Parte da Convención, ademais dos enunciados na presente Parte da Convención, ademais dos enunciados na Parte III.

Artigo 37

Antes da súa partida, ou a máis tardar no momento da súa admisión no Estado de emprego, os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a ser plenamente informados polo Estado de orixe ou polo Estado de emprego, segundo corresponda, de tódalas condicións aplicables a súa admisión e, particularmente, as relativas á súa estancia e as actividades remuneradas que poderán realizar, así como dos requisitos que deberán cumprir no Estado de emprego e as autoridades a que deberán dirixirse para que se modifiquen esas condicións.

Artigo 38

1. Os Estados de emprego farán todo o posible por autorizar os traballadores migratorios e os seus familiares a ausentarse temporalmente sen que esto afecte á autorización que teñan que permanecer ou traballar, segundo sexa o caso.

2. O facelo, os Estados de emprego deberán ter presentes as necesidades e obrigas especiais dos traballadores migratorios e os seus familiares, particularmente nos seus Estados de orixe.

3. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a ser informados plenamente das condicións en que estean autorizadas esas ausencias temporais.

Artigo 39

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito á liberdade de movemento no territorio do Estado de emprego e a escoller libremente en el a súa residencia.

2. Os dereitos mencionados no parágrafo 1 do presente artigo non estarán suxeitos a ningunha restricción, salvo as que estean establecidas por lei, sexan necesarias para protexer a seguridade nacional, a orde pública, a saúde ou a moral pública ou os dereitos e as liberdades dos demais e que sexan congruentes cos dereitos recoñecidos na presente Convención.

Artigo 40

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a establecer asociacións e sindicatos no Estado de emprego para o fomento e a protección de intereses económicos, sociais, culturais e de outra índole.

2. Non poderán impoñerse restriccións o exercicio de este dereito, salvo que as prescriba a lei e resulten necesarias nunha sociedade democrática en interese da democrática en interese da seguridade nacional ou da orde pública ou para protexer os dereitos e liberdades dos demais.

Artigo 41

1. Os traballadores migratorios e os seus familiares terán dereito a participar nos asuntos públicos do seu Estado de orixe e a votar e ser elixidos en eleccións celebradas nese Estado, de conformidade coa súa lexislación.

2. Os Estados de que se trate facilitarán, segundo corresponda e de conformidade coa súa lexislación, o exercicio deses dereitos.

Artigo 42

1. Os Estados Partes considerarán a posibilidade de establecer procedementos ou institucións que permitan ter en conta, tanto nos Estados de orixe como nos Estados de emprego, as necesidades, aspiracións ou obrigas especiais dos traballadores migratorios e os seus familiares e considerarán tamén, segundo proceda, a posibilidade de que os traballadores migratorios e os seus familiares teñan en esas institucións os seus propios representantes libremente elixidos.

2. Os Estados de emprego facilitarán, de conformidade coa súa lexislación, a consulta ou a participación dos traballadores migratorios e os seus familiares nas decisións relativa á vida e a administración das comunidades locais.

3. Os traballadores migratorios poderán disfrutar de dereitos políticos no Estado de emprego se ese Estado, no exercicio da súa soberanía, concédelles tales dereitos.

Artigo 43

1.Os traballadores migratorios gozarán de igualdade de trato respecto dos nacionais do Estado de emprego en relación con:

a) Acceso a institucións e servicios de ensinanza, con suxeición os requisitos de admisión e outras regramentacións das institucións e servicios de que se trate;

b) Acceso a servicios de orientación profesional e colocación;

c) Acceso a servicios e institucións de formación profesional e readestramento;

d) Acceso á vivenda, con inclusión dos plans sociais de vivenda, e a protección contra a explotación en materia de alugamentos;

e) Acceso a cooperativas e empresas en réxime de autoxestión, sen que implique un cambio da súa a condición de traballadores migratorios e con suxeición as normas e os regramentos por que se rexan os órganos interesados;

f) Acceso a vida cultural e a participación en ela.

2. Os Estados Partes promoverán condicións que garantan unha efectiva igualdade de trato, a fin de que os traballadores migratorios poidan gozar dos dereitos enunciados no parágrafo 1 do presente artigo, sempre que as condicións establecidas para a súa estancia, con amaño a autorización do Estado de emprego, satisfagan os requisitos correspondentes.

3. Os Estados de emprego non impedirán que un empregador de traballadores migratorios instale vivendas ou servicios sociais ou culturais para elo. Con suxeición ó disposto no artigo 70 da presente Convención, o Estado de emprego poderá subordinar a instalación de eses servicios os requisitos xeralmente esixidos en ese Estado en relación coa súa instalación.

Artigo 44

1. Os Estados Partes, recoñecendo que a familia é o grupo básico natural e fundamental da sociedade e ten dereito a protección por parte da sociedade e do Estado, adoptarán as medidas apropiadas para asegurar a protección da unidade da familia do traballador migratorio.

2. Nos Estados Partes tomarán as medidas que estimen apropiadas e entren na esfera da súa competencia para facilitar a reunión dos traballadores migratorios cos seus cónxuxes ou con aquelas persoas que manteñan co traballador migratorio unha relación que, de conformidade co dereito aplicable, produza efectos equivalentes o matrimonio, igual que cos seus fillos solteiros menores de idade que estean ó seu cargo.

3. Os Estados de emprego, por razóns humanitarias, considerarán favorablemente conceder un trato igual o previsto no parágrafo 2 do presente artigo a outros familiares dos traballadores migratorios.

Artigo 45

1. Os familiares dos traballadores migratorios gozarán, no Estado de emprego, de igualdade de trato respecto dos nacionais de ese Estado en relación con:

a) Acceso a institucións e servicios de ensinanza, con suxeición os requisitos de ingreso e a outras normas das institucións e dos servicios dos que se trate;

b) Acceso a institucións e servicios de orientación e capacidade vocacional, a condición de que se cumpran os requisitos para a participación nos plans correspondentes;

c) Acceso a servicios sociais e de saúde, a condición de que se cumpran os requisitos para a participación nos plans correspondentes;

d) Acceso a vida cultural e a participación en ela.

2. Os Estados de emprego, en colaboración cos Estados de orixe, cando proceda, aplicarán unha política encamiñada a facilitar a integración dos fillos dos traballadores migratorios no sistema escolar local, particularmente no tocante a ensinanza do idioma local.

3. Os Estados de emprego procurarán facilitar os fillos dos traballadores migratorios a ensinanza na súa lingua e cultura maternas e, cando proceda, os Estados de orixe colaborarán a eses efectos.

4. Os Estados de emprego poderán establecer plans especiais de ensinanza na lingua materna dos fillos dos traballadores migratorios, en colaboración cos Estados de orixe se esto fose necesario.

Artigo 46

Os traballadores migratorios e os seus familiares estarán exentos, con suxeición á lexislación aplicable dos Estados de que se trate e os acordos internacionais pertinentes e as obrigas de ditos Estados dimanantes da súa participación en unións aduaneiras, do pago de dereitos e impostos en concepto de importación e exportación polos seus efectos persoais e aparellos domésticos , así como polo equipo necesario para o desempeño da actividade remunerada para a que foran admitidos no Estado de emprego:

a) No momento de saír do Estado de orixe ou do Estado de residencia habitual;

b) No momento da súa admisión inicial no Estado de emprego;

c) No momento da súa saída definitiva do Estado de emprego;

d) No momento do seu regreso definitivo ó Estado de orixe ou o Estado de residencia habitual.

Artigo 47

1. Os traballadores migratorios terán dereito a transferir os seus intereses e aforros, en particular, os fondos necesarios para o sustento dos seus familiares, do Estado de emprego o seu Estado de orixe ou a calquera outro Estado. Esas transferencias faranse con arreglo os procedementos establecidos na lexislación aplicable do Estado interesado ou de conformidade cos acordos internacionais aplicables.

2. Os Estados interesados adoptarán as medidas apropiadas para facilitar ditas transferencias.

Artigo 48

1. Sen perxuicio dos acordos aplicables sobre dobre tributaci&oa