Chibok, estado de Borno (Nixeria). 14 de abril de 2014. Un total de 276 estudantes foron secuestradas por integrantes do grupo xihadista Jamā’at Ahl ao-Sunnah li-l-Dá’wah wa-l-Jihād (Grupo Comprometido a Propagar os ensinos do Profeta e o Yihad-JAS) tamén coñecido pola expresión en hausa-fulani Boko Haram (A educación occidental é un pecado).
Pouco despois da perpetración do secuestro, 60 nenas conseguiron zafarse dos seus captadores. Do resto das menores 21 foron liberadas en outubro de 2016 e outras 82 en maio de 2017 como resultado dunhas negociacións auspiciadas por Suíza. Segundo un informe elaborado por The Wall Street Journal, o primeiro grupo de menores foi liberado por Boko Haram tras recibir un pago dun millón de dólares aos que habería que sumar outros dous millóns de dólares -máis a liberdade de cinco comandantes de Boko Haram- abonados para que recuperasen a liberdade o segundo continxente de reféns.
Dapchi, estado de Yobe (Nixeria). 19 de febreiro de 2018. Xihadistas disfrazados de militares secuestraron a 111 alumnas da Dapchi Girls Science and Technology College. Nesta ocasión, o acto delituoso foi executado cunha facción disidente de Boko Haram subordinada ao Daesh baixo a denominación de Wilāyat Gharb Ifrīqīyyah (Provincia de África occidental-ISWAP).
O 21 de maio de 2018, secuestradores puxeron en liberdade ás nenas na mesma cidade na que foron raptadas. O entón ministro Alhaji Lai Mohammed, declarou que a liberación das escolares fora «incondicional» e que «ningún diñeiro cambiou de mans». Pese as manifestacións gobernamentais hai indicios dun pago de cinco millóns de dólares- máis a excarceración doutros cinco comandantes xihadistas- para materializar a posta en liberdade das menores, aínda que non de todas. Cinco morreron ene unha sexta, Leah Sharibu permaneceu retida pola súa negativa para renegar do cristianismo e converterse ao islam.
Actualmente, Leah Sharibu permanece en mans dos seus captores. Actualmente permanece tamén en Nixeria a práctica delituosa do secuestro como medio de financiamento de organizacións criminais tanto convencionais como de inspiración xihadista.
Relacionado a isto último, en agosto de 2026, SBM Intelligence, fixo público un informe titulado «The Capture of Nixeria’s Kidnap Economy: How one terrorist group collected 90% of Nixeria’s ransom payments in a single year» . O documento, con datos actualizados ata o 30 de xuño de 2026 analiza de xeito cuantitativo e cualitativo a «industria» do secuestro en Nixeria no período comprendido entre xullo de 2025 e xuño de 2026.
No ciclo anteriormente citado rexistráronse un total de 1.713 accións relacionadas coas detencións ilegais:1.411 secuestros e 302 operacións securitarias relacionadas cos mesmos. Un total de 7.825 persoas foron secuestradas [o que representa un incremento do 66% no número de vítimas en comparanza co ciclo anterior] nun contexto que provocou 1.142 vítimas mortais. 895 civís, 68 integrantes de forzas de seguridade e 179 secuestradores.
Os delincuentes esixiron un 15,1 millóns de euros (o informe expresa as cantidades en nairas, a moeda nixeriana) dos que percibiron finalmente uns 5,06 millóns de euros o que elevou a taxa de recadación ao 34%, fronte ao 5,35% rexistrado no período anterior o que supón un considerable incremento.
Na categoría de «secuestradores non afiliados» (que inclúe a bandas criminais e delincuencia común) nun total de 146 accións foron esixidos 8,78 millóns de euros dos que finalmente recadaron 468.000 euros o que supón unha «porcentaxe de éxito» do 5.3% do total. Outros actores, entre os que se inclúe ISWAP representaron menos do 1% combinado da demanda e o pago de rescates.
Pola contra, a organización xihadista Boko Haram, e células afiliadas concentraron o 90% das cantidades desembolsadas en Nixeria para rescatar a persoas secuestradas: uns 4,6 millóns de euros foron obtidos en tan só dúas accións delituosas:
Papiri, estado de Níxer (Nixeria). 21 de novembro de 2025. Unha acción terrorista atribuída a Boko Haram derivou no secuestro de 313 escolares e 12 integrantes do persoal de St. Mary’s School, unha institución católica, raptados por individuos armados. Ata a data, foi o secuestro de maior envergadura de Nixeria que se saldou cun pago aos raptores duns 1,334 millóns de euros.
Ngoshe, estado de Borno (Nixeria). 06 de marzo de 2026. Un grupo de xihadistas armados atacaron unha base militar da localidade para despois disparar de forma indiscriminada contra a poboación civil e provocar incendios tanto nas instalacións militares como en domicilios particulares e locais comerciais. Pouco tempo despois, Boko Haram difundiu un vídeo no que se responsabilizaba tanto do ataque como do secuestro de 416 persoas (principalmente mulleres e nenos). Segundo SBM Intelligence para a liberación dos secuestrados foi necesario un desembolso duns 3, 335 millóns de euros.
Os datos reflectidos no informe poñen, negro sobre branco, unha imaxe descarnada do deficiente panorama securitario de Nixeria. No referente ao terrorismo xihadista caben contemplar dúas posicións antitéticas: ISWAP reduce a práctica do secuestro a unha actividade marxinal, talvez afastando a súa accionar violento da poboación civil –no referente ás detencións ilegais- nunha sorte de gañar «corazóns e mentes» para a «provincia califal».
Pola súa banda Boko Haram parece outorgarlle un importante lugar na súa estratexia. Bo exemplo diso é a capacidade para raptar nun relativamente breve período de tempo a continxentes humanos que se contan en centenares. Isto último evidencia notables capacidades: humana, de militantes para labores de secuestro e de custodia, loxística, para desprazar, ocultar e alimentar aos reféns e negociadora, para recadar tamén nun curto lapso temporal importantes cantidades de diñeiro.
Rudyard Kipling escribiu «…demostrámolo unha e outra vez: que se algunha vez págaslle o Danegeld, nunca te libras do danés». Danegeld (literalmente «o ouro dos daneses»), foi, grosso modo, un tributo de prata e ouro que, co fin de evitar saqueos, reis e bispos pagaban aos viquingos nos séculos IX-XI. A derivada deste pago era que con eses fondos os viquingos podían adquirir máis homes e equipos cos que á súa vez podían elevar, ou materializar, a súa ameaza de xeito directamente proporcional á cantidade esixida. Ás veces, a historia xera macabras espirais que van saltando, adaptándose ao espírito dos tempos, dunhas datas a outras, dunhas coordenadas a outras…
