Romanov, Oleksiy

A intervención militar de Trump contra Irán, lanzada coa Operación Epic Fury o 28 de febreiro, tivo un impacto extremadamente negativo na situación estratéxica en Ucraína. Sobre todo, a gravidade das implicacións da operación conxunta israelo-estadounidense desviou a atención mundial da crise en Ucraína, que, despois dun ano da presidencia de Trump, continúa a perder calquera perspectiva de resolución, a pesar da obsesión do líder estadounidense por poñer fin aos conflitos armados.

O mundo asiste hoxe a unha das disonancias cognitivas máis perigosas desde o comezo do século. Neste febreiro de 2026, a fenda entre a narrativa diplomática de "paz inminente" e a realidade militar de "exterminio sistemático" é, posiblemente, a máis profunda desde o inicio da invasión a grande escala. Mentres nos salóns climatizados de Abu Dabi se producen reunións tripartitas con representación incongruente que exsudan un optimismo coreografiado, as cidades e poboacións de Ucraína, privadas de enerxía eléctrica debido aos ataques rusos, conxélanse baixo o peso dunha ofensiva rusa que busca, máis alá dunha vitoria territorial, a anulación existencial dun Estado soberano.

O 15 de xaneiro de 2026, o Xefe do Estado Maior de Rusia, Valeriy Guerásimov, informou ao presidente Putin de que, nas primeiras dúas semanas do ano, as forzas rusas tomaran o control de máis de 300 km² de territorio ucraíno. A publicación desta información tiña por obxectivo crear a impresión de que a chamada operación especial militar ía cobrando éxito e gañaba impulso; seguindo o ritmo do ano pasado, cando se ocuparon 4831 km², o parte do xefe militar a Putin significaría un avance de tan só 200 km². Para maior convicción de que se estaba logrando un éxito máis alá do obxectivo da operación especial por garantir a seguridade de Donbás, o xeneral destacou que os últimos avances se concentraban principalmente nas rexións de Sumy e Khárkiv e afirmou que se está a ampliar a "zona de seguridade" (ou buffer zone) mediante a captura de localidades como Hrabovske e Komarivka.

O presidente de Ucraína, Volodímir Zelenskyi, valorou piositivamente o ataque dos EE. UU. a Venezuela e o arresto do xefe de Estado Nicolás Maduro tomándoo como un exemplo de como hai que tratar os «ditadores»: se se pode facer iso cos ditadores, Estados Unidos sabe entón que facer, dixo. Os presentes na rolda de prensa riron con aprobación, desexando crer que o tío americano daría unha lección ao descarado gobernante do Kremlin. Nunha situación desesperada, na que a propia supervivencia do país está en cuestión e que foi provocada pola sua xestión incompetente, Zelenskyi pode crer que o presidente estadounidense, ao secuestrar a Maduro, iniciou a loita contra as ditaduras no mundo e pronto chegará a Putin, pero a realidade é completamente diferente.

Un ano despois da súa arrogante declaración de rematar a guerra en Ucraína nun prazo de 24 horas, o presidente dos Estados Unidos pasa a falar da súa intención cautelosa de explorar a posibilidade de resolver a situación. Fixo esta declaración en relación coa visita a Moscova da "nosa xente", é dicir, do seu amigo íntimo Steve Witkoff, que ostentaba o rango de enviado especial do Presidente dos Estados Unidos, e do seu xenro Jared Kushner, que non tiña ningún status oficial. Ambos, procedentes do sector inmobiliario de Nova York, traballaron activamente na creación do "plan de paz Trump" para a Franxa de Gaza, empregando o seu enfoque de "negociadores". Semellaba que, no asunto da guerra de Rusia contra Ucraína, terían a capacidade de chegar a un acordo co presidente ruso Putin, quen aceptou recibir persoalmente a estes líderes no Kremlin.

Durante a presidencia de Zelenskyi, a expresión «non é o momento» converteuse nun tópico político moi espallado e utilizado por diversos representantes do poder e persoas próximas para indicar que non conviña debater ou investigar casos de corrupción, especialmente desde o inicio da invasión a grande escala de Rusia en 2022. Poderíase darlles bastante a razón, tendo en conta a necesidade de preservar a unidade da nación e centrar a atención e os esforzos de toda a sociedade en repeler a agresión militar, sempre que o Goberno realmente subordinase todas as súas actividades ao logro da vitoria máis rápida posible sobre o inimigo.

“Que foi iso?” preguntáronse moitos observadores por mor do cumio Zelenskyi—Trump na Casa Branca do pasado venres. Supoñíase que ía concretarse a subministración dos mísiles Tomahawk, que Trump mencionara como unha posibilidade. O líder ucraíno tiña a esperanza de aproveitar a “dinámica” da declaración de Trump sobre o cesamento do fogo en Gaza para que cesasen as hostilidades no seu país, abríndose unha vía diplomática para resolver a contenda.

Agora que se conseguiu un cesamento do fogo na horrorosa contenda de Gaza, moitos se preguntan se o presidente norteamericano saberá utilizar a súa capacidade de pacificador na outra confrontación bélica que figurou como unha das principais promesas desde que foi elixido, como é a guerra de Rusia contra Ucraína. Segundo o mesmo Trump, os problemas resultaron moito máis difíciles de resolver do que se imaxinou, non obstante o cal logrou conseguir deter a operación militar israelí, que adquiriu carácter de xenocidio, sen conseguir a liberación dos reféns capturados polos terroristas de Hamás.

Nos marxes da 80ª Asemblea Xeral das Nacións Unidas celebrouse unha reunión entre os presidentes dos Estados Unidos e Ucraína, na que Zelenskyi depositou grandes esperanzas, coa intención de convencer a Trump da necesidade da vitoria de Ucraína. Tras esta reunión, Trump publicou na súa rede social Truth Social unha mensaxe na que se lía que, aparentemente, mudara radicalmente a súa opinión sobre as perspectivas da guerra en Ucraína.

O 24 de agosto, Ucraína celebrou o seu Día da Independencia por cuarta vez baixo a agresión a grande escala de Rusia, cuxo obxectivo é a liquidación de Ucraína como nación soberana. Xusto por esas datas, o xefe do Estado Maior ruso, Guerásimov, apareceu na televisión para falar do suposto avance das tropas rusas. Na realidade, nos últimos tres meses os rusos ocuparon un 0,3 % do territorio ucraíno. A tal ritmo, aínda lles falta moitísimo.