Romanov, Oleksiy

Durante a presidencia de Zelenskyi, a expresión «non é o momento» converteuse nun tópico político moi espallado e utilizado por diversos representantes do poder e persoas próximas para indicar que non conviña debater ou investigar casos de corrupción, especialmente desde o inicio da invasión a grande escala de Rusia en 2022. Poderíase darlles bastante a razón, tendo en conta a necesidade de preservar a unidade da nación e centrar a atención e os esforzos de toda a sociedade en repeler a agresión militar, sempre que o Goberno realmente subordinase todas as súas actividades ao logro da vitoria máis rápida posible sobre o inimigo.

“Que foi iso?” preguntáronse moitos observadores por mor do cumio Zelenskyi—Trump na Casa Branca do pasado venres. Supoñíase que ía concretarse a subministración dos mísiles Tomahawk, que Trump mencionara como unha posibilidade. O líder ucraíno tiña a esperanza de aproveitar a “dinámica” da declaración de Trump sobre o cesamento do fogo en Gaza para que cesasen as hostilidades no seu país, abríndose unha vía diplomática para resolver a contenda.

Agora que se conseguiu un cesamento do fogo na horrorosa contenda de Gaza, moitos se preguntan se o presidente norteamericano saberá utilizar a súa capacidade de pacificador na outra confrontación bélica que figurou como unha das principais promesas desde que foi elixido, como é a guerra de Rusia contra Ucraína. Segundo o mesmo Trump, os problemas resultaron moito máis difíciles de resolver do que se imaxinou, non obstante o cal logrou conseguir deter a operación militar israelí, que adquiriu carácter de xenocidio, sen conseguir a liberación dos reféns capturados polos terroristas de Hamás.

Nos marxes da 80ª Asemblea Xeral das Nacións Unidas celebrouse unha reunión entre os presidentes dos Estados Unidos e Ucraína, na que Zelenskyi depositou grandes esperanzas, coa intención de convencer a Trump da necesidade da vitoria de Ucraína. Tras esta reunión, Trump publicou na súa rede social Truth Social unha mensaxe na que se lía que, aparentemente, mudara radicalmente a súa opinión sobre as perspectivas da guerra en Ucraína.

O 24 de agosto, Ucraína celebrou o seu Día da Independencia por cuarta vez baixo a agresión a grande escala de Rusia, cuxo obxectivo é a liquidación de Ucraína como nación soberana. Xusto por esas datas, o xefe do Estado Maior ruso, Guerásimov, apareceu na televisión para falar do suposto avance das tropas rusas. Na realidade, nos últimos tres meses os rusos ocuparon un 0,3 % do territorio ucraíno. A tal ritmo, aínda lles falta moitísimo.

Estamos no cuarto verán da gran guerra de Putin contra Ucraína e xa se pode dicir que entre os políticos formouse unha tradición de prometer algo decisivo para a cima do verán. No primeiro ano da agresión, fixeron a xente soñar cunha rápida expulsión dos ocupantes de todo o territorio de Ucraína. No segundo, tratouse dunha gran contraofensiva que rompería o corredor terrestre entre Donbás e Crimea. O ano pasado, só houbo esperanzas de conter a arremetida rusa consolidando a área de apoio na rexión de Kursk.

O cumio da OTAN celebrado na Haia do 24 ao 25 de xuño de 2025 marcou un fito significativo para superar a complicada situación na que se atopa a alianza despois de que D. Trump asumise a presidencia dos Estados Unidos. O presidente dos Estados Unidos non está de acordo cos enormes gastos que implica o feito de que o seu país sexa o principal alicerce da OTAN e da seguridade europea. Para os seus aliados, a negativa a recoñecer que Rusia é o agresor na guerra representa un perigo real e inmediato para a seguridade europea.

O impresionante ataque do 1 de xuño dos drons ucraínos contra os aeródromos rusos na retagarda profunda, durante o cal se danaron e destruíron 41 avións estratéxicos, demostrou de maneira impactante non só a capacidade de Ucraína para asestar golpes contundentes na retagarda do agresor, utilizando unicamente os seus propios medios, senón tamén a falta de preparación de Rusia para defender os seus obxectivos estratéxicos. Ucraína presentouse con boas cartas na man e en posición de forza para lograr a paz, se utilizamos as expresións de D. Trump. Porén, tanto o dono da Casa Branca como o gobernante do Kremlin recibiron a noticia en silencio, e non tivo repercusión na segunda rolda de negociacións en Istambul, a que transcorreu coa mesma rapidez e pouca eficacia para lograr un alto o fogo que a primeira rolda.

O ministro ruso de Asuntos Exteriores, Lavrov, declarou que o seu país está preparado para a segunda rolda de conversacións con Ucraína en Istambul. A primeira rolda tivo lugar hai quince días e, á parte do maior intercambio de prisioneiros de guerra desde o comezo da guerra (1.000 por cada bando), non deu ningún resultado. Agardábase unha reunión entre os presidentes, á que Putin, porén, só acudiría se asistía Trump, pero ao presidente estadounidense pareceulle máis importante celebrar ese día o nacemento do seu undécimo neto.

O 8 de maio celebrouse o 80 aniversario do Día da Vitoria en Europa (VE-Day), como recordatorio do fin da Segunda Guerra Mundial no continente europeo, principal escenario daquela contenda, e do triunfo sobre o réxime nazi, o maior criminal que atentou contra toda a humanidade e que causou a morte de decenas de millóns de persoas sumindo ao mundo nunha devastación sen precedentes. É unha ocasión indeleble para reflexionar sobre leccións que nos deixou, como a vitoria da democracia e a liberdade sobre a tiranía, o compromiso cun futuro onde os horrores da guerra non se repitan.